It's Me ที่รัก(คุณ) : [YAOI]

ตอนที่ 9 : It's Me : Chapter.7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 738 ครั้ง
    5 มิ.ย. 62


ที่รัก(คุณ) : บทที่เจ็ด






“ปีหนึ่งนิ่ง!”

สิ้นเสียงของพี่อาร์คที่รับหน้าที่เฮดว้ากของปีนี้ดังขึ้น พวกเราทุกคนก็พากันเงียบกริบ

วันนี้เป็นอีกวันที่เราต้องเข้ากิจกรรมรับน้องตามปกติ แต่ที่ต่างออกไปคือวันนี้เป็นวันกำหนดเฉลยพี่รหัสและสิ้นสุดการล่าลายเซ็นรุ่นพี่ด้วยนั่นเอง พอเราได้ยินเสียงคำสั่งแบบนี้ทุกคนที่ยังไม่เจอพี่รหัสหรือล่าลายเซ็นรุ่นพี่ยังไม่ครบตามที่กำหนดก็ถึงกับเหงื่อตกเลยทีเดียว

“วันนี้ทุกคนทราบไหมครับว่าเป็นวันอะไร” พี่ว้ากอีกคนถามพวกเราต่อหน้านิ่ง

“ทราบค่ะ!/ครับ!”

“อย่างนั้นผมจะเริ่มจากเรื่องของพี่รหัส มีพวกคุณคนไหนที่จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้ว่าพี่รหัสตัวเองเป็นใครยกมือขึ้นครับ!” พอพี่อาร์คถามแบบนี้หลายคนที่ยังหาพี่ตัวเองไม่เจอก็พากันยกมือแบบจำใจ บ้างก็ทำหน้าเบะเหมือนจะร้องเพราะกลัวการทำโทษ จากจำนวนปีหนึ่งทั้งคณะเกือบห้าร้อยคนมีเกือบร้อยเลยที่พากันยกมือ

“เชิญพวกคุณออกมาด้านหน้าครับ ผมบอกไปแล้วหรือยังว่าถ้าพวกคุณยังหาพี่รหัสไม่เจอผมจะลงโทษ”

“ครับ/ค่ะ” พวกที่โดนเรียกตัวต่างก็ก้มหน้าเศร้าตอบคำพี่อาร์ค ไออุ่นได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยอะไรไม่ได้ เพราะรุ่นพี่บางคนก็ยากเหลือเกินไม่รู้จะแกล้งน้องตัวเองหนักไปไหน

ไม่นานทั้งหมดเกือบร้อยกว่าคนก็ไปยืนเรียงแถวด้านหน้า ก่อนที่พี่อาร์คจะใช้สายตาเย็นชามองทุกคนเรียงตัว จริงๆไม่ใช่แต่เฮดว้ากหรอกที่ใช้สายตาแบบนี้มอง พี่ว้ากและสตาฟล้อมรอบคนอื่นๆ ก็ใช้สายตาลักษณะนี้มองเหมือนกัน จนเด็กหนุ่มรู้สึกไม่ดีไปด้วยเพราะพวกนั้นก็คงกดดันหน้าดู แค่ต้องโดนออกไปยืนประจานหน้าเพื่อนๆ แค่นี้ก็ใจไม่ดีมากแล้ว

“ผมจะให้พวกคุณลุกนั่งห้าร้อยครั้งถ้าไม่พร้อมกันก็นับหนึ่งใหม่จนกว่าจะพร้อม ทราบไม่ทราบ” พี่อาร์คออกคำสั่งเสียงดุอีกครั้ง ปีหนึ่งที่ยืนรับคำสั่งอยู่ก็เลยรีบตะโกนตอบรับเสียงดังอย่างช่วยไม่ได้

“ทราบ!”

“พวกคุณที่เหลือช่วยกันนับด้วยครับ” พอพี่ว้ากสั่งจบ ทุกคนที่โดนทำโทษก็เริ่มลุกนั่งทันทีโดยพยายามส่งสัญญาณให้พร้อมกันมากที่สุด พวกเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ก็พากันนับช่วยเสียงดัง

“หนึ่ง สอง สาม”

“เอาใหม่ครับ! ไม่พร้อม” เสียงพี่ว้ากหน้าโหดที่ยืนข้างพี่อาร์คตะโกนขัด เพื่อนๆ ที่เพิ่งจะได้ลุกนั่งไปก็ต้องเริ่มนับใหม่

“หนึ่ง สอง”

“เอาใหม่ครับ”

“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า!”

“ไม่พร้อมครับ!” ทุกคนเริ่มมีสีหน้าไม่ดีเพราะไม่ว่าจะทำยังไงก็ไปไม่ถึงสิบสักที พี่ว้ากสั่งหยุดตลอดจนมีเสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้พวกเราทุกคนพากันเงียบเสียงลงทันที

“ขออนุญาตครับ!”

ไออุ่นหันขวับทันทีที่ได้ยิน ก่อนจะเห็นว่าเป็นไอ้แคนที่ตอนแรกมันยังนั่งเงียบข้างเขาอยู่เลย จู่ๆ มันก็ลุกขึ้นตะโกนขัดจังหวะรุ่นพี่เขาเสียอย่างนั้น เล่นเอาเด็กหนุ่มตะลึงในความใจกล้าของมัน ทุกสายตาที่จ้องมองไปข้างหน้าในตอนแรก ตอนนี้ต่างหันมาให้ความสนใจไอ้แคนที่ยืนเด่นอยู่หลังแถวในตอนนี้กันหมด

“ผมไม่อนุญาต คุณไม่เห็นหรอว่าผมกำลังลงโทษเพื่อนคุณอยู่” เสียงพี่อาร์คที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างมากตอบกลับมา

เล่นเอาไออุ่นใจเต้นตุบๆ ต่อมๆ เพราะพี่อาร์คอ่ะลุงรหัสไอ้แคนมันนะทุกคนอย่าลืม พี่มันเพิ่งรับมันเข้าสายมาไม่นานนี้เองจะทำตัวกร่างในทันทีตอนนี้ไม่ดีม้างง

“เริ่มนับครับ” พี่อาร์คสั่งเพื่อนร้อยกว่าคนที่โดนทำโทษอีกครั้งโดยไม่สนใจไอ้แคน

“พวกเราขอรับโทษด้วยครับ พวกเขาเป็นเพื่อนพวกเรา”

ไอ้แคนมันก็ยังหน้าด้านตะโกนต่ออย่างไม่ยอมแพ้เหมือนกัน เล่นเอาไออุ่นที่อยู่ข้างๆ มันต้องจับขาดึงสติมันแบบเนียนๆ เพราะเดี๋ยวจะเป็นเรื่องใหญ่

“คุณใช้คำว่าพวกเราได้ยังไงในเมื่อมีแค่คุณคนเดียวที่พูด ผมไม่อนุญาต!” พี่อาร์คเองก็ดูเหมือนจะไม่ยอมให้มันหยามหน้าเหมือนกันเลยตอบกลับมาแทบทันที จนไอ้แคนหน้าซีดเพราะก็จริงอย่างที่พี่อาร์คว่า นอกจากมันที่ยืนประท้วงอยู่นี่แล้วไม่มีใครคนอื่นสนับสนุนมันเลย

เด็กหนุ่มเห็นแต่ละคนก็มีสีหน้าอึดอัดใจไปตามๆ กันไม่มีใครใจกล้าสนับสนุนมันสักคน เล่นเอาเขารู้สึกผิดต่อมันเลย จนอยากจะนึกคึกฮึกเฮิมขึ้นมาบ้าง เพราะกลัวไอ้แคนมันรู้สึกน้อยใจด้วย แถมคิดให้ดีที่อยู่ตรงหน้าก็เพื่อนมั้ยวะ ไม่สนิทก็ถือว่าเพื่อนร่วมรุ่นไม่ช่วยกันจะไปช่วยใคร

ไออุ่นเชื่อเลยว่าถ้าไม่มีคนอย่างไอ้แคนลุกฮือแบบนี้พี่ว้ากคงไม่จบง่ายๆ ต้องลงโทษเพื่อนๆ เขาจริงจังแน่ใครจะไปยอม จะโทษเรื่องนี้ควรโทษที่พี่รหัสมากกว่าที่เล่นตัวไม่ยอมเผยตัวสักที

“ผมขอรับโทษด้วยครับ” เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนข้างแคนก่อนจะตะโกนบอกอย่างหนักแน่นเสียงดังพ่วงอารมณ์ไม่พอใจหน่อยๆ ด้วย หึ ไม่ยอมให้ไอ้แคนแพ้หรอกนะ เอาสิ

“พวกเราด้วยครับ” พอเห็นไออุ่นลุกวอร์ม ตามด้วยเหนือ หมอกก็พากันลุกตะโกนร่วมด้วยตามๆ กัน จนเขากับแคนใจชื้นขึ้นมาหน่อย

“พวกเราด้วยค่ะ/ให้พวกเรารับโทษด้วยนะครับ” พอเห็นกลุ่มพวกเขาลุกก็มีหลายคนเริ่มลุกบ้าง จนทั้งหมดก็พากันลุกก่อนจะตะโกนขอรับโทษด้วยเป็นเสียงเดียวกันดังก้องไปทั้งลานเกียร์

ความรู้สึกตอนนี้บรรยายเป็นคำพูดไม่ถูกเลย เด็กหนุ่มคิดว่าแคนเองก็คงรู้สึกซึ้งใจแบบเดียวกัน

“อยากรับโทษด้วยนักก็เชิญ ลุกนั่งทั้งหมดร้อยครั้งพร้อมกันปฏิบัติ! ถ้าไม่พร้อมก็เริ่มใหม่จนกว่าจะพร้อม!”

พอเห็นพวกเราดื้อด้านจะขอรับโทษด้วย และเพื่อนๆ ที่ออกไปยืนรับโทษพากันร้องไห้อย่างรู้สึกผิด พี่อาร์คก็สั่งให้พวกเราทุกคนรับโทษพร้อมกันตามคำขออย่างไม่พอใจนัก

ไออุ่นกับแคนเลยพากันตะโกนบอกทุกคนว่าให้มีจังหวะในการนับและลุกนั่งจะได้ไปพร้อมกันได้ ทุกคนพยักหน้ารับทราบทันที ก่อนพวกเราจะพากันลุกนั่งอย่างพร้อมเพรียงที่สุด จนเสร็จสิ้นครบจำนวนภายในครั้งเดียว

พอเห็นแบบนั้นพวกพี่ว้ากก็ไม่ได้ว่าอะไรอีก พวกเขาเพียงแค่ตะโกนสั่งให้พวกเรานับเสียงดังๆ จนครบแค่นั้นเอง

“เชิญพวกคุณนั่งที่ได้ พี่รหัสที่น้องหาไม่เจอเชิญไปทำความรู้จักกับน้องได้ครับ” ผ่านไปเกือบสิบห้านาทีการรับโทษของพวกเราก็จบลง พี่ว้ากเลยสั่งให้พี่รหัสที่เล่นตัวไปทำความรู้จักกับน้องๆ ทันทีเพราะมันเสียเวลามานานเกินไปแล้ว

ก็มีหลายคนที่พอรู้ว่าพี่รหัสตัวเองเป็นใครก็ถึงกับร้องไห้เลย พี่รหัสบางคนก็เข้าไปกอดน้องขอโทษน้องกันใหญ่

“ส่วนเรื่องต่อไปเรื่องล่าลายเซ็น ผมได้ยินมาว่ามีหลายคนเลยที่ยังไม่ครบ พวกคุณทำอะไรกันอยู่!?”

พอพี่อาร์คถามถึงเรื่องล่าลายเซ็นพวกเขาที่นั่งทุบขากันอยู่เพราะปวดมาจากลุกนั่งเมื่อตะกี้ถึงกับสะดุ้งกันเลย

ไออุ่นเป็นคนหนึ่งที่ขอลายเซ็นรุ่นพี่ไม่ครบ จริงๆ เหลือแค่ลายเซ็นเดียวที่พี่เขาบอกอยู่ว่าจะให้เขาเมื่อวาน แต่เด็กหนุ่มดันลืมไปให้พี่เขาเซ็นให้ เพราะมั่วแต่ไปยุ่งเรื่องลงประกวดเดือนที่ไม่ได้ประกวดแล้วจนลืมสนิท

ว้อยยยย อยากจะร้อง

ส่วนแคนกับวอร์มก็ยังไม่ครบ เหลือกันบานเลยทีเดียวเพราะรุ่นพี่ส่วนใหญ่ชอบเล่นตัวกัน ไม่เข้าใจทำไมอยากให้พวกเขาโดนทำโทษนักหรือไงวะ แทนที่จะช่วยน้อง โว๊ะ

“ใครที่รู้ตัวว่าล่าลายเซ็นไม่ครบลุกขึ้นเลยค่ะ!” พี่สตาฟปีสองตะโกนบอกจากด้านหลังทำให้น้องๆ เริ่มทะยอยลุกขึ้น

“ตายแน่กู เหลือแค่ลายเซ็นเดียวเองอ่ะเชี่ยเอ้ย” ไออุ่นบ่นเบาๆ

“มึงแค่ลายเซ็นเดียวกูเหลือเกือบห้าสิบ ยังไม่บ่นเลยสัส” แหนะ ด่าทำไมวะแคน ให้กำลังใจกันสิ เมื่อกี้กูยังช่วยกู้หน้ามึงอยู่เลยนะ สำนึกน้ำใจกูบ้าง U.U

“ผมบอกหรือไงว่าให้พวกเขาลุก ปีหนึ่งนิ่ง! นั่งอยู่กับที่ไม่ต้องลุก” พี่อาร์คส่งสายตาไม่พอใจไปทางพี่สตาฟปีสองก่อนจะตะโกนสั่งน้องปีหนึ่งเสียงดัง

จนพวกเราทุกคนสะดุ้งทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเพราะตอนนี้เริ่มเกิดเป็นสงครามระหว่างพี่ปีสองกับพี่ว้ากแล้ว

“ปีสองทั้งหมดออกมาด้านหน้าครับ” คำสั่งเรียบนิ่งของพี่ว้ากเล่นเอาปีหนึ่งอย่างเราเสียวสันหลัง

เพราะระดับความโหดที่มีให้พี่ปีสองนั้นเทียบกันกับพวกเราที่โดนดุแล้วพวกเราน่าจะสู้ไม่ได้เลย

“กูไม่ชอบแบบนี้เลยว่ะ พวกเราผิดก็ทำโทษแค่พวกเราดิ่ว่ะ” วอร์มว่าอย่างไม่ชอบใจ ไออุ่นก็พยักหน้าเห็นด้วย

“พวกคุณดูแลน้องๆ ยังไงกัน คุณเป็นพี่ประสาอะไร กับเรื่องแค่ให้น้องๆ ในความดูแลของพวกคุณล่าลายเซ็นรุ่นพี่ให้ครบมันยากมากเหรอ แบบนี้น้องของพวกคุณจะรู้จักรุ่นพี่ได้ยังไง พวกคุณยังกล้าพูดอีกมั้ยว่าพวกคุณทำหน้าที่ได้ดีพอ!”

“ขอโทษค่ะ/ครับ”

“ผมไม่ต้องการคำขอโทษ คุณเห็นหรือป่าวว่าพวกเขามีกันกี่คน สองร้อยกว่าคนที่ยังไม่ครบ! จำนวนมากกว่าครึ่ง! คุณจะให้ผมทำยังไงกับพวกคุณดี...ปีหนึ่งว่าไง จะให้ผมทำโทษพี่ของพวกคุณยังไง?!”

“.....”

พวกเราปีหนึ่งทุกคนพร้อมใจกันเงียบ เพราะในใจของทุกคนคงไม่มีใครอยากให้รุ่นพี่ต้องมารับโทษแทนหรอก มันรู้สึกไม่ดี

“ถ้าพวกคุณเอาแต่เงียบ ผมจะทำโทษพวกเขาเอง ปีสองทั้งหมดวิ่งรอบลานเกียร์ตามจำนวนน้องที่ได้ลายเซ็นไม่ครบปฏิบัติ!”

พอได้ยินคำสั่งของพี่อาร์คพวกเราก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที เพราะนั่นหมายถึงพวกพี่เขาต้องวิ่งรอบลานเกียร์เป็นจำนวนทั้งหมดสองร้อยสิบห้ารอบ แล้วลานเกียร์ของมหา’ลัยเขาไม่ใช่ระยะทางน้อยๆ เพราะมันรอบละเกือบ1กิโลเมตรเลยนะ คิดดูเถอะว่าจะมีใครทำได้บ้าง ให้ถึงสิบรอบได้นี่ก็สุดยอดแล้ว

“เงียบ ผมให้พวกคุณส่งเสียงหรือไง” พอพี่ว้ากดุแบบนั้นทุกคนก็เลยเก็บปากเงียบได้แต่นั่งตาละห้อยมองพี่ปีสองออกไปวิ่ง

ผ่านไปห้ารอบมีรุ่นพี่หลายคนเริ่มล้มเป็นลมจนน้องๆ เริ่มร้องไห้และขอรับโทษแทนแต่พี่ว้ากไม่ยอมให้ปีสองวิ่งต่ออีกสิบกว่ารอบก่อนจะบอกให้พอ

เล่นเอาไออุ่นน้ำตาซึมเพราะมีหลายคนมากที่เป็นลมระหว่างวิ่ง แต่ก็โดนเพื่อนที่ไหวแบกให้วิ่งไปด้วยกันไม่มีใครยอมออกสนามกันเลย เห็นแบบนี้มันทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกผิดเข้าไปอีก แถมยังซึ้งในความสามัคคีและการช่วยเหลือกันและกันของพวกพี่ๆ มากด้วย

หลังจากนั้นก็คุยเรื่องออกค่ายอาสากัน โดยมหา’ลัยนี้ไม่ได้รับเกียร์โหดอย่างที่อื่นๆ หรอก ก็แค่ออกค่ายอาสาสามคืนสี่วันเท่านั้นเอง ถ้าผ่านกิจกรรมก็ได้รับเกียร์เลย
โดยจะมีพิธีรับมอบจากพี่ปีสูงซึ่งก็คือพี่ปีสี่หลังกลับมาจากออกค่ายแล้ว เห็นพี่เขาบอกว่ากำหนดวันไว้แล้วจะแจ้งอีกทีตอนไปทำกิจกรรม ก่อนจะปล่อยตัวน้องๆ กลับบ้านวันนี้ก็ปาไปไปทุ่มกว่าเลยทีเดียว

“โคตรเหนื่อยเลยวันนี้ พวกมึงว่าไงจะแวะกินไรก่อนกลับปะ?”

พอแยกตัวออกมาจนคนบางตาแล้ววอร์มก็ถามไออุ่นกับแคนเหมือนทุกครั้ง ปกติเราก็จะแวะร้านข้างทางไม่ก็หาหมูกระทะกินกัน

“กูไม่นะเพราะเดี๋ยวพี่กุมมารับ” เด็กหนุ่มบอกเพื่อนก่อนจะได้รับสายตาแปลกใจส่งมาให้

“อ่ะแหนะ ใครจีบใครอยู่วะกูงง” ไอ้แคนครับ แม่งกวน

“เสือก ไปได้แล้วพี่กุมมาละ” เขาว่าก่อนจะดันไหล่เหมือนไล่มันกลายๆ

“อ้าวแล้วรถมึงอ่ะ” วอร์มมันท้วงเพราะเมื่อเช้าเขาเห็นมันขับรถที่พี่กุมซื้อให้มาไงเรียน

“พี่กุมเอาไปขับไง กุญแจมีสองดอกเผื่อมึงเพิ่งรู้ เนี่ยพี่กุมมารอละ” เด็กหนุ่มตอบแบบขอไปที ก่อนจะชะโงกหน้าไปทางรถเบนซ์คันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล

แสงไฟจากจอมือถือภายในรถทำให้เขารู้ว่าพี่กุมนั่งอยู่ด้านในรถ ไม่รู้ว่าไปเอารถมาจอดรอตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เมื่อกลางวันพี่กุมไลน์มาหาไออุ่น บอกว่าเดี๋ยวตอนเย็นจะมารับไปกินข้าว เด็กหนุ่มเลยบอกไปว่าเขาขับรถมาเองไม่ต้องมารับ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมบอกแต่เดี๋ยวจะขับให้ แล้วก็ไม่รู้อะไรต่อ

สงสัยวันนี้พี่กุมคงอาศัยรถเพื่อนมาเลยสามารถมาเอารถที่ซื้อให้เขาไปขับได้ ส่วนกุญแจก็ไม่แปลกใจหรอกเพราะพี่กุมเป็นเจ้าของรถจะมีอีกดอกก็คงไม่ผิดอะไร

“โห มีมารอด้วย พี่กุมงานรัดตัวจะตายขนาดมารอมึงนี่ไม่ธรรมดาแล้ว” แคนว่าอย่างไม่อยากเชื่อ เมื่อมองเห็นว่าพี่กุมมารอไออุ่นจริงๆ

“เออยังไง เนี่ยมีมาขับรถให้ด้วย จริงๆ มึงขับไปเจอพี่กุมที่ร้านเลยก็ได้นะ ห่วงมึงขนาดนั้นเลยตัวมึงใหญ่อย่างกับควาย” ไอ้วอร์มเดี๋ยวตีปาก

“หยุดพล่ามได้แล้วสัส ไปละเจอกันพรุ่งนี้ ฝากดับความเสือกเมียมึงด้วยนะแคน”

“ไอ้เชี่ย เดี๋ยวโบก” ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็รีบวิ่งหนีมันไปทางที่พี่กุมจอดรอทันทีเพราะกลัวพี่มันจะรอนานจนโมโห

“รอนานไหมครับพี่กุม?” ไออุ่นเดินมาถึงพี่กุมก็ปลดล็อคประตูรถให้ทันทีเขาจึงรีบก้าวเข้ามาข้างคนขับก่อนจะถามอย่างรู้สึกผิด

“เพิ่งมาถึง” พี่กุมว่าก่อนจะปิดล็อคหน้าจอโทรศัพท์เพื่อไปสตาร์ทรถแทน

“อ่อ แล้ววันนี้เราไปกินข้าวที่ไหนดีครับ?”

“คอนโดผมก็แล้วกัน” พี่กุมตอบมาสั้นๆ ในขณะที่กำลังเลี้ยวรถออกจากคณะ

“จะดีหรอพี่” เด็กหนุ่มถามเพราะเอาจริงๆ ไม่ค่อยอยากไปคอนโดพี่มันเท่าไหร่เลย กลัวมีคนรู้แล้วจะโดนโพสประจานในเพจอีก

แต่พูดถึงเพจเมื่อวานไออุ่นเข้าไปส่องเพราะอยากรู้ว่าสถานะการณ์เป็นยังไงบ้างมีคนด่าเขาเพิ่มอีกมั้ย แต่กลับต้องแปลกใจเพราะว่าแอดมินเหมือนจะลบโพสของเขาออกแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน จริงๆ ก็สงสัยอยู่หรอก แต่ไม่รู้จะถามใคร แค่รู้ว่าลบออกไปแล้วก็ดีแล้ว หวังว่าต่อไปนี้เขาจะได้อยู่เงียบๆ ไม่เจอสายตาเย็นๆ จากสาวๆ อีกนะ TT_TT

“ดีสิ คุณจะได้เอาชีทเก่าๆ ผมไปด้วย” พี่กุมบอก เขาเลยอ่อเลย

“โอเคครับ”

พวกเราใช้เวลาไม่นานก็มาถึงคอนโดของพี่กุม เพราะคอนโดพี่กุมอยู่ไม่ไกลจากมหา’ลัยเท่าไหร่ จะพูดง่ายๆ ก็คือมหา’ลัยเราต้องอยู่ใจกลางเมืองพอดี ส่วนคอนโดพี่กุมก็ตั้งหรูหราอลังการเหมือนเดิม

ครั้งที่แล้วเด็กหนุ่มมายังไม่มีโอกาสได้สำรวจมากนักเพราะว่ารีบ เอาจริงๆ จำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมพลาดเด็ดขาเลย

เฮ้ออ มีลุงรหัสที่สุดแสนจะรวยนี่มันก็ดีนะ ได้เห็นสภาพแวดล้อมอีกแบบที่เขาแทบจะไม่มีโอกาสได้พบเห็นบ่อยๆ แบบนี้

***
“ห้องพี่กุมสวยมากเลยครับ ครั้งที่แล้วอุ่นมาแปบเดียวเลยไม่ทันสังเกต”

เด็กหนุ่มบอกเจ้าของห้องอย่างตื่นเต้นกับการตกแต่งภายในคอนโดของอีกฝ่าย มันสวยมากๆ เหมือนเปิดประตูข้ามประเทศเลยดีกว่า เพราะห้องพี่กุมตกแต่งไม่เหมือนห้องในคอนโดทั่วไปที่เด็กหนุ่มเคยเห็นผ่านๆ ในทีวีสักนิด มันให้บรรยากาศเหมือนบ้านทางฝั่งตะวันตกมากกว่า

ไม่สิมันเป็นแบบนั้นเลยต่างหาก เท่าที่เขาพอจะนึกได้สไตล์การตกแต่งแบบนี้น่าจะเรียกว่าสไตล์ Rustic มั้ยนะ?

พี่กุมใช้ต้นไม้เข้ามาตกแต่งค่อนข้างเยอะเลยดูสดชื่นสบายตา แถมยังได้บรรยากาศอบอุ่นยังไงไม่รู้ มุมนึงของส่วนโซน Living Room เด็กหนุ่มแอบเห็นว่ามีเตาผิงขนาดใหญ่อยู่ด้วย จุดนี้เขาสงสัยมากว่าที่ไทยจำเป็นด้วยหรอ?

พอถามพี่กุมก็บอกว่ามันเป็นแค่เตาผิงปลอมใช้งานจริงไม่ได้ ก็แหงแหละเมืองไทยเมืองร้อนขนาดนี้จุดเตาผิงไปก็ตัวสุกกันพอดี

ดูรวมๆ แล้วแพงเหลื้อเกิ๊นนนน...!

แต่ละอย่างก็คงเป็นของนำเข้าหมดเลยสินะ

เงินพี่กุมภานี่ได้แต่ใดมา โปรดบอกน้องบ้างจะให้ป๊าไปเอามามั้ง TT[]TT

ไออุ่นเดินสำรวจนั่นโน่นนี่ไปทั่วเพราะขออนุญาตเจ้าของห้องแล้ว สรุปรวมๆ แล้วบอกได้คำเดียวว่าเป็นคอนโดที่กว้างขวางเกินจะใช้ชีวิตตัวคนเดียวมากๆ แถมยังเป็นแบบสองชั้นอีกต่างหาก แค่เดินดูชั้นล่างชั้นเดียวก็หอบกินแล้ว ไม่รู้พี่มันเดินครบทุกที่มั้ยในแต่ละวัน ถ้าครบจริงนี่ก็ไม่ต้องเข้าฟิตเนสกันแล้ว เดินไปเดินมาทั้งหลังนี่ก็คงเฟิร์มได้เหมือนกัน เอ๊ะ! หรือพี่กุมมันหุ่นเฟิร์มเพราะแบบนี้วะ?

ส่วนข้างบนน่าจะเป็นส่วนดาดฟ้าแล้วก็ส่วนห้องนอนไรพวกนี้มั้งนะ มันกว้างจนเด็กหนุ่มคิดไปแล้วว่าพี่มันคงเหมายกชั้น เพราะวิวเห็นได้เกือบ 360 องศาขนาดนี้

ระหว่างสำรวจคอนโดพี่กุมภา ไออุ่นก็แอบค้นข้อมูลคร่าวๆ ของคอนโดนนี้ในโทรศัพท์ไปด้วย รู้สึกจะมีทั้งหมดรวมชั้นดาดฟ้าแล้วก็ 73 ชั้นพอดีครับ (ไม่ต้องเดาแล้วนะครับว่าพี่กุมอยู่ชั้นไหน) แถมตั้งอยู่ใจกลางเมืองไม่ไกลจากรถไฟฟ้าด้วยทำเลดีทำเลทองที่แท้ทรู ส่วนราคาก็แสนจะแพงเว่อร์ ต่ำสุดตารางเมตรละสองล้านบ้าไปแล้ว ห้องพี่กุมกี่บาทนี่ขอไม่คำนวนแล้วนะเดี๋ยวลมจับ ฮรือออออ

“จะกินไรดี? เดี๋ยวผมทำให้” กุมภาเดินมาหาเด็กหนุ่มที่ยังเดินดูนู่นนี่ไม่หยุด โดยที่เจ้าของห้องก็สุดจะใจดี ไม่กลัวเขาขโมยของหรอวะ งงใจ

“เดี๋ยวอุ่นทำเองดีกว่าครับ พี่กุมไปนั่งรอเลย แค่บอกอุ่นว่าอะไรอยู่ตรงไหนก็พอ” เขาตอบกลับ เพราะรู้สึกเกรงใจยังไงไม่รู้

ไหนๆ ก็มากินข้าวบ้านเขา ก็ควรจะทำให้เขากินเป็นการตอบแทนน่าจะดีกว่า แถมตัวเองยังจีบพี่มันอยู่เนี่ยถือเป็นการมัดใจอีกวิธีหนึ่งตามที่เขียนไว้ในหนังสือของไอ้แคนมันเลย

อีกอย่างวันนี้เด็กหนุ่มรู้สึกว่าอีกคนดูเหนื่อยๆ ขอบตาคล้ำอย่างกับหมีแพนด้า ไรหนวดที่เริ่มขึ้นเป็นตอๆ เพราะคงไม่มีเวลาโกนมันนั่นอีก ทำให้พี่มันดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ แม้จะดูอิดโรยไปหน่อยแต่โดยรวมก็ยังหล่ออยู่ดีคนอะไรวะ

“แล้วคุณไม่เหนื่อยรึไง?” พี่กุมขมวดคิ้ว เขาส่ายหน้า

“อุ่นว่าพี่กุมเหนื่อยกว่า ไปนั่งพักเถอะครับ ไม่ก็อาบน้ำรอเลยก็ได้น่าจะเสร็จพอดีกัน” เด็กหนุ่มบอกเรียบๆ แต่ไมคำพูดคำจาเขาแปลกๆ นะ ดูเหมือนสั่งพี่กุมไปไหมอะ จริงๆ ที่พูดเพราะห่วงนะ

“อืม” พี่กุมตอบรับอย่างว่าง่ายโดยไม่มีการเล่นตัวใดๆ

สงสัยคงจะเพลียจริงๆ นั่นแหละ แล้วก็ยังอุตส่าห์ลากเขามาขัดเวลาพักผ่อนตัวเองนะคนเรา แทนที่จะเอาเวลานี้ไปนอน

พี่กุมเดินมาส่งเขาตรงโซนห้องครัวเรียบร้อยก็ขอตัวไปอาบน้ำที่ห้องทันที พอเหลือตัวคนเดียวก็เกิดประหม่าเฉยเลย เพราะห้องครัวพี่กุมมันอลังการเว่อร์วังจนเขาหยิบจับอะไรไม่เป็นไปชั่วขณะ แค่คิดว่าเย็นนี้จะทำอะไรให้พี่กุมกินก็ว่ายากแล้วนะ

“อะไรอยู่ตรงไหนบ้างวะเนี่ย เดินมาส่งแล้วไม่คิดบอกอะไรเพิ่มเลย โว๊ะ” เด็กหนุ่มบ่นกระปอดกระแปดกับตัวเอง ก่อนจะเดินสำรวจห้องครัวของพี่กุมที่ขนาดโคตรจะใหญ่ เครื่องครัวครบมาก ครบจนบางอย่างเขายังไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

พอเดินสำรวจดูสักพักก็มาถึงการเช็ควัตถุดิบภายในตู้เย็นว่ามีอะไรให้พอจะทำได้บ้าง แต่พอเปิดตู้ดูก็ทำเอาเด็กหนุ่มเบิกตากว้าง เพราะในตู้เย็นไม่มีอะไรเลยนอกจากโค้กกับน้ำเปล่า ย้ำ! ว่า ไม่ มี อะ ไร อีก เลย!!

พี่กุมมันใช้ชีวิตอยู่ยังไงวะ!?

มึงเอาอุปกรณ์ทำครัวจัดเต็มแบบนี้มาตั้งให้เปลืองเงินทำไม ถ้าในตู้เย็นจะมีแต่น้ำแบบนี้ โว๊ะ!!

ไออุ่นหัวเสียเล็กน้อยถึงปานกลาง แล้วที่พี่มันถามเขาว่าจะกินไรจะทำให้นี่โกหกสินะ แม่งต้องโทรสั่งมาแน่ๆ เออเนอะ เขาก็โง่ไม่ถามห่าไรเลย แล้วทำไงทีนี้ ทอดโค้กผสมน้ำเปล่าดีมั้ยนะ ถ้าจะอร่อยดี?

ตื้อดึง!

[Feb…] : ตู้เย็นมีสองที่นะลืมบอก วัตถุดิบทำกับข้าวอยู่ตู้ขวามือริมสุด

ไลน์พี่กุมทำหน้าเด็กหนุ่มร้าวอยู่นะบางที >.,<

พอพี่กุมไลน์มาบอกแบบนี้ก็หายโง่เลย เขาสำรวจไม่ทั่วจริงๆ แหละในครัวมันมีตู้เย็นสองตู้อย่างที่พี่มันบอกเลย แต่จะตั้งอยู่คนละฝั่งกันทำเพื่อ? อันที่เด็กหนุ่มไปเปิดดูน่าจะเอาไว้แช่เครื่องดื่มโดยเฉพาะอยู่ริมซ้ายสุด ฮ่วยย >.,<

เขาเดินมาเปิดตู้เย็นนินจาที่หามันไม่เจอในตอนแรก ก่อนจะพบว่าวัตถุดิบเต็มตู้เย็นเลยเหอะ มีทุกอย่างที่คนคลีนๆ กินกัน ทั้งอกไก่แช่แข็งเอย ปลาแซลมอนเอย ผัก ผลไม้เอยเต็มไปหมด ก็คือละลานตาจนอยากจะด่าตัวเองที่บ่นพี่กุมไปเมื่อตะกี้เลย แม่งอายเลย เอาจริงๆ ว่าแล้วก็อยากจะยกมือขอโทษพี่กุมอยู่นะบางที เฮอๆ Y_Y

“ทำไรดี? แซลม่อนย่างเกลือดีมั้ยนะ” เด็กหนุ่มคิดกับตัวเองไปก่อนจะพยักหน้าเออออคนเดียว ก็มันง่ายดีแถมเมื่อกี้แอบเห็นสาหร่ายวากาเมะผ่านๆ พอดีเลยจะได้ทำซุปสาหร่ายด้วย จบปิ้ง!

พอตัดสินใจเมนูได้เด็กหนุ่มก็หุงข้าวก่อนเป็นอันดับแรก ก่อนจะหยิบเอาแซลมอนในตู้เย็นมาหั่นเตรียมไว้ จากนั้นก็เท Olive Oil นิดหน่อยลงกระทะที่ร้อนพอเหมาะ คีบปลาแซลมอลสองชิ้นที่เพิ่งหั่นตามลงไป จากนั้นก็โรยเกลือ พริกไทย ออริกาโนให้ทั่วแซลมอนอย่างละหยิบมือ เสร็จแล้วก็พลิกไปมาพอคิดว่าสุกกำลังดีแล้วก็คีบมาใส่จานรอไว้

หลังจากนั้นก็ย้ายไปทำซุปสาหร่ายต่อ ซุปสาหร่ายอันนี้ก็ไม่ยาก ระหว่างรอสาหร่ายที่แช่ไว้พองตัวก็ต้มน้ำใส่ผงปลาแห้ง เหยาะเกลือ โชยุ ซอสมิโซะ เทเต้าหู้ถั่วเหลืองลงไปด้วย พอน้ำเดือดก็แค่ใส่สาหร่าย คนๆ แล้วก็ปิดเตาโรยด้วยต้นหอมซอยนิดหน่อยเป็นอันเสร็จ พอดีกับข้าวดีดก็ตักใส่ถ้วยพร้อมเสิร์ฟ ตึงโป๊ะ!

เป็นไงครับ? เข้าครัวกับเชฟไออุ่นได้สาระมั้ยละ หึๆ *ยิ้มแบบภาคภูมิ

“อาหารเสร็จแล้วครับพี่กุม” พี่กุมเดินมาหาก็เป็นเวลาที่เด็กหนุ่มทำเสร็จพอดี โป๊ะเช๊ะ กะเวลาได้ดีเว่อร์เลยไอ้อุ่นเอ้ยย

พอได้ยินไออุ่นบอกแบบนั้นกุมภาเลยพยักหน้ารับก่อนจะเดินมารับข้าวแซลม่อนย่างเกลือสองถ้วยในมืออีกฝ่ายไปวางบนโต๊ะแทน เห็นแบบนั้นเด็กหนุ่มเลยเปลี่ยนไปยกถาดถ้วยซุปเดินตามไปบ้าง

“เป็นไงครับพอได้มั้ย? คืออุ่นไม่ได้ทำนานแล้วอ่ะ” เขาถามพี่กุมอย่างลุ้นกับคำตอบ เมื่อเห็นอีกคนตักซุปสาหร่ายขึ้นชิม

“ก็ใช้ได้” พี่กุมตอบแบบนั้นเด็กหนุ่มเลยยิ้มกว้าง แค่ใช้ได้ก็ถือว่าดีแล้วสำหรับเขา

สารภาพตามตรงว่าไม่มั่นใจฝีมือตัวเองช่วงนี้จริงๆ เพราะไม่ค่อยได้ทำแล้ว ส่วนใหญ่หนาวจะเป็นคนทำตลอด ไม่ก็ถ้าม๊าลงมาเยี่ยมจากเชียงใหม่ก็จะเป็นม๊าทำแทน แต่ก่อนเขาทำบ่อยเพราะว่าสมัยเรียนมัธยมเป็นลูกมื้อให้ม๊าตลอด

“โล่งอกไปหน่อย” ไออุ่นว่าอย่างดีใจ ก่อนจะถามพี่กุมต่อถึงเรื่องเมื่อเย็นที่ได้ยินจากพี่ว้าก

“พี่กุมครับค่ายอาสาอาทิตย์หน้าพี่กุมจะไปมั้ยครับ? อุ่นได้ยินรุ่นพี่บอกว่าพี่รหัสจะเป็นคนไปดูแลน้องๆ ของตัวเอง แต่อุ่นไม่มีพี่รหัสอ่ะ”

จริงๆ ในใจก็ไม่อยากกวนพี่กุมหรอก เพราะดูสภาพแล้วพี่กุมควรได้รับเวลาพักผ่อนมากกว่า แต่ก็นะเขาไม่มีพี่รหัสนี่นา หรือจะไปอาศัยพวกไอ้แคนไอ้วอร์มดีนะให้พี่กุมพัก

“ผมไม่ปล่อยคุณไปคนเดียวหรอก ปีสามก็ไปกันหลายคน” พอได้ยินแบบนั้นไออุ่นก็อดแปลกใจไม่ได้ คิดว่าพี่กุมจะไม่ไปซะอีก

“จริงหรอครับ? ถ้าพี่กุมยุ่งหรืออยากพักอุ่นไปอาศัยนอนกับพวกไอ้แคนได้นะ” เด็กหนุ่มว่าอย่างไม่คิดมาก แต่ใจยังมีความรู้สึกไม่ดีอยู่ เพราะรู้ว่าพี่กุมน่ะเวลาเป็นเงินเป็นทองแค่ไหน

อีกฝ่ายพยักหน้าตอบหนักแน่น เล่นเอาไออุ่นไม่กล้าขัดต่อเลย ก่อนพวกเราจะลงมือทานอาหารกันต่อเงียบๆ ระหว่างพวกเราไม่ค่อยมีเรื่องอะไรให้คุยอยู่แล้ว เพราะพี่กุมเป็นคนไม่พูดเยอะ ส่วนเขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับพี่กุมดี บรรยากาศรอบตัวพวกเราจึงดูกริบๆ หน่อย แต่ก็ไม่ได้อึดอัดอะไรเหมือนตอนแรกที่รู้จักกัน หรือเขาชินแล้วก็ไม่รู้นะ

“กินเสร็จเดี๋ยวให้แม่บ้านล้าง คุณไปเอาชีทบนห้องนอนเลยวางอยู่บนโต๊ะหนังสือ เดี๋ยวผมไปเปลี่ยนเสื้อรอ”

“ครับ” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับคำสั่งที่ยาวที่สุดตั้งแต่ได้คุยกันมา หลังเก็บโต๊ะเรียบร้อยแล้วก็เดินขึ้นไปยังชั้นบนที่เป็นส่วนของห้องนอนพี่กุมตามนิ้วชี้ที่พี่มันชี้บอกทาง

พอก้าวขึ้นมาชั้นสองได้แล้วอยู่ๆ เข่าก็จะมาอ่อยเฉยเลย เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาตอนนี้มันสวยมากกกกกกกก โปรดเติมก.ไก่อีกล้านตัวต่อท้ายให้เขาที +[]+

โคตรสวยไม่ไหวแล้ว ไม่รู้จะบรรยายยังไงแล้วอ่ะแต่รู้ว่าสวยจริงๆ ครึ่งหนึ่งเป็นส่วน Indoor อีกครึ่งเป็นส่วน Outdoor ที่เปิดเป็นดาดฟ้าตกแต่งแบบสวนญี่ปุ่นที่สุดแสนอลังการงานสร้าง จะบอกว่าญี่ปุ่นเพียวๆ ก็ไม่น่าใช่ มันดูสวยและลึกลับกว่าหน่อยๆเหมือนจะผสมกลิ่นอายยุโรปไว้บางเบา มีน้ำตกเล็กๆ ด้วย โอ๊ะ! ตรงโน้นมีสระว่ายน้ำอย่างใหญ่เลย ใสแจ๋วน่าโดดลงไปว่ายมากๆ แต่เสียดายจังที่เขาว่ายไม่เป็น

ทำไมแถวนี้ไม่มีห่วงยางบ้างเลยนะ? TT__TT

เด็กหนุ่มสลัดความคิดบ้าบอของตัวเองออกไปก่อนจะรีบเดินเข้าไปยังส่วน Indoor ที่น่าจะเป็นฝั่งที่ตั้งห้องนอนของพี่กุม

เดินเข้าไปได้นิดเดียวจากขาอ่อนเมื่อกี้มาขาสั่นพรั่บๆ แทนแล้ว เพราะโถงทางเดินโออ่าที่แสนจะแฮรี่นี้ อารมณ์เหมือนเขาหลุดมาในอยู่หนังเรื่องแฮรี่พ็อตเตอร์เลยล่ะ กลิ่นอายยุโรปเก่าแก่ทำเอาเด็กหนุ่มขนลุกขึ้นมาเฉยๆ

ว่าแต่...

ห้องนอนพี่กุมอยู่ตรงไหนนะแฮรี่??

“เสร็จหรือยัง คุณจะถึงบ้านดึกนะ” เสียงทุ้มของพี่กุมที่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงทำเด็กหนุ่มสะดุ้งจนแทบหงายหลัง

จริงๆ ก็หงายแล้วแหละแต่ดีที่พี่กุมรับได้ทัน เขาเลยหงายไปอยู่ในอกแน่นๆ ของพี่มันแทน เอิ่ม เดี๋ยว...!

“ขอบคุณครับ ค คืออุ่นยังไม่เจอห้องนอนพี่เลย แฮ่ๆ” เขาตอบหน้าเจื่อนๆ ที่ทำตัวโก๊ะใส่ ก่อนจะพยายามดีดตัวออกมายืนเองเหมือนเดิม ตัวเขาสูงโย่งขนาดนี้มาทำเป็นล้มใส่พี่มันเป็นสาวน้อยไปได้

พี่มันจะคิดว่าเมื่อกี้เขาอ่อยหรือป่าวนะ?

สยองแทนพี่กุมเลย… >.,<

“ระวังหน่อย เดี๋ยวเจ็บตัว” อีกฝ่ายบอกดุๆ หลังปล่อยให้เขายืนได้ปกติแล้ว

ตอนนี้พี่กุมเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วเป็นกางเกงผ้าขายาวสบายๆ กับเสื้อยืดพอดีตัว “ตามมาสิ แล้วจำไว้ด้วยคราวหน้าจะได้ไม่หลง” พี่กุมว่าก่อนจะเดินนำเขาไปยังห้องๆ หนึ่งที่อยู่ไม่ไกล หรือไกลดีนะบอกไม่ถูก จริงๆ เขาก็เหนื่อยกับพื้นที่กว้างขวางนี้อยู่น่าบางที U_U

“ถึงบ้านแล้วไลน์บอกอุ่นหน่อยนะครับ”

เด็กหนุ่มบอกคนขับก่อนจะเปิดประตูรถลงไป หลังจากที่ใช้เวลาหยิบกองชีทเก่าของพี่กุมในห้องนอนไม่นานก็กลับเลย เพราะมันดึกมากแล้ว

จะบอกว่าไม่บรรยายห้องนอนพี่กุมหรอกนะ เพราะมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากไฟมือถือที่พี่มันส่องทางให้เดินตรงไปเอาชีทแค่นั้น สุดจะขี้เกียจเปิดไฟขนาดไหนก็คิดเอาเหอะ

“อืม” พี่กุมรับคำ ก่อนจะออกตัวรถกลับคอนโดทันที

สภาพพี่มันควรได้นอนจริงๆ นะอยากให้มาเห็น บอกว่าจะขับกลับเองก็ไม่ฟังอีก รุ่นน้องอย่างเขาจะขัดอะไรได้ พี่มันยังไม่รับเข้าสายเลยด้วยซ้ำ

เฮ้อออ...เมื่อไหร่จะจีบพี่กุมติดสักทีนะ?

ตือดึ้ง!

[Feb…] : ถึงแล้ว

ผ่านไปประมาณ 20 นาที เด็กหนุ่มก็ได้รับข้อความจากกุมภา

[Ai-oon] : โอเคครับ ฝันดีนะครับพี่กุม

[Feb…] : ใครบอกว่าจะนอน คอลมาหน่อย

[Ai-oon] : แต่มันดึกแล้วนะครับ

[Feb…] : แค่คอลทิ้งไว้ก็พอ

เจอแบบนี้เขาจะทำไงได้นอกจากต้องคอลหาพี่กุมตามคำสั่ง รอสายไม่กี่วิก็ได้ยินเสียงพี่กุมกดรับ

“พี่กุมทำไรอยู่หรอครับ? ทำไมยังไม่นอน”

“ทำงาน”

เสียงราบเรียบที่ตอบกลับมาไม่ได้ทำให้ผิดไปจากที่คาดไว้เลย แต่ตอนนี้รู้สึกอยากให้พี่กุมพักผ่อนจริงๆ นะ พี่กุมหน้าโคตรจะไม่ไหวอยู่แล้ว ไม่รู้งานอะไรมากมายขนาดนั้น

“อย่างนั้นก็ยิ่งไม่ควรคุยกันใหญ่เลย เดี๋ยวพี่กุมเสียสมาธิ”

“ก็ถึงบอกว่าแค่คอลทิ้งไว้พอ คุณนอนไปเลย” พี่กุมโคตรดื้ออ่ะ เอาจริงๆ ==*

“อุ่นก็ดูแย่น่ะสิ งั้นอุ่นคุยได้มั้ยครับ?” เด็กหนุ่มถามอีกครั้งอย่างไม่รู้จะทำยังไง

เพราะจะวางก็ไม่ได้ แต่จะให้เงียบก็ดูแย่ที่เหมือนพี่มันอยากได้เพื่อนอยู่ด้วยแต่เขาดันขอตัวไปนอนแล้วก็วางโทรศัพท์ทิ้งไว้ มันก็ไม่งามถูกมั้ย พี่กุมเงียบไปพักหนึ่งได้ยินแต่เสียงพลิกหน้ากระดาษไปมาก่อนจะตอบกลับ

“ถ้าคุณยังไม่ง่วงก็คุยมา”

“พี่กุมทำงานดึกแบบนี้ทุกวันเลยหรอครับ? ปีสามงานเยอะขนาดนี้เลยหรอพี่” เขาถามอย่างสงสัยเพราะพอจะรู้ว่าพี่กุมยุ่งมากๆ แต่ไม่รู้ว่ายุ่งเพราะอะไรเห็นพี่ปีสามคนอื่นๆ ก็ดูปกตินะไม่ได้ทำหน้าเครียดทั้งวันแบบพี่กุมขนาดนี้

“ป่าว งานที่บ้าน” เด็กหนุ่มพยักหน้าเข้าใจ ธุรกิจหมื่นล้านสินะ

“อ่า เหนื่อยเลยนะครับ ทั้งเรียนทั้งทำงานช่วยที่บ้าน”

“ไม่ต้องทำเสียงเห็นใจหรอก ผมชินแล้ว” ใครบอกว่าทำเสียงเห็นใจเล่า นี่อุ่นกำลังทึ่งในตัวพี่อยู่เถอะ โว๊ะ!

“วันนี้ตอนรับน้องอุ่นร้องไห้ด้วย พี่อาร์คเพื่อนพี่กุมทำอุ่นขี้แยเลย” เด็กหนุ่มเปลี่ยนเรื่องคุยกับอีกฝ่าย เพราะไม่อยากคุยเรื่องงานละ เครียดแทน

“คุณมันเด็ก” แหนะเสียงโคตรเยาะเย้ย - -*

“ก็คงอย่างนั้น แต่รู้สึกผิดอ่ะที่ต้องมีส่วนทำให้พี่ปีสองโดนทำโทษ” เขาบอกเสียงเศร้าเพราะรู้สึกไม่ดี เรื่องแบบนี้เขาอ่อนไหวง่ายจริงๆ นะ

“มันเป็นธรรมเนียมรับน้อง ก็แบบนี้ทุกปีคุณจะคิดมากทำไม” นี่ปลอบน้องอยู่ถูกมะ? =='

“พี่กุมดูเป็นคนใจแข็งจัง”

“คุณมันใจอ่อนเอง” ด่าอีก

เขากับพี่กุมคุยกันต่ออีกไม่กี่คำก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่ไหวแล้ว ง่วงมากๆ หาวใส่พี่มันมาหลายรอบแล้วด้วย จนเด็กหนุ่มเงียบไปแบบกึ่งหลับกึ่งตื่นแต่ก็ยังได้ยินเสียงอีกคนยังขีดเขียนอะไรสักอย่างกับเสียงกระดาษที่พลิกไปมาอย่างสม่ำเสมออยู่

“พี่กุมครับตีหนึ่งแล้วนะ” เขาเตือนก่อนจะหาววอดออกมาอีกครั้ง

“อืม นอนเถอะ” อีกฝ่ายตอบกลับเขาทุกครั้งได้ยังไงนะ มีสมาธิทำงานหรอวะต้องคอยฟังเขาพูดด้วยอยู่แบบนี้ รู้สึกผิดเลย

“ไม่เอาครับรอนอนพร้อมกัน เดี๋ยวเกิดเผลอหลับไปก่อนแล้วพี่กุมไม่พอใจตัดสายรหัสอุ่นทำไง แย่เลยดิ่” เด็กหนุ่มว่าอย่างติดตลก แม้ตอนนี้ตาจะปรือเต็มที่จนแทบจะใช้นิ้วแหกมันไว้แล้วก็ตาม โคตรทรมาน แต่ถ้าเผลอหลับไปพี่มันโกรธจริงๆ ตัดสายเขาทิ้งก็ไม่คุ้มกันนะ ทนหน่อยไอ้อุ่น เฮ้ออออ

.........

“พี่กุมหลับแล้วหรอครับ?” เขาถามเสียงเพลียเพราะหน้าไถลลงหมอน ห่มผ้าแล้ว ตาจะไม่ไหวแล้วจริงๆ

“ยัง แต่ผมจะไม่ตอบคุณแล้ว ให้คุณนอน” ได้ยินแบบนั้นเด็กหนุ่มถึงกับเผลอยิ้มแบบไม่รู้ตัว ไร้สติที่แท้ทรูเลยตอนนี้

“เนี่ยเหมือนบังคับทางอ้อมเลย” หาววว โคตรง่วงเลย

ตาเริ่มสลึมสลือจนแหกไม่ไหวแล้วบวกกับพูดต่อไปยาวเหยียดอีกหลายนาทีพี่กุมก็ไม่ตอบกลับจริงๆ โคตรเด็ดขาดไม่ยอมให้วางอีกต่างหาก ว้อยยยย ไอ้อุ่นไม่ไหวแล้วนะ ง่วง…


To be Continued...

++++++
ตอนนี้ยาวหน่อยนะคะ เผลอบรรยายห้องพี่กุมเสียยาวเลย แฮ่ๆๆ ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ เจอกันตอนหน้าค่า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 738 ครั้ง

501 ความคิดเห็น

  1. #293 Defsoul256 (@Defsoul256) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 22:39
    ไออุ่นเคยมาคอนโดพี่กุมตอนไหนอ่ะ?! งง ฉันว่าฉันก็อ่านทุกคอนทุกบรรทัดนะ
    #293
    4
    • #293-3 Defsoul256 (@Defsoul256) (จากตอนที่ 9)
      2 กรกฎาคม 2562 / 17:11
      โอเคค่า คือเราตกใจเฉยๆน่ะค่ะ เราก็พยายามคิดว่าไปตอนไหนนะ พอไปไล่อ่านก็ยังไม่เจอ;-; ต้องขอโทษด้วยนะคะ ถ้าคำพูดไหนเราทำให้ไรด์ไม่สบายใจ&#128557;
      #293-3
    • #293-4 14279697 (@Neocottagess) (จากตอนที่ 9)
      2 กรกฎาคม 2562 / 17:21
      แง่งง เราสบายมากค่ะไม่ต้องขอโทษนะคะ และต้องขอบคุณมากกว่าด้วยค่ะที่ช่วยทักกัน เราจะได้รู้แล้วก็ไปแก้ไขไงเนอะ ^^ แค่แวะมาอ่านนี่ก็ดีใจที่สุดแล้วค่ะ ดังนั้น #รักนะคะ ^3^
      #293-4
  2. #290 Dreammii3535 (@dreammie3535) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 10:30
    ฮันแน่
    #290
    0
  3. #258 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 16:50

    อิพี่ติดน้องมากกก อยากรู้จริงๆ ไปหลงรักน้องตอนหนายยยยยยเนี่ยยย

    #258
    0
  4. #187 Nathann (@zcmiew09) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 21:29
    เขินนน ;&#8212;;
    #187
    0
  5. #157 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 15:08
    แหมมมมมคอลกันทั้งคืน
    #157
    0
  6. #107 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 23:12
    รอนะค้าาา
    #107
    0
  7. #106 nana200813 (@nana200813) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 01:34
    พี่กุมจีบไออุ่นตะหากกก
    #106
    0
  8. #105 nana200813 (@nana200813) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 01:34
    สนุกมากๆๆๆเลยรอนะคะ~^^
    #105
    0
  9. #102 onezasoye11 (@srithong01) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 11:13
    เนื้อเรื่องตอนนี้มันคล้ายๆกับอีกเรื่องที่เราเคยอ่านมาอะค่ะไรท์ ตอนอื่นก็มีบางส่วนที่คล้ายๆ
    #102
    2
    • #102-2 GiantBird (@GiantBird) (จากตอนที่ 9)
      12 กรกฎาคม 2562 / 12:04
      โจฮันนอร์ธป้ะ คล้ายอยู่นะๆ
      #102-2
  10. #101 bambooss1149 (@bambooss1149) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 20:19
    รู้สึกเหมือนน้องเริ่มเป็นห่วงพี่แล้วอ่ะ&#936;(&#8807;&#969;&#8806;)&#936;
    #101
    0
  11. #100 Janpb (@Janpb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 19:18
    แนะ พี่กุมมีอะไรในห้องแน่เลยยย รอน้ะไรท์ รีบมาต่อเด้อ :)
    #100
    0
  12. #99 Rotsanan (@0983150175) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 16:52
    สนุกมากๆ คะ สู้ๆนะคะ
    #99
    0
  13. วันที่ 25 กันยายน 2561 / 15:26
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #98
    0
  14. #97 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 14:38
    พี่กุมขี้เกียจเปิดไฟหรือในห้องมีอะไรกันแน่ หึๆ // 555 มีคอลเฝ้ากันด้วยยย
    #97
    0
  15. #96 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 21:58
    นั่นซี่~~ ใครจีบใครกันแน่
    #96
    0
  16. #95 *^*mina (@oaesasi548) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 20:13
    โอ๊ยยยความแบบบมารับมาส่งงงมาดูแลน้องที่มหาลัยด้วยสิค่ะพี่~
    #95
    0