It's Me ที่รัก(คุณ) : [YAOI]

ตอนที่ 18 : It's Me : Chapter.16 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 700 ครั้ง
    25 ก.ค. 62


ที่รัก(คุณ) : บทที่สิบหก




หลังจากกลับจากค่ายอาสามาไม่นานก็ถึงเวลาของการรับเกียร์รุ่น วันนี้ไออุ่นกับเพื่อนแต่งตัวถูกระเบียบเรียบร้อยในชุดนักศึกษาตั้งแต่หัวจรดเท้าเตรียมพร้อมเข้าร่วมพิธีมอบเกียร์รุ่นในช่วงเย็น

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมงตรงทางพี่สตาฟจึงนัดให้พวกเราชั้นปีหนึ่งมารวมตัวกันที่ห้องประชุมของคณะเพื่อเช็คความเรียบร้อยและจำนวนคนว่าครบตามจำนวนเกียร์ที่จะให้ในวันนี้หรือไม่

ส่วนคนที่จะให้เกียร์กับปีหนึ่งในแต่ละปีนั้นจะเป็นหน้าที่ของพี่ปีสูงอย่างพี่ปีสี่ ซึ่งจนกระทั่งตอนนี้ไออุ่นยังไม่รู้เลยว่าตัวเองมีปู่รหัสกับเขาไหม ดังนั้นเขาน่าจะเป็นคนเดียวที่นั่งลุ้นจนเยี่ยวเหนียวอีกตามเคยว่าใครจะมาคล้องเกียร์ให้เขากันล่ะทีนี้

“ทำหน้าเครียดอะไรขนาดนั้นวะ ไม่ดีใจหรือไงที่จะได้เกียร์รุ่น นี่มันจะเป็นเกียร์เดียวในชีวิตที่จะได้เลยนะเว้ย”

ไออุ่นส่ายหน้า

“ไม่ได้เครียด แล้วก็ไม่ได้ไม่ดีใจ”

“เอ้าแล้วทำหน้าเหม็นขี้แมวอะไรตรงนี้วะ”

“โหพูดซะนึกกลิ่นออกเลยสัสแคน ก็กูลุ้นว่าใครจะมาคล้องเกียร์ให้อ่ะดิ่ ปู่รหัสกูมีหรือป่าวก็ไม่รู้ มึงเก็ทไหมว่ากูไม่ได้อยากให้ทั้งสายมีแค่กูกับพี่กุมสองคนอ่ะ”

“ไม่หรอกมึง พี่กุมมีพี่รหัสนะเท่าที่กูได้ยินมา อย่าคิดมาก”

“เอองั้นก็สบายใจหน่อย”

พวกเขานั่งเตรียมตัวอยู่ในห้องประชุมกันไม่นานหลังจากเช็ครายชื่อและตรวจสอบความเรียบร้อยเสร็จก็ได้เวลาของการเริ่มพิธีมอบเกียร์กันแล้ว

การรับเกียร์รุ่นในครั้งนี้ก็แบ่งช่วงเป็นภาคใครภาคมันเลยไม่ได้วุ่นวายมาก เริ่มพิธีก็มีอาจารย์และรุ่นพี่มาเล่าบิ้วความสำคัญของเกียร์ที่เป็นจี้รูปเฟืองสัญลักษณ์ของชาววิศวะ ไออุ่นและเพื่อนก็ตั้งใจฟังเพราะมันมีความหมายและมีคุณค่ากับคนที่ได้รับจริงๆ แม้มหาลัยของเขาจะไม่ได้รับเกียร์ยากลำบากเหมือนมหาลัยอื่น

แต่การให้คุณค่าและความสำคัญของเกียร์ที่ได้นั้นไม่ต่างกัน ไออุ่นรู้สึกขนลุกหน่อยๆ เมื่อนึกไปถึงตอนที่ตัวเองได้คล้องเกียร์นี้ไว้ที่คอคงจะเท่ห์ไม่น้อยเลยทีเดียว

จนมาถึงพิธีมอบเกียร์ รุ่นพี่ปีสี่หลายคนที่ทั้งคุ้นหน้าและไม่คุ้นหน้าก็ทยอยเข้ามาเรียงแถวหน้ากระดานบนเวทีรอบละ 10 คน เพื่อเตรียมคล้องเกียร์รุ่นให้กับน้องสายของตัวเอง

หนึ่งในคนที่อยู่รอบแรกนั้นไออุ่นเห็นพี่ติณกำลังยืนยิ้มพร้อมมือที่ถือสร้อยจี้รูปเฟืองไว้ด้วย รุ่นน้องของพี่ติณก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้เหนือนั่นเองที่เป็นหลานรหัสของพี่ติณ ไออุ่นเห็นเพื่อนขึ้นไปยืนบนเวทีตรงหน้าพี่ติณที่กำลังคล้องเกียร์และอวยพรให้มันอยู่เด็กหนุ่มเลยคว้าเอาโทรศัพท์มาถ่ายภาพอบอุ่นแบบบนั้นไว้ รวมทั้งของวอร์มและแคนด้วย

รอบแล้วรอบเหล่าผ่านไปจนมาถึงรอบของไออุ่นที่เป็นรอบสุดท้าย ด้วยเพราะเรียงลำดับตามตัวอักษรไทยชื่อของเขาก็เลยแทบจะเป็นคนสุดท้ายของภาคไปอีก

ไออุ่นชะเง้อคอมองแถวรุ่นพี่ปีสีที่ยืนเรียงหน้ากระดานในรอบสุดท้าย แต่กลับไม่พบคนที่ต้องยืนคล้องเกียร์ให้เขาเสียอย่างนั้นจนเด็กหนุ่มหน้าเสีย

ปู่รหัสเขาไปไหนวะ แต่ก็เอาเถอะ ยังไงเดี๋ยวก็มีรุ่นพี่คนอื่นมายืนแทนเองนั่นแหละพี่ๆ คงไม่ปล่อยให้เขายืนเก้อหรอก มั้งนะ

ปลอบตัวเองได้แบบนั้น แถวของไออุ่นก็เดินเรียงขึ้นไปบนเวทีเป็นแถวสุดท้าย เด็กหนุ่มก้มหน้าตลอดทางเพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะทำหน้ายังไงดีที่เป็นคนเดียวที่ไร้ปู่รหัส นอกจากพี่รหัสจะไม่มี ปู่ก็ยังจะไม่มีอีกหรอวะเนี่ย

เห้ออออ

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ไม่อยากได้เกียร์รุ่นหรือไง?”

ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆ ไออุ่นก็เงยหน้าแทบทันที

“พี่กุม!” เด็กหนุ่มมองหน้าอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจ

“เสียใจหรือป่าว ที่ปู่รหัสไม่ได้มาคล้องให้ด้วยตัวเอง” พี่กุมถามเหมือนเป็นกังวล เด็กหนุ่มเลยยิ้มกว้างส่งให้

“นิดหน่อยครับ ตอนแรกคิดว่าจะไม่มีใครมายืนตรงนี้แล้วซะอีก”

“มีสิผมนี่ไง เดี๋ยวผมคล้องให้นะ” พี่กุมส่งยิ้มอบอุ่นมาให้เขา ก่อนจะคล้องสร้อยเกียร์จี้รูปเฟืองอันเป็นสัญลักษณ์สำคัญและหัวใจของชาววิศวะให้กับเขาเหมือนคนอื่นๆ

“ยินดีตอนรับสู่รั้ววิศวะอย่างเป็นทางการนะ ขอให้สนุกกับชีวิตมหาลัยแล้วก็เก็บมันไว้ให้ดีล่ะ รู้ใช่มั้ยว่ามันมีความหมายมาก”

“ครับ อุ่นจะดูแลอย่างดีเลย ขอบคุณนะครับพี่กุม” ไออุ่นยิ้มกว้างอย่างดีใจเมื่อได้รับเกียร์รุ่นของตัวเองในที่สุด

รู้สึกดีชะมัดเลย เหมือนจะร้อนๆ ที่กระบอกตาแล้วด้วยตอนนี้

“อย่าร้องตรงนี้นะคุณเดี๋ยวใครหาว่าผมดุคุณเข้าแย่เลย” อีกฝ่ายว่าแหย่จนไออุ่นยิ้มขำ ก่อนพี่กุมจะว่าต่อ “ส่วนปู่รหัสคุณมีนะแต่เขาไปแลกเปลี่ยนต่างประเทศก่อนคุณเข้ามาไม่นานน่ะ อย่าน้อยใจเลยผมเป็นตัวแทนให้แล้ว”

“ครับ ไม่น้อยใจก็ได้แต่ว่ากลับมาต้องให้พี่เขาเลี้ยงอุ่นด้วยนะครับ โทษฐานทำอุ่นเกือบร้องไห้เลย” เขาว่าตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ได้สิ เดี๋ยวผมบอกให้”

ไออุ่นรู้สึกหน้าร้อนไปถึงใบหูเมื่อฝ่ามืออุ่นของอีกคนยกขึ้นลูบผมของเขาอย่างอ่อนโยน สัมผัสแผ่วเบาที่ไออุ่นไม่คุ้นชินนี้ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกใจเต้นผิดจังหวะจนแน่นอกไปหมด

พอเสร็จพิธีมอบเกียร์รุ่นทุกคนก็แยกย้ายกันออกมาจากหอประชุมในเวลาหลังจากนั้นไม่นาน ไออุ่นก็ตรงไปหาพี่กุมที่เขาแอบเหล่มองตลอดเวลาด้วยกลัวอีกคนจะหนีกลับก่อนทันที เพราะเขาตั้งใจจะทวงเอาของขวัญชิ้นสุดท้ายของตัวเองกับพี่มัน

ไออุ่นยืนรออยู่ห่างๆ เพราะเห็นอีกฝ่ายกำลังยืนคุยกับรุ่นพี่ปีสองสามสี่คนอยู่ แต่พอทุกคนในนั้นหันมามองเขาทั้งกลุ่มเพราะคงจะสังเกตได้ เด็กหนุ่มเลยรีบยกมือไหว้พวกพี่มันรัวๆ

นี่ก็ว่ายืนไกลแล้วนะ หรือเขาจ้องพี่กุมโจ้งแจ้งไปวะ

กุมภาก็เหมือนจะรู้ตัวว่าไออุ่นมาหาตัวเอง เลยขอแยกตัวเดินมาหาเด็กหนุ่มทันที

“มีอะไรหรอคุณ?”

“พี่กุมคุยงานเสร็จแล้วหรอครับ ถ้ายังไม่เสร็จคุยต่อเลยนะครับอุ่นรอได้” เด็กหนุ่มว่าอย่างเกรงใจ

“เสร็จแล้วก่อนคุณมาแปบเดียว ที่เหลือก็เรื่องไร้สาระทั้งนั้น”

“ถ้างั้นอุ่นขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ยครับ”

“อืม ไปสิ”

พวกเขาเลยพากันเดินปลีกตัวออกมาจากฝูงคน ไปยังสถานที่ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็เงียบสงบเหมือนเดิม อย่างสระน้ำหลังคณะที่ประจำของพวกเขาสองคนนั่นเอง

“คุณมีอะไรจะพูดกับผมก็พูดมาเถอะ”

“เอ่อ คือ อุ่นจะมาทวงของขวัญชิ้นที่สามจากพี่กุมน่ะครับ”

“หืม?”

“ก็คืนสุดท้ายที่ดอยแม่จันทร์พี่กุมบอกอุ่นว่าอุ่นจีบพี่กุมติดแล้วนี่ครับ นั่นก็น่าจะหมายความว่าอุ่นควรได้ของขวัญจากพี่กุมได้แล้วใช่มั้ย”

พี่กุมเงียบไปสักพัก

“คุณแน่ใจหรอว่าอยากได้มันจริงๆ” คนพูดมีสีหน้าลังเลอย่างเห็นได้ชัด แววตาความไม่มั่นใจฉายชัดออกมาจนไออุ่นสัมผัสได้

“ก็ถ้าพี่กุมไม่ได้เล่นใหญ่เหมือนสองอันก่อนหน้า อุ่นก็รับอยู่แล้ว” เขาว่ายิ้มๆ

“ไม่หรอกมันธรรมดากว่านั้นมาก แต่เป็นสิ่งที่ผมอยากให้คุณมากที่สุด” ไออุ่นขมวดคิ้วกับคำพูดของอีกฝ่าย แต่ก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจ

“อย่างนั้นก็ยินดีรับครับ เพราะอยากเข้าสายพี่กุมจะแย่แล้ว”

กุมภาถอนหายใจก่อนจะจ้องหน้าไออุ่นนิ่ง

ไออุ่นเองก็ไม่ยอมหลบสายตาเพราะอยากรู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายต้องการสื่ออะไร กุมภาเลยต้องเป็นฝ่ายเบือนสายตาหนีแทนในท้ายที่สุด ก่อนจะยกมือขึ้นปลดสร้อยจี้รูปเฟืองของตัวเองที่คล้องติดตัวไว้ตลอดเวลาออกมาตรงหน้า

ไออุ่นยืนอึ้งจนด้วยคำพูดเมื่อเห็นสิ่งที่อีกคนต้องการจะให้

ใครบ้างจะไม่รู้ว่าการให้เกียร์ก็เหมือนกับให้ใจในความหมายของชาววิศวะ และของแบบนี้ไม่มีทางที่จะให้กันเล่นๆ โดยเฉพาะกับคนอย่างพี่กุม


***50%***



พี่กุมยื่นเกียร์ของตัวเองให้เขา ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังยังไงก็ดูไม่มั่นใจส่งมาให้

“ถ้ามันคือสิ่งนี้คุณจะยอมรับไว้หรือป่าว?”

เด็กหนุ่มได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างคนไม่รู้จะวางตัววางสีหน้ายังไงในเวลานี้

เขาเหมือนคนน้ำท่วมปาก

มัน ไม่น่าจะกลายเป็นแบบนี้ได้เลยจริงๆ

“พี่กุม คือ...”

“คุณอาจจะคิดว่าผมล้อเล่นใช่มั้ย” คนพูดส่ายหน้า “ป่าวเลย สำหรับคุณผมไม่เคยล้อเล่น คุณน่าจะรู้ความหมายมันดีใช่มั้ยว่าเพราะอะไรผมถึงให้มันกับคุณ”

“ผมขอโทษ” ไออุ่นดันมือของอีกคนกลับเมื่อเงียบอยู่นาน “ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นอันนี้ ผม…”

เมื่อได้ยินคนเด็กกว่าเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้พูดกับตัวเองเอาดื้อๆ แบบนี้กุมภาก็พอเข้าใจอะไรได้บ้าง

จนอดไม่ได้ที่จะเผลอกำมือเข้าหากันแน่น

“ไม่เป็นไรคุณไม่ผิด คุณเองก็มีสิทธิปฏิเสธหนิ” กุมภาเค้นยิ้มออกมาอย่างลำบากในสายตาของคนมอง

ในหัวของไออุ่นมีแต่ความสับสน มึนงง ไม่เข้าใจว่าเป็นความจริงหรือเรื่องตลกให้เขาหน้าแหก

ความรู้สึกของเขามันทั้งหนักอึ้ง อึดอัด และไม่เข้าใจ

“แสดงว่าที่ผ่านมา ของเทค และคำสั่งของพี่กุมก็หมายถึง…”

“อืม คุณเข้าใจไม่ผิดหรอก เพราะผมชอบคุณผมถึงได้ให้ทุกอย่างในสิ่งที่ผมอยากให้”

“มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ครับ?”

“นานมาแล้วจนถึงตอนนี้ ผมเดาว่าคุณคงจำไม่ได้ว่าเราเคยเจอกันมาก่อน”

“ผมขอโทษ” ไออุ่นยอมรับจากใจ เขาจำไม่ได้จริงๆ ว่าเคยรู้จักกับพี่กุมภามาก่อนจะมาเรียนที่นี่ “และส่วนที่จำได้ ผมไม่เคยคิดกับพี่กุมแบบนั้นมาก่อน”

จบคำของเด็กหนุ่ม ภายรอบบริเวณก็เงียบกริบจนเขาได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง

พี่กุมยืนนิ่งไม่ตอบคำ

ไออุ่นใจไม่ดีขึ้นมาดื้อๆ เมื่อมองเห็นสายตาของคนตรงหน้าที่จ้องมายังเขา มันคล้ายกับว่าน้อยใจ ผิดหวัง กระทั่งความรู้สึกเจ็บปวดเขาก็ยังรับรู้ได้

เด็กหนุ่มกำมือแน่น เขาไม่รู้ต้องทำยังไงที่จะทำให้พี่กุมไม่ต้องมารู้สึกแย่เพราะเขาแบบนี้

“ผมรู้ ที่ผ่านมามันก็เป็นแค่หน้าที่ที่คุณต้องทำเพราะผมสั่ง ผมรู้ดีกว่าใครว่าเพราะอะไรคุณถึงยอมให้ผมเข้าใกล้ เพราะงั้นอย่าคิดมากเลยนะ”

พี่กุมเงียบไปนานเลยทีเดียวกว่าจะพูดประโยคนี้ออกมาได้ด้วยรอยยิ้ม

รอยยิ้มที่ไออุ่นยังมองออกว่าฝืนใจ

“พี่กุมอย่าพูดแบบนี้สิครับ ผมขอโทษ ผมแค่...”

อีกฝ่ายเค้นยิ้ม ก่อนจะยกสร้อยเงินที่มีจี้รูปเฟืองสลักชื่อรุ่นของตัวเองมาตรงหน้าไออุ่นอีกครั้ง

“ส่วนเกียร์นี่เดาว่ามันคงหนักเกินไปสำหรับคุณ อย่างนั้นก็ปล่อยมันไปก็แล้วกัน”

ว่าจบอีกคนก็ปาเกียร์ตัวเองทิ้งไปทางสระน้ำแทบจะทันทีจนไออุ่นอ้าปากห้ามไม่ทัน

“พี่กุม!”

เจ้าของชื่อไม่แม้แต่จะหันกลับมามองคนเรียก ถึงจะทำใจมาอยู่แล้วว่าจะโดนปฏิเสธแต่พอเจอเข้าจริงๆ และแทบจะทันทีที่พูดออกไปแบบนี้

เขาเองก็เป็นคนคนหนึ่ง มีความรู้สึก ย่อมไม่แปลกอะไรที่จะรู้สึกแย่กับมัน ส่วนเกียร์ที่ใครๆ ให้คุณค่าว่าเป็นเสมือนใจของเจ้าของ มันก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอที่เขาจะปล่อยมันทิ้งไป

ก็ในเมื่อใจเขามันไม่ได้อยู่ที่ตัวเองแล้ว เขาให้อีกคนที่เพิ่งปฏิเสธไม่รับไปจนหมดแล้ว จะมีประโยชน์อะไรที่จะเก็บมันไว้กับตัวเอง

ดูมันออกจะไร้ค่าซะขนาดนั้น

“อย่ารู้สึกแย่กับคนอย่างผมเลยนะ ขอโทษที่หลายอย่างทำให้คุณอึดอัด แต่มันจะไม่มีอีกแล้ว วางใจเถอะ” กุมภาได้ยินตัวเองบอกกับไออุ่นแบบนั้น ก่อนจะหักใจเดินหนีออกไป

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองได้ส่งยิ้มให้อีกคนสบายใจด้วยหรือป่าว

-----
“โธ่เว้ย!”

แย่ ความรู้สึกตอนนี้มันแย่มากๆ

ไออุ่นตาแดงก่ำเพราะคำพูดของอีกคน เขาไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้สักหน่อย เขาแค่ตกใจ เขาแค่...แค่ยังไม่พร้อม

เด็กหนุ่มยืนนิ่งกับตัวเองอยู่เนิ่นนาน ทั้งสับสนในความคิดและเจ็บหน่วงตรงหน้าอกเมื่อคิดว่าอีกคนต้องรู้สึกแย่กว่าเขามากแค่ไหน

แต่ไออุ่นเองก็ไม่เคยชอบเพศเดียวกันมาก่อน ยิ่งไม่เคยสังเกตอีกฝ่ายหรอกถึงความสัมพันธ์ในรูปแบบนั้น

และที่น่าแปลกใจกว่าอะไรทั้งหมดคือ ทำไมเขาถึงไม่โมโหกับความรู้สึกในลักษณะนี้ของอีกคน ทำไมเขารู้สึกว่าในส่วนหนึ่งของความรู้สึกของเขานั้น เข้าใจเรื่องแบบนี้ได้

ตาเรียวสองชั้นทอดมองไปยังสระน้ำที่อีกฝ่ายปาเกียร์ตัวเองทิ้งไปเมื่อครู่ ไม่ทันได้ตัดสินใจอะไรทั้งนั้นไออุ่นก็ตรงไปยังริมฝั่งเพื่อมองหามันทันที

“ไม่รู้ว่าตกไปตรงไหนด้วยสิ แล้วน้ำนี่มันลึกขนาดไหนกันวะ” เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเอง พรางสายตาก็มองหาจุดที่จะสามารถลงไปในสระแห่งนี้ได้อย่างปลอดภัย

ในตอนนั้นเองที่แสงสีเงินสะท้อนเข้ากรอบสายตาเข้า สร้อยเงินจี้รูปเฟืองของพี่กุมนอนแน่นิ่งอยู่บนใบบัวขนาดใหญ่เกือบกลางสระ เด็กหนุ่มตาโตยิ่งกว่าเจอทอง ก่อนจะมองซ้ายมองขวาหาสิ่งที่พอจะช่วยเอามันขึ้นมาหาเขาได้

ก่อนจะเห็นท่อนไม้ไผ่ลำเล็กยาวเฟื้อยสองสามอันที่คิดว่าพวกรุ่นพี่น่าจะตัดมาทำซุ้มเมื่ออาทิตย์ก่อนแล้วมันเหลือ เด็กหนุ่มเลยไปหยิบมันมาหนึ่งอันแล้วหาที่เกี่ยวเพื่อเป็นตะขอให้สามารถคล้องสร้อยติดมาได้ งมมั่วอยู่พักหนึ่งก็เสร็จก่อนจะใช้มันยื่นออกไปกลางสระน้ำจนสุดแขน ยื้อเขย่งเปลี่ยนมุมไปมาอยู่นานกว่าจะเกี่ยวเอาสร้อยเกียร์นั่นมาได้สำเร็จ

“ฟู่ว...เล่นเอาเหงื่อตกเลยนะไอ้สร้อยเวร” ไออุ่นบ่นอย่างอัดอั้น ก่อนจะเอามันมาเก็บใส่ในกระเป๋ากางเกงตัวเองอย่างดี แล้วเดินกลับโต๊ะตัวบ้าง

หากใครสังเกตสักหน่อยก็คงพอจะรู้ว่าตลอดระยะทางที่เดินมา เขาแทบจะไม่มีรอยยิ้มให้คนรู้จักเลยสักนิด

“เป็นไรวะอุ่น ทำไมตามึงแดงๆ?” วอร์มทักด้วยสีหน้าตกใจเมื่อเห็นเขา

ไออุ่นชะงักกับคำของเพื่อนก่อนจะส่ายหัว “ป่าว แต่ไว้เล่าให้ฟัง” เขาว่าแล้วนั่งลงม้านั่งว่างตรงหน้า

“ไหวไหมมึง ไม่ร้องนะเว้ย โอ๋เอ๋”

“เอ๋พ่อง ไปเถอะหาไรกินดีกว่ากูหิวแล้ว” ไออุ่นเปลี่ยนเรื่อง สองหนุ่มตรงข้ามเลยพยักหน้ารับ

แต่ก็ไม่วายแอบมองหน้ากันเพราะรู้ว่าเพื่อนตัวเองลดความร่าเริงบนใบหน้าไปหลายเวลเลยทีเดียว แต่ก็ยังคงเงียบไม่สืบความอะไรมันมากในเวลานี้

แม้ใจของพวกเขาจะคันยุบหยิบด้วยความสนใจใคร่รู้อยู่ก็ตาม...



To be Continued...


++++++
เป็นเบสิคของก่อนเริ่มเป็นแฟนกันค่ะ เน่านิดหน่อยเดี๋ยวเขาค่อยรักกันนนนนน #กัดหมอนรอ
อย่างที่บอกค่ะว่าเรื่องนี้ไม่เน้นดราม่า แต่ไม่มีเลยก็ไม่ได้เนาะ ก็ต้องมีบ้างนิดหน่อยให้พอเป็นสีสันของชีวิต พะนะ! ^^'
และขอโทษที่มาอัพช้าด้วยนะคะช่วงนี้ แถมได้ทีละนิดเดียวอีก Y_Y
แต่จะรีบมาต่อตอนต่อไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ เนื้อหาตอนนี้อาจจะไม่สมูทเท่าไหร่นะคะ
เพราะว่ารีบปั่นมากๆ ค่ะ กลัวทุกคนรอนาน T[]T แล้วเรามีเวลาไม่ตายตัวในการว่างแต่งด้วยค่ะ #ร้องไห้
ยังไงถ้าพ้นขีดช่วงงานรุมเร้ามหาศาลนี้ไปแล้ว จะมาเกลาใหม่ให้ดีขึ้นนะคะ
เจอกันใหม่ตอนหน้าจ้า หอมโปะๆ และขอบคุณกำลังใจที่ดีมากๆ จากทุกคนนะคะ #รักมากกก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 700 ครั้ง

496 ความคิดเห็น

  1. #451 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 00:51
    พี่กุมใจเยนๆนะคะ รอมาตั้วนานยังรอได้ใจเยนนนนนน
    #451
    0
  2. #370 maiissariya (@maiissariya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 13:09
    มาต่อน้าาาาา
    #370
    0
  3. #369 0615918412 (@0615918412) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 12:16

    ลุ้นๆๆ
    #369
    0
  4. #368 vun_ (@vun_sudarat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 17:27
    นี่เดาว่าน้องจะเอาเกียร์ไปคืนพี่ ปล.แต่เป็นเกียร์ของน้อง//ใช่ป่ะไรท์ ใช่มั้ย ใช้แหละเนาะ
    #368
    0
  5. #367 Son16 (@Son16) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 16:39

    รอๆๆๆๆลุ้นนะค่ะ
    #367
    0
  6. #365 Pam25751 (@Pam25751) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 11:43
    สงสารคนพี่จัง แต่ก็เข้าใจน้องได้ พี่จู่โจมแรงไปหน่อย
    #365
    0
  7. #364 gloomy_ (@sucharat22) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 07:00

    สงสารอิพี่จัง
    #364
    0
  8. #363 SineeBangpung (@SineeBangpung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 23:40

    ฮือออสงสารทั้งคู่
    #363
    0
  9. #362 Suraiya1874 (@Suraiya1874) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 22:37
    สงสารทั้งคู่เลย
    #362
    0
  10. #361 Nunn2205 (@Nunn2205) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 22:31
    เจ็บปวดแทนพี่จัง พี่กุมคงเจ็บมากสินะ
    #361
    0
  11. #360 Piglet_88 (@Piglet_88) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 21:50
    สงสารตาพี่
    #360
    0
  12. #359 nuttynuch (@nuttynuch) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 20:15
    แหงงงงง รอความหวานนนนน
    #359
    0
  13. #358 PloyChonnipha (@PloyChonnipha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 20:10

    สงสารพี่กุมมม คงเศร้ามากก แต่ก็เข้าใจคนน้องง แงงง
    #358
    0
  14. #357 Petitcat (@jimmyza) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 20:04
    เราว่ามันสมเหตุสมผลดีค่ะพี่ไม่เคยบอกน้องคนน้องก็คือคิดว่าพี่ให้ของเพราะตัวเองเป็นน้องรหัสงี้คนมันไม่เคยคิดอ่ะเข้าใจน้องได้แต่หลังจากรู้แล้วนี้แหละอยากติดตามมากๆค่ะ #กอดคนพี่โอ๋นะพี่นะ
    #357
    0
  15. #356 lonelylogo (@lonelylogo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 18:35
    แงพี่กุม ให้เวลาน้องหน่อยนะคะ น้องยังเด็กกก ;-;
    ป.ล. แก้คำว่าป่าว เป็น เปล่า ดีไหมคะ เราอ่านแล้วคิดว่าว่าพี่กุมพูดไม่ชัดตลอดเลย55555
    #356
    0
  16. #355 gblovely2 (@GBlovely) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 18:21
    มาต่อเร้วอย่าให้พี่กุมกับไออุ่นรอนานเลยย
    #355
    0
  17. #354 pimorazpp (@pimorazpp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 16:41

    มีบ้างก็ไม่ได้อะไร แต่อย่าค้างนานๆ สงสารพี่กุม TT

    #354
    0
  18. #353 Aorataipoy (@Aorataipoy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 15:45
    อุ่นคงมีใจน้อยให้พี่เเกเเล้วเเหละ
    #353
    0
  19. #352 maneerat__ (@maneerat__) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 15:38
    รออยู่นะคะ อย่างให้สมหวังเร็วๆจุมมมมมมมมม
    #352
    0
  20. #351 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 15:35

    เฮ้อออ เข้าใจไออุ่นนะมันแบบไม่ได้คิดแบบนั้นมาก่อนแล้วอยู่ๆพี่ก็มาให้เกียร์กัน มันดูน่าสับสนจะตาย พี่กุมน่าจะรอไปก่อนอ่ะ มันดูเร็วไป ยังไม่ได้รู้จักอะไรกันดีเลย

    เฮ้ออออ //ไรท์เราอินน มาต่อเลยย ฮื่อออ
    #351
    0
  21. #350 PloyChonnipha (@PloyChonnipha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 11:53
    แงงง ตัดจบได้ลุ้นมากกก
    #350
    0
  22. #349 BYuNnAT (@natsy137) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 22:13
    กรี้ดดด เขินอ่า เหมือนชั้นชื่อไออุ่นน
    #349
    0
  23. #348 Toy777 (@Toy777) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 18:29

    ลุ้นอ่ะๆ
    #348
    0
  24. #347 plss_m (@plss_m) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 09:04
    ฮื้ออออออออ ลุ้นเน้อ
    #347
    0
  25. #346 AnchaleeSimpson (@AnchaleeSimpson) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 07:42
    ต่ายยยยแล้วพี่ฉันเขินอะเขาให้เกียกันอะ
    #346
    0