One Piece : Darkness From Angel

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 : ปกป้องหมู่บ้านของชายจอมโกหก(แก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 252 ครั้ง
    25 มี.ค. 62

กลางทะเล

ตอนนี้ผ่านมาเป็นเวลาหลายชั่วโมงในการที่เรือ 2 ลำกำลังแล่นอยู่กลางทะเล ซึ่งในขณะนั้นเองแองเจิลก็กำลังนั่งเป่าขลุ่ยอยู่บนเรือลำใหญ่เพื่อให้คนอื่นแก้เหงา ส่วนทางด้านของโซโลเองก็เอาแต่มองเธอด้วยความไม่น่าไว้ใจพร้อมกับจับดาบในมือตลอดเวลาจนนามิสามารถสังเกตเขาได้เลย

นามิ : นิ จะจ้องกินเลือดกินเนื้อเธออีกนานไหม?

โซโล : โทษที พอดีฉันไม่ค่อยไว้ใจน่ะ....

นามิ : ให้ตายซิ บ้าดีเดือดจริงๆ

ลูฟี่ : อะไร?

นามิ : จะเข้าไปในแกรนด์ไลน์ในสภาพแบบนี้เนี่ยนะ!

ลูฟี่ : ก็แหงสิ ก่อนหน้านี้เราก็ได้ผลไม้และเนื้อสัตว์จากแองเจิลมาเยอะพอตัวเลยนะ

นามิ : ฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องอาหารหรอกนะ

โซโล : อืม....อย่างน้อยก็ได้กินเบียร์ก็ยังดี

นามิ : เลิกพูดเรื่องของกินกันซะที!!

จากนั้นนามิก็เริ่มเล่าถึงแกรนด์ไลน์ ว่ามีพวกโจรสลัดเก่งๆอยู่มากมายและเป็นสถานที่ที่อันตรายมากๆ อีกด้วยและยังต้องใช้เรือที่แข็งแกร่งมากอีกด้วยเพื่อการเดินทางในระยะไกล

นามิ : ถ้าได้เรือที่แข็งแรงทนทานมาล่ะก็จะยิ่งดีเข้าไปใหญ่....พาแองเจิลมาลำบากแท้ๆ

แองเจิล : เรื่องลำบากกว่านี้ฉันก็เจอมาแล้ว....แค่อยู่กลางทะเลก็ไม่เท่าไรหรอก แต่จากตรงนี้ถ้าล่องเรือไปทางใต้อีกหน่อยก็จะเจอเกาะที่มีคนอยู่ ถ้าหากหาเรือที่แข็งแรงได้จากที่นั่นก็จะดีมากเลยล่ะ

นามิ : ทำไมเธอรู้ล่ะ?

แองเจิล : สัมผัสพิเศษของฉันน่ะ....

ลูฟี่ : เย้! จะได้กินเนื้อแล้ว

โซโล : ก็ยังหน้าสงสัยอยู่ดี....

ในที่สุดตอนนี้พวกเขาก็ได้เดินทางมาถึงเกาะๆหนึ่ง ซึ่งมีหมู่บ้านเล็กๆที่มีผู้คนอาศัยอยู่พวกเขาจึงเอาเรือเข้าจอดที่ฝั่งทันทีและทั้งหมดก็ลงมายืดเส้นยืดสาย ส่วนทางด้านแองเจิลก็พยายามใช้ไม้เท้าเพื่อหาจุดลง

นามิ : โซโลช่วยเธอหน่อยสิ!

โซโล : เฮ้อ....มา

โซโลเดินเข้าไปพร้อมกับรอเอามือรับไว้ ทางด้านของแองเจิลก็จับมือของเขาและลงมาจากเรืออย่างเรียบร้อยและทุกคนก็เริ่มมองไปรอบๆเพื่อสำรวจ

ลูฟี่ : เอาล่ะเรามาถึงเกาะแล้ว แถมยังมีหมู่บ้านด้วยใช่มั้ย?

นามิ : อื้อ! แต่รู้สึกจะเป็นหมู่บ้านเล็กๆ น่ะ...

โซโล : ฮ้า! ไม่ได้ขึ้นฝั่งซะนาน....

แองเจิล : คุณโซโลนอนตลอดทางเลยนิ

โซโล : เฮ้อ....รู้สึกเป็นห่วงตั้งแต่เมื้อกี้....แล้วพวกนั้นน่ะใครรู้มั้ย!?

โซโลชี้ไปยังเนินผา ทุกคนก็หันตามก็พบกับคนสี่คนกำลังแอบมองพวกเขาอยู่และดูเหมือนว่าพวกเขาเองก็จะรู้ตัวแล้วด้วย

??? : หวา! โดยเห็นแล้ว!!

??? : เฮ้ยพวกแก! เล่นทิ้งกันเลยเหรอ!?

ตอนนี้ก็เหลือแค่ผู้ชายจมูกยาวผมฟูไม่มากใส่หมวก เขากลืนน้ำลายก่อนจะตัดสินใจเดินมาหากลุ่มของพวกลูฟี่และเขาก็เริ่มแนะนำตัว...มั้ง



??? : ฉันกัปตันอุซปผู้นำแห่งโจรสลัดอันยิ่งใหญ่ที่จะได้มาจุติ ณ หมู่บ้านแห่งนี้ ใครๆ ก็พากันขนานนามฉันผู้นี้ว่ากัปตันอุซปและถ้าคิดจะรุกรานหมู่บ้านี้ล่ะก็เลิกคิดซะเหอะนะ เพราะลูกน้องกว่า 80 ล้านคนของฉันจะต้องไม่ยอมอยู่เฉยแน่!

นามิ : โกหกใช่มั้ย?

อุซป : จ๊าก! ความแตกแล้ว!!

แองเจิล : เสียงคนพื้นที่เหรอ?

สุดท้ายตอนนี้ทุกคนก็มานั่งกันอยู่ที่ร้านอาหารในหมู่บ้าน โดยที่อุซปก็พามาแถมยังชวนพวกเขาคุยอีกด้วยแถมยังมองแองเจิลแปลกๆด้วย

อุซป : ถึงจะมีเงินทองมากมายขนาดไหนก็เหอะ ในสภาพแบบนั่นก็ไม่มีทางมีความสุขได้หรอก

ในขณะนั้นจู่ๆ นามิก็ทุบโต๊ะเสียงดังทำให้พวกเขาหันมามองเธอเป็นทางเดียวทันที

นามิ : เลิกล่ะ....

แองเจิล : เลิกอะไรเหรอคุณนามิ?

นามิ : ตัดใจเรื่องที่จะหาเรือที่หมู่บ้านนี่กันเหอะ ไว้ค่อยไปหาที่หมู่หรือที่เมืองอื่นกันดีกว่านะ

ลูฟี่ : นั่นสิ เราก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรและเนื้อก็ได้กินแล้วด้วย ไปซื้อตุนเก็บไว้เยอะๆดีกว่า....

อุซป : พวกนายทุกคนกำลังหาพรรคพวกอยู่ใช่มั้ย?

ลูฟี่ : อื้อ....พอมีใครหรือเปล่า?

อุซป : งั้นฉันจะเป็นกัปตันให้พวกนายก็ได้

ลูฟี่/โซโล/นามิ : ขอบใจแต่ไม่ต้อง!

อุซป : รีบตอบจังนะ!!!

ในขณะนั้นเองอุซปได้ขอตัวออกไปเดินเล่นข้างนอก ทางด้านของพวกลูฟี่เองก็ออกมาจากร้านสักพัก ทางด้านของแองเจิลเองเมื่อเดินไปตามทางโดยใช้ไม้เท้าของเธอในการนำทางและใช้สัมผัสพิเศษและเริ่มรู้สึกถึงบรรยกาศที่แสนสงบซึ่งต่างจากที่เกาะบ้านเกิดเธอจนกระทั่งมีเสียงพูดจากทางด้านหลัง

??? : พี่สาวครับ! อย่าไปทางนั่นนะครับ!

แองเจิล : เอ๋?

??? : ใช่ครับ ที่คฤหาสน์นั่นมีพวกการ์ดตัวใหญ่ยืนขวางอยู่นะครับ

ในตอนนั้นเธอมั่นใจว่าเป็นเสียงเด็กผู้ชายประมาณสามคน ส่วนเรื่องของคฤหาสน์อะไรนั่นเธอก็ยังงงอยู่เล็กน้อยเพราะเธอไม่รู้ว่าดันโผล่มาที่ไหน

แองเจิล : เอ่อ โทษนะหนูน้อยแล้วหนูรู้ไหมว่าพี่มาอยู่ตรงไหน?

??? : อ้าว พี่สาวตาบอดนี่น่า!

โซโล : เฮ้ มาอยู่ที่นี่เองเหรอ?

ในขณะนั้นเองกลุ่มของพวกลูฟี่เองก็เดินมาหาเธอ ทำให้ตอนนี้เธอหมดห่วงเล็กน้อยแล้วว่าจะไม่หลงทาง แต่ดูเหมือนว่าลูฟี่จะเดินไปที่หน้าประตูของคฤหาสน์โดยที่ไม่มีคนเฝ้าอยู่เลย

ลูฟี่ : โอโห บ้านหนังนี้ใหญ่จังเนอะ! เราลองเข้าไปขอให้ช่วยหาเรือให้เราดูดีกว่า!

??? : พี่หมวกฟางจะปีนไปทำไมครับ!!!

นามิ : เฮ้อ! ถึงจะห้ามก็คงห้ามไม่อยู่แล้วมั้ง

โซโล : ถูกต้อง คงได้แต่ตามเขาเข้าไปเท่านั้นแหละ

แองเจิล : พวกคุณจะบุกรุกงั้นเหรอ?

โซโล : เธอน่ะอยู่ข้างนอกไปน่ะดีแล้ว พวกเราจะเข้าไปเองฝากดูเธอด้วยนะ

??? : ครับผม!!!

หลังจากนั้นขอตัดช่วงเหตุการณ์ของคายะออกไปและมาอยู่ในช่วงที่อุซปรู้เรื่องที่กัปตันคุโระจะนำกองทัพโจรสลัดบุก ตอนเป็นเวลากลางคืนพวกเขามารวมกันที่หน้าผาริมชายหาดที่ประจำของอุซป นามิช่วยพันผ้าพันแผลที่แขนให้อุซปเพราะมีเรื่องนิดหน่อย เขาอธิบายเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับพวกลูฟี่

อุซป : เพราะฉันมันเป็นพวกเด็กเลี้ยงแกะ ไม่มีใครเชื่อเรื่องที่ฉันพูดแต่แรกแล้ว ฉันนี่มันอ่อนหัดจริงๆ

นามิ : ถึงจะพูดว่าอ่อนหัดยังไงความจริงก็คือความจริง พวกโจรสลัดจะมาจริงๆใช่มั้ย

อุซป : ใช่ ต้องมาอย่างแน่นอน แต่ทุกคนคิดว่าเป็นเรื่องโกหก คิดว่าพรุ่งนี้ก็จะยังคงเป็นวันที่สงบสุขเหมือนอย่างเคย ดังนั้นฉันจะคอยรับมือไอ้พวกโจรสลัดนั่นที่ชายหาดนี่แหละ ฉันจะทำให้เหตุการณ์นี้เป็นเรื่องโกหก เรื่องนั้นจะเป็นแค่แหล่งข่าวที่แว่วผ่านฉันไปในฐานะเรื่องโกหก

จากนั้นทั้งลูฟี่ โซโลและนามิก็มองไปที่อุซปในขณะที่เขากำลังนั่งก้มหน้ากับหิน ส่วนทางด้านของแองเจิลก็นั่งบนโขดหินพร้อมกับเอาไม้เท้าวางบนตักและมองออกไปที่ทะเล

อุซป : ถึงฉันจะถูกยิงแขน ถึงจะถูกพวกคนในหมู่บ้านถือไม้กวาดไล่ตี ที่นี่ก็คือหมู่บ้านที่ฉันเฝ้าดูแลมา ฉันชอบหมู่บ้านนี้มาก อยากจะปกป้องทุกๆคน ฉันจะทนยอมให้ทุกคน มาถูกฆ่าโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ได้ไง....

โซโล : เป็นคนดีจริงนะ คิดลุยเดี่ยวโดยไม่ต้องการให้ลูกน้องมายุ่งด้วย

ลูฟี่ : เอาล่ะ พวกเราเองก็จะช่วยด้วยอีกแรง

นามิ : แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ สมบัติต้องเป็นของฉัน

อุซป : พวกนาย จะยอมสู้พร้อมกับฉันงั้นรึ ทำไมล่ะ?

ลูฟี่ : ก็ศัตรูมีมากกว่านี่นา

โซโล : และเห็นหน้านายบอกอาการกลัวสุดๆด้วย

อุซป : พูดบ้าๆน่ะ หาว่าฉันกลัวพวกมันงั้นเรอะ จำนวนมากกว่าแล้วจะทำไมฉันไม่สนอยู่แล้ว เพราะว่าฉันคือกัปตันอุซปนักรบแห่งท้องทะเลผู้ห้าวหาญไงล่ะ

คำพูดกับร่างกายของอุซปมันตรงกันข้ามอย่างเห็นได้ชัดเจน จนสุดท้ายพวกเขาก็มาอยู่กันที่ทางลาดที่จะลงไปที่ชายหาด ซึ่งในตอนนั้นอุซปก็ยังคงมองแองเจิลแปลกๆ

อุซป : จะว่าไปเธอตาบอดจะสู้ด้วยเหรอ?

โซโล : นั่นน่ะสิ งานนี้แค่พวกเราก็พอมั้ง?

ในขณะนั้นเองแองเจิลได้หยิบดาบออกมาจากไม้เท้าของเธอและสะบัดลงพื้น แค่แรงลมของการสะบัดก็ทำให้พื้นร้าวเล็กน้อยเลยทำให้อุซปตกใจอย่างมากและแองเจิลก็ยังคงมองออกไปที่ทะเลเหมือนกับสัมผัสอะไรบางอย่าง

แองเจิล : ฉันคงจะให้พรรคพวกของฉันสู้กันโดยที่ฉันอยู่เฉยๆไม่ได้หรอกนะ

อุซป : งั้นก็อย่าหาว่าฉันทำให้คนตาบอดลำบากนะ ส่วนทางที่จะเข้าสู่หมู่บ้านได้น่ะ มีแค่ทางลาดตรงนี้ทางเดียว นอกนั้นเป็นหน้าผา ซึ่งมาไม่ได้ง่ายๆหรอก ฉะนั้น ถ้าเราป้องกันทางลาดนี่ไว้ได้ พวกมันก็จะเข้ามาโจมตีหมู่บ้านไม่ได้ไง

ลูฟี่ : งั้นเหรอ ง่ายดีแฮะ

อุซป : แค่พูดน่ะง่ายแต่ทำนี่สิมันไม่หมูหรอกนะ แล้วพวกนายทำอะไรได้บ้างล่ะ?

โซโล : ฉันฟัน

ลูฟี่ : ฉันยืด

นามิ : ฉันขโมย

แองเจิล : ฉันทำลาย

อุซป : ส่วนฉันซ่อนตัว

ลูฟี่/โซโล/นามิ/แองเจิล : นาย/คุณก็ต้องสู้ด้วยนะ!!!
. . . . . .

ตอนนี้เป็นเวลาที่จะใกล้รุ่งสางในขณะที่ทุกคนกำลังวางแผนกันนั้นเอง ทางด้านของแองเจิลได้ขึ้นมานอนพิงต้นไม้ตรงขอบผาทางลาดและเธอก็กำลังฝันถึงบางอย่างที่เกาะบ้านเกิดของเธอในช่วงการบูชายัญหลังจากที่ความมืดได้เข้าร่างของเธอและไล่ฆ่าคนทั้งเกาะอย่างบ้าคลั่งและตามตัวของเธอก็มีสัญลักษณ์สีดำเต็มตัวไปหมดพร้อมกับเสียงกรีดร้องของคนที่โดนเธอสังเวยชีวิตไป



นามิ : แองเจิล!

แองเจิล : หา?!

นามิ : เธอหลับเหรอ?

แองเจิล : ก็แค่พักน่ะ ตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างมากันหรือยัง?

นามิ : ยังหรอกตอนนี้พวกอุซปใช้น้ำมันละเลงพื้นทางลาดเข้าไปขนาดนี้พวกนั้นเสร็จเราแน่นอน

ในตอนนี้อุซปได้ใช้น้ำมันลาดบนทางลาดที่เป็นเส้นทางเดียวไปยังหมู่บ้าน ถ้าพวกโจรสลัดพยายามขึ้นมามันจะลื่นตกไปและจะเป็นโอกาสของพวกลูฟี่ที่จะจัดการได้ จนกระทั่งพระอาทิตย์ก็เพิ่งขึ้นพอดีแต่ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดพลาดในขณะที่พวกเขากำลังรออยู่ด้านบนของทางลาด

ลูฟี่ : ไม่เห็นมาเลย ทั้งที่เช้าแล้วนะ

โซโล : สงสัยนอนตื่นสายกันมั้ง?

อุซป : แองเจิลมีอะไรหรือเปล่า?

ในตอนนั้นเองแองเจิลได้ปักไม้เท้าลงพื้นและเธอก็ย่อตัวลงพร้อมกับเอามือวางไปบนพื้นหินและสิ่งที่ทำให้เธอรู้ก็คือแรงสั่นสะเทือนที่ไม่ได้มาจากที่นี่แต่เป็นอีกด้านหนึ่งของเกาะแห่งนี้และแรงสั่นมากพอควร

แองเจิล : มีแรงสั่นสะเทือนจำนวนมากกำลังมาจากทางทิศเหนือ

นามิ : เหมือนกัน ฉันก็ได้ยินเสียงตะโกนจากทางทิศเหนือ

อุซป : ทิศเหนือ!!!

โซโล : เฮ้ มีอะไรงั้นเหรอ?

อุซป : ทางทิศเหนือก็มีจุดขึ้นฝั่งได้ด้วยน่ะ หรือว่าพวกมันจะ....

ลูฟี่ : พวกเรามารอผิดฝั่งงั้นเหรอ?!!

อุซป : ก็ฉันเห็นพวกมันแอบมาเจอกันลับๆที่ฝั่งนี้นี่นา

ลูฟี่ : เร็วเข้าเหอะ เดี๋ยวพวกมันก็เข้าไปในหมู่บ้านหรอก ต้องไปทางไหน?

อุซป : จากตรงนี้ถ้าวิ่งไปทางเหนือแค่3นาทีก็ถึงแล้ว สภาพพื้นที่มันก็เหมือนกับที่นี่แหละ หยุดมันไว้ตรงทางลาดได้ก็โอเค

นามิ : ตายแล้ว!!! เรือของพวกเราจอดอยู่ตรงนั้นนี่ สมบัติบนเรือมีหวังถูกฉกไปแหง

แองเจิล : ความจริงนั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณควรกังวลเลยนะคุณนามิ

ลูฟี่ : ฉันจะไปให้ถึงใน20วิเลย

อุซป : โธ่ แผนสกัดด้วยน้ำมันเลยเสียเปล่าหมดเลย

จากนั้นลูฟี่ก็ได้ออกตัววิ่งไปอย่างรวดเร็วและตามด้วยอุซป ในขณะที่นามิเองก็กำลังจะวิ่งแต่ก็ดันเสียหลักเหยียบน้ำมันจนเกิบลื่นแต่โชดดี(โชดร้าน) ที่เธอคว้าเสื้อของโซโลและส่งตัวเธอขึ้นไปทำให้กลายเป็นโซโลที่ตกลงไปในน้ำมันแทน

นามิ : โทษทีนะโซโล สมบัติของฉันกำลังอยู่ในอันตราย

โซโล : ฉันฆ่าเธอแน่!!!

ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายนั่นเอง ทุกคนจะลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญมากเพราะแองเจิลยังยืนถือไม้เท้าอยู่ที่เดิมและกำลังงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นว่าใครไปไหนกันบ้างแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเธอยังได้ยินเสียงของโซโลจากทางลาดด้านล่าง

แองเจิล : ดูเหมือนว่าคุณนามิ คุณลูฟี่และคุณอุซปจะไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วสินะคะ?

โซโล : เธอยังอยู่อีกเหรอ? นึกว่าตามพวกนั้นไปแล้วซะอีก!

แองเจิล : ก็ฉันตาบอด จะให้ฉันวิ่งตามไปยังไงคะ?

โซโล : งั้นรอแปป!

ในจังหวะนั้นเองโซโลได้หยิบดาบออกมาสองเล่ม จากนั้นเขาก็ใช้ดาบทั้งสองปักลงพื้นและใช้เป็นตัวยึดในการวิ่งขึ้นทางลาดขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนมาถึงจุดที่แองเจิลยืนอยู่

โซโล : ในที่สุดก็หลุดออกมาได้แล้ว! เธอรู้หรือเปล่าว่าชายฝั่งด้านเหนือมันอยู่ตรงไหน?!

แองเจิล : ก็ทางด้านหลังนี่ละค่ะ

โซโล : ถ้างั้นรีบต้องรีบไปแล้ว!

แองเจิล : อ๊ะ!

จังหวะนั้นเองโซโลได้ออกตัววิ่งไปทางที่แองเจิลชี้พร้อมกับลากมือของเธอและพาเธอวิ่งไปด้วยจนทางด้านของแองเจิลก็แทบจะไม่ได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย แต่ในระหว่างที่กำลังวิ่งไปนั่นเองก็ได้พบกับลูฟี่ระหว่างทางและก็รู้ว่าเขาหลงทาง
. . . . . .

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็พากันวิ่งไปถึงชาดหาดทางเหนือและพบว่ามันเป็นทางลาดเหมือนกับที่พวกเขาวางแผนไว้เลย แต่สิ่งที่เห็นในตอนนี้ก็คือกลุ่มโจรสลัดกำลังวิ่งมาและอุซปกับนามิก็บาดใจ จากนั้นโซโลและลูฟี่ก็จัดการพวกที่วิ่งมาจนกระเด็นและยังได้ยินเสียงตะโกนมาจากกลุ่มข้างล่างด้วย

??? : มันอะไรกันครับเนี่ยกัปตันจังโก้! ไม่เห็นเคยรู้มาก่อนเลยว่าที่หมู่บ้านนี้....มีคนแบบนั้นอยู่ด้วย!!!

โซโล : ยัยนามิทำแสบมากนะ!! เล่นเหยียบฉันขึ้นไปเลย!!!

ลูฟี่ : อุซปเจ้าบ้าเอ๊ย!! ทีหลังบอกด้วยสิว่าทางเหนือมันอยู่ทางไหน!!!

แองเจิล : แฮร่ๆ คุณโซโลหันสนใจคนข้างหลังหน่อยสิคะ!

อุซป : พวกนายเก่งขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย?

นามิ : นี่พวกนาย มาช้ากันจังเลยนะ

โซโล : ก็เธอเป็นคนทำให้ฉันตกลงไปเองไม่ใช่รึไง แล้วแทนที่จะพาแองเจิลมาด้วยนะ!

นามิ : นั่นมันอุบัติเหตุ มันช่วยไม่ได้นี่นา รอดมาได้คนนึงก็ยังดีกว่าตกลงไปด้วยกันทั้งคู่นั่นแหละน่า โทษทีนะแองเจิลที่ฉันดันลืมเธอน่ะ

ส่วนทางด้านของพวกโจรสลัดแมวดำและนำโดยกัปตันจังโก้กำลังคิดว่าเขากำลังเสียเวลาอยู่ในจุดนี้มากเกินไปแล้วและต้องรีบจัดการทุกอย่างให้จบเร็วๆ



จังโก้ : ฟังนะ ตอนนี้เราไม่มีเวลาโอ้เอ้อยู่ที่นี่แล้ว ถ้าคู่ต่อสู้มันแข็งแกร่งพวกเราก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นบ้างสิ เอาล่ะ มองดูวงแหวนนี่ให้ดี พอฉันพูดวัน ทู จังโก้ พวกแกจะแข็งแกร่งขึ้น แผลจะหายเป็นปลิดทิ้งและแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนทางด้านของพวกลูฟี่เองก็กำลังสงสัยกับสิ่งที่พวกนั้นกำลังจะทำในขณะที่นามิบอกพวกนั้นกำลังใช้วิชาสะกดจิต ส่วนทางด้านของแองเจิลเองก็งงเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นและมีใครบ้างในเหตุการณ์

แองเจิล : เอ่อ....คุณโซโลบอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตอนนี้

โซโล : ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ตอนนี้เรากำลังยืนอยู่บนทางลาดที่เหมือนกับฝั่งที่เรามาและมีพวกโจรสลัดอยู่ข้างล่างเต็มไปหมดแถมตอนนี้กัปตันของพวกมันก็กำลังสะกดจิตเพื่อให้ลูกน้องของมันเก่งขึ้นอีก

สิ่งที่โซโลพูดก็ทำให้แองเจิลสงสัยเล็กน้อยก่อนที่จะตกใจกระทันหัน เพราะจู่ๆพวกโจรสลัดข้างล่างก็พากันส่งเสียงเฮ้อย่างบ้าคลั่ง โจรสลัดแมวดำคนนึงยกแขนกระแทกหน้าผาและหน้าผาใหญ่ก็พังถล่มลงมาทันที

สิ่งสำคัญคือการสะกดจิตของมันได้ผลและกำลังจะวิ่งมาทางนี้ แต่ทว่าในขณะนั้นเองลูฟี่เองก็ดันโดนสะกดจิตไปด้วยพร้อมกับวิ่งใส่กลุ่มโจรสลัดพร้อมกับใส่หมัดปืนกลไม่ยั้งมือจนพากลุ่มแตกกระเจิง จากนั้นลูฟี่ที่กำลังโดนสะกดจิตก็วิ่งเข้าไปจับหัวเรือโจรสลัดแมวดำและพยายามดึงออกมา ทางด้านของกัปตันจังโก้ก็พยายามสะกดจิตเพื่อให้ลูฟี่หลับและก็โชดดีของเขาที่ทันเวลาพอดี ส่วนลูฟี่เองก็หลับและถูกเสาหัวเรือทับอยู่แบบนั้นและจะมีเสียงของใครบางคนจากบนเรือ

??? : เฮ้ย! บูจิ มาดูนี่เร็วเกิดเรื่องใหญ่แล้วหัวเรือหักว่ะ!

??? : ว่าไงนะหัวเรือหัก แล้วมันหักได้ยังไง?!!!

??? : เสียงนั่นมัน สองผู้แลเรือ พี่น้องเนียบัน

จังโก้ : ฉันยังมีไผ่ตายอยู่นี่น่า....

หลังจากนั้นก็มีตัวละครสำคัญกระโดดลงมาจากเรือ เขาเป็นโจรสลัดกลุ่มแมวดำที่มีผมสีดำ สวมเสื้อกั๊กสีดำ คนหนึ่งเหมือนวัวอีกคนก็เหมือนแมวและมีแผลรอยฟันที่ตาซ้ายและในมือก็มีกรงเล็บทั้งสองข้าง พวกเขาก็คือสองพี่น้องเนียบันโดยคนผอมชื่อชามู ส่วนคนอ้วนชื่อบูจิ

 

สำหรับสถานการณ์ตอนนี้จะมีคนที่เพิ่งได้ก็คงจะเป็นโซโลและแองเจิล แต่เธอยังไม่ได้สร้างอาณาเขตก็ยังคงเป็นเหมือนคนตาบอดทั่วไป ส่วนทางด้านของสองพี่น้องทันทีที่เห็นโซโลก็เหมือนจะกลัวนิดๆและวิ่งเข้าใส่โซโล แต่ทั้งหมดมันก็แค่การแสดงเพราะชามูพุ่งเข้าใส่โซโลด้วยความเร็วพร้อมกับขโมยดาบของโซโลไปทั้งสองเล่ม

โซโล : คืนดาบฉันมาซะ

ชามู : คืนเหรอ ในมือแกก็มีดาบอยู่แล้วไม่ใช่รึไง? ไอ้ของแบบนี้มันเกะกะนะ

จากนั้นชามูก็โยนดาบทั้งสองเล่มของโซโลกระเด็นไปทางด้านหลังซึ่งก็ทำให้โซโลโกรธเอามากๆพร้อมกับวิ่งเข้าไปฟันใส่ชามูจนตัวเกือบขาดและจังหวะนั้นเขาก็วิ่งเข้าไปพยายามจะเก็บดาบ

ชามู : เมื่อกี้ฟันอะไรเหรอ?

แต่ทันใดนั้นชามูที่น่าจะโดนฟันไปแล้วก็โดดมาด้านหลังของโซโลและลงมานั่งทับบนหลังของเขาและจับแขนเขาไว้ทั้งสองข้างทำให้โซโลนอนลงไปกระแทกกับพื้นทันที

ชามู : จัดการมันเลยบูจิ!!!

บูจิ : ดีมาก....ท่าสังหารแมวตะปบ!!!

จังหวะนั้นบูจิได้กระโดดขึ้นไปกลางอากาศพร้อมกับพุ่งลงมาเตรียมยกเท้าจะเหยียบหัวของโซโล แต่ในขณะนั้นเองได้มีภาพสีดำกระพริบไปทั่วบริเวณพร้อมกับทำให้สองพี่น้องกระเด็นกลับไปทางลาดทันทีและสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าของโซโลก็คือ

โซโล : แองเจิล?!

แองเจิล : ขอโทษที่ปล่อยให้คุณลุยคนเดียวนะคุณโซโล

ตอนนี้แองเจิลได้มาอยู่ตรงหน้าของโซโลพร้อมกับดาบที่เอาออกมาจากไม้เท้าและสิ่งที่เห็นได้ชัดเลยคือบริเวณทางลาดและขอบหน้าผาเต็มไปด้วยสัญลักษณ์สีดำของแองเจิลเต็มไปหมดและนั่นก็หมายถึงว่าพวกโจรสลัดแมวดำทุกคนกำลังอยู่ในรังของแมงมุม

ชามู : อะไรน่ะ?

บูจิ : ผู้หญิงตาบอด?

จังโก้ : สัญลักษณ์สีดำพวกนี้มันอะไรกัน? หรือว่า-

??? : บ้าเอ๊ย!!!

จู่ๆ ก็มีเสียงของใครบางคนตะโกนทำให้ทุกคนงงทันที ยกเว้นพวกโจรสลัดที่ดูทีท่าว่าจะกลัวเสียงของคนคนนั้นมาก

จังโก้ : ความรู้สึกแบบนี้มัน...!!!

??? : กะ....กัปตันคุโระ!!!

??? : เราโดนฆ่าทิ้งแน่?!!

คุโระ : ทั้งที่ท้องฟ้ายามรุ่งสางผ้านพ้นไปแล้ว....แต่แผนการกลับไปคืบหน้าเลย....นี่มันอะไรของพวกแก!!!



ในที่สุดหัวหน้าของกลุ่มโจรสลัดพวกนี้ก็ปรากฏตัวขึ้น ผู้ชายที่มีรูปร่างผอม สวมแว่นตาทรงกลม มีผมสีเขียวแซมดำที่เป็นมันที่สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเล็กน้อย ชื่อของเขาคือคุโระ คุระฮาโดล 

คุโระ : อย่าบอกนะว่าพวกแกโดนเจ้าพวกนี้ขวางเอาไว้น่ะ กลุ่มโจรสลัดคุโระ เนโกะ ตกต่ำถึงขนาดนี้แล้วเหรอ....ว่าไง?!! จังโก้!!!

จังโก้ : ตะ...แต่ตอนนั้นนายบอกว่าถึงปล่อยเจ้าหนูนั่นไปก็ไม่มีปัญหา นายพูดเองไม่ใช่หรือไง?!!

คุโระ : ใช่...ฉันพูด...แล้วจะทำไม..... มันก็ไม่น่ามีปัญหาจริงๆ นี่เรื่องที่ว่าหมอนี่จะมาขัดขวางแผนของเราแค่นั่นมันก็น่าจะคาดการณ์สถานการณ์ได้ง่ายๆ อยู่แล้ว เพียงแต่พวกแกมันกระจอกกว่าที่คิดไว้ฉันไม่คิดจะฟังคำแก้ตัวของพวกแกหรอกนะ

ชามู : หาว่าพวกเรากระจอกงั้นรึ....?! พูดได้สวยนี่กัปตันคุโระ!!!

จังโก้ : อย่านะชามู!!!

ชามู : นายล้างมือถึง 3 ปี แล้วคิดเหรอว่าจะเอาชนะฉันได้!!!

ชามูเข้าโจมตีใส่คุโระอย่างรวดเร็ว แต่ร่างของเขาก็สลายไปทันที ทำให้หลายคนก็งงกันไป แต่ทันใดนั้นคุโระก็โผล่เข้ามาพร้อมกับกรงเล็บขนาดยาวของเขาและกำลังจ่อคอของชามูอยู่

คุโระ : ที่แกพูดมันก็ถูกนะ ตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายมันดูขัดๆ นิดหน่อยและจริงอยู่ที่ฉันไม่ใช่กัปตันของแกแล้ว เป็นแค่คนที่จ้างงานแผนการและถ้าพวกแกทำไม่ได้ล่ะก็ ฉันก็จะฆ่าทิ้งซะ

ในขณะนั้นเองคุโระก็ได้มองมาที่โซโลและแองเจิลและเขาก็เริ่มรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย

คุโระ : 5 นาที ถ้าจัดการเก็บกวาดที่นี่ไม่ได้ภายใน 5 นาทีไม่ได้ล่ะก็.....ฉันจะฆ่าพวกแกด้วยมือของฉันไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว

??? : แค่ 5 นาที!!!

??? : ฉันยังไม่อยากตายนะ!!!

??? : ถ้าจัดการเจ้านักดาบนั้นและก็ยัยผู้หญิงตาบอดนั่นได้ล่ะก็พวกเราก็จะผ่านเนินนี้ไปได้อย่างสบาย!!!

ชามู : ย้ากกก!!!!

ชามูพุ่งออกจากตัวคุโระแล้ววิ่งเข้าใส่ทั้งสองคนอย่างบ้าคลั่ง แต่ขณะนั้นเอง...

โซโล : ดาบสยบราชสีห์!!!!

โซโลได้ใช้วิชาสามดาบของเขา จัดการกับชามูภายในการโจมตีเพียงครั้งเดียวก็ทำให้ร่างของเขาล่วงลงไปกองกับพื้นทันที ท่ามกลางความตกใจของพวกลูกน้องคุโระ จากนั้นเขาก็ชี้ดาบไปที่คุโระ

โซโล : ไม่ต้องห่วงฉันจะจัดการพวกแกไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว... โดยไม่ต้องรอให้ถึง 5 นาทีด้วย

คุโระ : ทำได้ก็ลองดูเซ่....

จู่ๆ นามิก็วิ่งฝ่าไปและกำลังมุ่งไปที่หัวเรือของพวกโจรสลัดและวิ่งตรงไปยังลูฟี่ที่กำลังนอนหลับอยู่แต่....

จังโก้ : คราวนี้จะทำอะไรอีกล่ะยัยจุ้นจ้าน-

แองเจิล : ฉันคงให้คุณทำร้ายเธอไม่ได้หรอกค่ะ

แองเจิลได้มาปรากฏอยู่ตรงหน้าของจังโก้อย่างรวดเร็วและเธอก็ใช้ไม้าเท้ากระแทกเข้าที่ท้องของเขาจนตัวเขากระเด็นไปกระแทกกับหน้าผาทันที ทำให้หลายคนตกใจทันทีโดยเฉพาะพวกลูกน้องที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ ส่วนนามิก็วิ่งไปพร้อมกับเอาส้นสูงของเธอกระแทกเข้าที่หน้าของลูฟี่เต็มๆ

ลูฟี่ : มันเจ็บนะยัยบ้า!!!

นามิ : ช่วยดูสถานการณ์ตอนนี้หน่อยเถอะ!!!

คุโระ : อีกแค่ 3 นาที ฉันจะฆ่าพวกแกทั้งหมด...

??? : เวลาแค่นั่นไม่มีทางเป็นไปได้หรอก

??? : กัปตันจังโก้ คุณบูจิและคุณชามูก็เสร็จเจ้าพวกนั่นไปแล้ว!!!

??? : คุระฮาโดลหยุดได้แล้ว!!!

ทันใดนั้นเองก็มีเสียงของผู้หญิงตะโกนขึ้นมาทำให้ทุกคนตกใจทันทีโดยเฉพาะอุซปเพราะมีมีผู้หญิงผมสีบลอนด์ตัวเล็กใส่เสื้อคลุมขนาดใหญ่เดินเข้ามา



อุซป : คายะ!! เธอมาทำอะไรที่นี่!?

คุโระ : น่าตกใจจริงๆ คุณหนูมาที่นี่ได้ยังไง....?

คายะ : ฉันได้ฟังทุกอย่างจากแมรี่แล้ว....

คุโระ : โฮ....เจ้านั่นยังมีลมหายใจอยู่อีกเหรอเนี่ย นึกว่าฆ่าตายไปเรียบร้อยแล้วซะอีก....

คายะ : คุระฮาโดล....

จากนั้นคายะพยายามเสนอโดยการยกทรัพย์สมบัติของเธอให้ทั้งหมด แต่ก็ไม่เป็นเช่นนั่น คุโระเริ่มเล่าเรื่องราวของเขาที่เข้ามาหมู่บ้านนี้เมื่อ 3 ปีก่อน แถมพอคายะเอาปืนขึ้นมาขู่ เขาก็กล่อมเธอโดยการเล่าเรื่องราวที่น่าจดจำสำหรับเธอแต่ไม่ใช่ของเขา แต่ว่าทันใดนั้นเองอุซปก็พุ่งเข้าใส่หวังจะชกหน้าเขาแต่เขาหลบได้อย่างง่ายดาย

คุโระ : อุซปคุง พูดไปแล้วฉันก็มีความแค้นกับแกเรื่องที่ถูกแกชกหน้าอยู่นะ....เล่นซัดฉันซะเต็มแรงเชียว....!!

ผัวะ!!!

ลูฟี่ : ถ้าแกไม่ชอบถูกคนอื่นชกมากถึงขนาดนั่นล่ะก็ เดี๋ยวฉันจะช่วยชกแกให้อีก 100 หมัดเอง!!!

ลูฟี่ได้ใช้หมัดยางยืดชกเข้าที่หน้าของคุโระไปเต็มๆ จนเขากระเด็นหงายท้องไปทันที แต่จากนั้นคุโระก็ลุกขึ้นมาอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะค่อยๆเดินมาแล้วเตะอุซปจนกระเด็นไป

คุโระ : ได้ผลนิดหน่อย...เพราะเป็นท่าที่แปลกประหลาดมากทีเดียว พวกมีความสามารถพิเศษจากที่ได้ยิน ผลปีศาจสินะ....ส่วนเธอ

จากนั้นคุโระก็ใช้มือขยับแว่นก่อนที่จะมองมาที่แองเจิล

คุโระ : เธอคงจะเป็นหญิงสาวตาบอดที่หลายคนเขากลัวกันสินะ หญิงสาวตาบอดแห่งเกาะมรณะที่ทำให้พวกทหารเรือ 16 ลำหายสาบสูญได้

???/อุซป : ว่าไงนะ?!

แองเจิล : ดูเหมือนว่าคุณจะรู้จักฉันสินะ

คายะ : คุณอุซป!!!

อุซป : อยู่คฤหาสน์เดียวกันมาตั้ง 3 ปี แกไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยบ้างเหรอ!?

คุโระ : ไม่เลย....บอกแล้วไงคายะน่ะเป็นแค่ตัวหมากที่ทำให้แผนการฉันสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีก็เท่านั่น ถ้าเธอตายไปแล้วล่ะก็ไว้ฉันจะขอบใจเธอนะคายะ

คายะ : เลวที่สุด!!!

โซโล : มันเลวบริสุทธิ์หมดทางเยียวยาแล้วจริงๆ

ลูฟี่ : ฉันไม่คิดจะเยี่ยวยาอะไรมันอยู่แล้ว!

คุโระ : ก่อนจะสู้ขอถามอะไรอย่างนะ ทำไมคนนอกอย่างพวกแกถึงได้เอาชีวิตมาเสี่ยงกับหมู่บ้านนี้ด้วย

ลูฟี่ : เพราะในหมู่บ้านนี้ มีคนที่ฉันไม่อยากให้เขาตายอยู่น่ะสิ

คุโระ : ง่ายจังเนอะ แบบนั่นดีแล้วเหรอ? เหตุผลที่พวกแกจะตายน่ะ-



ในขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้นเอง แองเจิลได้พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงพร้อมกับจับดาบเอาไว้ในฝักและภาพทุกอย่างก็เหมือนหยุดลงและสิ่งที่เกิดขึ้นคือกลไกดาบของเธอกำลังหมุนด้วยความเร็วสูงและเธอก็ได้สะบัดดาบใส่เขาไปเต็มๆและเลือดก็พุ่งออกมาจากทั่วร่างกายของเขาและร่วงไปทันที

??? : กัปตันคุโระ!!!

??? : เดี๋ยวนะ! หรือว่าจะเป็นหญิงสาวตาบอดที่พวกทหารเรือต้องการตัว

??? : ไม่จริงน่า! ทำไมถึง

แองเจิล : ขออภัยให้กับลูกด้วย การสังเวยจะต้องมีต่อไป....



แองเจิลได้พึมพำเล็กน้อยก่อนที่จะหันมาทางกลุ่มของพวกโจรสลัด จากนั้นเธอก็สะบัดดาบอย่างช้าๆและดาบของเธอก็มีออร่าสีดำและสีขาวออกมาจากดาบก่อนที่เธอจะปล่อยคลืนหยินหยางใส่พวกโจรสลัดจนโดนเรือระเบิดเป็นชิ้นๆ

to be continued....
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 252 ครั้ง

170 ความคิดเห็น

  1. #131 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 23:30

    นาวเอกฆ่าได้ถูกเวลามากค่ะ

    #131
    0
  2. #40 จดหมายราตรี (@aisica1414) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 20:56
    รินดาใคร..
    #40
    1
    • #40-1 Unknown2019 (@Nightmare_Filia) (จากตอนที่ 3)
      25 มีนาคม 2562 / 22:03
      แก้ไขแล้วครับ ผมมักจะเผลอเอาชื่อตัวละครเก่ามาใช้เลยต้องแก้บ่อย
      #40-1
  3. #36 Nsch.bs (@nus_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 03:18
    ไรท์ ใครคือรินดา....
    #สนุกมากค่ะ ติดตามๆ555
    #36
    1
  4. วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 01:36
    ติดตามๆ
    #24
    0
  5. #8 B.Y/Zen (@jedtaweebyzen) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:03
    ไรท์แอจเจิลเนี่ยไรท์เอาจากrwby fanmade:30 days ใช่หรือเปล่าครับ ผมเคยดูอยู่
    #8
    4
    • #8-1 Hunk From Alpha Team (@Nightmare_Filia) (จากตอนที่ 3)
      11 มีนาคม 2562 / 23:06
      ใช่ครับ ผมสนใจตัวละครตัวนี้มาก
      #8-1
    • #8-3 Hunk From Alpha Team (@Nightmare_Filia) (จากตอนที่ 3)
      11 มีนาคม 2562 / 23:20
      จริงครับ นางตบไวส์จนออร่าหมดโดยที่ยังไม่ได้เอาจริงเลย
      อีกอย่างถ้ามีต่อ เราอาจจะได้เห็นไวส์เข้าสู่ด้านมืด
      #8-3
  6. #7 _ZIN (@_ZIN) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:24

    นี้สิที่ต้องการฆ่าให้หมดเลือดสาดเยอะๆ55
    #7
    1
  7. วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:09

    สวยสังหารรร55555รอน้าาาาา
    #6
    1