It's Me ที่รัก(คุณ) : [YAOI]

ตอนที่ 3 : It's Me : Chapter.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 990 ครั้ง
    28 มิ.ย. 62


ที่รัก(คุณ) : บทที่สอง





เวลา 18.00 น.

พวกเขามีรับน้องตอนเย็นกันอีกแล้ว แต่เพราะว่าเลิกค่ำไปหน่อยเลยทำให้กิจกรรมเริ่มไปก่อนสักพักแล้ว และเเน่นอนว่าวันนี้พวกเขาก็รั้งท้ายกันอีกตามเคยเพราะเข้าสายนั่นเอง

“น้องปีหนึ่งที่มาช้าออกมาข้างหน้าก่อนครับ อย่าเพิ่งนั่ง” เสียงพี่ว้ากตะโกนลั่นลานเกียร์เสียงดังฟังชัดเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือดักพวกเขาที่จะนั่งลงประจำที่ไว้อย่างอับอาย คืออาจารย์ปล่อยช้าบ้างเหอะ ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเขาเลยสักนิด

พวกเด็กหนุ่มที่มาช้าเพราะเข้าเรียนวิชารวมมีประมาณสิบกว่าคนทยอยเดินแถวออกไปยืนด้านหน้าตามที่พี่ว้ากบอกด้วยความประหม่า เพราะเพื่อนร่วมชั้นปีของวิศวะไม่ใช่น้อยๆ เกือบสี่ร้อยคนเลยนะ ที่จับจ้องทุกย่างก้าวพวกเขาอยู่ ไม่อายก็ไม่ใช่ไออุ่นแล้ว เด็กหนุ่มเลยได้แต่เดินก้มหน้าหงุดตามตูดวอร์มกับแคนไป

“ช่วยบอกเหตุผลที่มาสายให้เพื่อนฟังหน่อยครับ”

“ขอดังๆ นะครับ!” พี่ว้ากอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มปีหนึ่งตะโกนกำชับเล่นเอาเหงื่อไหลประหนึ่งว่ามีความผิดแล้วเขาเรียกมาประจาน แต่คือจริงๆ ก็แค่บอกเหตุที่มาสายแค่นั้นเอง

“เริ่มจากน้องก่อนเลย บอกชื่อ จากภาคอะไร และเหตุผลที่เข้าช้าครับ”

“สวัสดีครับ! ผม...”

“ไม่ได้ยินครับ! ขอดังกว่านี้ครับ”

“สวัสดีครับ!! ผมนายนสรณ์ ลงกรณ์ประตรู ชื่อเล่นนัท อยู่ภาคโยธาครับ! เหตุผลที่สายเพราะว่าอาจารย์เพิ่งปล่อยครับ!” คนแรกพูดจบแล้วพี่ว้ากก็ให้คนอื่นๆ พูดต่อเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงเขา

เด็กหนุ่มทำใจไว้รอเรียบร้อยแล้ว เอาว่ะแค่ตะโกนดังๆ แค่นั้นเองอายหน่อยแต่เดี๋ยวก็ผ่านไป เขาปลอบใจตัวเองเพราะยังไงพี่ว้ากก็ต้องแกล้งแน่อยู่แล้ว

ขนาดคนก่อนหน้าเขาอย่างไอ้วอร์มตะโกนจนเด็กหนุ่มแทบจะเอามือปิดหูตัวเอง พี่เขายังบอกเลยว่าไม่ได้ยิน

ที่ไม่ได้ยินนี่แก้วหูแตกไปแล้วหรือไงก็ไม่รู้

“คนต่อไปครับ!” เสียงพี่ว้ากเร่งให้พูด เขาเลยกะจะแหกปากแม่งให้สุดทีเดียวมันไปเลยแล้วกัน

“ส หวัด…”

“เดี๋ยวครับ!”

“ครับ?”

“น้องไม่ต้องแนะนำตัวก็ได้ครับ แค่บอกเหตุผลที่มาสายก็พอ” เมื่อพี่ว้ากบอกแบบนั้นทุกคนก็พากันส่งเสียงฮือฮา(อีกแล้ว) สงสัยกันใหญ่ว่าทำไมเขาเป็นคนเดียวที่ไม่ต้องแนะนำตัว แต่เพราะพี่ว้ากสั่งแบบนั้นเด็กหนุ่มเลยต้องทำตามอย่างว่าง่าย

ซึ่งถ้าให้เขาเดาคงเพราะเสียเวลามาเยอะแล้วนั่นแหละ เลยอยากให้พูดรวบรัดทีเดียว

“เหตุผลที่ผมมาสายเพราะอาจารย์เพิ่งปล่อยครับ!”

“ขอฟังอีกทีครับ ได้ยินไม่ถนัด” ตลกแล้วถ้าไม่ได้ยิน

“ผมมาสายเพราะอาจารย์เพิ่งปล่อยครับ!!” คราวนี้เขาตะโกนสุดเสียงจนหน้าดำหน้าแดงมันเลยทีเดียว ดูสิว่ายังจะแกล้งเขาอยู่อีกมั้ย ขนาดไอ้วอร์มที่ยืนข้างเขามันยังต้องยกมือขึ้นมาปิดหูตัวเองไว้เลยนะ คิดดูเหอะว่าดังไม่ดัง

“ขอบคุณครับ เชิญพวกคุณเข้าไปนั่งที่ได้”

ในที่สุดก็ปล่อยมานั่งจนได้ ไออุ่นถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ต้องทนเป็นจุดสนใจของเพื่อนร่วมชั้นอีกต่อไปแล้ว

จริงๆ เขาก็ไม่ได้เป็นพวกขี้อายอะไรขนาดนี้หรอก เพียงแต่ถ้าไม่ได้มีการเตรียมตัวไว้ก่อนเด็กหนุ่มจะค่อนข้างประหม่าและรู้สึกกังวลเท่านั้นเอง

“อะไรยังไง ทำไมไม่ได้แนะนำตัวเหมือนคนอื่น?” เมื่อพวกเราเข้ามานั่งในแถวได้เรียบร้อยแล้วไอ้แคนก็ถามล้อเลียนเขาทันที

“ไม่รู้ เดาว่าคงเสียเวลามั้ง” เด็กหนุ่มบอกตามที่ตัวเองคิด

“ไม่จริง กูว่ามันแปลกถ้าจะเสียเวลาก็ไม่ต้องสั่งแค่มึงป่าววะ แม่งแปลก...ตั้งแต่วันนั้นละ ที่มึงได้จับฉลากคนละกล่องกับคนอื่น แถมเมื่อเช้าพี่รหัสมึงยังส่งบัตร Black Card มาให้มึงรูดเล่นอีก” ไอ้วอร์มว่า สีหน้าจริงจังแบบนี้มันจะมาตอนที่ต้องเริ่มวิเคราะห์เรื่องที่มันอยากเสือกเท่านั้น

“กูว่าพี่มันต้องจ้องมึงอยู่แน่ๆ ไม่ว่าพี่มันจะเป็นใครก็ตาม” แคนว่าเสริม ก่อนจะกวาดสายตาไปยังพวกพี่ๆ ปีสองปีสามที่ยืนล้อมพวกเขาอยู่อย่างหาผู้ต้องสงสัยในใจตัวเอง

“มึงทำกูกังวลนะแคน” ไออุ่นบอก ก่อนจะรู้สึกเสียวสันหลังยังไงไม่รู้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้คิดอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ

“กูพูดจริง มึงไปทำเสน่ห์อะไรใส่ใครป่าวเนี่ย?”

“นับไม่ถ้วนว่ะ แต่ที่คณะเรามีแค่พี่แอนนานะที่กูจ้องจะง้าบ แต่ตอนนี้ไม่เอาแล้วว่ะเพราะพี่เขามีแฟนแล้ว” เด็กหนุ่มว่าพรางทำหน้าเศร้า ราวกับโดนพี่เขาเขี่ยทิ้งทั้งที่ความจริงยังไม่ได้เริ่มจีบด้วยซ้ำ

“วันนี้พี่รหัสเริ่มให้ของเทคพวกคุณกันแล้วใช่มั้ยครับ? ยังมีพวกคุณคนไหนที่ยังไม่ได้รับของเทคจากพี่รหัสยกมือขึ้นครับ!”

อยู่ๆ พี่ว้ากก็ตะโกนถามพวกเราปีหนึ่งที่ยังนั่งส่งเสียงคุยกันอยู่ดังลั่น ก่อนที่พอได้ยินคำถามหลายคนจะยกมือขึ้น

พรึ่บ!!

เยอะพอสมควร หนึ่งในนั้นมีวอร์มด้วยคนนึง ส่วนแคนเพิ่งได้ของเทคจากพี่รหัสเมื่อบ่ายนี่เอง เป็นข้าวกลางวันมื้อใหญ่แบบเลี้ยงทั้งภาคได้เลย พี่มันเล่นสั่งพิซซ่ามาส่งให้เขายี่สิบถาดใหญ่พร้อมโค้กเอย ของกินเล่นอื่นๆ เอย

เล่นเอาทุกคนพากันเฮลั่น ไออุ่นเองก็ได้อานิสงศ์จากพี่รหัสแคนด้วย อยากบอกว่าอิ่มมากมาจนถึงตอนนี้เลย สรุปเมื่อกลางวันพวกเขาเลยอดได้ไปส่องสาวที่คณะนิเทศฯ อย่างใจหวัง

ส่วนของวอร์มยังคบเงียบฉี่ ไม่รู้ว่าพี่รหัสจะรู้ว่าเขามีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้หรือยัง สงสารตัวเอง

“มีเยอะพอสมควร พี่ปีสองคนไหนยังไม่ให้ของเทคน้องกรุณาให้ด้วยนะครับ เพื่อนหลายคนได้กันแล้วแต่ตัวเองยังไม่ได้มันเสียความรู้สึก” พี่ว้ากปีสามบอกพี่ปีสองที่อยู่ในนั้นด้วยเสียงเข้ม ไออุ่นพยักหน้าเห็นด้วยกับพี่เขาหยิกๆ แม้ตัวเองจะได้แล้วก็ตาม จำได้ว่าคนพูดคือพี่อาร์คอดีตเดือนมหา’ลัยนั่นเอง หล่อแล้วยังความคิดดี ว้ากมีเหตุผล ไอดอลไอ้อุ่นมาก

พอจบหน้าที่ของพี่ว้ากก็เปลี่ยนโหมดมาเป็นสันทนาการ พวกเขาก็ได้ร้องเล่นเต้นกันจนลืมเวลากว่าจะเรียกรวมเพื่อปล่อยก็ปาไปเกือบสามทุ่ม พี่ว้ากชุดเดิมก็เข้ามาประจำที่อีกครั้ง ตอนนี้ใบหน้าของพวกเขาแต่ละคนแทบไม่เหลือเค้าเดิมเพราะตั้งแต่เริ่มสันทนาการ พี่มันก็เอาทั้งแป้งทั้งสีมาละเลงหน้าพวกเขาจนจำกันแทบไม่ได้

แคนนี้ยิ่งแล้วใหญ่ปากดีอ้อนพี่สันทนาการคนสวยให้แต่งหล่อๆ หน่อย พี่เขาก็จัดให้เต็มที่ทั้งหวิกผม ทั้งลิปสติกสีแดงสด แถมยังได้แก้มแดงๆ ทั้งที่หน้าโพกไปด้วยแป้งขาวจนแห้งกรอบเต็มหน้าเต็มตา โคตรตลก

เพื่อนทั้งชั้นปีเลยได้ขำมันกันจนท้องแข็ง ส่วนสภาพของเด็กหนุ่มกับเพื่อนวอร์มก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ เพียงแต่ได้สีลิปสติกที่เบากว่าของแคนหน่อย และไม่ได้ใส่หวิกหัวหยิกแบบมัน แค่ถูกรวบหน้าม้ามาหมัดจุกเป็นน้ำพุสามสี่อันบนหัวแค่นั้นเอง

บอกเลยว่าลืมอายเพราะไม่มีใครหน้าดีสักคน

แถมด้วยความที่แก๊งพวกเขามันหล่อจนพี่สันทนาการหมั่นไส้มากมั้ง เลยชอบโดนให้ออกไปเต้นท่าแปลกๆ จนโคตรเหนื่อย เรียกเสียงเฮฮาและสร้างเพื่อนใหม่ได้เป็นกอบเป็นกำ จนต้องมานั่งหอบกันแฮ่กๆ เมื่อโดนปล่อยมาแล้วแบบนี้ บอกเลยว่าวันนี้เหนื่อยสุดในชีวิต รองจากเรียนรด.

“ปีหนึ่งนิ่ง!” พอพี่ว้ากขึ้นเสียงสั่งทุกคนก็นั่งนิ่งหลังตรงเก็บปากเงียบกันโดยอัตโนมัติ

“ในระหว่างไม่กี่ชั่วโมงที่พวกคุณเข้ากิจกรรม ทางพี่ปีสองพี่รหัสของพวกคุณได้ทำการเตรียมของเทคไว้ให้พวกคุณเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นก่อนปล่อยพวกคุณกลับวันนี้พวกคุณที่เหลือที่ยังไม่ได้ของเทคจะได้รับมัน และบางคนที่วันนี้ได้ไปแล้วก็อาจจะได้รับอีกนะครับ!”

“มึงกูดีใจ ในที่สุดพี่รหัสกูก็จะให้ของกูแล้ว” วอร์มว่าด้วยรอยยิ้มปริ่มราวกับน้ำตาจะไหลที่โคตรหลอกลวง

“แน่นอนว่าพวกเราไม่สามารถให้พี่รหัสของพวกคุณแสดงตัวตอนนี้ได้ ดังนั้นผมจึงขอความร่วมมือรุ่นพี่ปีสามเป็นคนยื่นของเทคให้พวกคุณแทน โดยพวกเขาเหล่านี้ไม่ใช่ลุงหรือป้ารหัสของพวกคุณ พวกเขาเป็นเพียงผู้ส่งมอบแทนเท่านั้น ทราบไม่ทราบ!”

“ทราบ!!”

“เชิญพี่ปีสามส่งของเทคให้น้องครับ” ว่าจบพวกพี่ๆ ปีสามหลายสิบชีวิตก็เดินถือของเทคจากน้องปีสองมามอบให้พวกเราปีหนึ่ง ตามแต่ละคนที่ได้รับข้อความมาว่าของขวัญชิ้นนี้ให้น้องคนไหนและภาคอะไรบ้าง

แต่ละคนมีสีหน้าแตกต่างกันออกไปเมื่อได้ของจากพี่รหัส บ้างก็ทำหน้าดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ บางคนก็ทำหน้าเซ็งออกมาอย่างช่วยไม่ได้เพราะพี่มันคงจงใจเอาของขวัญแปลกๆ มาแกล้งโดยเฉพาะ ในระหว่างนั้นจึงกลายเป็นกลลาหลหย่อมๆ เสียงดังไปทั่วทั้งลานเกียร์ ส่วนบางคนที่ได้ของเทคจากพี่รหัสแล้วอย่างเขากับไอ้แคนก็คอยชะเง้อ ชะแง้เสือกของคนอื่นไปทั่วอย่างสนุกสนาน

พอเห็นของเทคพี่รหัสวอร์มแล้วเด็กหนุ่มกับเพื่อนผิวแทนถึงกับปล่อยเสียงหัวเราะดังลั่นจนท้องแข็งไปหมด

ก็พี่มันเล่นซื้อตุ๊กตาบาร์บี้เป็นสิบกว่าตัวมาให้มัน แถมมีเขียนบอกอีกว่า แก๊งค์นี้มันชอบแต่งตัวแรงๆ มึงเอาไปก็หาซื้อชุดให้มันเปลี่ยนบ่อยๆ ด้วย กูรู้มึงชอบเล่น โคตรขำ หน้าวอร์มแทบจะระเบิดเพราะโกรธผสมความอาย ก่อนจะตะโกนเสียงดังใส่หน้าทุกคนตรงนั้นว่า กูไม่ใช่กระเทยเว้ยไอ้สัส! เล่นเอาพวกเขาทั้งแถบนี่ฮาลั่นใส่มันไปอีกรอบอย่างกลั้นไม่ไหว โคตรจี้ ฮ่าๆ

“คุณ”

เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความดุดันและเด็ดขาดดังมาจากด้านหลังของเด็กหนุ่มเพียงคำเดียว ทำเอาพวกเขาที่กำลังหัวเราะกันอยู่สะดุ้งทั้งกลุ่ม ก่อนคนโดนสะกิดอย่างไออุ่นจะต้องรีบหันหน้ากลับไปตามเสียงเรียกนั้นแทบจะทันที
สาบานมั้ย ว่ามือสะกิดจริงๆ ทำไมมันหนักอย่างนี้วะ

“ค ครับ?”

ไม่อยากจะบอกว่าเสียงสั่นมาก เพราะระยะห่างของเด็กหนุ่มกับพี่เขาไม่ได้ไกลกันมากเลย เรียกว่าถ้าไออุ่นหันมาหาพี่เขาแรงกว่านี้อีกนิดก็จูบปากพี่เขาได้เลยล่ะ ใครจะไปคิดว่าพี่แม่งจะมานั่งยองๆ ใกล้เขาขนาดนี้กันล่ะ

อีกสิ่งที่ทำให้เด็กหนุ่มตลึงจนใบ้กินก็คงเป็นเบ้าหน้าพี่มันนี่แหละ เกิดมาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเจอคนหน้าตาหล่อจนไร้ที่ติได้ขนาดนี้

ในระยะความใกล้จนหายใจลดกันขนาดนี้รูขุมขนพี่มันเขายังมองไม่เห็นเลย เนียนกว่านี้ก็ตูดเด็กแล้วนะจริงๆ เอ๊ะหรือจะเนียนพอกัน

โครงหน้าเรียว จมูกโด่งเป็นสันตรงรับกับใบหน้าจนน่าหมั่นไส้ไม่พอ คิ้วนี่ก็จะเข้มไปไหนนะแถมยังเรียงเส้นสวยเป็นระเบียบไปเสียหมด ปากหยักของพี่มันยังเป็นสีพีชสวยแบบธรรมชาติเลย ไหนยังจะตาคมเข้มที่โคตรจะดุนี่อีก เขาบอกได้คำเดียวเลยว่ามันเป็นใบหน้าที่เขาอิจฉามาก จนอยากจะวิ่งไปขอเงินป๊ามาโมหน้าตัวเองใหม่ให้ได้เหมือนพี่มันเลยล่ะ!

ก่อนหน้านี้เด็กหนุ่มเคยบอกว่าพี่อาร์คหล่อสุดในความคิดแล้วใช่มั้ย งั้นเขาขอถอนคำพูดนะเพราะพี่ที่นั่งตรงหน้าเขานี่เกินนั้นไปหลายเวลเลยอ่ะ หล่อโคตรๆ แม้จะอยู่ในชุดเสื้อช้อปสีกรมเข้มกับกางเกงยีนส์สีซีดเซอร์ๆ ก็เถอะ แต่ปฏิเสธไม่ลงว่าพี่มันดูรวยจนบรรยายไม่ถูก

ว่าแล้วก็ขอกระเถิบหนีหน่อยเถอะนะ โดนรัศมีพี่มันกลบจนจะจมดินอยู่แล้วเนี่ย

เอ๊ะ ทำไมอยู่ๆ ก็อยากร้องไห้ขึ้นมานะ

“ของจากพี่รหัส” บุคคลหน้าหล่อกล่าวเสียงราบเรียบโดยไม่ได้สนใจรีแอคของเด็กหนุ่มตรงหน้ากับเพื่อนๆ เลยนักนิด เจ้าตัวแค่ยื่นกล่องของขวัญเล็กๆ ที่ผูกริ้บบิ้นสีเงินไว้อย่างสวยงามให้กับอีกฝ่ายเท่านั้น

พอได้เห็นกล่องของขวัญขนาดพอๆ กันอีกครั้งในรอบวัน เหตุการณ์เมื่อเช้าก็ผุดขึ้นมาในหัวไออุ่นทันที ไม่อยากจะคิดว่าในนี้จะเป็นอะไรอีก คงไม่ใช่บัตรกดเงินสดหรอกใช่มั้ย?

คิดได้แค่นั้นก็ต้องส่ายหัว ก่อนจะสบเข้ากับสายตาเรียบนิ่งแต่บอกเลยว่าคมจนแทบบาดนิ้วซึ่งจ้องเขาไม่วางตาอยู่ก่อนแล้ว

ได้โปรดอย่ามาจ้องในตอนที่หน้าเขายังไม่พร้อม สภาพดูทุเรศเข้าไปใหญ่เลยเมื่อมีสีละเลงเต็มหน้าอยู่แบบนี้ ต่อให้ไม่ได้พิศวาทกัน แต่เจอคนหน้าตาดีกว่ามากๆ มาจ้องเอาๆ ในขณะที่เราหน้าแย่ขนาดนี้มันก็ทำให้เราประหม่าได้เหมือนกันแหละ

“ของผมจริงหรอครับพี่? เมื่อเช้าผมได้ไปแล้วนิ”

“คุณไม่ได้ยินที่ไอ้อาร์คบอกหรือไงว่าให้แล้วก็ให้ใหม่ได้” ดูเหมือนรุ่นพี่ตรงหน้าเขาจะหงุดหงิดกับคำถามนี้ไม่น้อย ก็คนมันแค่สงสัยไง ไอ้ที่ได้ยินก็ได้ยินอยู่หรอก

“เออ ขอบคุณครับพี่” แต่จะเถียงอะไรกับรุ่นพี่ได้ นอกจากจะยื่นมือไปรับมันมาไว้อย่างหวั่นๆ ก่อนจะหันหน้าหนีกลับไปทางเดิมเพราะเริ่มหน้าบางกับความสกเปื้อนที่หน้าตัวเองเหลือเกิน

ไม่รู้ว่าพี่มันทนขรึมกับหน้าพวกเขาตอนนี้ได้ยังไง แต่ละคนโคตรจะตลกขนาดพวกเขากันเองยังคุยกันไปคุยกันมายังหลุดหัวเราะหน้าตลกของพวกเขาเองเลยนะ

“หาพี่คุณเจอหรือยัง?”

เสียงพี่มันถามอีกครั้ง ในใจได้แต่สงสัยว่าทำไมพี่มันไม่ลุกไปหาน้องๆ คนอื่นสักที เพราะพี่ๆ ปีสามคนอื่นก็เอาของไปให้คนนั้นคนนี้ต่อกันไม่หยุด จะมีก็แต่พี่คนนี้นี่แหละที่มาอู้นั่งแล้วนั่งเลยไม่ลุกไปไหนอยู่ข้างๆ เขาเนี่ย

พวกวอร์มกับแคนก็เดินไปเสือกของขวัญคนอื่นกันหมดแล้วเลยเหลือแค่เด็กหนุ่มกับพี่หน้าหล่อเพียงสองคนในระแวกนี้ จริงๆ ก็อยากลุกไปกับพวกมันแหละแต่พอจะขยับตูดทำท่าจะลุก พี่มันก็ยิงคำถามใส่นี่ไงเลยต้องนั่งลงเหมือนเดิมเพื่อมาตอบคำถามอย่างรุ่นน้องที่ดีมีมารยาท

“ยังเลยครับ พี่เขาใบ้ยากไป” เด็กหนุ่มบอกไปตามตรง

“หึ รีบหาให้เจอเร็วๆ ล่ะพี่คุณคงอยากรับคุณเข้าสายเต็มที่แล้ว”

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะต่ำของพี่มัน เด็กหนุ่มก็นึกสงสัยจนต้องหันขวับไปจับผิดคนพูดอย่างรู้ทัน “พี่เป็นพี่รหัสผมปะเนี่ย?” ต้องเป็นพี่รหัสเขาแน่ๆ

“คุณโง่หรือไง ไอ้อาร์คก็บอกอยู่ว่าพวกผมอยู่ปีสาม” หมดความมั่นหน้าไปเลยเจอตอบงี้ ==’

“อ่า ขอโทษครับ” เด็กหนุ่มก้มหน้างุดเป็นหมาหงอย ก่อนจะรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของคนที่นั่งข้างตัวเอง

พี่มันยกยิ้มให้เขาอีกครั้งหลังจากลุกขึ้นยืนเต็มความสูงตัวเองเรียบร้อบแล้ว ขอร้องอย่ายิ้มอีกเลยแค่นี้เขาก็หมองจะแย่แล้ว T^T

“กองไว้ตรงนั้น เดี๋ยวผมมาเอา” ว่าจบก่อนพี่มันจะเดินหล่อออกไปโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย

“อะไรของพี่มันว่ะ ดุชิป” เด็กหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

สรุปแล้วเขาได้อะไรบ้างจากการใบ้ของพี่รหัสวะ ว่าแล้วก็ขอถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะหยัดกล่องของขวัญดังกล่าวเข้ากระเป๋ากางเกงเงียบๆ เพราะไม่พร้อมเปิดอย่างแรงตอนนี้

“อุ่นพี่มันเป็นใครวะ? หล่อจนพี่อาร์คชิดซ้ายไปเลยสำหรับกู” วอร์มว่าขึ้นหลังจากที่เดินดุ่มๆ กลับมาหาไออุ่น พร้อมแคนเมื่อเห็นว่าพี่คนนั้นเดินลับตาไปแล้ว

เด็กหนุ่มได้ยินคำถามเพื่อน ก็ลองกวาดตาดูพี่มันอีกทีแต่ก็ไม่เห็นอยู่ในกลุ่มพี่ปีสามแล้วเหมือนกัน สงสัยจะกลับไปแล้ว แต่จะว่าไปเขาก็เพิ่งเคยเห็นหน้าพี่มันเป็นครั้งแรกเหมือนกัน ขนาดตอนไปล่าลายเซ็นต์พี่ปีสามเกือบทั้งชั้นปีเมื่อวันก่อนยังไม่เห็นเลย

“กูจะไปรู้มั้ยก็เห็นพี่เขาพร้อมมึง” เด็กหนุ่มว่าเซ็งๆ

“ก็ใช่ แต่พี่มันเดินมาหามึงแค่คนเดียวไง ไม่ได้ยื่นของให้ใครต่อจากมึง” แคนว่าต่อ สีหน้าเจ้าตัวค่อนข้างจะจริงจังกับประเด็นนี้เหลือเกิน

“ยังไง? พี่มันดูมีพิรุจ หรือพี่มันเป็นพี่รหัสมึงหรือป่าว แบบแอ๊บว่าเป็นปีสามงี้”

“กูถามแล้วพี่มันบอกไม่ใช่ แถมด่ากูโง่ด้วย”

“แต่ยังไงก็น่าสงสัยอยู่ดี ถ้าไม่ใช่พี่รหัสมึงแล้วพี่มันจะมาหามึงคนเดียวทำไม” วอร์มว่าต่ออย่างมีเหตุผล แต่คิดได้อีกแง่คือพี่มันอาจจะเป็นปีสามจริงๆ แล้วเป็นลุงรหัสไออุ่นอย่างงี้ก็ได้นะ หรือว่าแกล้งเป็นปีสามก็น่าเชื่อเหมือนกัน

“แล้วถ้าพี่เขาเป็นปีสามจริงอ่ะ” ไออุ่นถาม

“ก็ลองดูก่อน อย่างน้อยพี่มันก็ดูมีความเป็นไปได้สุดละตอนนี้ จริงมั้ย?” แคนว่า วอร์มเองก็พยักหน้าเห็นด้วย เด็กหนุ่มเลยไม่มีทางเลือกอื่น

“เออ ลองก็ลอง”

ถ้าอยากมีสายรหัสก็ต้องลงทุนหากันหน่อยแหละ ถ้าเป็นไปได้ขอให้ข้อสันนิฐานพวกเขาไม่ใช่ความจริง เด็กหนุ่มยังอยากได้พี่รหัสสาวๆ สวยๆ อย่างพี่แอนนาอยู่นะ ไม่ก็พี่พลอยก็ได้ไออุ่นได้หมดถ้าเป็นสองคนนี้

ความละเมอเพ้อพกของเขาก็ต้องจบเพียงเท่านั้น เมื่อพี่ว้ากกลับมามีบทบาทอีกครั้ง หลังให้เวลาพวกเขารับของขวัญจากพี่รหัสไปพักหนึ่ง เสียงเจี้ยวจ้าวเมื่อสักครู่ก็พลันหายเงียบเป็นปลิดทิ้ง ก่อนจะเข้าสู่การพูดคุยเรื่องที่เป็นทางการอีกครั้งก่อนปล่อยพวกเรากลับ

และเรื่องที่ทำให้ไออุ่นกังวลอีกเรื่องนอกจากหาพี่รหัสให้เจอภายในสิ้นเดือนนี้แล้ว ก็คือเรื่องล่าลายเซ็นนี่แหละ พี่ว้ากก็ตอกย้ำพวกเขาอยู่นั่น

ตามความต้องการของรุ่นพี่ปีสูงคือต้องล่าลายเซ็นรุ่นพี่ให้ได้มากกว่าสองร้อยคนขึ้นไปโดยกำหนดวันสุดท้ายคือสิ้นเดือนนี้เหมือนกัน แต่เขากับไอ้แคน ไอ้วอร์มยังได้ไม่ถึงร้อยเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่อุตส่าต์ไปดักพี่ปีสามทั้งเซคมาแล้วกลับได้มาแค่ไม่กี่คน ที่เหลือก็บอกว่ายังไม่พร้อมให้ เด็กหนุ่มนี่แทบจะคุกเข่าอ้อนวอน

หลังจากฟังรุ่นพี่พูดจนจบก็ได้อันสรุปว่าพวกเขาต้องเร่งหาพี่รหัสให้เจอไวๆ และใครที่ยังไม่ได้เริ่มขอลายเซ็นรุ่นพี่ก็ให้รีบหน่อย พวกเขาสามคนเลยตั้งใจกันว่าพรุ่งนี้จะมาดักรุ่นพี่ตั้งแต่เช้ากันเพราะว่าไม่มีเรียนพอดี คราวนี้แหละไอ้อุ่นจะโบ๊ะซีเมนต์ที่หน้าให้หนาๆ เลย จะสั่งให้ทำอะไรพี่อุ่นจะจัดให้ทั้งนั้นไม่มีเกี่ยงไม่มีอาย เอาสิ!

เวลา 22.00 น.

“มึงกลับไงอุ่น?”

พวกเขาสามคนเดินออกมาจากลานเกียร์หลังจากถูกปล่อยตัวกลับเรียบร้อยแล้ว ก่อนแคนมันจะถามไออุ่นขึ้น เมื่อเขากับวอร์มต้องเดินแยกไปอีกทางที่เป็นฝั่งจอดรถ

“เดี๋ยวหนาวมารับ พวกมึงกลับไปก่อนเลย หนาวน่าจะกำลังออกมา” เด็กหนุ่มตอบก่อนจะโบกมือไล่ให้พวกมันกลับกันไปก่อน เพราะกิจกรรมวันนี้ค่อนข้างพลาญพลังงานพวกเขาไปมากทีเดียว เลยให้พวกมันรีบกลับไปพักผ่อนกันดีกว่า

“เออ เจอกันพรุ่งนี้มึง” วอร์มว่าก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับแคน

ระหว่างที่รอหนาวมารับ ไออุ่นเลยหาที่นั่งใต้ตึกที่คนน้อยๆ นั่งรอไปก่อน โชคดีที่เวลานี้ยังเป็นเวลากิจกรรม ใต้ตึกจึงยังคงเปิดไฟสว่างอยู่ แม้ว่าเกือบทั้งหมดจะทยอยกลับกันไปหมดแล้ว จะเหลืออยู่เพียงแค่รุ่นพี่สตาฟไม่กี่คนที่กำลังเก็บของกันอยู่

เด็กหนุ่มก้มหัวให้พวกพี่ๆ เมื่อเห็นว่าพี่เขามองมา ก่อนจะหันหน้าไปทางหน้าตึก เพื่อส่องหารถของไอหนาวว่ามารับหรือยัง

“ทำไมยังไม่กลับ?” เสียงทุ้มต่ำที่เหมือนพึ่งจะได้ยินไม่นานนี้ดังขึ้น ก่อนเจ้าของเสียงจะทรุดลงนั่งข้างเด็กหนุ่มอย่างไม่ต้องลำบากเอี้ยวตัวไปดู

“อ้าวพี่ พอดีรอคนมารับอยู่ครับ” ไออุ่นตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นพี่คนหล่อที่ให้ของขวัญพี่รหัสเขาเมื่อหัวค่ำนี้

คิดว่ากลับไปแล้วเสียอีก

“ใคร?” น้ำเสียงเหมือนจะไม่พอใจนี่หมายถึงอะไรนะ เขาพูดไม่เพราะหรือไงพี่เขาถึงได้หน้าตึงใส่แบบนี้ ==’

“ช่างเถอะ มันเรื่องของคุณ” เอ้าสะงั้น

จริงๆ ก็ว่าจะตอบให้อยู่หรอกนะ แต่ดูท่าพี่มันจะอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ งั้นขอเปลี่ยนเรื่องแล้วกัน

“พี่ยังไม่กลับหรอครับ? ดึกแล้วนะ” เด็กหนุ่มถามบ้าง เพราะเห็นว่าพี่เขาไม่ได้มีส่วนช่วยใดๆ กับพี่สตาฟคนอื่นๆ

ขนาดเห็นพี่มันนั่งอยู่กับเขาก็ไม่หยักจะมีใครมาว่าหรือเรียกให้ไปช่วยทั้งที่ตัวเองก็ลำบากเก็บของกันขนาดนั้น หรือว่าพี่มันไม่มีคนคบกันนะ

“อยู่เป็นเพื่อนคุณ” ร่างสูงข้างๆ เขาบอกหน้านิ่ง

“ไม่ต้องครับพี่ผมอยู่ได้ เกรงใจ ว่าแต่พี่ไม่ใช่พี่รหัสผมแน่นะ?” เด็กหนุ่มก็ยังอยากวกมาเรื่องนี้อยู่นะ เพราะมันจะมีใครมาห่วงใยเราได้เท่าพี่รหัสถูกมั้ย

“อยากให้ผมด่าคุณโง่ก็ตามนั้น”

“โอเคพี่...ไม่ใช่ก็ไม่ใช่” เขายอมแพ้ละแม่ง ==*

เมื่อเจอด่าโง่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่อยากนับจากพี่มันเด็กหนุ่มก็ไม่รู้จะต้องหาเรื่องพูดอะไรแล้วล่ะ เลยได้แต่นั่งเงียบๆ เขี่ยโทรศัพท์เล่นไปมาข้างพี่มัน

ไออุ่นก็ไม่รู้หรอกว่าพี่มันจะมานั่งเป็นเพื่อนเขาเพราะอะไร เดี๋ยวถามไปก็โดนด่าโง่อีก คิดแง่ดีว่ามีเพื่อนนั่งด้วยก็ดีกว่านั่งคนเดียว เพราะตอนนี้เหลือแค่เขากับพี่มันสองคนใต้ตึกแล้ว ถ้าไม่มีพี่มันอยู่ด้วยเขาคงหลอนตัวเองด้วยเรื่องลี้ลับจนต้องร้องไห้หาหนาวแน่ๆ

“กินข้าวยัง?” หลังจากที่พวกเรานั่งเงียบมาสักพักโดยที่พี่มันก็นั่งเขี่ยโทรศัพท์อยู่ข้างเขาเหมือนกัน แต่จะบอกว่าเหมือนก็คงไม่ใช่เพราะพี่มันเขี่ยตอบเมลล์ ในขณะที่เขาน่ะเขี่ยเพจข่าวดาราเล่นแก้เบื่อ โคตรไร้สาระเลยเมื่อเทียบกับพี่มัน

จริงๆ ก็ไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้เพจนี้หรอก เพียงแต่ถ้าเขี่ยไอจี ทวิต หน้าเฟจตัวเองงี้พี่มันก็ต้องรู้เรื่องส่วนตัวเขาน่ะสิ

“ยังครับ” เด็กหนุ่มตอบกลับทั้งที่ยังทำเนียนอ่านข่าวดาราช่องสามสีอยู่

“แล้วหิวมั้ย?” คนข้างๆ ยังถามต่อ ก่อนจะเลื่อนมือใหญ่มาปิดหน้าจอไอโฟนที่เขาเขี่ยเล่น เด็กหนุ่มเลยต้องเงยหน้าขึ้นไปตอบอย่างช่วยไม่ได้

คืออยากโวยนะที่ทำเมื่อกี้ แต่ก็นะรุ่นพี่ค้ำคอ

“นิดหน่อยพี่แต่ผมทนได้ เดี๋ยวกลับไปกินที่บ้าน เฮ้ย! พี่จะพาผมไปไหนครับ?” พูดยังไม่ทันจบดีพี่มันก็ฉุดมืออีกข้างของเขาให้ลุกขึ้นไปกับมันทันที

พอตอนนี้ถึงได้รู้ว่าพี่มันสูงมาก เขาว่าเขาก็สูงแล้วนะแต่พี่มันสูงกว่าเขาไปอีก กะจากสายตาหน้าผากเขาอยู่เท่าปลายคางพี่มันเอง

เด็กหนุ่มมองหน้าพี่มันอย่างอึ้งๆ ที่ตัวเองโดนยึดข้อมือไว้ไม่ปล่อยแบบนี้

“กินข้าวไง คุณบอกหิว” พี่มันว่า ก่อนจะพาเขาออกไปจากใต้ตึกทั้งที่ยังจับข้อมืออยู่แบบนั้น

“ปล่อยก่อนพี่ เดี๋ยวหนาวมารับแล้วไม่เจอ” เด็กหนุ่มบอกก่อนที่พี่มันเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวแล้วรีบปล่อยมือออกจากข้อมือเขาเหมือนโดนของร้อน เล่นเอาเขาสะดุ้งไปด้วยเลย

“ก็ไลน์บอกสิว่าไม่ต้องมารับแล้ว กินข้าวก่อนเดี๋ยวผมไปส่ง” น้ำเสียงบังคับมาพร้อมกับคำสั่งกลายๆ จนเด็กหนุ่มไม่กล้าปฎิเสธ

จริงๆ กลัวพี่มันมากนะไม่อยากไปด้วย แต่เพราะสายตาดุดันของพี่มันที่สื่อมาหาเขาเหมือนถ้าไม่ทำตามที่มันบอกเด็กหนุ่มอาจโดนพี่มันซ้อมได้

“ก ก็ได้พี่ แปบนะครับ” เขาตอบก่อนจะคว้าเอาโทรศัพท์มาส่งไลน์หาหนาวทันทีโดยมีพี่มันยืนคุมอยู่ อะไรวะ ทำไมเขาต้องกลัวพี่มันขนาดนี้ด้วยนะ งงตัวเอง

เด็กหนุ่มส่งไปประมาณ 5 นาทีก่อนไอหนาวจะตอบกลับมาเล่นเอาเหงื่อแตกกับการรอคอยเพราะเป็นห้านาทีที่พี่มันยืนถอนหายใจใส่เขาอย่างหงุดหงิดมาตลอดจวนเจียนจะหมดความอดทน

[Ai-Naow+] : กำลัง เร่งจังเลยนะย๊ะ คนมันเพิ่งแต่งตัวเสร็จมั้ยวะ!

[Ai-oon] : ใจเย็น อุ่นจะบอกว่าไม่ต้องมารับแล้ว เดี๋ยวกลับเอง

[Ai-Naow+] : กับใคร???

[Ai-oon] : รุ่นพี่ที่คณะครับ

[Ai-Naow+] : ไม่ได้จะพากันไปต่อที่ร้านเหล้านะ ไม่งั้นฉันให้แกนอนนอกบ้านจริงด้วย รู้ใช่มั้ยว่าฉันไม่ชอบให้นายกินเหล้าเมา!

[Ai-oon] : อุ่นรู้แค่ไปกินข้าวเดี๋ยวกลับ หนาวนอนไปเลย

[Ai-Naow+] : *ส่งสติกเกอร์โอเค

พอบอกหนาวเรียบร้อยแล้วเด็กหนุ่มก็เหมือนคนใจง่ายที่เดินตามตูดพี่มันไปที่รถต้อยๆ ทั้งที่เพิ่งจะรู้จักกันไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง พวกเราเดินกันมาเงียบๆ จนถึงรถของพี่มันที่จอดอยู่เพียงคันเดียว

เด็กหนุ่มถึงกับตะลึงจนก้าวขาไม่ออกเลยเมื่อเห็นรถพี่มัน ออดี้สีขาวทรงสปอร์ตสองประตูที่สำคัญตัวท็อปของปีนี้เลยเขาจำได้

เพราะงานมอเตอร์โชว์ครั้งล่าสุดไออุ่นไปมากับพวกไอ้แคน ตอนนั้นได้แต่ถ่ายรูปจากที่ไกลๆ เพราะคนมุงดูเยอะมาก มาตอนนี้เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมีโอกาสได้นั่งมัน ว่าแล้วก็ขอตบหน้าตัวเองเรียกสติหน่อยเถอะ บุญตูดไอ้อุ่นมากเลย ฮรืออออ น้องออดี้คนสวยของพี่อุ่นนนนน

“ยืนอึ้งไรอยู่? ขึ้นมาได้แล้ว” พี่มันเร่งอย่างหงุดหงิดอีกแล้ว

อะไรกัน ก็คนไม่มีเคยนั่งนี่นา มากสุดก็แค่บีเอ็มของไอ้วอร์มกับไอ้แคน แต่ออดี้สปอร์ตตัวท็อปแบบนี้เด็กหนุ่มยังไม่เคยนั่งเลยนะเว้ย

เขาเรียกสติตัวเองก่อนจะยิ้มแหย่ๆ ให้พี่มัน แล้วเดินตัวลีบเจี๋ยมเจี้ยมเข้าไปนั่งในรถอย่างระมัดระวัง โอ้ยข้างในสวยมาก ไอ้อุ่นจะเป็นลม

“เอ่อพี่ ไหนว่าจะพาไปกินข้าวไง มาที่นี่ทำไมครับ?” เด็กหนุ่มถามพี่มันหลังจากที่พวกเรามาจอดใต้คอนโดที่โคตรจะหรูหราแห่งหนึ่ง

“ดูสารรูปคุณตอนนี้หน่อย พาออกไปกินข้างนอกสภาพนี้ก็เจอไล่ออกนอกร้านก่อนพอดี”

“อ่า ลืมไปเลย” พี่มันว่าแบบนี้ก็ได้สติขึ้นมาทันที

นี่เขานั่งออดี้คันละสิบกว่าล้านมาด้วยหน้าโบกแป้งอย่างนี้เลยหรอวะ โห...ลืมสนิทแบบโคตรลืมไปเลยอ่ะ

ว้อยยยย แล้วนี่นั่งชิวอยู่ใต้ตึกเขี่ยโทรศัพท์เล่นข้างพี่มันมานานสองนานได้ไงวะ

เอิ่ม... อายย้อนหลังได้มั้ยนะ

“ไปล้างหน้าก่อนสิ เดี๋ยวค่อยออกไป” อีกฝ่ายบอกก่อนจะผลักประตูรถเดินนำเขาขึ้นไปล้างหน้าบนห้องของตัวเอง

อย่างหนึ่งที่เด็กหนุ่มต้องยอมรับนอกจากความหล่อของพี่มันแล้ว ก็คงจะเป็นความรวยนี่แหละ อยู่คอนโดที่โคตรจะแพง

หลังจากจัดการคราบแป้ง สีลิปติกต่างๆ บนใบหน้า รวมทั้งถอดจุกผมออกไปจนสะอาดเรียบแล้ว ใบหน้าของเด็กหนุ่มก็กลับมาเนียนใสเป็นผู้เป็นคนอีกครั้ง

พี่มันที่นั่งรอเขาจัดการธุระส่วนตัวเงียบๆ อยู่นานก็ได้เวลาพาเขาออกไปหาข้าวกินกัน ใจเด็กหนุ่มนี่คิดไว้แล้วว่าเงินในกระเป๋าจะพอกับค่าอาหารมื้อนี้ของตัวเองไหม เพราะดูจากความรวยของพี่มันคงไม่กินอาหารข้างทางแน่ๆ

แต่ปรากฏว่าเขาคิดผิด เพราะพี่มันตบไฟเลี้ยวเข้าร้านหมี่เกี้ยวข้างทางอย่างไม่ต้องคิดจนเด็กหนุ่มนี่อึ้งไปเลย

“คุณกินอะไร?”

อีกฝ่ายถามเขาขณะที่พวกเรานั่งที่กันแล้วเรียบร้อย ร้านหมี่เกี๊ยวร้านนี้ก็เหมือนร้านข้างทางบนฟุตบาททั่วไป ไม่ได้หรูหราสมออดี้ที่จอดชิดริมถนนใกล้ๆ นี้แต่อย่างใด

“เอาบะหมี่เกี๊ยวหมูกรอบแล้วกันครับ” เด็กหนุ่มบอกเมนูตัวเองไปเพราะไม่ได้กินมานานแล้ว แถมกลิ่นหอมของน้ำซุปมันก็โคตรจะหอมจนพาน้ำลายสอมาก

เจ้าของใบหน้าหล่อพยักหน้ารับน้อยๆ กับเมนูของเด็กหนุ่ม ก่อนจะยกมือเรียกเฮียเจ้าของร้านมารับออเดอร์ของพวกเราไป

“พี่ชื่ออะไรครับ? ผมยังไม่รู้ชื่อพี่เลย” ระหว่างรอหมี่เกี๊ยวของเขากับบะหมี่ของพี่มัน เด็กหนุ่มก็ถามชื่อเจ้าตัวเพื่อทำลายบรรยากาศเงียบเหงาระหว่างเรา เพราะคนตรงหน้าเอาแต่นั่งกดโทรศัพท์จนเขาไม่รู้จะนั่งเงียบอยู่คนเดียวยังไงนานๆ

“จะจีบผมหรอ?” เจ้าตัวเงยหน้าจากจอไอโฟนมาถามเขากลับด้วยแววตาพราวระยับแบบคนขี้เล่น จนเด็กหนุ่มตะลึงค้างไปเลย เพราะไม่คิดว่าพี่มันจะมีโหมดนี้นอกจากหน้านิ่งๆ

“ใจเย็นพี่ผมไม่ใช่เกย์ แค่ถามเพราะจะได้รู้ชื่อพี่ไงครับ” เขาตอบกลับแทบจะทันที คิดได้ไงว่าเขาสนใจพี่มันวะ

“ไม่จำเป็น” อีกฝ่ายว่างั้น ก่อนจะหุบยิ้มแล้วกลับไปนั่งกดไอโฟนเหมือนเดิม

“ชื่อพี่ยาวจัง”

“กวนตีน” ก็ยังไม่เงยหน้าอยู่ดี โกรธไรเขาป่าววะ

“งั้นผมบอกชื่อพี่ก่อนก็ได้ ผมชื่อไออุ่นนะ เรียกผมว่าอุ่นเฉยๆ ก็ได้ครับ” เด็กหนุ่มว่าอีกครั้งในระหว่างนั้นหมี่เกี๊ยวของเขากับของอีกคนก็มาเสริฟ์พอดี

“อือ” ตอบรับสั้นจัง

“ว่าแต่พี่พอจะรู้จักพี่ปีสองที่มีชื่อเล่นขึ้นต้นว่า G ไหมครับ?” พี่มันหยุดคนบะหมี่ในชามก่อนจะเงยหน้ามามองเขาอย่างเบื่อๆ อะไรล่ะ ถ้าเขาไม่หาเรื่องคุยมันก็เงียบเกินไปไง พี่มันชวนเขามากินแท้ๆ แต่ไม่พูดอะไรเลยเขายังไม่บ่นเลยนะ

“ไม่มี” สงสัยหน้าตาเด็กหนุ่มจะออกไปหน่อยพี่มันเลยถอนหายใจก่อนจะตอบ

“แล้วชื่อจริงชื่อเล่นที่ขึ้นต้นอักษรตัวนี้ก็ไม่มีเลยหรอพี่?” เขาถามอีกครั้ง

“ไม่รู้” โคตรจะโกหก

เด็กหนุ่มขมุบขมิบบ่นเล็กน้อย ที่คนตรงหน้าไม่ยอมช่วยอะไรเลย แล้วแบบนี้มันจะไปเจอพี่รหัสตัวเองได้ยังไงล่ะ แต่ก็นั่นแหละถามขนาดนี้แล้วเขายังไม่ยอมบอกเราจะไปตื้ออะไรได้ บางทีพี่มันอาจจะไม่รู้จริงๆ ก็ได้

พวกเราใช้เวลาในการกินไม่นานก็เสร็จ ก่อนพี่มันจะเป็นคนจ่ายค่าหมี่เกี๊ยวให้โดยอ้างว่าเพราะพี่มันบังคับเขาไปกินเอง ซึ่งเด็กหนุ่มก็ไม่กล้าขัดอะไรเพราะเห็นว่ามันไม่ได้แพงมากจนน่าเกลียดที่จะกินฟรีก็เลยยอมยืนเงียบๆ รอพี่มันจ่ายตัง ก่อนจะมาส่งเขาที่บ้านได้ก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน โคตรจะเหนื่อยแถมพรุ่งนี้ยังต้องออกบ้านแต่เช้าไปล่าลายเซ็นรุ่นพี่อีก

"ขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง แถมยังเลี้ยงหมี่เกี๊ยวด้วย นี่เชื่อสนิทใจแล้วนะว่าพี่เป็นพี่รหัสผม" เด็กหนุ่มว่าทีเล่นทีจริงหลังจากที่พี่มันมาส่งเขาถึงหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว

"บอกอีกทีว่าผมไม่ใช่" โคตรหนักแน่น

"จริงจังปะครับ? งั้นไมดูแลผมล่ะ" เด็กหนุ่มถามอย่างสงสัย

"ไม่ถึงเวลาที่คุณจะรู้"

"แล้วนานแค่ไหนพี่?"

"ของเทคพี่รหัสคุณเปิดดูหรือยัง?" เนี่ยพอแบบนี้ก็มาเปลี่ยนเรื่อง

"ยังครับ" เขาเองก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่ายัดกล่องของขวัญพี่มันไว้ในกระเป๋ากางเกง

"เปิดดูสิ เผื่อคุณไม่ถูกใจจะได้ไปบอกให้" อีกฝ่ายเร่งเมื่อเห็นว่าเขายังไม่ได้เปิดกล่องของขวัญนั้น

"อ่า ครับ" เด็กหนุ่มก็ตั้งใจว่าจะเปิดตอนกลับถึงบ้านเลยไม่ได้จะคร้านอะไรพี่มันพอได้ยินแบบนั้น เลยล้วงเอามันออกมาเปิดดูทันที

"เชี่ย!! ก...กุญแจรถเบนซ์? เบนซ์เนี่ยนะ! หลายล้านเลยนะพี่!" ไออุ่นตาโตยิ่งกว่าเมื่อเช้าหลายเท่าเลยให้ตายสิ นี่มันของเทคให้น้องรหัสแบบไหนกันวะ

"เออ ตกใจอะไรก็แค่รถ ลงไปดูสิว่าชอบมั้ย แล้วไลน์บอกผมด้วย เอาโทรศัพท์คุณมาหน่อย" ในขณะที่ตัวเด็กหนุ่มแข็งทื่อตะลึงงันกับกุญแจรถเบนซ์ในมือ อีกฝ่ายก็บอกเขาเสียงโคตรจะเรียบเฉย ราวกับว่าเขาตกใจเว่อร์กับอีแค่ใครซื้อเค้กให้มึงแดกก้อนเดียวเองอย่างไงอย่างนั้นล่ะ

แต่นี่มันรถนะเว้ย แถมรถเบนซ์อีกต่างหาก เบนซ์นะเบนซ์!!! เด็กหนุ่มนี่อยากจะตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายแบบนี้มากเลย

"นั่งอึ้งอะไร เข้าบ้านได้แล้ว ผมจะไปทำงานต่อ" พี่มันว่าก่อนจะส่ายหน้าเมื่อเห็นอาการช็อคของเขา เอาจริงๆ มั่นใจว่าตัวเองพูดไม่เป็นคำแล้วแหละตอนนี้

"ค ครับ" สติหลุดไปแล้วพร้อมกับขนที่ลุกชูชันจนแทบจะปลิวหลุดออกมาจากรูขุมขนให้รู้แล้วรู้รอด

ไม่รู้แล้วว่าพี่มันขับรถออกไปตอนไหน หรือตัวเขาเองก้าวลงจากรถมาได้ยังไงด้วยซ้ำ ตอนนี้เด็กหนุ่มอึ้งมากๆ

มัน...คือ...อะไร?

รถเมอร์ซิเดสเบนซ์ SUV สีดำสนิทจอดเด่นอยู่หน้าบ้าน ใหม่เอี่ยม สวยหรู โคตรแพงอีกต่างหาก เด็กหนุ่มลองใช้นิ้วสั่นๆ กดปุ่มบนกุญแจที่อยู่ในมือปรากฏว่ามันปลดล็อครถคันนั้นได้จริงๆ

ขาเขาสั่นไปหมด หัวใจแทบจะหยุดเต้นกับของเทคพี่มัน อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ได้แต่เข่าอ่อนทรุดลงตรงนั้นอย่างหมดแรง มากเกินไปแล้ว...

เขาควรทำยังไงกับพี่รหัสตัวเองดี?

คือกลัวอ่ะ...กลัวความรวยของพี่มันจนจะเป็นลม ว้อยยย



To be Continued...


++++++
ตอนนี้แต่งไปแต่งมาคือยาวเฟี้ยวกันเลยทีเดียวค่ะ ผู้เขียนเองก็งง 555 มีแต่น้ำล้วนๆ ไม่มีเนื้อด้วย แง่งงง พิมพ์ไปก็มือสั่นไปกับความรวยของพี่รหัสน้องไออุ่นเด้ออ รถคันละครึ่งล้านผู้เขียนยังว่าโหดเลย ทุ่มเกินไปแล้วนะคนดี ฮรืออออ อยากหอมหัวแต่สูงเกินไปไม่ถึง T^T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 990 ครั้ง

501 ความคิดเห็น

  1. #491 gnat (@gan8824) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 23:16
    กราบความรวยนี่
    #491
    0
  2. #486 IXing (@IXing) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 14:56
    ครั้งหน้าซื้อคฤหาสน์ให้
    #486
    0
  3. #458 PhimpinTT (@Phimpin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 05:56
    ครั้งหน้ามาเป็นโฉนดที่ดินชัวร์555555//หยอกๆ
    #458
    0
  4. #456 gigaa (@gigaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 11:30
    พี่รหัส รวยแท้ สายเปย์ ที่แท้ทรู
    #456
    0
  5. #448 WaranyaNsp (@WaranyaNsp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 21:09
    ป๋าโครต! รอบหน้าซื้อบ้านให้แน่
    #448
    0
  6. #408 fangchada (@fangchada) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 23:39
    วิกค่ะ
    #408
    0
  7. #306 may0975 (@may0975) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 18:41

    555ชอบอ่าาาาา
    #306
    0
  8. วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 23:14
    โอ้โหหหห คราวหน้าคงเป็นบ้านอ่าค่ะลูก ถ้าขนาดนี้ก็พ่อแม่มาขอเลยเถอะ
    #292
    0
  9. #285 chanjao_jaokha (@chanjao_jaokha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 22:42
    ป๋าโครตๆ โครตป๋า!!!! เปน์หนักขนาดนี้เป็นเค้าเค้าก็กลัวนะ!!
    #285
    0
  10. วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 08:42
    5555555555555555
    #263
    0
  11. #254 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 14:48

    555555 โอ้ยยยยย จะรวยไปหน๊ายยยย อิพี่ขายยา ใช่ไหม รวยขนาดนี้ ฮ่าๆๆๆๆ

    #254
    0
  12. #249 ME>_< (@1809900834691) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 12:18
    เปย์โครตเว่ออออออออ
    #249
    0
  13. #248 Petitcat (@jimmyza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 11:33
    ทำไมพี่รหัสไม่เปย์เราแบบนี้ 555555555
    #248
    0
  14. #236 fmnswg (@bearminor) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 13:46
    รวยมาก อยากได้
    #236
    0
  15. #232 JumJim_1994 (@Sunflower_1994) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 16:45
    เปย์เก่งไปอีกจ้า เปย์หนักเกินจนน้องกลัวแล้ว
    #232
    0
  16. #229 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 10:01
    เอิ่มมแน่ใจว่าน้องรหัส--
    #229
    0
  17. #226 m97k_jy (@mook_youn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 01:25
    โอ๊ยยยย ขอแบบนี้สักคนนน เปย์เก่งง
    #226
    0
  18. #207 sevenroses (@sevenroses) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 10:36
    ใจสั่นมากกกกับความเปย์ของพี่
    #207
    0
  19. #197 นี่เราวาย (@mayparadise) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 20:52
    เดี๋ยวคือรวยให้สุเ
    #197
    0
  20. #184 Nathann (@zcmiew09) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 18:06
    ยอมมากกก ยอมความเปย์นี้
    #184
    0
  21. #182 aum sk (@aum-2009) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 16:49
    Cf กุมภา พร้อมโอนจ้า
    #182
    0
  22. #168 FFaHzz (@FFaHzz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 10:12
    กุมภาไม่ควรมีคนเดียวบนโลกเน่ กรี้สสสสสสสสสสสสสส มาเปย์หนูบ้างงงง
    #168
    0
  23. #151 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 07:57
    กรี้ดดดดดดพี่ไม่ควรเป็นสายรหัสน้องอุ่นค่ะ พี่ควรเป็นคู่ชีวิตหนู
    #151
    0
  24. #150 JanZa000 (@JanZa000) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 07:27
    โอ๊ยตายๆ
    #150
    0
  25. #138 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 18:51
    โอ้ยยย จะเป็นลมกับความรวยคนพี่ เปย์หนักมากๆๆๆๆ
    #138
    0