คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Miracle of Love... (BeeCris) Miracle of Love... (BeeCris) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

บี น้ำทิพย์ จงรัชตวิบูลย์

.

.

.

.

"บีก็แค่อยากอยู่ใกล้ๆคริส จนกว่าเวลาของบีจะหมดลง”

 

คริส หอวัง

.

.

.

.

 “คริสจะต้องรู้ให้ได้ ว่าบีทำงานอะไร”

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ก.ค. 60 / 19:20


คุณเชื่อเรื่องพรหมลิขิตไหม? ฉันไม่เชื่อหรอก

เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะฉันบอกได้เลยนะว่า ทุกสิ่งทุกอย่าง

.

.

.

.

ฉัน...ลิขิตเอง...

 

"เช็คอินค่ะ" เธอเอ่ยขึ้น หลังจากเดินมาถึงล็อบบี้ของรีสอร์ท

 "สวัสดีค่ะคุณบี มาพักผ่อนอีกแล้วนะคะ" พนักงานสาวกล่าวทักทายแขกคนสวยตรงหน้า ด้วยความคุ้นเคย ใช่แล้วล่ะพนักงานทุกคนในรีสอร์ทแห่งนี้ คุ้นเคยกับคุณบี หรือบี น้ำทิพย์ จงรัชตวิบูลย์มากกว่าแขกคนอื่นๆ เนื่องจากคุณบีของพวกเธอจะมาพักผ่อนที่รีสอร์ทนี้เดือนละครั้ง ครั้งละนานๆซะด้วยทำให้ร่างสูงตรงหน้านั้นค่อนข้างสนิทกับพนักงานทุกคนในรีสอร์ท

 ****

"แกๆๆ อีวุ้น คุณบีเค้ามาอีกแล้วว่ะ" เจ้าของรีสอร์ทเมื่อหันไปเห็นคนตัวสูงเดินเข้ามาเช็คอินก็หันไปพูดกับเพื่อนสนิท 

"แล้วไม่ดีเหรอไงห๊ะ คุณบีมาก็มานอนห้องที่ดีที่สุดของรีสอร์ทแกแล้วยังมาทีก็มาเป็นอาทิตย์ 2อาทิตย์ เงินทั้งนั้นนะอีหมวย เงินน่ะ คิดสิคิด คำนวณเอา" วิริฒิพากล่าวขึ้นเมื่อเห็นฝั่งเจ้าของรีสอร์ทนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด 

"ไม่ใช่อย่างนั้นแก ฉันก็แค่สงสัยเดือนๆนึง ฉันไม่เห็นคุณบีจะทำการทำงาน มานอนรีสอร์ทฉันก็ปาไปจะครึ่งเดือนละ แล้วที่สำคัญนะแก เค้าจ่ายเป็นเงินสดตลอดเลยอ่ะ แกลองคิดดูนะอีวุ้นคนบ้าอะไรจะพกเงินสดติดตัวตั้งหลายแสน ฉันว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ" วิริฒิพาได้แต่ส่ายหน้ากับความคิดของเพื่อน 

"ฉันว่าแกคิดมากไปอีหมวย แกดูหนังมากไปรึเปล่าห๊ะ?? แกคิดว่าคนสวยๆอย่างคุณบีจะเป็นมาเฟีย คนค้ายา หรือว่ายักยอกเงินบริษัทมา เลยไม่กล้าเอาเงินเข้าบัญชีแบบนี้เหรอ แกดูปากฉันนะอิหมวย แก มัน เพ้อ เจ้อ" ศิรินได้ยินแบบนี้ก็พูดขึ้นด้วยหน้าตามุ่งมั่นมาก 

"ได้!! อีวุ้นได้ เดี๋ยวฉันจะพิสูจน์ให้แกดูเอง!!"

 ****

"สวัสดีค่ะ คุณบีห้องพักเรียบร้อยนะคะ?" เมื่อเห็นน้ำทิพย์เดินออกมาริมทะเล ศิรินจึงเอ่ยทักขึ้น

"เรียบร้อยดีค่ะคุณคริส ยังสวยเหมือนเดิมเลย ขอบคุณนะคะ" น้ำทิพย์ยิ้มแล้วจึงตอบคำถามศิริน

 "อะไรสวยเหมือนเดิมคะคุณบี ห้องพักหรือว่าคริสเอ่ย??" คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นอย่างแซวๆ

 "ก็ทั้งสองแหละค่ะ ห้องพักก็สวย คุณคริสก็สวย" ศิรินได้ยินแบบนั้นจากที่เป็นฝ่ายแกล้งเขากลับหน้าแดงเอาซะดื้อๆ ก็จะไม่ให้เขินได้ยังไงล่ะ ดูสายตาคุณบีเขาสิ โอ๊ยยย มันจำเป็นจะต้องทำตาหวานใส่กันขนาดนี้เลย

"งั๊น คริสขอตัวไปดูพนักงานทำงานต่อก่อนนะคะ"

 "ได้ค่ะคนสวยยยยย" น้ำทิพย์เอ่ยแซวอีกฝ่ายให้ได้อาย นั่นไง จะมาแซวอะไรกันนักหนานะคุณบีเนี่ย เธอก็เขินเป็นนะ จากหน้าที่มันแดงอยู่แล้วก็กลับแดงขึ้นกว่าเดิมอีก แล้วเธอจะทำอะไรได้นอกจากส่งค้อนวงใหญ่ในน้ำทิพย์ ก่อนจะวิ่งหนีออกไป

 ***

"จริงๆ คุณบีเขาก็น่ารักดีนะ" ศิรินพึมพำอยู่ลำพังโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าเพื่อนรักตัวเองได้เดินเข้ามาด้านหลัง 

"อะไรของแกอีหมวย ใครน่ารัก ไปแอบหลงเสน่ห์ใครเค้ามาล่ะ" วุ้นเส้นถามด้วยความสงสัย

อะไร อีวุ้น ใครหลงเสน่ห์ใคร ไม่มี๊!!!

ก็เมื่อกี๊ฉันได้ยิน แกชมใครน่ารัก แล้วทำไมต้องปฏิเสธเสียงสูงขนาดนี้ มีพิรุธนะแกน่ะ

ไร้สาระน่ะ อีวุ้น ฉันไม่คุยกับแกละเมื่อเห็นว่าตัวเองเถียงไม่ได้ จึงตัดบทเดินหนีออกไป

เอ้า อีนี่ จะเดินหนีกันแบบนี้ก็ได้เหรอ?” หลังจากที่เดินหนีจากวุ้นเส้นมาศิรินจึงกลับมานอนคิดเรื่องน้ำทิพย์ที่ห้องจนเผลอหลับไป

*** 

มอนิ่งค่ะคนสวยน้ำทิพย์เอ่ยทักคนตัวเล็กพร้อมรอยยิ้ม

เอ่อ ม มอนิ่งค่ะคุณบี คุณบีทานข้าวหรือยังคะ?”

ยังเลยค่ะคุณคริส สนใจไปทานด้วยกันไหมคะ?”

ไม่เป็นไรค่ะคุณบี คริสเกรงใจคุณบี เผื่อคุณบีอยากจะนั่งทานข้าวเงียบๆศิรินปฏิเสธไป ไม่รู้เพราะเกรงใจจริงๆ หรือเพราะเขินเจ้าคนตัวสูงตรงหน้ากันแน่

มาทานด้วยกันเถอะค่ะคุณคริส ถ้าคุณคริสไม่มาทานกับบี บีต้องรู้สึกไม่เจริญอาหารแน่ๆเลยระหว่างทานข้าวด้วยกันนั้น ศิรินจึงได้โอกาสในการถามน้ำทิพย์เรื่องของเขาบ้าง

คุณบีคะ คริสถามได้ไหมคะว่าคุณบีเป็นคนที่ไหน?”

ถามได้สิคะ ถ้าเป็นคุณคริสบีตอบให้ได้ทุกเรื่องเลย บีเป็นคนภูเก็ตนี่แหละค่ะคำตอบของน้ำทิพย์นั้น ทำให้ศิรินงงมากกว่าเดิมจึงเอ่ยถามเขาอีกหนึ่งคำถาม

คุณบีเป็นคนภูเก็ต แล้วทำไมไม่นอนที่บ้าน ทำไมถึงมานอนรีสอร์ทคริสทุกเดือนเลยล่ะคะ?” เมื่อเห็นศิรินถาม พร้อมกับเอียงคอทำหน้าตาสงสัย ภาพนั้นทำให้คนตัวสูงส่งยิ้มให้อย่างเอ็นดู พร้อมกับตอบว่า

ที่บีไม่นอนที่บ้านเพราะบีชอบทะเลค่ะ แต่บ้านบีมันไม่ติดทะเลนี่นา ส่วนที่บีเลือกมานอนรีสอร์ทคุณคริสเนี่ย เพราะบีว่าบีมีอย่างอื่นที่ชอบมากกว่าทะเลแล้วแหละค่ะ คุณคริสมีคำถามอีกไหมคะ?” น้ำทิพย์ถามพร้อมกับส่งสายตาหวานๆให้ศิริน พอเจ้าตัวเห็นดังนั้นก็ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาของน้ำทิพย์

เอ่อ ม ไม่มีแล้วค่ะ 

 

            บ้าจริง เรามานั่งเขินเขาทำไมเนี่ย เราต้องไปสืบเรื่องเขาสิ...

 

            ทางด้านศิริน หลังจากที่นั่งคุยกับน้ำทิพย์ระหว่างมื้อเช้าก็ทำให้ยิ่งสงสัย ในเมื่อบ้านน้ำทิพย์ก็อยู่ในภูเก็ตเหมือนกัน ทำไมจะต้องมานอนที่รีสอร์ทนี้ เธอไม่เชื่อหรอกว่าเหตุผลที่น้ำทิพย์บอกเธอมันจะเป็นเรื่องจริง คนบ้าอะไรจะมายอมเสียเงินครั้งละหลักแสน เพื่อมาอยู่ติดทะเลแค่นี้ แล้วจะยังเหตุผลประหลาดๆที่บอกว่าชอบอย่างอื่นมากกว่าทะเลนั่นอีก แต่พอคิดถึงเหตุผลของน้ำทิพย์ คนตัวเล็กก็ได้แต่เขิน

เอ้า อีหมวย บิดเข้าไป ม้วนเข้าไป ม้วนจนจะเป็นเลข 8 อยู่ละศิรินเห็นวิริฒิพาเดินเข้ามาจึงพยายามนิ่งแล้วหันไปเล่าเรื่องที่คุยกับน้ำทิพย์ให้เพื่อนรักของเธอฟัง

แกว่าไงวะอีวุ้น แกว่าแปลกมั๊ย? เหมือนเอาเงินมาทิ้งเล่นๆอ่ะแก  แล้วอย่างที่แกเห็นเขามาพักที่นี่ก็ ครึ่งปีแล้วนะ เงินไม่ใช่น้อยๆเลยนะเว้ยแก

หลังจากฟังศิรินเล่าเรื่องทั้งหมด วิริฒิพาก็นั่งวิเคราะห์ แล้วจึงตอบศิรินกลับไปว่า

แปลกไม่แปลกฉันไม่รู้ว่ะแก แต่ที่รู้ๆ คุณบีเขาชอบแกแน่ๆหมวย อู้หูววว สายเปย์เวอร์ มาเสียตังค์เปิดรีสอร์ทแกนอนทุกเดือน เพื่อจะได้ตัวเจ้าของรีสอร์ทได้ยินเพื่อนรักพูดแบบนั้น ศิรินก็รู้สึกถึงความร้อนบริเวณใบหน้า ใช่แล้วหล่อนเขินอีกแล้ว เมื่อทำตัวไม่ถูกก็เลยได้แต่หันไปแหวใส่วิริฒิพา

ชอบฉันบ้านแกสิ เขาอาจจะหมายถึงอย่างอื่นก็ได้มั๊ย แต่พูดก็พูดเหอะว่ะฉันก็ยังรู้สึกว่าเขาน่าสงสัยอยู่ดีอ่ะแก ยังไงฉันก็ต้องรู้ให้ได้ ว่าคุณบีเขาเป็นใคร

 *********

ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาศิรินพยายามตามน้ำทิพย์อยู่ตลอดเวลา แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย

เห้อออออ

เป็นอะไรอีกล่ะ อีหมวยวิริฒิพาถามขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนรักถอนหายใจออกมา

ก็เรื่องคุณบีอ่ะแก ฉันพยายามตามเขามาตลอดทั้งอาทิตย์ก็ยังไม่ได้ความคืบหน้าอะไรเลยอ่ะ” “นี่แกยังไม่เลิกคิดเรื่องคุณบีอีกเหรอ? ฉันบอกแกแล้วว่ามันไม่มีอะไรหรอกศิรินนิ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า แกว่าฉันลองเข้าไปสืบในห้องคุณบีดีป่ะ?”

แกจะบ้าเหรอ นั่นห้องลูกค้านะเว้ยอีหมวยคนตัวเล็กมองเพื่อนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ พร้อมกับพูดว่า ห้องลูกค้า แต่รีสอร์ทฉัน ฉันมีกุญแจ ฉันเข้าไปได้ จบนะ!!วิริฒิพาได้แต่มองเพื่อนรักอย่างเอือมระอา

 

Pool Access Seaview Room…

 

ศิรินเปิดประตูเข้าไปในห้องพักของน้ำทิพย์ แน่นอนห้องพักห้องนี้เป็นห้องที่ดีที่สุดในรีสอร์ทของเธอ แต่ศิรินก็ต้องแปลกใจกับสิ่งที่เห็น เพราะสภาพห้องที่ศิรินเห็นนั้นเรียบร้อยมาก ไม่ว่าจะเป็นผ้าปูที่นอนที่ยังตึงเรียบอยู่ ผ้าเช็ดตัวที่ถูกพับเป็นรูปช้างก็ยังคงวางตั้งอยู่บนเตียงอย่างสวยงาม Mini Bar ที่อยู่ในห้องอยู่ในสภาพที่ไม่มีใครจับต้อง และเมื่อศิรินลองเปิดตู้เสื้อผ้าดูก็ต้องแปลกใจยิ่งกว่า หล่อนพบว่าในตู้เสื้อผ้านั้นว่างเปล่า ไม่มีเสื้อผ้าของแขกคนพิเศษอยู่เลย จะมีก็แต่เพียงเสื้อคลุมอาบน้ำที่แขวนอยู่ในตู้ในสภาพพร้อมใช้งานเท่านั้น เห็นดังนั้นศิรินจึงใช้โทรศัพท์ภายในติดต่อไปที่รีเซฟชั่นเพื่อสอบถามว่าน้ำทิพย์ได้มีการเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมไปหรือยัง แต่คำตอบที่ศิรินได้กลับยิ่งทำให้ตนเองแปลกใจ เพราะพนักงานนั้นแจ้งกลับมาว่าน้ำทิพย์ยังไม่มีการเช็คเอาท์ออกจากรีสอร์ท เหลือบริเวณสุดท้ายของห้องนี้ที่ศิรินยังไม่ได้สำรวจ นั่นคือห้องน้ำ คิดได้ดังนั้นหล่อนจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อสำรวจสิ่งผิดปกติ แล้วศิรินก็ได้พบว่า ทุกอย่างในห้องน้ำยังคงเหมือนเดิมตามมาตรฐานของรีสอร์ท ไม่มีการหยิบจับอุปกรณ์ใดๆขึ้นมาใช้ และไม่มีแม้กระทั่งคราบน้ำในห้องน้ำ คนตัวเล็กได้แต่เก็บความสงสัยแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบน้ำทิพย์นั่งอยู่ที่โซฟาบริเวณเตียงนอน

ว่าไงคะคนสวย เข้ามาในห้องบีมีอะไรหรือเปล่าน้ำทิพย์พูดพร้อมกับเดินตรงเข้ามาหาศิริน

 เอ่อ พอดีว่าได้รับแจ้งมาว่าท่อน้ำบริเวณแถวๆห้องคุณบีรั่วอ่ะค่ะ คริสเลยขึ้นมาเช็คให้เมื่อคำแก้ตัวที่ฟังไม่ค่อยขึ้นเท่าไหร่หลุดออกมาจากปากของศิริน ทำให้น้ำทิพย์ต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่าสงสัย

เช็คท่อน้ำ นี่ต้องให้เจ้าของรีสอร์ทลงมาเช็คเองเลยเหรอคะ?”

อ่า พอดีว่า ช่างไม่ว่าง คริส ก ก็พอมีความรู้อยู่บ้าง ก็เลยมาดูแทนช่างน่ะค่ะ

หืมม คุณคริสนี่เก่งจังเลยนะคะ ทำได้ทุกอย่างเลย แล้วสรุปท่อน้ำห้องบีเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” น้ำทิพย์ย้อนถามศิรินอีกครั้ง

เอ่อ ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ คริสเช็คให้แล้วท่อน้ำห้องคุณบีปกติดี คริส คริสขอตัวก่อนนะคะไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายอนุญาต พอจบประโยคศิรินก็รีบวิ่งออกจากห้องทันที ส่วนน้ำทิพย์ได้แต่ยิ้มเมื่อเห็นอาการของคนตัวเล็ก ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ ว่าคนตัวเล็กเข้ามาทำอะไร

 

วิริฒิพาเห็นเพื่อนตัวเองวิ่งหน้าตั้งมาหาก็ตกใจ อีหมวย!! หยุดวิ่ง แกเป็นอะไรห๊ะ?” เมื่อศิรินวิ่งมาถึงตัวเพื่อนก็ละล่ำละลักบอกเพื่อนว่า แกๆๆ อีวุ้น ช่วยฉันด้วย คุณบีๆ เค้าจับได้อ่ะ ว่าฉันแอบเข้าห้องเขาด้วยความเหนื่อยที่วิ่งมา ทำให้ศิรินพูดไม่ค่อยเป็นคำพูดเท่าไร วิริฒิพาจึงโวยใส่

“อะไรนะอีหมวย ขอช้าๆ ชัดๆ ค่อยๆพูด ฉันฟังแกไม่รู้เรื่อง” ศิรินได้ยินแบบนั้น จึงสูดหายใจเข้าลึกๆ และค่อยๆเปล่งออกมาทีละคำ

“คุณบี จับได้ ว่า ฉัน แอบ เข้า ห้อง เขา”

ห๊ะ!! อะไรนะอีหมวย แล้วเขาว่ายังไง เอาเรื่องเราหรือเปล่าวิริฒิพาตกใจกับสิ่งที่ศิรินพูดออกมา และกลัวว่าน้ำทิพย์จะมาเอาเรื่องกับทางรีสอร์ท

ไม่รู้ว่ะแก ฉันบอกเขาว่าเข้าไปเช็คท่อน้ำในห้องน้ำอ่ะ เขาคงไม่เอาเรื่องอะไรหรอกมั๊ง

เห้อออ ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะ แล้วก็เรื่องความเผือกเนี่ย เพลาๆลงบ้าง เผือกจนเกือบเป็นเรื่องแล้วไหมล่ะไม่รู้ว่าศิรินนั้นสนใจคำพูดของเพื่อนบ้างหรือเปล่า เพราะเมื่อศิรินหายตกใจแล้วก็หันมาพูดกับวิริฒิพาว่า

 เออแก แต่ฉันว่าคุณบีนี่ แปลกจริงๆอ่ะ ห้องนอนเขานี่นะ เรียบกริบแบบเหมือนไม่เคยผ่านการใช้งานมาก่อนอ่ะแก ขนาดช้างที่อยู่บนเตียงก็ยังตั้งอยู่แบบนั้นอ่ะแกวิริฒิพาได้แต่มองบน

นี่ฉันพูดไปแกไม่ได้ฟังฉันเลยใช่มั๊ยเนี่ย? ยังไม่เลิกเผือกอีก

ก็มันน่าสงสัยจริงๆนี่แกศิรินยังเถียงเพื่อนต่อไป

เมื่อศิรินเห็นว่าเข้าไปสืบในห้องของน้ำทิพย์แล้วไม่ไม่พบกับสิ่งแปลกปลอมที่น่าสงสัยนอกจากห้องที่มันเรียบร้อยมากจนเกินไป จึงมาใช้วิธีนี้คือ สะกดรอย ใช่แล้ววันนี้ทั้งวันศิรินยังไม่ได้ทำอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันเลย นอกจากเดินสะกดรอยตามน้ำทิพย์อยู่ห่างๆ ไม่ให้เจ้าตัวรู้ตัวได้ ด้านน้ำทิพย์ที่มาพักผ่อน ก็นอนอาบแดดอ่านหนังสืออยู่ตรง day bed ที่ชายหาด จนถึงช่วงเย็น น้ำทิพย์จึงออกมาเดินเลาะริมชายหาด ใช่แล้วเธอชอบบรรยากาศยามเย็นของทะเลเหลือเกิน แสงนวลของพระอาทิตย์ที่ค่อยๆลับขอบฟ้าลงไป ฝั่งเจ้าคนตัวเล็กที่เดินตามน้ำทิพย์ต้อยๆตั้งแต่เช้า เมื่อหันมาอีกทีก็ไม่เห็นร่างสูงริมชายหาดแล้ว จึงรู้สึกสงสัยว่า เขาหายไปไหนของเขานะ

เมื่อชะเง้อคอมองริมชายหาดเท่าไหร่ก็ไม่เห็นเลยตัดสินใจที่จะเดินกลับรีสอร์ท แต่เมื่อหันหลังไปศิรินก็ต้องตกใจ เมื่อหล่อนโดนน้ำทิพย์รวบตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด

ว่าไงคะคนสวย เดินตามบีสนุกไหมคะ?”

ค ใครเดินตามคุณบีคะ? คริสมาเดินเล่นเฉยๆหรอกศิรินรีบแก้ตัว

จริงเหรอคะคุณคริส แต่บีเห็นคุณคริสนั่งจ้องบีตั้งแต่เช้าแล้วนะคะ มีอะไรอยากจะพูดกับบีไหมคะ?” ศิรินยืนช่างใจอยู่สักครู่หนึ่ง เอาวะในเมื่อเขาเปิดโอกาสให้ถามก็ถามเลยละกัน

คุณบี คริสถามจริงๆนะคะ คุณบีทำงานอะไรเหรอคะ ทำไมดูว่างจัง แล้วคริสก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าบ้านคุณบีอยู่ภูเก็ตทำไมต้องมานอนรีสอร์ทคริสด้วยน้ำทิพย์ได้ยินแบบนั้นจึงยกยิ้มขึ้นมา ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าเจ้าคนตัวเล็กตรงหน้าเขาน่ะตามสงสัย ตามสืบเรื่องนี้มาสักระยะแล้ว ตั้งแต่เข้าไปที่ห้องของเธอวันนั้นแล้ว

คุณคริส อยากรู้คำตอบของบีจริงๆใช่ไหมคะ?” ศิรินพยักหน้าแรงๆด้วยความอยากรู้อยากเห็น

บีว่างงานค่ะ ตอนนี้บีไม่มีงานทำเป็นหลักเป็นฐานเท่าไหร่ ส่วนที่บีมานอนที่นี่...น้ำทิพย์ก้มหน้าลงมามองศิรินพร้อมกับรวบตัวหล่อนเข้ามากอดอีกครั้ง ก็เพราะว่า บีชอบเจ้าของที่นี่ค่ะ บีชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้าคุณคริสแล้วศิรินเมื่อได้ยินคำตอบของน้ำทิพย์ก็ได้แต่ตกใจ ตาโต หน้าแดงไปหมด โอ๊ยย เอาแล้วอีคริสเอ๊ยยยยย คุณบีก็จะตรงอะไรเบอร์นั้นล่ะ เขินเว่ย เขินนนนน

แล้วคุณคริสล่ะคะ ชอบบีบ้างหรือเปล่า ลองเปิดใจให้บีหน่อยได้ไหมคะ?” คุณบี๊!!!! ใครเขาถามกันตรงๆแบบนี้  เอายังไงดี อีคริส เอายังไง ศิรินได้แต่คิดอยู่ในใจ หน้าก็แดงไปหมด ฮืออออ ศิรินขอความเห็นใจด้วยค่ะ

คือคริสว่า เรารู้จักกันแปบเดียวเองนะคะคุณบี มันจะเร็วไปหน่อยมั๊ยคะ?” ร่างสูงได้แต่ยิ้ม

บีว่าไม่เร็วไปหรอกค่ะคุณคริส บีมาอยู่นี่ได้ครึ่งปีแล้วนะคะ เราเจอกันบ่อยจะตายไป อีกอย่างบีไม่อยากเสียเวลาอีกแล้วคริส เวลาของบีมันเหลือน้อยลงทุกทีแล้วด้วยสรรพนามที่เปลี่ยนไป และใบหน้าที่หมองลงอย่างเห็นได้ชัด ศิรินจึงยกยิ้ม และบอกกับน้ำทิพย์ว่า

โอเคๆ คริสให้โอกาสคุณบีก็ได้ เราก็ดูๆกันไปก่อนละกันนะคะ

คุณ เคิน อะไรกันคริส เรียกบีเฉยๆดีกว่า แล้วบีก็จะเรียกคริสว่าคริสด้วย เรียกคุณมันดูห่างเหินกันเกินไป

ก็ได้ๆ บีก็บี ถ้าอย่างนั้น เรากลับรีสอร์ทกันดีกว่านะคะบี มืดแล้วเดี๋ยวอันตรายน้ำทิพย์ได้ยินแบบนั้น ก็เลยฉวยโอกาสที่ศิรินกำลังเดินไปหอมแก้มศิรินด้วยความรวดเร็ว

ขอมัดจำไว้ก่อนนะคะคริส อ้อแล้วก็คริสไม่ต้องกลัวอันตรายแถวนี้นะคะ ถ้ามีบีอยู่คริสไม่มีใครกล้าทำอะไรใครหรอกค่ะ

 

ทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาทั้งศิรินและน้ำทิพย์ดูจะกระหนุงกระหนิงกันเป็นพิเศษจนพนักงานโรงแรมทุกคนเห็นภาพนั้นแล้วก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ แต่วันนี้ศิรินนั้นหน้างอเป็นพิเศษ เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะเจ้ายักษ์ตรงหน้าจะต้องหนีหล่อนกลับไปอยู่บ้าน 2 อาทิตย์ไงล่ะ

 บี บีไม่ไปไม่ได้เหรอ คริสต้องคิดถึงบีแน่ๆเลย แล้วบีอ่ะไลน์ก็ไม่เล่น โทรศัพท์ก็ไม่พก ฮืออออ กลับไปคราวนี้ซื้อโทรศัพท์ด้วยเลยนะ เดี๋ยวคริสสอนบีใช้เอง อย่างน้อยห่างกัน 2 อาทิตย์จะได้คุยกันนะ นะๆๆศิรินงอแงอยู่อย่างนั้น น้ำทิพย์เองก็อยากจะใจอ่อน แต่ก็ทำไม่ได้

ไม่ได้ค่ะคริส บีก็จะต้องคิดถึงคริสแน่ๆเลย แต่ถ้าบีไม่กลับไป บีอาจจะไม่ได้กลับมาเจอคริสอีกเลยก็ได้ แค่ 2 อาทิตย์เองนะคะคนดี เดี๋ยวบีกลับมานะ บีมีการบ้านให้คริสทำด้วย อยู่ใต้หมอนในห้องบี คริสลองไปคิดดูนะ แล้วเดี๋ยวบีจะกลับมาตรวจการบ้าน ส่วนเรื่องโทรศัพท์ ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวบีไปซื้อใหม่ก็ได้ จะได้ติดต่อคริสง่ายๆ บีไปก่อนนะคะคริสพูดจบน้ำทิพย์ก็ก้มลงมาหอมแก้มศิริน ก่อนจะเดินออกไป

 

ทางด้านศิรินเมื่อน้ำทิพย์ออกไปจึงเดินไปหาวิริฒิพาที่บ้านข้างๆรีสอร์ท

เห้ออออ

เป็นอะไรอีกล่ะอีหมวย? มานั่งทำหน้าซังกะตายแบบนี้เนี่ยวิริฒิพาเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

คิดถึงบีอ่ะแก นี่ขนาดเขาเพิ่งกลับไปนะ อีกตั้ง 2 อาทิตย์แหน่ะแก กว่าเข้าจะกลับมาศิรินได้แต่ตอบคำถามเพื่อนพร้อมกับนั่งทำหน้ามุ่ยอยู่ตรงนั้น แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า เออว่ะ บีบอกให้ไปดูใต้หมอนบีนี่นา

 วุ้น เดี๋ยวฉันมา แปบนึงนะแกวุ้นเส้นที่ยังคงงงกับพฤติกรรมของเพื่อนตัวเอง ตะโกนบ่นเพื่อนไปว่า

เอ้า อีนี่ อยากมาก็มา อยากไปก็ไป อะไรของแกวะศิรินเมื่อเดินเข้าไปดูใต้หมอนของน้ำทิพย์ ก็เห็นกระดาษอยู่ใบหนึ่ง เขียนไว้ว่า 

คริสคะ บีอยากมีคริสอยู่ในชีวิตของบีนะคะ บีอยากตื่นมาเจอคริสทุกวัน แต่บีไม่รู้ว่าคริสจะรับได้กับคนที่ต้องไปๆมาๆ ครั้งละ 2 อาทิตย์ได้หรือเปล่า บีแค่อยากจะถามคริสว่า เป็นแฟนกับบีได้ไหมคะ? เดี๋ยวบีกลับมาเอาคำตอบนะคะคนดี

                                                                                                                       -บี-

 ****

ด้านน้ำทิพย์เมื่อออกจากรีสอร์ทก็มาพบคนๆหนึ่ง

ว่าไงคะพี่เกด วันนี้มีอะไรถึงนัดบีออกมาได้เนี่ยพี่เกด หรือลูกเกดคนสนิทของน้ำทิพย์ รู้ความลับของน้ำทิพย์ดีทุกเรื่อง

เป็นยังไงบ้างล่ะคะคุณน้อง เรื่องสาวเจ้าของรีสอร์ทนั่นน่ะน้ำทิพย์เมื่อนึกถึงศิรินก็ได้ยกยิ้มขึ้นมาได้

ก็ดีค่ะ พี่เกดนี่บีขอเขาเป็นแฟนแล้ว รอกลับไปจะไปเอาคำตอบลูกเกดได้ยินแบบนั้นก็ดีใจกับคนเป็นน้องด้วย แต่ก็หนักใจด้วยเช่นกัน

          บี พี่ดีใจด้วยนะ แต่พี่ก็ต้องเสียใจด้วย เวลาของบีถูกกำหนดมาแล้ว อีก 6 เดือน เวลาของบีก็จะหมดแล้วนะ... 

.
.
.
.

50%

บี พี่ดีใจด้วยนะ แต่พี่ก็ต้องเสียใจด้วย เวลาของบีถูกกำหนดมาแล้ว อีก 6 เดือน เวลาของบีก็จะหมดแล้วนะน้ำทิพย์ได้ยินดังนั้นแววตาก็หมองลงทันที

บีเข้าใจค่ะพี่เกด บีต้องยอมรับ ที่บีได้ทุกวันนี้ก็มากพอแล้ว อย่างน้อยบีก็ยังมีเวลาสร้างความทรงจำกับเข้าอีก 6 เดือน แล้วภายใน 6 เดือนบียังต้องกลับบ้านมาทุก 2 อาทิตย์เหมือนเดิมใช่ไหมคะ?”

 “ใช่สิบี แต่พี่จะลองคุยให้ว่า 2 เดือนสุดท้ายให้บีใช้เวลาส่วนตัวของบีให้เต็มที่ ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไร ไม่ต้องกลับบ้าน ดีไหม?” ได้ยินแบบนั้นน้ำทิพย์ก็กระโดดตัวโยนไปกอดลูกเกด

เย่ พี่เกดใจดีที่สุดเลย ขอบคุณนะคะ 

 *****

บี!!!!! บีกลับมาแล้วศิรินพูดพร้อมวิ่งไปกอดน้ำทิพย์ไว้

คริสคะ คิดถึงจังเลย คิดถึงบีบ้างหรือเปล่า?” ศิรินพยักหน้าแรงๆ

ป่ะๆ บี เดี๋ยวคริสพาไปเอากระเป๋าไปเก็บพูดจบศิรินก็เดินจูงมือน้ำทิพย์ออกไป เมื่อถึงห้องแล้ว ปิดประตูลง น้ำทิพย์ก็รวบตัวศิรินเข้ามากอดพร้อมกับหอมแก้มหล่อน

ว่ายังไงคะ การบ้านที่บีให้ไปทำ คริสให้คำตอบบีได้หรือยังคะ?” น้ำทิพย์เอ่ยถามทั้งที่จมูกยังคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มของศิริน

ต ตกลงค่ะ คริสเป็นแฟนบีนะศิรินเอ่ยขึ้นด้วยความเขิน

เย่ คริสเป็นแฟนบีแล้ว เย่ๆๆๆพูดจบน้ำทิพย์ก็ประกบจูบริมฝีปากบางทันที ศิรินตอบรับด้วยความอ่อนโยน แต่ เสียงท้องร้องของศิรินนั้นดังขึ้นมาขัดช่วงเวลาหวานของทั้งสองคน ศิรินได้แต่ยิ้มแก้เก้อ

ไปทานข้าวกันดีกว่าแฟนจ๋า แฟนจ๋าของบีหิวข้าวแล้ว หรือถ้าแฟนจ๋ายังไม่อยากกินข้าว จะกินบีแทนก่อนก็ได้นะคะ บีอร่อยนะน้ำทิพย์พูดพร้อมกับกลั้วหัวเราะ ศิรินเมื่อได้ยินดังนั้นก็ฟาดเข้าให้ที่แขนของน้ำทิพย์ 

บี ทะลึ่ง!!!

****

เวลาผ่านไป 4 เดือน คู่รักคู่ใหม่ก็ยังคงความหวาน ไม่เปลี่ยนแปลง ศิรินนั้นเริ่มปรับตัวได้กับการหายไปครั้งละ 2 อาทิตย์ของเจ้ายักษ์ของเธอแล้ว เมื่อน้ำทิพย์เช็คเอาท์ออกไปศิรินจึงหันไปสั่งลูกน้องเธอทันที

"น้ำหวาน เธออย่าลืมเอาเงินคุณบีไปเข้าธนาคารนะ" เนื่องจากน้ำทิพย์มักจะจ่ายค่าที่พักเป็นเงินสดทุกครั้ง ทำให้ศิรินต้องสั่งให้ลูกน้องเอาเงินไปเข้าธนาคาร เพราะเงินจำนวนนี้ไม่ใช่เงินน้อยๆเลย 

"ได้ค่ะคุณคริส" เมื่อสั่งงานลูกน้องเสร็จศิรินได้แต่เดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อย เธอมักจะมาเดินริมทะเลคนเดียวปล่อยความคิดลงทะเล ยามน้ำทิพย์ไม่อยู่ ศิรินก็ยังคงเป็นศิรินที่ยังคงคิดถึงน้ำทิพย์อยู่ตลอดเวลา เจ้ายักษ์จะเป็นยังไงบ้างนะ คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า

*****

ด้านน้ำทิพย์นั้น นัดพบลูกเกดอีกครั้งหนึ่ง เพื่อที่จะสะสางปัญหาของเธอ

"สวัสดีค่ะ พี่เกด" น้ำทิพย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคนสนิทของเธอมาถึง

"จ้ะ บี เข้าเรื่องเลยดีกว่าเนอะ" น้ำทิพย์ได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม และตอบกลับไปว่า

"จะรีบอะไรขนาดนั้นล่ะคะพี่เกด ทานอะไรก่อนไหมคะ?"

"ไม่ล่ะบี พี่ทานมาแล้ว มาเข้าเรื่องเลยนะ อีก 2 เดือนนะบี บีมีเวลาอีก2เดือน" ได้ยินดังนั้นแววตาของน้ำทิพย์ก็เศร้าลง ลูกเกดเห็นแบบนั้นจึงพูดต่อ

"แต่ภายใน 2 เดือนนี้ พี่ให้เวลาบีอยู่ที่รีสอร์ทนั้นทั้งเดือนเลย บีไม่ต้องกลับบ้านแล้ว ครบ2เดือนเมื่อไหร่ค่อยกลับ แล้วก็...เคลียร์กับเขาดีๆนะ" ยิ้มทั้งน้ำตา ใช่ ยิ้มทั้งน้ำตานี่แหละ นิยามของอาการน้ำทิพย์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ได้ดีที่สุด ถึงแม้เธอจะดีใจแค่ไหนที่จะได้อยู่กับคนรักตลอดเวลา แต่เธอมีเวลาแค่ 2 เดือน ก่อนที่ทุกอย่างจะต้องจบลง

*******

"คริสคะ ถ้าบีไม่อยู่แล้วดูแลตัวเองดีๆนะคะ" น้ำทิพย์พูดแล้วเดินหันหลังให้กับคนรัก พร้อมกับเดินจากไป

"บีคะ บี บีจะไปไหนคะ บี!!!!" ศิรินตะโกนขึ้นพร้อมกับสะดุ้งตื่น บ้าน่ะ เธอฝันอะไรเนี่ย ศิรินกลัวเหลือเกิน กลัวว่าน้ำทิพย์จะไปจากหล่อน กลัวว่าน้ำทิพย์จะเป็นอะไรไป เธอหันไปดูปฏิทิน วันนี้บีกลับมานี่ เธอได้แต่ตั้งหน้าตั้งตารอ เธอกลัวเหลือเกินว่าจะเป็นเหมือนในฝัน น้ำทิพย์จะไม่หายไปจากชีวิตหล่อนใช่ไหม? วันนั้นทั้งวันศิรินไม่ได้ทำอะไร เอาแต่นั่งจ้องทางเข้ารีสอร์ททั้งวัน พอเห็นคนรักเดินเข้ามา ศิรินจึงวิ่งไปกอดพร้อมกับร้องไห้ 

"บี ฮือออ บีกลับมาแล้ว บีจะไม่ทิ้งคริสไปไหนใช่มั๊ย ฮืออออ" น้ำทิพย์ตกใจกับภาพที่เห็นมาก 

"เป็นอะไรคะคนดี ร้องไห้ทำไม หืม?" น้ำทิพย์พูดพร้อมกับดึงคนรักเข้ามากอด

"คริส ฮึก คริสฝันว่าบีจะทิ้งคริสไป ฮึก คริสกลัว" น้ำทิพย์ฟังแล้วได้แต่ยิ้ม

"ไม่เป็นไรนะคะคริส บีกลับมาแล้ว บีกลับมาแล้ว คราวนี้กลับมาพร้อมข่าวดีด้วยนะ บีจะมาอยู่กับคริส 2เดือนเต็มเลย ดีไหมคะ? ไม่ร้องแล้วนะคะ เห็นน้ำตาคริสแล้วบีใจจะขาด" ศิรินได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาได้ 

"จริงนะบี บีจะมาอยู่กับคริสจริงๆนะ เห้ยบี คริสดีใจอ่ะ บีๆๆ บีไม่ต้องเปิดห้องมั๊ย มานอนกับคริสมั๊ย?? นะคะๆๆ บีจะได้ไม่ต้องจ่ายค่าห้องด้วย" น้ำทิพย์เห็นคนรักดีใจแบบนี้ก็ยิ้มได้ เขาต้องใช้เวลา 2 เดือนที่มีอยู่ให้คุ้มค่าที่สุด เขาคิดในใจเช่นนั้น

"ไม่เอาอ่ะคริส บีเกรงใจคริสอ่ะ แต่บีอยากนอนกับคริสนะ เอาแบบนี้ดีกว่า คริสก็มานอนกับบีสิ" ทั้งสองตกลงกันอยู่นานว่าจะนอนที่ไหน จึงได้ข้อสรุปว่า ศิรินจะมานอนห้องน้ำทิพย์ โดยให้น้ำทิพย์จ่ายค่าห้องแค่ครึ่งราคา

"นี่ไงบี แฟร์มากกกก คริสมานอนกับบีคริสก็ต้องช่วยบีจ่ายค่าห้องไง งั๊นคริสก็คิดบีแค่ครึ่งราคาพอ จบนะ" น้ำทิพย์เมื่อเห็นว่าเถียงคนรักไม่ได้ ก็ต้องปล่อยเลยตามเลย

****

ถึงเวลาอาหารค่ำ ทั้งสองเลือกที่จะสั่งอาหารมาทานที่ห้องของน้ำทิพย์ มากกว่าจะไปทานที่ห้องอาหารริมทะเล ตอนแรกศิรินนั้นไม่เห็นด้วยเท่าไรนัก แต่เหตุผลที่น้ำทิพย์ยกมาก็ต้องทำให้ศิรินต้องใจอ่อน 

"บีอยากอยู่กับคริสแค่ 2คน ได้มั๊ยคะ? แค่เราอยู่ด้วยกัน มันก็ดีที่สุดแล้วค่ะคริส" 

 

โอเค เธอยอมก็ได้...

 

หลังจากทานข้าวเสร็จ น้ำทิพย์ก็เอ่ยขึ้นมาว่า

"คริสคะ รอบีแปบนะคะ เดี๋ยวบีมา" น้ำทิพย์พูดพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ ระหว่างรอศิรินก็จิบไวน์ราคาแพงไปเรื่อยๆ แต่ศิรินก็ต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงกีต้าร์ดังขึ้นในห้อง เธอหันไปเห็นคนรักยืนถือกีต้าร์และยิ้มให้เธออยู่ตรงประตูห้อง

"คนเคยเหงา เคยรู้สึกเหว่ว้า

เคยมองหาความรักนั้นมันอยู่ที่ใด

โลกใบใหญ่เหลือเกิน มีผู้คนอยู่มากมาย

แต่หัวใจมันกลับเหงาขึ้นทุกที

แต่เมื่อฉันได้พบกับเธอ

สิ่งที่เธอให้ฉันไม่รู้มันคืออะไร

โลกใบใหญ่ใบเดิม กลับไม่เคยต้องเหงาใจ

เมื่อฉันนั้นได้มีเธออยู่ตรงนี้..."

 

ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ชีวิตของน้ำทิพย์เหมือนคนที่ไม่มีสีสันในชีวิตเลย เขาแทบจะไม่เคยยิ้มเลยด้วยซ้ำ แต่ตั้งแต่เจอศิริน เหมือนน้ำทิพย์ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ เหมือนศิรินเป็นสีสันให้กับชีวิตของเขา เมื่อน้ำทิพย์เดินมาถึงตรงหน้าศิรินแล้วจ้องตาศิริน แล้วเปล่งเสียงออกมาอีกครั้ง

 

"เธอเป็นมากกว่ารัก เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต

 ฉันใช้เวลาทั้งชีวิต ฉันใช้เวลาทั้งชีวิต

เพื่อตามหาและรอคอยเธอมาแสนนาน

และสุดท้ายก็เจอว่าเธอคือทุกอย่าง ที่เติมเต็มหัวใจ

จากนี้ทุกลมหายใจฉันคือเธอ..."


"ขอบคุณนะคะคริส ที่เข้ามาในชีวิตบี บีรักคริสนะ" น้ำทิพย์พูดพร้อมกับถอดกีต้าร์วางพิงผนังเอาไว้

ทางด้านศิรินนั้น ไม่ต้องสืบเลย เธอยืนร้องไห้ตั้งแต่หันไปเห็นเขายืนถือกีต้าร์แล้ว คนบ้า จะมาทำซึ้งอะไรเวลานี้เนี่ย

"คริสก็ดีใจนะ ที่มีบีเข้ามาในชีวิต รักบีค่ะ" พูดจบ น้ำทิพย์ก็ประกบปากลงไปที่ส่วนเดียวกันของคนรัก จากรสจูบที่อ่อนหวาน ก็เริ่มทวีความรุนแรง จนกลายเป็นความเร่าร้อน มือของศิรินยกโอบขึ้นรอบคอของแฟนสาว มือของน้ำทิพย์ลูบไล้ไปทั่วร่างของคนรัก จมูกคลอเคลียอยู่ที่บริเวณคอของคนรัก

"ขออนุญาตนะคะคริส" คำขออนุญาตที่แสนอ่อนโยน และให้เกียรติคนรักได้ถูกเอ่ยขึ้น ระหว่างที่น้ำทิพย์กำลังปลดกระดุมเสื้อและปลดตะขอบราของคนรัก ลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ร่างสูงพรมจูบคนรักบริเวณซอกคอ ก่อนจะไล้ลงมาจนถึงเนินอก พร้อมกับใช้มือเกี่ยวกางเกงขาสั้นของคนรักลง แล้วบรรจงลากลิ้นลงไปจนถึงกลางตัวของศิริน แต่ไม่ว่าน้ำทิพย์จะลากลิ้นไปตรงส่วนไหน คนตัวเล็กก็จะเกร็งตัวขึ้นมา มือขยุ้มอยู่ที่ผ้าปูที่นอนจนยับย่นไปหมด แต่ร่างสูงยังคงไม่หยุดแกล้งเธอ

“บี อืมมม บีช่วย.. ช่วยคริสทีนะคะ” น้ำทิพย์ได้ยินได้ดังนั้นก็ยกยิ้มขึ้น พร้อมกับขยับตามจังหวะที่คนตัวเล็กต้องการ นิ้วและลิ้นของเขายังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง จนร่างของศิรินกระตุกเกร็งขึ้นเป็นระยะๆ บทเพลงรักของทั้งสองยังคงบรรเลงอย่างต่อเนื่องจนถึงเวลาเกือบเช้า

"อืมม บีคะ คริส.. คริสรักบี" เสียงแหบของศิรินดังขึ้น

"บีก็รักคริสค่ะ รักคริสที่สุด พักผ่อนนะคะคนดี" ร่างสูงเอ่ยขึ้น พร้อมกับพรมจูบซับเหงื่อบริเวณขมับให้กับคนรัก

******

วันรุ่งขึ้นน้ำทิพย์เป็นคนตื่นขึ้นมาก่อน แต่เขาก็ยังไม่ลุกไปไหน ยังคงนอนมองหน้าคนรัก เขากังวลเหลือเกิน ถ้าเขาไม่อยู่คนรักของเขาจะเป็นยังไงบ้างนะ เธอจะเสียใจมากขนาดไหน เขาภาวนาเหลือเกินว่าจากเวลา 2เดือน พี่เกดอาจจะใจดีเพิ่มให้เป็น 2ปี หรือตลอดไปเลย นอนคิดไปเรื่อยเปื่อย ศิรินก็ตื่นขึ้นมายิ้มให้เขา ส่วนเขาทันทีที่เห็นศิรินตื่นก็ก้มหน้าลงไปจุ๊บปากศิรินเบาๆ

"Morning kiss จ๊ะ เมียจ๋า" สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้ศิรินหน้าแดงขึ้น แล้วหันไปตีเขา

"เมีย เมออะไรบี ใครเป็นเมียบี บ้าบอ" เห็นศิรินเขินแบบนี้น้ำทิพย์ก็ยิ่งได้ใจ รวบตัวศิรินเข้ามากอด

"ก็คริสเป็นเมียบีแล้วไง เมียจ๋า เมียจ๋า เมียจ๋า หรือจำไม่ได้จะให้ทบทวนให้อีกรอบมั๊ยจ๊ะ เมียจ๋า" พูดจบน้ำทิพย์ก็ก้มลงจูบศิรินอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรต่อ เขาก็โดนฝ่ามือของศิรินเข้าเต็มรัก

"นี่แหน่ะๆๆ ไม่เอาแล้วบี คริสเหนื่อย คริสหิวแล้วด้วย ไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วไปทานข้าวกัน" หลังจากที่ทั้งสองอาบน้ำเสร็จ น้ำทิพย์จึงให้คนรักเกาะแขนเดินออกมาทานอาหารเช้า วิริฒิพาเมื่อเห็นทั้งสองเดินมา ก็ได้แต่มองบนและคิดในใจ แหม อีหมวยเผือกยังไง ทำไมได้ผัว? ประเด็นคือได้ผัวเป็นคุณบีอ่ะ ผัวดีขนาดนี้หาได้อีกทีไหน ฉันยอมโดนด่าว่าขี้เผือกเหมือนอีหมวยก็ได้เอ้า

“อะไรอ่ะอีวุ้น มองบนใส่ฉันทำไม” ศิรินเห็นสายตาเพื่อนรักก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ ก็นั่นแหละ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา ทำไมเพื่อนฉันต้องมองบนใส่ฉันแรงขนาดนี้ด้วย

“แหมๆๆๆ อีหมวย เมื่อคืนหนักเหรอ ทำไมต้องเกาะแขนกันมาขนาดนั้น แล้วเนี่ยๆๆ เผือกไปเผือกมายังไง ทำไมได้ผัว ฉันไม่เข้าใจๆๆๆ” วิริฒิพางอแงใส่เพื่อนรัก ศิรินได้ยินแบบนั้นจึงได้แต่ยืนหน้าแดง แล้วแหวใส่เพื่อนรัก

“หนักเหนิกอะไร ฉันแค่ดินเนอร์กันเฉยๆเอ๊งงงงง” ดูก็รู้ว่าฉันไม่ได้มีพิรุธอะไรเลยจริงๆ อีวุ้นคงจับไม่ได้หรอกมั๊ง ว่าเมื่อคืนฉันกับบีทำอะไรกัน

“จ้า อีหมวยจ้า ดินเนอร์จ้า แล้วไอ้รอยที่คอน่ะ ดินเนอร์มันจำเป็นจะต้องมีรอยแบบนี้ด้วยเหรอ ฉันงงมากเลย” ดูสิคะคุณ อีหมวยเนี่ยมันจะหลอกกัน มันก็ทำกันเนียนๆหน่อยไหมล่ะ รอยเริยอะไรก็ไม่ลบ ไม่กลบอะไรเลย เมื่อเห็นว่าเพื่อนรัก 2 คนยังเถียงกันไม่จบสักที น้ำทิพย์จึงขัดขึ้น

“เอ่อ บีว่าเรา... ไปทานข้าวกันไหมคะ? บีหิวแล้ว คริสก็หิวแล้วด้วย ใช่ไหมจ๊ะ เมียจ๋า” แน่นอนว่า คำสุดท้ายของประโยคน้ำทิพย์กระซิบให้ศิรินได้ยินเพียงคนเดียว เขาชอบเหลือเกินเวลาที่คนรักของเขาเขินจนหน้าแดงทำอะไรไม่ถูกเนี่ย

"กระซิบกระซาบอะไรกันน่ะ แล้วอีหมวยหน้าแดงทำไม ไปๆๆ หิวไม่ใช่เหรอไปกินข้าวไป"

****

โลกยังคงหมุนอยู่ทุกวัน ในขณะที่โลกหมุนนั้นเวลายังคงเดินอยู่ เท่ากับว่าเวลาของเขา เหลือน้อยลงทุกที เขานั่งเหม่ออยู่ริมทะเล พร้อมกับสายตาที่จ้องไปทางพระอาทิตย์ที่คล้อยต่ำลงมาเรื่อยๆ เห้อออ ถ้าเราไม่อยู่คริสจะเป็นยังไงล่ะ เราไปขอเวลาพี่เกดเพิ่มได้ไหมนะ? แต่ถ้าเป็นแบบนั้นพี่เกดก็จะต้องไปคุยกับท่านผู้นั้นอีก พี่เกดจะต้องโดนดุอีกแน่ๆเลย ไม่สิ เราจะต้องไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน เขานั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองมานานเท่าไรแล้วนะ เห้ออออออ

“แฮร่!!” ศิรินเห็นคนรักนั่งเหม่ออยู่ จึงมาแกล้งแหย่เขาเล่น ส่วนคนตัวสูงที่กำลังนั่งเหม่ออยู่นั้น ก็สะดุ้งตัวโยน เมื่อหันมาเห็นว่าเป็นคนรักจึงรวบตัวเข้ามากอด และหอมแก้มคนรักซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า

“นี่แหน่ะๆๆๆ แกล้งบีเหรอ ขอบีเอาคืนหน่อยนะคะ” พูดจบก็ก้มลงไปหอมแก้มคนรักซ้ายขวา จนศิรินจั๊กจี๋

“พอก่อน บี พอก่อน” โอ๊ยยยย นี่เธอจะมาแกล้งเขานะ ทำไมกลายเป็นโดนเขาแกล้งกลับคืนล่ะ

“บี เมื่อกี๊คริสเห็นบีนั่งเหม่อตั้งนานแน่ะ บีคิดอะไรอยู่เหรอคะ” นี่เอาจริงๆเธอก็ไม่ได้อยากรู้เท่าไหร่หรอก เธอก็แค่เป็นห่วงเขา ก็เขาชอบมานั่งเหม่อ ริมทะเลตอนพระอาทิตย์ตกแบบนี้ทุกวันเลยนี่นา

“เร็วจังเลยอ่ะคริส 1 เดือนแล้วอ่ะ บีเหลือเวลาอีกเดือนเดียวเอง ที่จะอยู่กับคริสทุกวันแบบนี้อ่ะ” พูดจบน้ำทิพย์ก็ทำหน้าหงอยอีกแล้ว โถ ทำไมแฟนฉันทำหน้าหมาหงอยแล้วน่ารักขนาดนี้นะ

“โอ๋ๆๆ บี ไม่เอาไม่หงอยนะ คริสรู้ ว่ายังไงบีก็จะมาหาคริสบ่อยๆแบบเมื่อก่อนใช่ม้า” ศิรินไม่ใช่ไม่รู้สึกนะ ว่าเวลาที่อยู่ด้วยกันแบบนี้มันเหลือน้อยลงทุกวัน แต่พอเธอเห็นน้ำทิพย์เป็นแบบนี้เธอเลยต้องทำตัวร่าเริงกลบเกลื่อน

“คริส บีจริงจังนะ ถ้าวันนึงบีมาหาคริสไม่ได้ คริสต้องดูแลตัวเองดีๆนะ บีรักคริสมากนะ คริสรู้ใช่ไหมคะ? คริสคือหัวใจของบี บีฝากคริสดูแลหัวใจของบีหน่อย ได้ไหมคะ?”

.

.

.

.

น่าจะ 85% แล้วม๊างงงงง ฮืออออ จบไม่ลงงงงง

.

.


“บีคะ คริสถามอะไรบีหน่อยได้ไหมคะ?” น้ำทิพย์ได้แต่ยิ้มให้คนรักอย่างอ่อนโยนแทนคำตอบ เธอเต็มใจตอบคำถามของศิรินอยู่แล้ว ทำไมจะไม่ล่ะ

“บีรักคริสจริงๆใช่ไหมคะ หลังจากเวลา 2 เดือนที่บีต้องอยู่กับคริสทุกวัน บีจะกลับมาหาคริสเหมือนเดิมใช่ไหมคะ?” ถามจบน้ำตาก็ไหลลงมาจากตาดวงเล็กๆของเธอ เธอสารภาพตามตรงก็ได้ เธอกลัวนะว่าวันหนึ่งน้ำทิพย์จะหายไปเหมือนกับในฝันของเธอ เธอกลัวมาตลอดว่าวันหนึ่งตื่นมาจะไม่มีน้ำทิพย์อีกแล้ว ด้านน้ำทิพย์เมื่อได้ยินคำถามของศิรินคิ้วคู่สวยก็ขมวดลง ได้แต่นึกในใจว่าเธอจะมีโอกาสแบบนั้นจริงๆใช่ไหม? มีโอกาสที่จะได้กลับมาหาศิรินได้ใช่ไหม สงสัยก่อนไปต้องให้พี่เกดช่วยแล้วจริงๆ เธอไม่ชอบเลยที่จะเห็นน้ำตาของคนตัวเล็กตรงหน้าเธอ

“บีรักคริสสิคะคนดี ทำไมจะไม่ล่ะ บีบอกแล้วใช่ไหมคะ คริสคือหัวใจของบี แล้วบีจะไม่รักหัวใจของตัวเองได้ยังไงกัน หลังจากเวลา 2 เดือนนี้บีจะพยายามกลับมาหาคริสนะ แต่คริสต้องสัญญากับบีนะคะ ว่าคริสไม่เห็นบีคริสจะไม่ร้องไห้ บีไม่ชอบเห็นน้ำตาคริสเลย เวลาเห็นคริสร้องไห้แล้วบีใจจะขาด บีจะมองคริสจากที่ของบีนะคะ แต่ตอนนี้เราใช้เวลาที่มีอยู่ อยู่ด้วยกันให้คุ้มค่าดีกว่าเนอะ” พูดจบร่างสูงก็ก้มลงหอมแก้มคนรักซ้ายขวาไม่หยุด จนเธอต้องปราม

“บี พอก่อน คนเยอะแยะ อายเขา” น้ำทิพย์ได้ยินดังนั้นจึงรวบตัวศิรินขึ้นอุ้ม “คนเยอะถ้าอย่างนั้นเราไปในที่ของเราดีกว่า เมียจ๋าจะได้ไม่อาย เนอะๆๆๆ” พูดจบน้ำทิพย์ก็พาศิรินเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป นั่นสินะ เราจะมัวไปคิดถึงเวลาที่มันยังไม่เกิดขึ้นทำไม เราอยู่กับปัจจุบัน แล้วทำปัจจุบันให้ดีที่สุดดีกว่า ในตอนนี้เธอคิดแค่ว่าน้ำทิพย์เป็นแฟนที่ดีแค่ไหน ทำให้เธอมีความสุขแค่ไหน เท่านั้นก็พอแล้วนี่คริส

*****

“อีหมวย นี่ 3 เดือนแล้วนะ แกจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน” วิริฒิพาเมื่อเห็นเพื่อนรักอาการหนังขึ้นทุกวันก็อดจะว่าไม่ได้ ก็ศิรินน่ะสิตั้งแต่วันสุดท้ายที่น้ำทิพย์หายไปเธอก็เอาแต่นั่งเหม่ออยู่ริมทะเล สภาพร่างกายก็ซูบลงเรื่อยๆ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเพื่อนรักเธอจะต้องไม่ไหวแน่ๆ คุณบีนะคุณบี หายไปไหนของเขาเนี่ย

“วุ้น ให้ฉันอยู่กับตัวเองแบบนี้ก่อนเถอะ ฉันขอนั่งรอบีแบบนี้แหละ บีต้องกลับมาแน่ๆ” บี บีบอกคริสใช่ไหมว่าบีจะพยายามกลับมาหาคริสให้ได้อ่ะ บีจะกลับมาจริงๆใช่ไหม คริสรอบีอยู่นะ คริสจะนั่งรอบีตรงนี้ทุกวันนะ บีรีบๆมาหาคริสสิ ศิรินได้แต่คิดในใจวนไปวนมา ซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนั้น จนสภาพร่างกายศิรินเริ่มรับไม่ไหวสติของเธอดับวูบลง

“ว้าย อีหมวย เธอๆ มาช่วยกันพาคุณคริสไปที่ห้องพยาบาลที คุณคริสเป็นลม” วิริฒิพาตกใจมากรีบตะโกนเรียกพนักงานให้มาช่วยเธอ ไอ้บ้าหมวยเอ๊ย แกห่วงตัวเองบ้างสิวะ คอยดูนะฟื้นขึ้นมาฉันจะเฉ่งแกให้ยับเลย บังอาจมาเป็นลมต่อหน้าฉัน

*****

“คริส คริสคะ บีบอกให้ดูแลตัวเองดีๆไง ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ดูแลตัวเองดีๆนะ บีจะกลับมาหาคริสแล้วนะ คริสรอบีก่อนนะคะหัวใจของบี”

“บี!!!!” ศิรินสะดุ้งตื่นขึ้นมา พร้อมกับน้ำตา เธอฝันเหรอ เธอคงคิดถึงบีมากเกินไป เมื่อไหร่นะ เมื่อไหร่บีจะกลับมา เธอคิดถึงเขาเหลือเกิน กลับมาเถอะบี คริสคิดถึงบีใจจะขาดแล้ว ยิ่งคิดศิรินก็ยิ่งน้ำตาไหลออกมา เสียงสะอื้นดังขึ้นเรื่อยๆปลุกวิริฒิพาที่นอนเฝ้าอยู่ข้างเตียง

“หมวย แกเป็นอะไรทำไมร้องไห้หนักขนาดนี้” วิริฒิพาที่ตื่นมาเพราะเสียงสะอื้นของเพื่อนรักก็ตกใจ ทำไมเพื่อนเธอร้องไห้หนักขนาดนี้ หรือเพื่อนเธอรู้เรื่องคุณบีแล้วนะ

“วุ้น ฮืออออ ฉัน... ฉันฝันว่าบีกำลังจะกลับมาหาฉันแล้ว แต่...ฮึก มันเป็นแค่ฝันใช่ไหมอ่ะแก ฉันคิดถึงบี ฮือออ เมื่อไรบีจะกลับมา” วิริฒิพาเห็นเพื่อนเป็นแบบนั้นจึงตัดสินใจบอกเพื่อนรักไป ว่าระหว่างที่เพื่อนรักเป็นลมล้มพับไปนั้น วิริฒิพาได้เจออะไรมา

“หมวย แกฟังฉันนะ ทำใจดีๆ ฉันอยู่ข้างแกเสมอนะ แกดูข่าวนี้สิ ฉันว่า เอ่ออ ฉันว่าคุณบีคง...กลับมาหาแกไม่ได้แล้วว่ะ” วิริฒิพายื่นข่าวที่ตัวเองค้นเจอ ตอนเสิร์ชหาชื่อของน้ำทิพย์ในเว็บไซต์ดังเว็บไซต์หนึ่ง แต่ดันเจอข่าวที่ขึ้นรูปของน้ำทิพย์ประสบอุบัติเหตุจนถึงแกชีวิต

 

“ไฮโซสาวชื่อดัง ประสบอุบัติเหตุทางเครื่องบิน อาการโคม่า”

 

ยังไม่ทันที่ศิรินจะได้อ่านเนื้อข่าว เพราะแค่เห็นภาพและพาดหัวข่าวใจของเธอก็รู้สึกแตกสลายแล้ว เธอทำใจกดเข้าไปดูเนื้อข่าวไม่ได้จริงๆ ภาพที่เธอเห็นคือภาพคนรักของเธอแปะอยู่ตรงมุมภาพเครื่องบินตก แค่นั้นมันก็สามารถบรรยายทุกอย่างได้ดีแล้ว

“วุ้นนนนน ฉันควรทำยังไงต่อไปดี ฮืออออ บี ฮึกก บี ไม่กลับมาแล้ว” วิริฒิพาเมื่อเห็นเพื่อนเป็นแบบนั้นก็ได้แต่กอดปลอบ เธอควรจะทำยังไงต่อไป แค่คุณบีหายไปเพื่อนรักเธอยังเข้าโรงพยาบาล นี่คุณบีไปแล้วสภาพจิตใจศิรินจะเป็นยังไง

“ฉันขอแกอย่างนึงได้ไหมคริส แกจะเสียใจแค่ไหน แกจะร้องไห้ให้น้ำหมดตัวก็ได้ ฉันอยู่ข้างๆแกเอง แต่แกอย่าทำร้ายตัวเองนะ” เธอกลัวเหลือเกิน เธอรู้ว่าเพื่อนเธอรักคุณบีมากแค่ไหน เธอเลยกลัว กลัวว่าเพื่อนเธอจะคิดสั้นน่ะสิ

“ไม่หรอกวุ้น ฮึก ต่อให้ฉันเสียใจแค่ไหนฉันก็จะไม่ทำร้ายตัวเอง ฉัน...ฉันสัญญากับบีเอาไว้แล้ว ว่าฉันจะดูแลตัวเอง ดูแลหัวใจของบีให้ดีๆ” นึกถึงคำพูดตอนนั้นของบี ทำไมมันเหมือนการสั่งลาเลยเนอะ

“หมวย ฉันมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องที่จะต้องบอกแกว่ะ คือ..” วิริฒิพาที่ปกติดูมั่นใจไปซะทุกเรื่อง พูดจาฉะฉาน ทำไมถึงดูพูดติดๆขัดๆแบบนี้ล่ะ ยังไม่ทันที่ศิรินจะได้เอ่ยปากถามเพื่อนรัก ก็ต้องช็อคกับประโยคที่เพื่อนรักของเธอพูดต่อ “คือ ข่าวที่ฉันให้แกดูเมื่อกี๊อ่ะ มันเป็นข่าวเก่าเมื่อประมาณ 8 เดือนที่แล้วอ่ะแก” 8 เดือนที่แล้ว นั่นมันเพิ่งจะเดือนที่2 ที่บีมารีสอร์ทของเธอเลยนะ บ้าหน่า นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย แล้วบีที่มาขอเธอเป็นแฟน บีที่นอนกับเธอตลอด 2 เดือนล่ะ บนโลกมันมีเรื่องบ้าๆแบบนี้เกิดขึ้นด้วยเหรอ เธอควรจะรู้สึกยังไงตอนนี้เหรอ บี บีบอกคริสหน่อยว่านี่มันเรื่องอะไรกัน เธอสับสนไปหมดแล้ว ศิรินนอนคิดจนเผลอหลับไป

***

“คริส บีกลับมาแล้ว คิดถึงบีไหมคะ?” เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของน้ำทิพย์ บ้าน่ะ นี่บีจริงๆเหรอ แต่บีตายไปแล้วนี่ แล้วบีจะมาอยู่ตรงนี้ จะมานอนข้างๆเธอแบบนี้ได้ยังไงกัน เธอตาฝาดแน่ๆ คิดได้ดังนั้นศิรินจึงขยี้แต่แรงๆ ทำไมบียังอยู่ ภาพหลอนเหรอ ภาพหลอนแน่ๆ เธอคิดจนยุ่งพันกันยุ่งไปหมด น้ำทิพย์เห็นแบบนั้นจึงเอานิ้วไปนวดที่หัวคิ้ว แล้วประทับจูบไปที่ส่วนเดียวกันของศิริน ทำไมผีถึงจูบหวานขนาดนี้นะ บีเป็นผีจริงๆเหรอ

“คิดอะไรอยู่คะคนดี คิ้วผูกโบว์เชียว บีกลับมาแล้วไม่ดีใจเหรอ” คิ้วของศิรินยังคงขมวดอยู่แบบนั้น เมื่อตั้งสติได้ก็กระเถิบตัวออกห่างจากน้ำทิพย์

“บี บีเป็นผีแล้วบีมาทำไม คริส... คริสมีพระนะ บีอย่าเข้ามานะ” น้ำทิพย์ได้แต่งงกับคำพูดของศิริน จะบ้าเหรอ เธอเนี่ยนะเป็นผี เธอยังไม่ตาย คริสเข้าใจผิดแน่ๆ

“คริส คริสฟังบี บียังไม่ตาย บีเป็นคน ใครบอกคริสเนี่ยว่าบีเป็นผี” ให้ตายเถอะ นี่หรือว่าบีไม่รู้ตัวว่าตัวเองตายแล้วน่ะ เธอเคยได้ยินว่ามีผีที่ไม่รู้ว่าตัวเองตาย โถ บี บีเลยไปเกิดไม่ได้สินะ บีไม่รู้ตัวนี่เอง ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวคริสช่วยบีเอง คิดได้แบบนั้นศิรินก็เข้าไปจับมือน้ำทิพย์ไว้

“บี บีฟังคริสนะ บีอาจจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองตายแล้ว คริสเห็นข่าวบีเครื่องบินตกอาการสาหัส คริสดีใจนะที่บียังกลับมาหาคริส แต่คริสอยากให้บีไปสู่สุขคตินะ บีไม่ต้องห่วงคริส คริสจะไม่ทำร้ายตัวเองแน่นอน คริสเป็นหัวใจของบี คริสจะดูแลหัวใจของบีไง คริสจำได้นะ เพราะฉะนั้น บีไม่ต้องห่วงคริส...” ศิรินว่าซะยืดยาว จนไม่ได้สังเกตว่าคนตรงหน้าเธอกลั้นขำแทบตาย ที่แท้เธอเห็นข่าวนั้นนี่เอง มิน่าเมื่อกี๊ตอนเธอเดินไปถามวุ้นเส้นว่าศิรินอยู่ไหน เธอถึงทำหน้าตาตกใจแบบนั้น สงสัยต้องอธิบายกันยาว เมื่อเห็นว่าศิรินยังไม่หยุดพูดสักที เขาจึงก้มลงจูบศิรินอีกครั้ง ลิ้นของเขาหยอกล้อกับลิ้นของคนรักเป็นอย่างดี

“ถ้าบีเป็นผีบีจะทำแบบนี้ได้เหรอคะ” พูดจบน้ำทิพย์ก็เริ่มไซร้ลงที่ซอกคอของคนรัก มือของน้ำทิพย์เริ่มถอดเสื้อของศิรินออก “ถ้าบีเป็นผีบีจะทำแบบนี้ๆๆๆ ได้เหรอคะ” ริมฝีปากของน้ำทิพย์ค่อยๆไล้ลงเรื่อยๆตามร่างกายของศิริน “อื้มมม บี พอก่อน” ศิรินพูดพร้อมกับดันหัวน้ำทิพย์ออก

“มาคุยกันก่อน บียังไม่ตายจริงๆเหรอ” ศิรินเริ่มงงๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โอ๊ยยย งงในงง นี่มันอะไร สรุปบียังไม่ตายจริงๆใช่ไหม แล้วข่าวที่เธอเห็นเมื่อคืนมันคืออะไร

“บียังไม่ตายค่ะ คริสเห็นข่าวเครื่องบินตกใช่ไหมคะ? นั่นน่ะข่าวของพี่เอ พี่เอเป็นพี่สาวฝาแฝดของบีค่ะ พี่เอเครื่องบินตกเมื่อ 8 เดือนที่แล้ว อาการโคม่าบีเลยต้องไปๆกลับๆเดือนละ 2 อาทิตย์ไง จนเมื่อ 5 เดือนที่แล้ว ที่เอเสียบีเลยมีเวลามาอยู่กับคริสตั้ง 2 เดือนแหน่ะ” ศิรินนั่งฟังคนรักอธิบาย จึงถามต่อ

“แล้วบีหายไปไหนมาตั้ง 3 เดือน รู้ไหมว่าคริส คิดถึงบีขนาดไหน” พอพูดจบน้ำตาก็ไหลลงมาจากดวงตาคู่สวย น้ำทิพย์เมื่อเห็นคนรักร้องไห้ก็ได้แต่เอามือไปเช็ดน้ำตาให้ แล้วกอดปลอบ

“ก็พี่เกด เลขาของพี่เอกับบีอ่ะ ให้บีไปดูงานแทนพี่เอที่นิวยอร์กตั้ง 5 เดือน บีก็คิดถึงคริสจะแย่ แต่นี่บีก็เร่งสุดๆเลยนะ เลยปิดจ๊อบทุกอย่างใน 3 เดือน แล้วก็รีบกลับมาหาคริสเนี่ย” ศิรินได้ยินดังนั้นก็ดีใจโผเข้ากอดคนรักทันที “แล้วนี่คริสทำไมมานอนอยู่ในห้องพยาบาลคะ ตอนบีรู้จากวุ้นว่าคริสนอนอยู่ห้องพยาบาลบีตกใจหมดเลย”

“ก็คริสคิดถึงบี แล้วก็แบบ...กินข้าวไม่ลงอ่ะ เลยเป็นลม วุ้นมันเลยหิ้วปีกมานอนในห้องพยาบาลนี่แหละ จริงๆก็ว่าจะกลับห้องตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่วุ้นเอาข่าวพี่เอมาให้คริสดู แล้วคริสแบบไม่ไหวอ่ะ ร้องไห้จนหลับไปอีกรอบอ่ะ” น้ำทิพย์ได้ฟังศิรินพูดแบบนั้นก็ได้แต่พูดคำว่าขอโทษกับคนรัก ถ้าเขาบอกศิรินก่อนไปมันก็จะไม่เป็นแบบนี้เลย ศิรินจะไม่ต้องป่วยแบบนี้เลย

“ขอโทษ บีขอโทษ ทำไมบีไม่บอกคริสตั้งแต่แรกนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกบี แค่บีกลับมาคริสก็ดีใจแล้ว”

“แล้วนี่คริสทานอะไรหรือยังคะ ไปทานข้าวกันดีกว่า ที่รักของบีผอมลงไปตั้งเยอะแหน่ะ” น้ำทิพย์พูดแล้วก็จูงศิรินไปที่ริมทะเล ระหว่างทางทั้งสองก็เจอวิริฒิพายืนทำหน้าช็อคอยู่ ศิรินเห็นหน้าเพื่อนรักจึงได้แต่ขำแล้วกระตุกมือของคนรักให้เดินเข้าไปหาเพื่อนรัก

“อีหมวย นี่สรุปแกจะเอาผีจริงๆใช่ไหมเนี่ย” วิริฒิพาหันไปกระซิบกระซาบกับเพื่อนรัก ศิรินได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่หัวเราะ แล้วหันไปหาคนรัก ให้คนรักอธิบายเรื่องทุกอย่างให้วิริฒิพาฟัง

“โอเคๆ ไปๆๆ ไปสวีทกันเถอะ ฉันไม่กวนเวลาสวีทของพวกแกละ”

“งั๊นบีขอตัวก่อนนะคะคุณวุ้น” น้ำทิพย์พูดจบก็ชวนศิรินไปนั่งกินข้าวกันที่ริมทะเล เออใช่เขามีเรื่องที่จะต้องบอกศิรินนี่นา เดี๋ยวไว้ทานข้าวเสร็จก่อนละกันหลังจากทานข้าวเสร็จ ทั้งสองคนก็จูงมือกันเดินมาริมชายหาด จนมาหยุดที่หน้าบ้านหลังหนึ่งริมทะเล

“คริสคะ บีมีเรื่องอะไรจะบอกคริสแหละ บีกลับมาครั้งนี้ บีจะอยู่กับคริสตลอดไปเลยดีไหมคะ?” น้ำทิพย์พูดพร้อมกับยิ้มให้ศิริน

“จริงนะคะบี บีจะกลับมาอยู่กับคริสจริงๆใช่ไหมคะ? เย่” ศิรินดีใจจนกระโดดตัวโยน เธอรู้ดีว่าความคิดถึงมันทรมานแค่ไหน เธอไม่อยากทนคิดถึงคนรักอีกแล้ว

“แล้วบีก็จะไม่เช่ารีสอร์ทคริสอยู่แล้วนะ คริสดูนี่สิ สวยไหมคะ? คริสย้ายมาอยู่กับบีได้ไหมคะ?”

.

.

.

บีบอกแล้วว่า พรหมลิขิตมันไม่มีอยู่จริงหรอก

บีลิขิตนี่สิแน่นอนที่สุด

เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้น บี...ลิขิตเอง


สำหรับคนที่ติดตามกัน ขอบคุณด้วยนะคะ ดีไม่ดียังไง ติชมกันมาได้น้าาาาาา

คอมเมนต์มาโลดดดด

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Nicha_W จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. #12 บีคริส
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 23:04
    หักมุมไปอี๊ก ไรท์หลอกเรา หลอกแล้วหลอกอีก55
    #12
    0
  2. วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 22:09
    พีคไปอีกกกก ถถถ คริสคิดไปไกลเลย 5555
    #11
    0
  3. #10 Bbbb
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 21:43
    พีคมากกกก5555555 นึกว่าคุณบีเป็นผีโถ่ น้องคริสร้องไห้จนเป็นลมเลยยย //สนุกมากๆเลย เปิดเรื่องยาวซักเรื่องมั้ยคะ แฮ่ :p
    #10
    0
  4. วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 20:46
    ทีแรกนึกว่าบีเป็นนางฟ้า พออ่านตอนนี้คิดว่าบีเป็นผี อ่านไปอ่านมาหักมุมหลายชั้นมาก 55555 
    #9
    0
  5. บีอย่าเข้ามานะคริสมีพระ 555555656 หักไปหักมา สรุปท้ายคิดมากกินไปเอ๊งงงงงงง
    #8
    0
  6. บัฟมาสปอยให้ พี่บีต่างด้าวทำงานบนเรือประมง โดนจับเพราะเป็นแรงงานเถื่อนเลยจะโดนส่งกลับเขมร 5555555
    ไปกินยาล่ะ หมอเรียก555555555
    #7
    0
  7. วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 11:40
    ค้างเลย แงๆๆๆๆ
    #6
    0
  8. #5 บีคริส
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 23:43
    พี่บีเป็นไร อะไรยังไง เดาๆ ต่อไปเลยล่ะกัน
    #5
    0
  9. วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 17:54
    คุณบีป่วยรึป่าววว? หรือวิญญาณนะ555555 /รอค่าาาา
    #4
    0
  10. วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 17:54
    พี่บีป่วยหรอ?
    #3
    0
  11. #2 AarNam (@zeedtomtom) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 16:52
    งง พี่บีเป็นผี หรอ
    #2
    0
  12. วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 16:25
    ความของคุณคริส 555555555 #ยังไงให้ได้หลัว  นี่แท็กฟิคหรือเปล่าคะ 
    #1
    1