It's Me ที่รัก(คุณ) : [YAOI]

ตอนที่ 13 : It's Me : Chapter.11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 538 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62

 

ที่รัก(คุณ) : บทที่สิบเอ็ด 

 


          ออกจากกรุงเทพฯ ตอนตะวันโผล่พ้นขอบฟ้าฉันใด พวกเขาก็นั่งรถมาถึงดอยแม่จันทร์อันเป็นที่หมายตอนตะวันแทบจะลับขอบฟ้าฉันนั้น โคตะระจะนาน จนตูดชากันทั้งคันรถ หลับๆ ตื่นๆ มาจนตลอดทาง แต่เหนืออื่นใดก็สามารถมาถึงที่หมายได้อย่างปลอดภัย เย่!


          ขบวนอาสาของพวกเขามาถึงที่ดอยแม่จันทร์ประมาณ 5 โมงครึ่ง รถมาจอดที่ลานจอดบนเนินเขาก่อนจะต้องมีเดินเท้าขึ้นไปอีกประมาณ 5 กิโล เพราะรถใหญ่ไม่สามารถขึ้นไปได้ สร้างเสียงโอดครวญของเพื่อนปีหนึ่งผู้หญิงได้ไม่น้อย แต่รุ่นพี่ก็ทำหูทวนลมต่างแยกย้ายไปขนของลงจากรถแทน


          พวกเขาทยอยลงมาจากรถจนหมด ก่อนจะพบกับคณะเด็กๆ ชาวเขาสวมชุดประจำเผ่าแบบเต็มยศยืนยิ้มกว้างใสซื่อรอต้อนรับพวกเขาอย่างดีใจกับชาวบ้านคนอื่นๆ ประมาณ 30 กว่าคน เด็กๆ แต่ละคนเดินมามอบดอกไม้ป่าที่เก็บด้วยตัวเองให้ทุกคนที่มา เพื่อแสดงการต้อนรับคณะวิศวะที่จะช่วยสร้างห้องสมุดใหม่ให้พวกเขาในคราวนี้


          ไออุ่นยิ้มหวานเมื่อเห็นน้องชาวเขาผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหา ประมาณอายุน่าจะสัก 6 หรือ 7 ขวบ แต่น้องแก้มแดงย้วยมากๆ จนไออุ่นอยากบีบให้ช้ำ ว้ออย น่าร้ากกกก


          สะวัดดีเจ้า น้องจื่อคำเอื้องเจ้า อันนี้หื้ออ้าย” // สวัสดีค่ะ หนูชื่อคำเอื้องค่ะ อันนี้หนูให้พี่ค่ะ


          ไออุ่นยิ้มแป้นก่อนจะย่อตัวลงรับดอกไม้ป่าจากน้องคำเอื้อง ไม่ลืมจะตอบกลับเป็นภาษาเหนือไปอย่างอัตโนมัต


          ยินดีจ๊าดนักคับ อ้ายจื่อไออุ่น ยินดีตี้ได้ฮู้จั๊กหนาน้องคำเอื้อง” // ขอบคุณมากครับ พี่ชื่อไออุ่น ยินดีที่ได้รู้จักนะน้องคำเอื้อง


          อ้ายอู้เมืองได้โตยก่อเจ้า?” // พี่พูดภาษาเหนือได้ด้วยหรอคะ?


          สีหน้าตกใจของเด็กน้อยตรงหน้าอดให้ไออุ่นนึกอยากบีบแก้มจริงๆ ไม่ได้ โคตรจะย้วยเลยวะ เขาคิดในใจพรางส่งยิ้มเอ็นดู


          “แม่นแล้ว อ้ายเป๋นคนเมือง” // ใช่แล้ว พี่เป็นคนเหนือ


          แต่ยังไม่ทันได้คุยอะไรต่อก็พอดีกับได้ยินเสียงพี่ปกครองเรียกก่อน ไออุ่นเลยก้มลงไปบอกเด็กหญิงตัวน้อยใหม่ “แล้วป๋ะกันใหม่หนาคำเอื้อง หมู่เขาเอิ้นแล้ว” // แล้วเจอกันใหม่นะคำเอื้อง พวกพี่เขาเรียกแล้ว


          เจ้า” เด็กน้อยพยักหน้ายิ้มรับ


          ไออุ่นผละจากน้องคำเอื้องก็รีบไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ ทันที เพราะเดี๋ยวต้องเตรียมตัวเดินเท้าขึ้นไปบนหมู่บ้าน ส่วนพวกน้องๆ ชาวเขาที่เดินมาต้อนรับก็พากันแยกกลุ่มเดินนำขึ้นไปก่อนแล้ว หนึ่งในนั้นก็มีน้องคำเอื้องด้วย

          --------

 

          น้องไออุ่นของมึงเป็นคนเหนือหรอวะ? ทำไมพูดภาษาเหนือได้”


          อาร์คถามกุมภา เมื่อพวกเขาได้ยินไออุ่นพูดกับเด็กชาวเขาด้วยภาษาเหนืออย่างเป็นธรรมชาติอยู่ไกลๆ


          คนโดนถามเองก็ส่ายหัว “ไม่รู้ว่ะ ก็เพิ่งเคยได้ยินน้องพูดพร้อมมึงนี่แหละ”


          เอ้า กูคิดว่ามึงรู้จักน้องทุกเรื่องซะอีก”


          ไม่ อันนี้กูไม่รู้จริงๆ รู้แค่ว่าน้องมีบ้านอยู่กรุงเทพฯ ด้วย” ชายหนุ่มตอบเพื่อนตามตรง เขาเองก็รู้สึกคาดไม่ถึงอยู่เหมือนกัน


          แต่น่ารักดีเนอะ” อาร์คว่าไปอย่างใจคิด


          มึงอยากตกดอยตายก็ชมเยอะๆ เลย”


          คำพูดลอยๆ ของอีกฝ่ายเล่นเอาถึงขั้นสะดุ้ง “ห่าหวงอะไรขนาดนั้น กูหมายถึงภาษาเหนือมั้ยวะ”


          อาร์คส่ายหน้ากับอาการของเพื่อน ไม่ลืมที่จะไล่เพื่อนรักไปทำหน้าที่ของมัน “ไปๆ คีพลุคเลยสัส แล้วไปทักน้องมันด้วยเล่นหายหัวไปเป็นอาทิตย์แบบนี้ น้องลืมหน้ามึงไปแล้วมั้ง”


          เออ เจอกันข้างบน”


          ชายหนุ่มว่าจบก็เดินแยกไปหาไออุ่นทันที


          แคนกับวอร์มที่เดินขนาบคู่ไออุ่นขึ้นมาได้ไม่กี่ก้าว พอหันไปเห็นหน้าพี่กุมภาเดินตามหลังมาหาไออุ่น ก็พากันรีบส่งสัญญาณทางสายตาแล้วเนียนถอยห่างออกไปพร้อมๆ กัน ด้วยไม่อยากอยู่ใกล้คนหล่ออย่างพี่กุม แถมหน้าก็โคตรจะดุขนาดนั้น


          ฝ่ายไออุ่นที่เดินกับเพื่อนอยู่ดีๆ ก็โดนทิ้งจนต้องรีบหันไปท้วงพวกมันอย่างตกใจ


          เฮ้ย! จะรีบไปไหนกันวะพวกมึง รอกูด้วย...”


          เสียงเขาหยุดชะงักกระทันหันไปเลยที่เจอหน้าพี่กุมแทนเพื่อนตัวเอง


          เอ่อพี่กุมสวัสดีครับ อุ่นคิดว่าพี่กุมจะไปเดินกับเพื่อนซะอีก”


          ไม่ดีหรือไงมีลุงรหัสมาเดินด้วย คนอื่นๆ ไม่ได้มีสายรหัสมาดูแลเหมือนคุณทุกคนหรอกนะ”


          เด็กหนุ่มถอนหายใจ เขาก็ไม่เห็นได้ขออีกฝ่ายสักคำไหมวะ


          ขอบคุณครับ” เขาบอกอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะเดินคู่กันตามคนอื่นขึ้นไปข้างบน


          โชคดีที่ว่าทางเดินขึ้นนั้นไม่ได้เดินลำบากมาก เพราะชาวบ้านทำเส้นทางไว้อย่างดี ไม่ได้ชันหรือต้องระวังจะตกเขาตายทุกฝีก้าวขนาดนั้น แต่ก็คดเคี้ยวเลี้ยวไปเลี้ยวมาจนไออุ่นจำทางไม่ได้


          ระหว่างทางพวกเขาสองคนก็เงียบไม่ได้คุยอะไรกันเหมือนเดิม จนไออุ่นต้องเป็นฝ่ายชวนอีกคนคุยก่อนเหมือนทุกครั้ง


          พี่กุมสบายดีนะครับ”


          อีกฝ่ายเลิกคิ้วเล็กน้อยกับคำถามเขา “สบายดี ผมหายไปเป็นอาทิตย์คุณก็คงสบายใจละสิ” อ้าวหาเรื่องกันซะงั้น


          ไม่ใช่สักหน่อยครับ จะสบายใจได้ไงก็พี่กุมยังไม่รับอุ่นเข้าสายเลยนะ” เด็กหนุ่มว่าแย้งบ้าง อีกฝ่ายเพียงส่งยิ้มเยาะอย่างไม่เชื่อคำพูดเขา


          หึ งั้นคุณก็อย่าลืมหน้าที่คุณก็แล้วกัน”


          รู้ครับว่าต้องจีบพี่กุมให้ติด อุ่นพยายามอยู่ไง” เด็กหนุ่มว่าก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่


          เพราะเอาเข้าจริงก็จนปัญญาจะจีบอ่ะนะ แค่เจอหน้ากันยังยากเลย จะเอาเวลาไหนไปจีบพี่มันกัน


          พยายาม? ฝืนมากหรือป่าว บอกผมได้นะ” ไออุ่นชะงักความคิดตัวเอง ก่อนจะจ้องหน้าพี่มันพรางขมวดคิ้ว


          เขารู้สึกทะแม่งๆ กับประโยคนี้ของพี่กุมจัง


          หมายความว่าไงครับ?”


          ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องทำตามที่ผมบอก ของเทคถ้าคุณไม่อยากรับผมเอาคืนก็ได้ คุณจะได้สบายใจ”


          พี่กุมพูดจริงหรอครับ?” เขาถามหยั่งเชิงแต่อีกฝ่ายกลับเงียบไม่ตอบคำ “แต่อุ่นยังอยากจีบพี่กุมอยู่นะ ให้โอกาสอุ่นไม่ได้เลยหรอครับ”


          เด็กหนุ่มว่าตาละห้อย เพื่อนคนอื่นๆ ก็ได้เข้าสายกันหมดแล้วแบบนี้ไออุ่นยิ่งใจแป้ว


          พี่กุมยังคงเงียบจนเขาต้องยกมือมาจับแขนพี่มันเขย่าเบาๆ เพื่อขอคำตอบ แต่อีกฝ่ายกลับยิ่งตัวแข็งทื่อจนเด็กหนุ่มแปลกใจ


          ในตอนนี้เองคนอื่นก็ทยอยเดินขึ้นไปกันเรื่อยๆ แล้ว เลยเหลือพวกเขาสองคนที่เดินเกือบจะรั้งท้ายกับพี่ปีสามอีกไม่กี่คนเท่านั้น


          กว่าจะได้ยินเสียงอีกฝ่ายตอบคำ ไออุ่นก็เห็นพี่มันถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก จนเขาอยากจะถอนหายใจตาม


          ผมแค่ไม่อยากเป็นลุงรหัสที่แย่ในสายตาคุณไปมากกว่านี้”


          เด็กหนุ่มส่ายหน้ากับคำพูดคนพี่ทันที “ไม่หรอกครับ พี่กุมน่ะเป็นลุงรหัสที่มีแต่ใครๆ อิจฉาอุ่นทั้งนั้นแหละ เปย์หนักเสียขนาดนี้”


          ว่าจบด้วยรอยยิ้มทีเล่นทีจริงเขาก็ปล่อยแขนอีกฝ่าย ก่อนจะเปลี่ยนมาเดินเคียงข้างกันดีๆ


          ผมทำเพราะหวังผลหรอกนะ” เสียงแว่วๆ ของอีกฝ่ายดังมาแบบไม่ได้ศัพท์


          พี่กุมพูดว่าอะไรนะครับ?”


          ป่าว รีบเดินกันเถอะ เดี๋ยวจะตามไม่ทันคนอื่น” ตอบเปลี่ยนเรื่องเสร็จก็เดินนำเขาขึ้นไปก่อนหน้าตาเฉย จนเด็กหนุ่มขมวดคิ้วข้องใจ


          พี่กุมแม่งต้องด่าเขาแน่ๆ ถึงไม่ได้ยินแต่คิดว่าใช่ชัวร์


          ว่าแต่ คงไม่ใช่คำว่าเขาโง่อีกหรอกนะเว้ยยยย

          --------


          กว่าจะเดินมาถึงหมู่บ้านแม่จันทร์ก็ทำเอาไออุ่นหอบแล้วหอบอีก แต่คนข้างๆ เขานี่โคตรจะชิว นอกจากจะไม่หอบแล้ว ยังทำตัวประหนึ่งว่าเดินเล่นรับลมสบายใจไปซะงั้น โห ยอมมมม


          พอมาถึงพี่กุมภาก็แยกตัวออกไปรวมกับเพื่อนๆ ทันที ไออุ่นเองก็เลยเดินเข้าไปหาเพื่อนบ้าง เพราะพี่ๆ ปกครองเรียกให้ไปรวมตัวกัน ก่อนจะชี้แจงรายละเอียดของกำหนดการในวันนี้ ซึ่งก็ไม่มีอะไรมากมายนอกจากให้น้องกินให้อิ่ม หลับให้สบายก่อนจะเริ่มงานกรรมกรกันในวันพรุ่งนี้อย่างเต็มที่ พวกเราจะอยู่ที่นี่กันทั้งหมดสามคืน


          พี่สินที่เป็นหัวหน้าสตาฟฝ่ายดูแลที่พักของน้องๆ ออกมาชี้แจงรายละเอียดการพักค้างแรมของพวกเรา ส่วนชาวเขาที่พาพวกเขาขึ้นมานั้น หลังจากช่วยแบกของบางส่วนมาที่นี่จนเสร็จตอนนี้ก็แยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมันกันหมดแล้ว จะเหลือแค่ไม่กี่คนที่ยังอยู่ดูแลในฐานะเจ้าบ้านที่ดี


          ซึ่งคนเหล่านั้นก็พากันจุ้มปุ๊กอยู่กับพวกพี่กุมภาโน้น ไออุ่นมองว่าอีกคนดูคุ้นเคยกับชาวบ้านมากๆ ด้วยซ้ำจนเขาแปลกใจ


          ในการพักค้างแรมของที่นี่ไม่มีกฎอะไรมากมาย นอกจากนอนตามใจรุ่นพี่เลยว่าอยากให้นอนกับใครบ้าง ก่อนหน้านี้ไออุ่นได้ยินว่าให้นอนกับพี่รหัสไม่ใช่หรอวะ สงสัยเปลี่ยนแพลนแล้วมั้ง เพราะเอาเข้าจริงคงทำแบบนั้นไม่ได้อยู่แล้วด้วยพี่รหัสไม่ได้มาที่นี่ทุกคนดังนั้นเลยต้องเปลี่ยนเป็นวิธีอื่นแทน ก็คงต้องมาลุ้นกันเอาว่าตัวเองจะได้นอนด้วยกันกับเพื่อนมั้ย


          โดยแต่ละเต้นท์จะแบ่งนอนเต้นท์ละห้าคน พอแยกจากแถวทุกคนก็ไปดูรายชื่อเพื่อรับเต้นท์มากางกันเอง ก่อนที่จะค่ำมืดแล้วลำบากหนักกว่าเดิม แม้จริงๆ จะมีสปอร์ตไลท์สามตัวส่องให้ก็ตามแต่เพราะส่วนใหญ่ที่นี่ใช้ไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์จึงต้องช่วยๆ เซฟกันหน่อยนั่นเอง


          พวกคุณพักด้วยกันนะห้าคน” พี่สินว่าสั้นๆ แต่ทำเอาพวกเขานี่อึ้งกันไปเลย เพราะในนั้นไม่มีชื่อไออุ่นอยู่ด้วยคนเดียว เด็กหนุ่มเลยรีบท้วงสิทธิ์ของตัวเองทันที


          แล้วผมอ่ะครับพี่สิน? ตกชื่อผมป่าวเนี่ย” อย่านะเว้ย ไปนอนกับใครก็ไม่รู้นี่ไอ้อุ่นร้องจริงๆ ด้วย


          ไม่ตกหรอก ของคุณน่ะเป็นเศษเกินคนเดียว ไม่รู้หรอว่าปีหนึ่งรุ่นนี้มี 61 คน”


          ไออุ่นส่ายหน้า เพื่อนอีก 5 คนก็ส่ายหน้าเหมือนกัน


          งั้นผมได้นอนไหนอ่ะครับ?” เด็กหนุ่มถามไปอย่างกังวลใจ แต่พี่สินกลับยิ้มแบบไม่ทุกข์ร้อนมาให้เขาเสียอย่างนั้น


          ไม่ต้องห่วงผมให้คุณไปพักกับเพื่อนผม เอ้าแยกย้ายไปกางเต้นท์ครับ” พี่สินว่าก่อนจะส่งเต้นท์ให้เพื่อนๆ ของเด็กหนุ่ม แล้วจึงหันมาบอกกับเขาต่อ “ส่วนคุณก็มากับผม เดียวผมพาไปส่ง”


          โชคดีนะมึงเจอกันตอนทุ่มครึ่ง”


          เพื่อนๆ ต่างคงสีหน้าประหลาดใจไม่หาย เพราะไม่คิดว่าจะมีคนในกลุ่มตัวเองต้องนอนแยก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แคนเลยเป็นฝ่ายปลอบเพื่อนรักอย่างให้กำลังใจ


          เด็กหนุ่มเลยได้แต่พยักหน้า เดินคอตกตามหลังพี่สินไปต้อยๆ เพราะเดี๋ยวเล่นตัวมากไปจะไม่ทันเวลากินข้าวตอนทุ่มครึ่งอีก >.,<


          ซึ่งตอนนี้พวกพี่ปกครองปล่อยให้น้องๆ ไปพักผ่อนอาบน้ำ อาบท่า กางเต้นท์นอนกันก่อน โดยส่วนสถานที่อาบน้ำนั้นชาวบ้านก็เตรียมไว้ให้แล้วเรียบร้อย เป็นเหมือนกระท่อมขนาดใหญ่ที่มุงหญ้าสูงสร้างใกล้ๆ ลำธาร ในนั้นจะมีโอ่งมังกรหลายใบใส่น้ำไว้ให้อาบกัน แต่ถ้าไม่พอก็ต้องไปตักจากลำธารมาเติมเอาเอง


          ส่วนผู้ชายก็สบายหน่อยอาบแม่งตรงลำธารกันนั่นแหละ เลยไม่ลำบากวุ่นวายหลบหน้าหลบหลังเหมือนเพื่อนผู้หญิง


          ไออุ่นเดินตามพี่สินมาจนถึงบ้านไม้หลังหนึ่งที่เด็กหนุ่มยังงงๆ อยู่ว่าบ้านใคร


          พี่สินพาผมมาผิดที่ป่าวครับ? นี่ไม่ใช่เต้นท์นี่”


          ผมก็ไม่ได้บอกว่าคุณได้นอนเต้นท์สักหน่อย เอ้านี่กุญแจเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้เลย กว่าเพื่อนผมมันจะกลับมาก็คงดึกๆ โน้นแหละผมบอกมันไว้แล้ว”


          พี่สินว่าจบก็ยื่นกุญแจดอกหนึ่งให้ เด็กหนุ่มเลยรีบรับมาไว้ในมือ


          แต่พออีกฝ่ายจะเดินหนี เด็กหนุ่มก็รีบเรียกไว้อย่างหวั่นๆ


          เดี๋ยวสิครับพี่สิน พี่เขาเป็นชาวบ้านที่นี่หรอครับ แล้ว…ผมนอนกับพี่เขาสองคน?” ไออุ่นยังเข้าใจเองว่าคงได้มานอนกับชาวบ้านที่เป็นชาวเขา ซึ่งน่าจะเป็นเพื่อนรุ่นๆ พี่สินอยู่


          ใช่แค่สองคน คุณน่ะสิทธิพิเสษสุดๆ แล้วไม่ดีใจหรือไง” อีกฝ่ายตอบกลับยิ้มๆ


          แต่เขาไม่ยิ้มด้วยหรอกนะเว้ยย นอนกับใครก็ไม่รู้ สู้ไปหานอนเต้นท์กับรุ่นพี่ไม่ดีกว่าหรือไงวะ


          ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็นึกได้ว่ากลุ่มพี่กุมมีกันแค่ 4 คน อาจจะยังไม่มีคนมาเสริมก็ได้ เขาเป็นหลานรหัสพี่กุม พี่กุมน่าจะยอมให้นอนด้วยแหละน่า


          คิดได้ดังนั้นเด็กหนุ่มเลยถามรุ่นพี่ตรงหน้าไป


          พี่สินครับ”


          ว่าไง?”


          เอ่อ แล้วพี่กุมนอนไหนอ่ะครับ” พอเขาถามแบบนี้พี่สินกลับเลิกคิ้วประหลาดใจใส่ซะอย่างนั้น


          หมายความว่าไงนะ


          คุณก็ลองถามมันดูสิ ผมไปก่อนนะต้องไปดูความเรียบร้อยเพื่อนๆ คุณอีก รีบไปอาบน้ำเถอะคุณน่ะ” พอคนพี่ตัดบทมาแบบนั้นไออุ่นจะทำอะไรได้ ก็ต้องพยักหน้ารับแบบจำใจน่ะสิ


          เอาวะ นอนบ้านก็ดีกว่านอนเต้นท์เป็นไหนๆ ห้องน้ำส่วนตัวก็มี สบายจะตาย เหอๆ


          ครับ ขอบคุณครับพี่สิน”


          พอพี่สินเดินกลับไปแล้วเด็กหนุ่มก็รีบไขกุญแจเข้าบ้านไปเพื่ออาบน้ำ


          บ้านหลังที่เขามาอาศัยนอนด้วยนี้อยู่ค่อนข้างไกลจากเต้นท์พักของเพื่อนๆ พอสมควร เพราะมันอยู่บนเนินเขาอีกลูกฝั่งด้านหลังสุดของโรงเรียนน้องๆ ซึ่งค่อนข้างจะสงบเงียบเป็นส่วนตัว แต่เพราะมันมืดแล้วไออุ่นเลยมองไม่เห็นอะไรรอบๆ บ้านหลังนี้เท่าไหร่


          ภายนอกมันก็บ้านไม้ธรรมดาหลังไม่ได้ใหญ่มาก แต่ข้างในนั้นค่อนข้างเรียบหรูและมีของครบครัน ราวกับหลุดมาอยู่ในห้องพักของรีสอร์ทราคาแพงเลย ส่วนการจัดวางพื้นที่ในนี้ก็เหมือนบ้านทั่วไปที่มีห้องครัว ห้องน้ำ ห้องนอน ห้องโถงนั่งเล่นเล็กๆ ตรงริมหน้าต่างมีโต๊ะเขียนหนังสือที่มีเอกสารวางบนนั้นประปราย


          ไออุ่นได้แต่สงสัยในใจว่าเจ้าของบ้านคนนี้เป็นใครกันแน่ เพราะจากที่ดูมันน่าจะเกินคำว่าแค่ชาวเขาธรรมดาๆ แล้วมั้ง


          เด็กหนุ่มอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็พาตัวเองเตรียมจะออกไปข้างนอกหาเพื่อนๆ เพราะใกล้ได้เวลานัดทุ่มครึ่งแล้ว เขาเลยคว้าเอาไฟฉายที่ได้มาจากพี่สินเปิดส่องไปตามทางเดิมจากบ้านไปยังลานกว้างด้านล่าง เดินไปก็เสียวสันหลังไป โคตรจะเงียบและร้างผู้คนแบบนี้สาบานว่ามีคนมาอยู่จริงๆ


          พี่สินแม่งคงไม่ได้แกล้งเขาอยู่หรอกใช่มั้ยวะ ไอ้อุ่นกลัวนะว้อยยยยย


          สรุปมึงรู้รึยังว่าตรงนี้มันไกลจากบ้านมึงแค่ไหนน่ะ?”


          เหนือเพื่อนขาจรเจ้าประจำกลุ่มเขาถามระหว่างที่พวกเรามานั่งล้อมวงกินข้าวเย็นกันใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีไฟติดไว้ให้แสงสว่าง ส่วนเพื่อนๆ พี่ๆ คนอื่นๆ ก็ทยอยกระจายพื้นที่กันไปไม่ไกลจากพวกเขามากนัก


          ไม่รู้ กูหลับตลอดทางเหมือนมึงจะไปรู้ได้ไงวะ” เด็กหนุ่มตอบกลับหน้าตาเฉย ปากก็เคี้ยวข้าวต่ออย่างเอร็ดอร่อย


          แล้วเสือกตอนแรกระริกระรี้จะหนีกลับบ้าน เนี่ยมึงหนีไปเลยคนเดียวนะพวกกูไม่ไปด้วยหรอก ไอ้ห่าแค่เดินลงดอยนี่ก็หอบแดกแล้วกูไม่สู้ แม่งจำทางไม่ได้ด้วย” วอร์มว่า อันหลังนี่ไออุ่นเห็นด้วยอย่างแรง


          เดี๋ยวกูจะลองโทรหาม๊าดูก่อน”


          พอพูดถึงเรื่องโทร แคนที่นั่งข้างๆ เลยคว้าโทรศัพท์ตัวเองออกมาบ้าง กะจะโทรบอกที่บ้านว่ามาถึงแล้วแต่ปรากฏว่าสัญญาณไม่มีสักขีดจนเจ้าตัวโอดครวญ


          ชิปหาย สัญญาณไม่มีเลยว่ะ ตัดขาดจากโลกภายนอกของแท้เลยพวกมึง”


          ทำใจเว้ย บนเขาบนดอยมีไฟฟ้าให้พวกมึงใช้แม่งก็ดีถมแล้ว แดกต่อเถอะไอ้เหี้ยยุงกัดจะรีบเข้าเต้นท์นอน” หม่อนเพื่อนนอนร่วมเต้นท์ของเหนือ แคน วอร์ม และหวายว่าอย่างปลอบใจ ก่อนคำหลังมันจะบ่นมาอีกเป็นชุดใหญ่เพราะยุงกัดจนไม่มีที่ให้กัดแล้ว แถมยังโคตรคัน


          พวกเขาเลยพากันรีบกิน พอสองทุ่มครึ่งพี่ๆ ก็แจ้งกำหนดการพรุ่งนี้ก่อนจะปล่อยกลับไปนอน พวกเราโดนนัดรวมตัวตอนเจ็ดโมงเช้า โดยงานแต่ละคนจะถูกแบ่งหน้าที่ต่างกันไปตามแต่พี่ๆ สตาฟจะเป็นคนเลือกให้ในแต่ละวันอาจซ้ำกันบ้างไม่ซ้ำกันบ้าง และแน่นอนว่าเพื่อนผู้หญิงครองงานสบายไว้อย่างเหนียวแน่น ส่วนไออุ่นนั้นเขาได้หมดอยู่แล้วสบายมาก


          กูกลับแล้วนะเจอกันพรุ่งนี้เว้ย” เด็กหนุ่มบอกลาเพื่อนหน้าละห้อย เพราะใจน่ะอยากนอนด้วยกันกับเพื่อนๆ มากกว่า


          ทำใจว่ะมึง มึงมันส่วนเกินอ่ะ แต่ก็ดีกว่าพวกกูที่ไม่ต้องมานอนเต้นท์แล้วแย่งตุ่มโอ่งอาบน้ำกับพวกนี้เป็นไหนๆ”


          เออ เดินระวังด้วยนะมึง ตกดอยตายห่าพวกกูหาศพมึงลำบากอีก”


          ไอ้พวกเหี้ยนี่ จะแช่งกูทำเตี่ยอะไรวะ!”


          ไออุ่นหน้าบึ้งใส่เพื่อน ก่อนจะเดินทิ้งน้ำหนักลงส้นเท้าสะบัดตูดหนีพวกมัน ระหว่างทางก็ระแวงแม่งไปหมด กลัวทั้งจะเผลอก้าวขาผิดถไลตกดอยตายห่าอย่างไอ้พวกนั้นว่าก็กลัว กลัวผีก็กลัว กลัวแม่งไปหมด


          เขาก้าวขาเดินอย่างระมัดระวังมาจนถึงบ้านที่เปิดไฟสรัวๆ ตั้งแต่หน้าบ้านจนเด็กหนุ่มเริ่มใจชื้น เพราะคงเป็นเจ้าของบ้านนั่นแหละที่กลับมาแล้ว ตอนแรกคิดว่าเขาจะต้องเข้านอนไปคนเดียวล่วงหน้าเสียอีก ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงไอ้อุ่นนอนไม่หลับหรอกนะเว้ยยย


          เด็กหนุ่มหยุดยืนเคาะประตูหน้าบ้านสองสามครั้ง เพราะเห็นว่าเจ้าบ้านอยู่เลยไม่อยากจะใช้กุญแจไขเขาไปให้เสียมารยาท แต่เคาะไปสามทีก็ไม่มีคนเปิดประตูออกมา ไออุ่นเลยลองแง้มหูฟังเหมือนจะได้ยินเสียงน้ำราดโจ้กๆ อยู่แว่วๆ สงสัยคงอาบน้ำอยู่มั้ง


          เข้าใจดังนั้นเลยตัดสินใจไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปแทนเพราะยุงแม่งกัดจนจะเป็นไข้เลือดออกแล้วเนี่ย


          แกร๊ก”


          พอดีกับที่เขาเปิดประตูเข้าไป ประตูห้องน้ำก็เปิดออกมาอย่างกับนัดกันไว้


          เย้ย พี่กุม! // คุณ!”


 

To be Continued...

 


             ++++++

            ในส่วนภาษาเหนือหากผู้เขียนใช้คำผิดไปสามารถทักท้วงกันได้นะคะ เดี๋ยวจะมาแก้ให้ค่ะ #ยิ้มหวาน เจอกันใหม่ตอนหน้าจ้า และขอบคุณมากๆ ที่ชื่นชอบนิยายเรื่องนี้นะคะ #หอมสองฟอด

ปล.1 ดอยแม่จันทร์เป็นสถานที่สมมุตินะคะ ไม่มีอยู่จริงในจังหวัดเชียงรายจ้า อย่าสับสนกับอำเภอแม่จันนะคะ
ปล.2 เดี๋ยวเราจะเปลี่ยนชื่อดอยใหม่อีกทีภายหลังจากแต่งซีนดอยอัพลงจนหมดก่อนค่ะ เพื่อคนที่อ่านมาก่อนหน้าจะได้ไม่งงด้วย ต้องขอโทษมากๆ นะคะ เราก็ลืมอำเภอแม่จันไปตอนที่แต่งซีนนี้ตอนแรก ทั้งที่ไม่ควรลืมแบบลืมสนิท โชคดีมากๆ ที่มีคุณรีดเดอร์ที่น่ารักมาเม้นท์เตือนสติให้ ต้องขอบคุณมากจริงๆ ค่ะจากใจเลย เราก็สะดุ้งเลยเพราะพลาดอย่างแรง แฮ่ๆ ขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ แต่จะเปลี่ยนชื่อดอยใหม่แน่นอน ส่วนสาเหตุที่ไม่ใช้ดอยที่มีจริงเพราะเรากลัวบรรยายไม่ตรงค่ะ อีกอย่างอยากบรรยายดอยในเรื่องให้ตรงกับความต้องการของผู้เขียนเองมากกว่า ดังนั้นเลยต้องตั้งชื่อดอยเองค่ะ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 538 ครั้ง

501 ความคิดเห็น

  1. #488 'khunsriHH' (@leewhan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 09:23
    อ๊บอุ่นกว่านี้บ่มีแหมแล้วเน้อ นอกจากพระอาทิตย์
    #488
    0
  2. #317 Bunny_Bunning (@Pong_Rattanakon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 16:16
    ภาษาเหนือถูกอยู่หรอก แต่มันไม่ใช้เหนือแบบเชียงราย
    #317
    2
    • #317-1 Bunny_Bunning (@Pong_Rattanakon) (จากตอนที่ 13)
      13 กรกฎาคม 2562 / 16:20
      อย่างเช่นคำว่าพี่
      คนเชียงใหม่
      จะเรียกพี่(ผู้ชาย) ว่า อ้าย

      (ผู้หญิง) ว่า ปี้
      แต่คนเชียงราย จะเรียกว่า ปี้ ทั้ง ผู้หญิง ผู้ชาย
      #317-1
    • #317-2 GiantBird (@GiantBird) (จากตอนที่ 13)
      14 กรกฎาคม 2562 / 23:55
      บ้านเราพะเยาใช้ น้อง

      น้องแบบ น๊องงงงง 55555
      #317-2
  3. #209 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 17:42
    พี่กุมขนาดมาอยู่ป่าอยู่เขายังคงความรวย ชอบนะคะชอบผชนิสัยรวย
    #209
    0
  4. #198 SineeBangpung (@SineeBangpung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 14:52

    น่ารัก
    #198
    0
  5. #194 nochuuu (@Dui1608) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 06:43
    อ้าวสรุปอิพี่ก็ไม่รู้หรอว่าต้องนอนกันน้อง โว้ยยยยวงวาร 55555555555555
    #194
    0
  6. #192 nan-sand (@sand1017) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 21:55
    รอนะครับบบ สนุกกกก อบอุ่นกว่าพี่กุมก็พระอาทิตย์แล้วครับ 555
    #192
    0
  7. #191 Nathann (@zcmiew09) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 21:53
    น่ารักกกก
    #191
    0
  8. #181 nuple1322 (@nuple1322) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 17:50
    รอออออ
    #181
    0
  9. #179 callmefilm61 (@callmefilm61) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 03:37
    แงง&#8203; พี่กุมนี่ร้ายนะคะ&#8203; ไออุ่นรีบจีบรีบติดเถอะอยากเห็&#8203;นตอนพี่กุมเป็น&#8203;ทาสรักคุณ&#8203;55555
    #179
    0
  10. #176 ParkWind1213 (@black123f321) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 21:23

    งุ้ยยรอต่ออง่าาาาฟินนนน
    #176
    0
  11. #175 jitlada5688 (@jitlada5688) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 21:15
    อืออ..คำว่าใช่แล้วอาจจะใช้คำว่า แม่นแล้ว ดีกว่าค่ะ
    #175
    1
    • #175-1 14279697 (@Neocottagess) (จากตอนที่ 13)
      17 มิถุนายน 2562 / 09:23
      ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยแก้ให้ เย่! :)
      #175-1
  12. #174 SH_BM_LH (@fofinfing) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 16:47

    พวกรุ่นพี่นี่ร้ายจริงๆๆ น้องส่วนเกินสงสาร
    #174
    0
  13. #173 Aorataipoy (@Aorataipoy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 16:32
    ฮื่อออออิพี่เเกล้งงอลน้องเฉยยยยย
    #173
    0
  14. #172 PanphoP (@PanphoP) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 16:21
    ดีงามมาก ฮื่อออออ
    #172
    0
  15. #171 Absolute_1a (@phimchanokliew) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 16:16

    น่ารักกกกกกกกกกกกกก
    #171
    0
  16. #170 sapphireorz (@sapphireorz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 16:08
    น่ารักกกกก
    #170
    0
  17. #169 SineeBangpung (@SineeBangpung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 16:03

    น้องงงงงง
    #169
    0