It's Me ที่รัก(คุณ) : [YAOI]

ตอนที่ 15 : It's Me : Chapter.13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 748 ครั้ง
    28 มิ.ย. 62


ที่รัก(คุณ) : บทที่สิบสาม

 



“พี่กุมเงียบทำไมครับ?” เด็กหนุ่มแกล้งถามอย่างสงสัย มือก็พลอยปลดลงจากแขนอีกฝ่ายไปด้วย

“ป่าวไม่มีอะไร ถึงแล้วล่ะเราลงไปกันเถอะ”

พอพี่กุมว่าแบบนั้นไออุ่นถึงได้รู้ว่าพี่มันจอดรถเข้าข้างทางที่เป็นแปลงสวนผักแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ไออุ่นเดินตามอีกฝ่ายลงมา ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างชอบใจกับภาพเบื้องหน้า

“ว้าว สวยจัง”

ตรงหน้าของเด็กหนุ่มกับกุมภานั้นเป็นแปลงผักขนาดที่ชาวเขาปลูกไว้เป็นพื้นที่กว้าง แต่ละแปลงเป็นระเบียบสวยงาม แถมผักยังมีแต่สวยๆ ทั้งนั้น ขนาดกลางตอนบ่ายแบบนี้ความเขียวสดของมันยังทำให้ไออุ่นรู้สึกสดชื่นไปได้เลย

ไม่ไกลกันนั้นยังมีไร่สตอเบอรรี่อยู่ด้วย โหยยย ของชอบเขาเลยลูกใหญ่น่ากินทั้งนั้น

ในขณะที่ไออุ่นคิดในหัวกับตัวเองอยู่ ก็มีหญิงชาวเขาวัยกลางคนท่าทางใจดีคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายพวกเขาด้วยภาษากลางคล่องแคล่ว

“สวัสดีค่ะคุณกุมภา” เธอว่าพลางส่งยิ้มใจดีมาให้

“สวัสดีครับป้าเกียง” พี่กุมยกมือไหว้ ก่อนจะผายมือมาแนะนำเขาต่อ “นี่ไออุ่นครับรุ่นน้องผมเอง”

เจ้าของชื่ออย่างไออุ่นจึงยิ้มกว้างทักทายคนอายุมากกว่าตรงหน้าทันที แม้ในใจจะรู้สึกอึ้งกับคำพูดของอีกฝ่ายเมื่อครู่อยู่ก็ตาม

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่พี่กุมเรียกชื่อของเขา

“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณป้าเกียง”

“รุ่นน้องคุณกุมภานี่หล่อไม่แพ้คุณกุมภาเลยนะคะเนี่ย” เธอว่าด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี ก่อนจะกล่าวต่อ “ดีค่ะบนดอยนี้จะได้มีสีสันหน่อย อย่างไงเชิญตามสบายเลยนะคะคุณกุมภา คุณไออุ่นด้วย ป้าไม่รบกวนแล้วค่ะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกเกียเลาะหลานป้าได้เลยนะคะ”

ป้าเกียงว่าจบก่อนจะผายมือไปด้านหนึ่งที่มีเด็กหนุ่มอายุน้อยสวมชุดชาวเขาพื้นเมืองคนหนึ่งยืนประสานมือท่าทางซื่อๆ รออยู่

“ครับ ขอบคุณมากนะครับ ไปกันเถอะคุณ”

พอคุณป้าเกียงจากไป พวกเขาก็ลงเก็บผักกันทันที ซึ่งที่มีปลูกและพอเก็บไปได้ก็เป็นกระหล่ำปลี ผักกาดขาวอย่างละเข่ง แล้วก็มีต้นหอม แตงกวาไปด้วย ใช้เวลาเก็บอยู่ประมาณชั่วโมงครึ่งก็เสร็จก่อนพี่กุมจะพาเขาเดินไปยังสวนสตอเบอรี่ใกล้ๆ กัน

เด็กหนุ่มถึงกับยิ้มแป้นระริกระรี้ยกใหญ่อยู่ในใจ เพราะเล็งมันมานานตั้งแต่ก้มตัดกระหล่ำปลีหัวแรกแล้วเถอะ เหอะๆ

“ลองกินดูสิคุณ”

อยู่ๆ พี่กุมที่ก้มเก็บสตอเบอรี่อยู่ข้างเขาเงียบๆ มานานก็ยื่นสตอเบอรี่ลูกใหญ่ลูกหนึ่งที่ไออุ่นแอบเห็นว่าพี่มันเอาไปเช็ดเสื้อยืดตัวเองให้ก่อนแล้วมาจ่อที่ปากของเขา

“มันสะอาดได้เท่านี้แหละ” กุมภาว่าต่อเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังทำหน้านิ่ง

ไออุ่นส่ายหน้ายิ้มก่อนจะอ้าปากงับเอาสตอเบอรี่ในมืออีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล พลางก็เคี้ยวตุ้ยๆ แล้วว่าบ้าง “อุ่นไม่ได้คิดมากเรื่องนั้นสักหน่อยครับ อุ่นกินได้หมดแหละตอนเรียนรด.เคยได้กินของที่หาความสะอาดแทบไม่มียังรอดมาได้เลย แต่ลูกนี้อร่อยจังเลยครับ หวานด้วย พี่กุมลองชิมลูกนี้บ้างไหมครับ”

เด็กหนุ่มว่าจบมือก็เด็ดเอาลูกสตอเบอรี่ลูกใหญ่ไม่แพ้ของอีกฝ่ายส่งจ่อที่ปากของพี่กุม แน่นอนว่าเขาเช็ดให้แล้ว สะอาดที่สุด เหอะๆ

กุมภาไม่ได้ปฏิเสธหรือเล่นตัวอะไร เขาก็แค่ยื่นหน้ามางับสตอเบอรี่ที่อีกฝ่ายป้อนให้เงียบๆ

ไออุ่นเลยยิ้มหวานใส่ตาอย่างถูกใจ

“อร่อยมั้ยครับ? ว่าแต่...อุ่นเก็บเพิ่มแล้วขอแอบเอาไปใส่ตู้เย็นไว้กินที่บ้านพี่กุมด้วยได้หรือป่าว อุ่นอยากกิน” เด็กหนุ่มว่าพรางโน้มใบหน้าเข้าใกล้อีกฝ่าย แอบกระซิบข้างหูคนพี่เพราะพูดออกแนวเห็นแก่ตัว แล้วกลัวเกียเลาะได้ยินจะหาว่าเขานิสัยไม่ดี

กุมภาหลุดยิ้มกับคำพูดของอีกคน ก่อนจะพยักหน้ารับ “อืมเอาไปสิ”

“ขอบคุณครับ ดีใจจัง” ไออุ่นว่าอย่างร่าเริงที่ทำให้อีกฝ่ายหลุดมาดขรึมลงไปได้บ้าง

กุมภาเลยพลอยอารมณ์ดีไปด้วย ก่อนจะหันไปทางเกียเลาะก็เจออีกคนยืนยิ้มหน้าแดงเถือกอยู่จนเขาขมวดคิ้วสงสัย

“เป็นอะไรไปเกียเลาะไม่สบายหรือป่าว? ไปพักก่อนได้นะ” เด็กหนุ่มชาวเขาอายุสิบเจ็ดย่างสิบแปดปีที่ถูกถามก็รีบส่ายหน้าพัลวัน


ใครจะกล้าบอกว่าที่เขาหน้าแดงเพราะพวกพี่สองคนยืนหอมหูกันน่ะ เหอๆ ไม่เอาไม่บอกหรอก

“อ่า บ่าเป็นหยังคับ ผมสบายดี ผ ผมขอตั๋วไปตางโพ้นก่อนนะคับ” // อ่า ไม่เป็นไรครับ ผมสบายดี ขอตัวทางโน้นก่อนนะครับ

ตอบไปพลางแก้มยิ่งแดงเป็นตำลึงสุก มือไว้ก็พัลวันอยู่ไม่เป็นที่ราวกับโดนผู้ใหญ่จับได้ว่าทำความผิดแล้วไม่มีทางแก้ตัว จนกุมภากับไออุ่นยิ่งแปลกใจ

“งั้นก็ไม่ต้องแล้วล่ะผมว่าจะกลับแล้ว ต้องเอาผักพวกนี้ไปล้างด้วยเดี๋ยวไม่ทันเวลาอาหาร”

“อ่าคับ”

“ไปเถอะขึ้นรถไปกับผมนะ เดี๋ยวผมแวะไปส่งที่บ้าน” ได้ยินแบบนั้นเกียเลาะก็พยักหน้ารับอย่างดีใจที่ไม่ต้องเดินกลับบ้าน ก่อนจะช่วยกันกับกุมภาและไออุ่นแบกเข่งผักไปขึ้นท้ายกระบะแล้วก็ขับไปส่งเกียเลาะที่บ้าน

ระหว่างทางก็เจอชาวบ้านทักพี่กุมอยู่ไม่ขาดสาย จนไออุ่นยังแปลกใจว่าพี่กุมมันเป็นคนดังของดอยแม่จันทร์หรืออย่างไรนะ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป ได้แต่เงียบมองนั่นมองนี่ไปตลอดทาง

ดอยแม่จันทร์นี่บรรยากาศดีชะมัด วิวก็สวยไม่หยอกเลยด้วย มองไปทางไหนก็สบายใจดีจริงๆ

กุมภากับไออุ่นไปส่งเกียเลาะเสร็จก็ตรงกลับมาที่ค่ายเลย ซึ่งก็ทันเวลาพอดิบพอดี

ไออุ่นมาถึงก็แยกตัวไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนรักของตัวเองทันที ในมือไม่วายหอบเอาสตอเบอรี่ลูกใหญ่ที่เก็บมาไปแบ่งเพื่อนด้วย

กุมภาเลยเดินไปหาเพื่อนตัวเองที่อยู่ไม่ไกลกันบ้าง พอไปถึงพวกมันต่างก็มองหน้าเขาราวจับผิดจนชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะถามออกไปเสียงเข้ม “มองหาอะไรของพวกมึง?”

“กูนึกว่าจะนานจนพวกกูต้องซิ่งจักรยานไปตามมาซะแล้ว” ทิมเป็นฝ่ายตอบข้อสงสัยเพื่อน

ดวงตามีแววล้อเลียนจนน่าถีบสำหรับอีกฝ่าย

“กูรู้เวลาดีน่าไม่ลำบากคนอื่นหรอก ว่าแต่...กูไม่กินข้าวด้วยนะเดี๋ยวจะไปกินกับผู้ใหญ่ ขอตัวอีกคนไปด้วยได้มั้ยวะ?”

ได้ยินมาแบบนี้เพื่อนสามคนก็เลิกคิ้วสูง นี่พวกเขาพลาดอะไรไปกันวะ ทำไมมันถึงได้กล้ารุกขนาดนี้ได้

“ก็ถ้าเขายอมไปกับมึงกูก็โอเค” อาร์คว่าบ้างอย่างไม่ซีเรียส เพราะยังไงคนที่ควรเครียดก็ต้องน้องมันนั่นแหละ

แต่ไม่ทันจะได้ปรึกษาอะไรกันต่อว่าควรไปชวนน้องมันยังไงดี ไอ้เพื่อนทิมปากไวก็ไปก่อนคนอื่นแล้วเรียบร้อย

“เอ้า! พวกคุณสองคนนั่งอู้อะไรกันอยู่ ไปช่วยพวกผมทำอาหารเย็นสิครับคุณวรภัทร คุณมนต์แคน!”

เสียงตะโกนแหกปากข้ามกลุ่มของพี่ทิมไม่ทำให้เขาอายเท่าชื่อจริงตัวเองเลยแม่ง!

เจ้าของชื่อมนต์แคนเลยเป็นฝ่ายสวนพี่มันกลับอย่างรวดเร็ว ทั้งที่เคี้ยวสตอเบอรรี่ลูกใหญ่ไว้เต็มปาก

“โห นั่งกันอยู่สามคนเรียกจิกอยู่สองคนก็ได้นะพี่ทิ้มมมม! บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกชื่อจริงโผ้มมมม โคตรจะไม่เท่ห์เลยว่ะ!”

จากใจว่าที่เดือนมหาลัย(มั่นมาก)คนนี้ บอกเลยว่าจิกหัวใช้ยังไม่เจ็บใจเท่าเรียกชื่อต้น!

“ก็คุณศิวกรเขาไม่ว่างแล้วไงครับ ไปๆ ตามผมไปทางนู้นเลยไป อย่าบ่นมากเป็นเด็กเป็นเล็ก”

ทิมไม่ว่าเปล่าแต่เดินก้าวยาวๆ มาจับแขนสองคนข้างไออุ่นออกไปหน้าตาเฉย ไม่ทันได้ให้ใครประท้วงสักคน

ไออุ่นยังคงงงๆ อยู่ พอดีกับพี่กุมเดินมานั่งลงข้างเขา “มีอะไรหรอครับพี่กุม?”

“คุณอยากไปกินข้าวกับชาวเขาฝั่งนู้นมั้ย?”

พอพี่มันถามกลับมาไออุ่นก็มีสีหน้าตื่นเต้นทันที

“อุ่นไปด้วยได้หรอครับ ไปสิ อยากไปมากครับ” เขาว่าพลางยิ้มกว้าง เด็กหนุ่มไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะชวนเขาไปด้วยจริงๆ

คิดว่าที่พูดบนรถน่ะ จะชวนเขาเล่นๆ เสียอีก

“งั้นไปกันเถอะ” พี่กุมว่าก่อนจะลุกนำไออุ่นไปที่รถมอไซต์ของใครก็ไม่รู้

เด็กหนุ่มมีแววสงสัยในดวงตานิดหน่อย ดูพี่กุมจะสายชิวอยู่เหมือนกันนะเนี่ย กินอยู่ใช้ชีวิตแบบชาวบ้านได้ไม่ตะขิดตะขวงใจเลย ผิดกับชีวิตคุณชายโคตรรวยที่กรุงเทพของพี่มันลิบลับเลยด้วย

พอพี่กุมสตาร์ทรถไออุ่นก็ไม่รอช้ารีบก้าวขายาวขึ้นซ้อนท้ายทันที ระหว่างทางที่ขับออกไปในเวลาเย็นๆ แบบนี้ยิ่งรู้สึกดี เด็กหนุ่มชอบลมเย็นๆ พัดหน้าแบบนี้จังเลย

“พี่กุมมาที่นี่บ่อยแค่ไหนครับ ดูพี่กุมสนิทกับชาวบ้านที่นี่มากเลย แถมฟังภาษาเหนือเก่งมากเลยนะเนี่ย” เด็กหนุ่มถามคนข้างหน้าขึ้นระหว่างเงียบนั่งรถกันมาสักพักพี่กุมก็ยังเจอชาวบ้านทักอยู่เป็นระยะๆ

“ผมมาที่นี่ทุกปีน่ะ มากสุดก็ปีละสามครั้ง แต่ต้องมาอย่างน้อยปีละครั้ง”

“อ่า อย่างนี้นี่เอง น่าอิจฉาอ่ะ อุ่นเองก็ชอบอะไรแบบนี้นะอยากมีโอกาสได้ทำแบบพี่กุมบ้าง” เด็กหนุ่มว่าเบาๆ

“ไว้คราวหน้าถ้าคุณอยากมาอีกก็บอกได้ ถ้าผมว่างผมจะพามา”

พอได้ยินอีกฝ่ายว่าแบบนั้นไออุ่นก็ยิ้มดีใจอย่างมีความหวัง “จริงหรอคับพี่กุมใจดีจัง ไม่เห็นเหมือนก่อนหน้านี้เลย โคตรดุ”

จริงๆ นะ ทำไมก่อนหน้าดูขรึมโหดจัง แต่ตอนนี้พี่กุมดูน่าเข้าใกล้กว่าตั้งเยอะ

อย่างน้อยก็ดูพูดเยอะกว่าแต่ก่อน หน้าเริ่มไม่ค่อยนิ่งแถมยังยิงมุขหยอดเขาแล้วด้วยนะ ตั้งหนึ่งดอก เหอๆ



***50%***


“แล้วคุณชอบแบบไหนมากกว่ากัน?”

กุมภาถามก็พาให้เด็กหนุ่มคิดเล็กๆ “อืม งั้นแบบไหนที่พี่กุมเป็นตัวของตัวเองมากกว่ากันละครับ?”

“จริงๆ ตอนนี้ใกล้ตัวตนผมมากกว่า” เขาบอกแบบไม่ลังเล

ในใจก็คาดหวังกับคำตอบของอีกคนอยู่มากทีเดียว

“อย่างนั้นอุ่นก็ชอบแบบนี้ที่สุด” ไออุ่นว่ายิ้มๆ ก่อนจะพูดต่อตามใจคิด “พี่กุมเป็นตัวของตัวเองมันจะต้องดีที่สุดอยู่แล้วครับ อุ่นพูดจริงๆ นะ พี่กุมดูผ่อนคลายดี”

“อุ่นไม่รู้หรอกว่าแรกๆ ทำไมพี่กุมต้องทำหน้านิ่งตลอด แต่บอกเลยว่าดูดุจนอุ่นเคยกลัวด้วยนะบางที ฮ่ะๆ คงอาจจะเพราะพี่กุมแค่ไม่สนิทใจกับคนที่เพิ่งรู้จักอย่างอุ่นก็ได้มั้ง จริงมั้ยครับ?”

“จะว่าอย่างงั้นก็ได้” ชายหนุ่มรับคำไม่เถียง แม้จะรู้อยู่เต็มอกก็ตามว่าไม่จริงสักนิด

เด็กหนุ่มพยักหน้าเข้าใจและไม่คิดซักไซร้ต่อ เขาคิดว่าของแบบนี้คงต้องใช้เวลานั่นแหละ เลยได้เปลี่ยนหัวข้อแทน “ว่าแต่เราจะไปไหนกันครับ?”

“ไปเยี่ยมคาวี เขาไม่สบายมาหลายวันแล้วเพิ่งจะดีขึ้นเมื่อเช้านี้เอง ผมเลยนัดผู้ใหญ่ไว้ว่าจะไปกินข้าวเย็นด้วย”

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับคำอีกรอบ ก่อนพี่กุมจะขับต่อมาไม่นานก็ถึงบ้านผู้ใหญ่ลีเข่อ ซึ่งอยู่เกือบท้ายหมู่บ้าน รถจอดยังไม่ทันจะดับเครื่องเสียงร้องเรียกดีใจของคาวีวัย 5 ขวบก็ดังมาจากระเบียงบ้านจนไออุ่นกับกุมภาหลุดยิ้มอย่างเอ็นดู

พวกเขาอยู่เป็นเพื่อนผู้ใหญ่ลีกับคาวีเกือบสามชั่วโมงจนเป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว สองหนุ่มเลยขอตัวกลับเพราะถ้าดึกกว่านี้แล้วจะขับมอไซต์กลับลำบาก

“ดาวสวยจัง” ไออุ่นบ่นอยู่ด้านหลังคนขับระหว่างทางที่พวกเขากลับบ้านกัน

วันนี้ท้องฟ้าเปิดเลยยิ่งทำให้มองเห็นดาวระยิบระยับบนฟากฟ้าละลานตาไปหมด

“คุณอยากดูมั้ย ที่บ้านก็มองเห็นดาวได้ดีเหมือนกันนะ”

พอคนด้านหลังรับคำ มาถึงบ้านพวกเขาก็มานั่งดูดาวต่อกันที่ระเบียงยาวด้านหลังของบ้าน ซึ่งถูกจัดแต่งไว้ไม่ต่างจากระเบียงของรีสอร์ทบ้านพักตากอากาศระดับห้าดาวทั่วไปเลย มีทั้งเบาะนั่งและหมอนรองให้สามารถนอนดูดาวได้สบายๆ แถมข้างกันยังมีโต๊ะวางของที่เปิดลิ้นชักออกมาก็มีผ้าห่มผืนบางไว้ห่มกันลมหนาวตอนกลางคืนด้วย โคตรจะครบครัน

“ยื่นแขนมาหน่อยสิ” ไออุ่นทำหน้างงกับคนที่นั่งข้างตัว แต่ก็ยอมยื่นให้

กุมภาเลยเอาสเปรย์กันยุงฉีดให้อีกฝ่ายทั่วทั้งแขน

“ขอบคุณครับ กลิ่นหอมจัง” เด็กหนุ่มยิ้มหวานชอบใจ

“เป็นของชาวเขาที่นี่ทำขึ้นเองน่ะ กันยุงได้ดีทีเดียว” เขาว่าก่อนจะเอามาฉีดแขนตัวเองต่อเพราะนอกนั้นพวกเขาก็ใส่ถุงเท้าและกางเกงขายาวกันยุงได้อยู่แล้ว

“ตรงนี้มีสัญญาณโทรศัพท์ด้วยนะ เผื่อคุณอยากใช้โทรศัพท์”

กุมภาพูดออกไปเงียบๆ เมื่อเขาเดินกลับไปเอาแมคบุคตัวเองออกมานั่งข้างๆ คนอ่อนกว่าเรียบร้อยแล้ว

“จริงหรอครับ!? งั้นอุ่นขอโทรหาที่บ้านหน่อยดีกว่า” กุมภาพยักหน้ารับ ก่อนจะนั่งพิมพ์งานในแมคบุครออีกคนไป ไออุ่นก็กลับออกมานั่งคุยโทรศัพท์ข้างๆ ชายหนุ่ม โดยก็นอนแหมะอยู่ใกล้ๆ กัน

“ป๊าม๊าอุ่นคิดถึงงงง”

พอป๊ารับสายในตุ๊ดที่สองไออุ่นก็กรอกเสียงออกไปอย่างร่าเริง จนปลายสายหัวเราะเอ็นดู

และเพราะเด็กหนุ่มเปิดลำโพงคุยด้วยขี้เกียจถือแนบหู เลยพลอยทำให้กุมภาได้ยินบทสนทนาพวกนั้นไปด้วย

“ไงล่ะเรา ได้ยินว่ามาค่ายที่เชียงรายทำไมไม่บอกป๊ากับม๊าหือ?”

“อุ่นลืมนี่ครับ แล้วคิดว่าที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ด้วย ป๊ากับม๊าสบายดีนะครับ” เด็กหนุ่มว่าต่อ

“สบายดีๆ แล้วอยู่ดอยไหนล่ะเราน่ะเผื่อป๊ากับม๊าแวะไปหาได้”

“ดอยแม่จันทร์ครับ ไกลจากบ้านเรามากไหม?”

“ไกลคนละฟากเลยล่ะ” พอได้ยินแบบนั้นเด็กหนุ่มเลยทำหน้าเศร้า

“โห...งั้นไม่ต้องมาหานะครับลำบากเปล่าๆ เดี๋ยวไว้ปิดเทอมค่อยเจอกัน อุ่นกลับไปหาเองดีกว่า”

“เอางั้นก็ได้ เราก็ระวังตัวล่ะอยู่บนเขาบนดอย ป๊าห่วง” ได้ยินแบบนี้ค่อยยิ้มออกหน่อย คิดถึงป๊าจังอยากกอด

“ครับ อุ่นคิดถึงป๊ากับม๊ามากนะครับ นี่ก็ดึกแล้วอุ่นไม่กวนดีกว่า ป๊าไปนอนเถอะ ฝันดีนะครับฝากบอกอุ้ยด้วยนะ”

“อือๆ ป๊าจะบอกให้”

พอวางสายเสร็จเด็กหนุ่มก็นอนเล่นโทรศัพท์ สลับกับยกกล้องถ่ายหมู่ดาวบนท้องฟ้าไปเงียบๆ ด้วยไม่อยากรบกวนอีกคน

แต่ผ่านไปสักพักพี่กุมก็ถามเขาขึ้นมา

“คุณเป็นคนเหนือเหรอ?”

ไออุ่นพยักหน้ารับ “ครับ จริงๆ แม่อุ่นเป็นคนเชียงรายส่วนพ่อเป็นคนฮ่องกงที่มาโตที่เชียงราย”

“ไม่น่า ผมได้ยินคุณพูดภาษาเหนือกับเด็กๆ

ไออุ่นยิ้มรับ ก่อนจะอธิบายต่อ “ครับ แต่เวลาอยู่ที่บ้านก็ไม่ได้คุยภาษาเหนือกันนะ ที่อุ่นพูดได้เพราะได้พูดกับเพื่อนๆ น่ะ”

“น่ารักดี” จู่ๆ อีกฝ่ายก็พูดออกมาแบบนี้ จนเด็กหนุ่มต้องผละหน้าจากโทรศัพท์ที่กำลังจะถ่ายดาวมามองอีกคนที่จ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว

“อะไรน่ารักครับ?” เขาถามตาใส

“ภาษาเหนือไงน่ารักดี ผมชอบ”

“โห คิดว่าหมายถึงอุ่นซะอีก เสียใจจัง” เด็กหนุ่มทำเป็นหน้าหมุ่ยผิดหวังกับคำตอบของอีกฝ่าย

“หึ ไปนอนกันเถอะคุณ ดึกมากแล้วพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้านะ”

พี่กุมนี่โคตรจะเปลี่ยนเรื่องเก่งเลยเอาจริงๆ ไออุ่นได้แต่ส่ายหน้าอยู่ในใจ

“นั่นสิ พรุ่งนี้พี่ทิมเพื่อนพี่กุมบังคับอุ่นทำอาหารเช้า โคตรใจร้าย” ว่าแล้วก็อยากเบ้ปาก ว้อยยยย

“ก็คุณไปโม้มันทำไมว่าทำอาหารเก่ง”

ไม่ช่วยแล้วยังซ้ำอีกนะพี่นะ ฮ่วยยย!

“ก็ตอนนั้นแค่พูดเล่นๆ ไง” เขาแก้ตัว

“อืม แต่พรุ่งนี้ทำเล่นๆ ไม่ได้นะเดี๋ยวทุกคนท้องเสีย” ชายหนุ่มว่าเรียบๆ พอเขาพยักหน้ารับทราบ อีกฝ่ายก็เก็บแมคบุคแล้วลุกขึ้นยืนเตรียมกลับเข้าบ้าน เด็กหนุ่มได้ทีอยู่ก่อนแล้วเลยรั้งอีกคนไว้

“พี่กุมดึงหน่อยครับ ลุกไม่ไหว” เขาว่าทำตาปริบ ก่อนจะยื่นแขนข้างหนึ่งรออีกฝ่าย

ลุกไม่ไหวก็ง่อยแล้ว พี่กุมจะตอบแบบนี้มั้ยวะ ลุ้นเลย เหอๆ

แต่ผิดคาด อีกฝ่ายเพียงแค่ส่งมือข้างที่ว่างมาดึงเขาให้ลุกขึ้นตามไปเท่านั้น เด็กหนุ่มเลยยิ้มหวานให้อย่างขอบคุณ ก่อนจะก้าวเดินเข้าบ้านไปด้วยกันโดยไม่มีใครพูดอะไร

แค่ได้รู้ว่าอีกคนมีรอยยิ้มติดอยู่ที่มุมปากตลอดทางไออุ่นก็ใจชื้นแล้วล่ะ

“พี่กุมไปอาบน้ำก่อนเลยนะครับ อุ่นขอหาชุดก่อน”

ได้ยินเขาว่าแบบนั้นพี่กุมเลยเดินเข้าไปอาบน้ำก่อนอย่างว่าง่าย พอเสร็จไออุ่นก็เข้าไปอาบต่อบ้างพอออกมาถึงได้เห็นว่าคนพี่ล้มตัวนอนหลับไปก่อนแล้ว เด็กหนุ่มเห็นใบหน้าเพลียของอีกฝ่ายก็ได้แต่ส่ายหน้า

พี่กุมน่ะไม่ใช่ว่าช่วยทางคณะแล้วจบเหมือนคนอื่นๆ เพราะชาวเขาต่างแวะเวียนมาหาพี่กุมไม่ขาด เดี๋ยวก็เดินออกไปกับชาวบ้านคนนั้นคนนี้ไม่หยุดจนน้องเห็นแล้วก็เหนื่อยแทน

ขนาดพอมีเวลาพักยังกลับมานั่งตอบเมลล์เป็นนานสองนานอยู่อีก

“คนอะไรทำงานอย่างกับหุ่นยนต์” ไออุ่นถอนหายใจเหนื่อยแทนอีกคน ก่อนจะก้มลงห่มผ้าให้พี่มันดีๆ แล้วล้มตัวนอนข้างๆ ไม่นานก็ผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย

แต่คราวนี้คนที่คิดว่าหลับกลับลืมตาตื่นขึ้น กุมภานอนนิ่งอยู่สักพักจนรับรู้ถึงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของอีกฝ่าย จึงได้โน้มหน้าไปเช็คก็เห็นว่าอีกคนหลับสนิทไปแล้ว

เขาเผยรอยยิ้มอบอุ่นให้คนข้างตัวอย่างช่วยไม่ได้ ไออุ่นทำให้เขานึกไปถึงตอนครั้งแรกที่เจอกัน เสียดายที่ตอนนั้นมันคงจะนานเกินไปหน่อย ถึงได้ไม่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำของอีกฝ่ายเลยสักนิด

ชายหนุ่มนอนตะแคงข้างเข้าหาคนอ่อนกว่า ใช้มือข้างนึงดันศรีษะตัวเองไว้ส่วนอีกข้างก็ไล้แก้มเนียนใสของไออุ่นเล่น เสียงกรนเบาๆ ที่แทบจะไม่ได้ยินดังเข้าหูเมื่อตอนอยู่ใกล้ ทำให้กุมภาอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงไปจรดปลายจมูกโด่งลงบนแก้มนั้นหนึ่งฟอดใหญ่อย่างหมั่นเขี้ยว

หอมชะมัด...

ยังไม่ทันมีฟอดที่สองให้อีกข้าง เขาก็ต้องรีบผละใบหน้าออกทันทีเมื่ออีกคนขยับตัวปรับท่านอนใหม่คล้ายนอนไม่สบายตัว

กุมภาใจหายวาบ ก่อนจะนิ่งเป็นหินอยู่สักพักจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตื่นขึ้นมาเขาก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งใจ "นึกว่าจะตื่นซะแล้ว"

แม้จะรู้สึกเสียดายหน่อยๆ แต่ก็กลัวว่าน้องจะตื่นมาโวยวายหนีไปนอนที่อื่นเสียก่อนถ้ามีอีกฟอด เขาจึงได้แต่จำใจถอยตัวกลับมานอนเคียงข้างอีกคนดีๆ เหมือนเดิม ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มอ่อนกับการกระทำของตัวเองเมื่อสักครู่ นอนนิ่งคิดเรื่องของอีกคนเล่นไปสักพักก็เผลอหลับตามไปอย่างไม่รู้ตัว



To be Continued...





++++++


แล่วววๆๆๆๆๆ พี่กุมเริ่มจะไม่ทนแล้วนะคะทุกคน แง่ง #กัดหมอน น้องอุ่นก็น่าร้ากกกกก // อย่างที่พี่อาร์คเคยว่าเนอะพี่กุมน่ะเวลานิ่งพูดน้อยแล้วจะดูดุเพราะเป็นคนตาเข้มดุ แต่พอพูดเยอะ ตามใจน้อง หลุดยิ้มหน่อยๆ น้องก็เห็นอะไรดีๆ ของคนพี่แล้วเห็นมั้ยคะ พี่กุมสู้ๆ #ทีมพี่กุม 555

เดี๋ยวไรท์จะไปเผาการ์ตูนตาหวานเรื่องนั้นของเพื่อนพี่กุมทิ้งก่อนนะคะ บรีฟให้พี่กุมเก็กขรึมอยู่นั่น! น้องไม่ได้ชอบแบบนั้นเข้าใจไหมคะ!? 555555 

แล้วเจอกันตอนหน้าน้า ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่าน มาเม้นท์ให้ด้วยนะคะ ทุกอย่างมีความหมายกับเราจริงๆค่ะ #หอมโปะๆ >3<

ปล.1 ดอยแม่จันทร์เป็นสถานที่สมมุตินะคะ ไม่มีอยู่จริงในจังหวัดเชียงรายจ้า อย่าสับสนกับอำเภอแม่จันนะคะ
ปล.2 เดี๋ยวเราจะเปลี่ยนชื่อดอยใหม่อีกทีภายหลังจากแต่งซีนดอยอัพลงจนหมดก่อนค่ะ เพื่อคนที่อ่านมาก่อนหน้าจะได้ไม่งงด้วย ต้องขอโทษมากๆ นะคะ เราก็ลืมอำเภอแม่จันไปตอนที่แต่งซีนนี้ตอนแรก ทั้งที่ไม่ควรลืมแบบลืมสนิท โชคดีมากๆ ที่มีคุณรีดเดอร์ที่น่ารักมาเม้นท์เตือนสติให้ ต้องขอบคุณมากจริงๆ ค่ะจากใจเลย เราก็สะดุ้งเลยเพราะพลาดอย่างแรง แฮ่ๆ ขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ แต่จะเปลี่ยนชื่อดอยใหม่แน่นอน ส่วนสาเหตุที่ไม่ใช้ดอยที่มีจริงเพราะเรากลัวบรรยายไม่ตรงค่ะ อีกอย่างอยากบรรยายดอยในเรื่องให้ตรงกับความต้องการของผู้เขียนเองมากกว่า ดังนั้นเลยต้องตั้งชื่อดอยเองค่ะ)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 748 ครั้ง

496 ความคิดเห็น

  1. #269 Miss Anna. (@tawan10240) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 14:20
    อุ่นนอนกรนด้วยหรอ น้องมีปัญหาด้านสุขภาพหรือป่าวอ้าา?
    #269
    0
  2. #266 Baitoey440824 (@Baitoey440824) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 21:52
    น่ารักกกกก
    #266
    0
  3. #264 พู่กันรสซ็อกโก (@may22536) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:01
    ละมุนนนน
    #264
    0
  4. #259 belize2 (@Belize) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 19:27
    ค้างเบย
    #259
    0
  5. #252 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 14:12

    รอคร่าาา อยากอ่านต่อแล้วว พี่จะไม่ทนน
    #252
    0
  6. #250 กันนนนนน (@pewpewpreenapa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 13:05
    อิพี่หลงนว้องงงงง
    #250
    0
  7. #247 N' Namfon (@namfon-killua) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 08:36

    ชอบน้อง หลงพี่ หอมหัวรัวๆ
    #247
    0
  8. วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 03:26
    หลงสุดอะไรสุด แต่แสดงออกไม่ได้ 555555 ไม่อยากคิดตอนเป็นแฟนกันเล้ยยย
    #246
    0
  9. #245 iceykan (@iceykan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 23:03
    พี่กุมดีขนาดนนี้ต้องจีบจิงละป่ะะะะ ใจคือบางงง
    #245
    0
  10. #243 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 17:11
    รู้เหตุผลแล้วค่ะว่าทำไมพี่กุมเหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอน5555
    #243
    0
  11. #242 reposes (@reposes) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 16:54

    พี่กุมคือหลงน้องสุดดดด

    #242
    0
  12. #241 daodoy (@daodoy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 15:30
    แอบหอมแก้มมน้องงงร้ายนะพี่กุม
    #241
    0
  13. #240 Chul77 (@Chul77) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 15:11
    น่ารักจังเลย
    #240
    0
  14. #239 Piglet_88 (@Piglet_88) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 15:11
    พี่กุมใจเย็น เดี๋ยวน้องกลัว
    #239
    0
  15. #238 b5810101127 (@b5810101127) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 14:40
    หื้ออออดใจรอไม่ไหว
    #238
    0
  16. #237 JumJim_1994 (@Sunflower_1994) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 14:34
    อร้ายยยงืออเขินแอบหอมแก้มน้องตอนหลับไปอีกจ้า พี่กุมภาต้องแอบชอบน้องมาตั้งแต่สมัยตอนน้องอยู่ ม.4 ที่น้องบอกมาเคยมาเข้าค่ายกับคณะวิศวะตอนนั้นแน่ๆเลย
    #237
    0
  17. #235 JumJim_1994 (@Sunflower_1994) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 12:30
    เราว่าพี่กุมเข้าหาน้องแบบสไตล์ตัวเองน่าจะดีกว่านะจากที่เห็นน้องชอบคนใจดีมากกว่าพี่กุมคนหน้าดุคนนั้นอีกนะ
    #235
    0
  18. #234 m97k_jy (@mook_youn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 19:32
    อิจฉาไออุ่นจังเลยยย
    #234
    0
  19. #227 callmefilm61 (@callmefilm61) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 05:18
    งุ้ยยยพี่กุมรุกแรกมาก5555&#8203; ก่อนคบดุอีกแบบหลังคบก็จะดุอีกแบบอ่ะค่ะคิดว่านะ555
    #227
    0
  20. #224 SineeBangpung (@SineeBangpung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:54

    อิพิเริ่มหลุดแย้ววว
    #224
    0
  21. #223 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:58
    ตอนอยู่เมืองกรุงพี่กุมเขาคีพลุคค่ะลูก
    #223
    0
  22. #222 daodoy (@daodoy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:39
    อะไรคือโคตรดุ อะไรดุ
    #222
    0
  23. #221 jenine (@jenine) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:05
    รีบมานะคะะะ
    #221
    0
  24. #220 b5810101127 (@b5810101127) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 19:32
    แอบหลงรักตัวละครทุกตัวที่ไรท์เขียน&#128525;&#128525;&#128525;
    #220
    0
  25. #219 reposes (@reposes) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 19:24

    ตอนนี้คือน่ารักกก พี่กุมไม่ค่อยเก๊กแล้ว น้องอุ่นก็เหมือนเริ่มยอมรับพี่แล้ว เหมือนเข้าใกล้ตัวตนกันนิดนึงแล้วอ่าาา งื้อแ

    #219
    0