ผมว่างมาลงTAG อันที่2และล่ะคับ
เหมาะกับช่วงนี้พอดี
เพราะผมมีเรื่องอยากจะบอกพอดีเลย
แฉ 5 ข้อ
ข้อแรก
รักแรกของผม
เกิดขึ้นเพราะผมอยากรู้ว่าสิ่งที่เรียกว่า
"ความรัก" มันคืออะไรกันแน่
ขณะนั้นผมเรียนอยู่ม.2เทอม1 (พ.ศ.2548)
และในตอนนั้นเอง ผมก็ได้ตัดสินใจว่าจะลองเสี่ยงกับมันดู
โดยการที่ผมคอยไปนั่งมองรุ่นพี่คนนึง
ไม่ได้ทัก ไม่ได้คุย แค่แอบมองอยู่ห่างๆ
โดยไม่บอกใครเลย
ผลจากเหตูการณ์ครั้งนั้น
ทำให้ผมได้รู้จักคำว่า"แอบชอบ" เป็นเวลา1ปีเกือบๆจะ2ปี
ถึงแม้ว่าผมจะสับสนว่าผมชอบเธอจริงๆรึเปล่ากตามก็ตามทีเถอะ
ข้อสอง
สืบเนื่องจากข้อแรก
ขณะนั้นผมไม่รู้เลย ว่ารุ่นพี่ที่ผมแอบชอบชื่ออะไร
อายุเท่าไหร่ อยู่ม.อะไร
ผมรู้แค่เพียงว่า
เวลาที่เธอยิ้ม ความสุขมันก็เอ่อล้นขึ้นมา
ไม่ว่าผมมีเรื่องทุกข์ใจอะไร แค่ได้เห็นหน้า เห็นรอยยิ้ม
ผมจะลืมมันทั้งหมด
แต่ถึงกระนั้น ตลอดระยะเวลา2ปีเต็ม
ผมเคยได้คุยกับเธอเพียงครั้งเดียว
"พี่คับ พี่ชื่อไรอ่ะ?" แค่นั้น
แต่ผมก็ยังไม่รู้อยู่ดี ว่าเธอชื่ออะไร
เพราะว่า ในตอนนั้น
ผมประหม่าจนหน้ามืดตาลายหมดแล้ว
จนกระทั่ง เวลาผ่านไปอีก1ปี ผมจึงเพิ่งรู้ว่าเธอคนนั้น ชื่อ...
เพราะได้ยินเพื่อนของเธอเรียกชื่อนั่นเอง
ข้อสาม
สืบเนื่องจากข้อสอง
อย่างที่บอก ว่าผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย
ทั้งๆที่เธอกับผมก็อยู่สีเดียวกันก็ตามที
แต่เนื่องจากเวลาจัดแถวตามสีมันจะจัดตามระดับชั้น
ทำให้ผมนึกว่าเธอจะจบม.6แล้ว
ผมจึงเครียดอยู่นาน และแล้ว มาวันนึงก็ได้ทราบว่าเธออยู่ม.5
ทำให้ผมนั่งดีใจแทบแย่
แต่ถึงผมจะขึ้นม.3เทอม1แล้ว ผมก็ยังไม่เข้าไปคุยกับเธออยู่ดี
เพราะผมคอยย้ำเตือนตัวเองอยู่เสมอ
ว่าเธอมีคนที่เธอรักอยู่แล้ว
และ คงไม่มีใครหน้าไหนจะมาคบกะคนที่ไม่รู้จักหรอก
และในช่วงเวลานั้น ผมก็ยังสับสนอยู่ดี
ว่าผมชอบเธอ รักเธอ รึหลงเธอกันแน่
ข้อสี่
สืบเนื่องจากข้อสาม
ถึงแม้ว่าม.3เทอมแรก
ตารางสอนของผมกับเธอแทบจะเดินสวนกันตลอด12ชม.
แต่ผมก็ยังไม่กล้าจะเข้าไปคุยกับเธออยู่ดี
แปลกใจตัวเองชะมัด ว่าเพราะอะไร
ทั้งๆที่เป็นคนอื่นผมเข้าไปตีสนิทได้เพียงแค่ได้เจอหน้ากัน
เพียง3-4ครั้งเท่านั้น
และในตอนนั้น ผมก็สับสนอีกแล้ว
ว่าผมรักเธอ รึชอบเธอกันแน่นะ
ทำให้ผมยังเอาแต่นั่งมึน
ทั้งๆที่ขณะนั้น เธอก็อยู่ม.6เช่นกัน
และในตอนนี้เอง ที่ผมตัดสินใจบอกเพื่อนว่าผมชอบเธออยู่
และเพื่อนๆผมก็ได้ให้กำลังใจผมอย่างดีว่า
"เขาไม่เอามึงหรอก ตัดใจซะเหอะ"
ช่างเป็นเพื่อนที่ดีจิงๆ
แต่เห็นงี้ก็เถอะ ผมมันก็รั้นใช่ย่อย
เพราะฉะนั้น ผมก็ยืนกรานที่จะขอชอบเธอแบบนี้ไปเรื่อยๆ
และนั่น ทำให้ผม"แอบรัก"เธอไปอีก1ปี
ข้อห้า
สืบเนื่องจากข้อสี่
เมื่อเทอม2มาเยือน
ตารางสอนของผมและเธอต่างกับเทอมแรกสุดขั้ว
ผมกับเธอแทบไม่มีโอกาสที่จะเจอกันเลย
ผมจึงเริ่มตัดสินใจเข้าไปคุยกับเธอดู
ผลลัพธ์ที่ได้ คือเธอไม่ได้รังเกลียดอะไรผม
และทุกครั้งที่ผมเข้าไปคุย เธอก็จะยิ้มให้
และหัวเราะทุกครั้ง
ทำให้ผมเริ่มกล้าเข้าไปคุยกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ
กล้าเดินไปอยู่ข้างๆเธอ แล้วมอบของอะไรบางอย่างให้
ในบางโอกาศที่สำคัญ เพราะผมรู้ว่า เวลาที่เหลือของผม
มันมีเหลืออยู่น้อยเต็มทีแล้ว
ผมเริ่มเอาFriend Shipให้เธอเขียน เริ่มโทรไปหา
แต่ผมก็ไม่กล้าไปอยู่ใกล้ๆ โทหาเธอบ่อยๆอยู่ดี
เพราะผมกลัวว่าเธอจะรำคาญ
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผมถึงแคร์ความรู้สึกของเธอมากขนาดนี้ก็ไม่รู้
เมื่อเวลาผ่านไป ทำให้ผมรู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว
ผมจึงได้แต่เก็บงำคำว่ารักไว้ในใจ
และเลื่อนฐานะของตัวผมเอง เป็นแค่น้องคนนึงเท่านั้น
และในขณะนี้ เวลาของผมเหลือเพียงแค่2วันเท่านั้น ที่จะได้เจอเธอ
อีก4วันเท่านั้น ที่เธอจะได้ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นศิษย์ของโรงเรียนนี้
(เพราะ เธอกำลังจะสอบ2วันสุดท้ายแล้ว
ในวันพุธ และศุกร์ที่ 14และ16/02/50)
ผมไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้เลย
นอกจากsmsฉบับนึงว่า "ขอให้สอบได้คะแนนดีๆนะพี่..."
เธอจะรู้ไหมว่าผมอยากโทรหาเธอมากเพียงไร
แต่ผมไม่กล้าจะโทรไป เพราะกลัวจะไปกวนเวลาเธออ่านหนังสือ
ของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ผมจะมอบให้เธอได้
คงมีเพียงแค่หมอนรูปหัวใจสีแดงสดในวันวาเลนไทน์เท่านั้น
ส่วนคำว่ารัก ผมอาจจะบอกไปในวันสุดท้ายล่ะมั้ง
ผมก็รู้อยู่แก่ใจว่าเธอคงไม่มีทางรับรักผมอยู่แล้ว
แต่ผมแค่อยากให้เธอรู้ความรู้สึกของผมเท่านั้นเอง
ในตอนนี้ สิ่งที่ผมหวังมากที่สุด
คือ ย้อนเวลากลับไปเมื่อตอนที่ผมเพิ่งขึ้นม.2ใหม่ๆ
อยากย้อนเวลาไปทำความรู้จักเธอตั้งแต่ตอนนั้น
"เสียดาย" คำนี้ดังก้องอยู่ในใจผมตลอด3เดือนที่ผ่านมา
"เวลา" คือสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุด
แต่ทว่า เวลา ไม่เคยหมุนกลับ
มันจะเดินอย่างช้าๆ แต่มั่นคงเสมอ
เวลา ไม่เคยให้โอกาสกับผู้ที่หันหลังให้กลับเวลา
และใช้มันอย่างทิ้งขว้างอย่างผม
เพราะ เวลาของผมและเธอ มันจะหมดลงแล้ว
ในตอนนี้ ถึงผมจะปรารถนาอยากย้อนเวลากลับไปเพียงใด
สิ่งที่ผมจะได้ก็มีเพียงน้ำตา และความโศกเศร้าเท่านั้น
แฉข้อสุดท้ายนี้ ผมมีสิ่งที่อยากจะบอกกันทุกคนอย่างนึง
ว่า หากคุณรักใคร ชอบใคร ห่วงใยใคร
อย่ารอให้เวลามันใกล้หมดถึงค่อยแสดงออก
ผมไม่อยากให้ใครต้องมานั่ง"เสียดาย"เหมือนผม
เวลาไม่เคยรอใคร ชีวิตจริงมันไม่เหมือนนิยาย
หากคุณไม่ขวนขวาย แล้วคุณจะได้อะไร.
_______________________________________________
ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด
(Playground)
เหมาะกับช่วงนี้พอดี
เพราะผมมีเรื่องอยากจะบอกพอดีเลย
แฉ 5 ข้อ
ข้อแรก
รักแรกของผม
เกิดขึ้นเพราะผมอยากรู้ว่าสิ่งที่เรียกว่า
"ความรัก" มันคืออะไรกันแน่
ขณะนั้นผมเรียนอยู่ม.2เทอม1 (พ.ศ.2548)
และในตอนนั้นเอง ผมก็ได้ตัดสินใจว่าจะลองเสี่ยงกับมันดู
โดยการที่ผมคอยไปนั่งมองรุ่นพี่คนนึง
ไม่ได้ทัก ไม่ได้คุย แค่แอบมองอยู่ห่างๆ
โดยไม่บอกใครเลย
ผลจากเหตูการณ์ครั้งนั้น
ทำให้ผมได้รู้จักคำว่า"แอบชอบ" เป็นเวลา1ปีเกือบๆจะ2ปี
ถึงแม้ว่าผมจะสับสนว่าผมชอบเธอจริงๆรึเปล่ากตามก็ตามทีเถอะ
ข้อสอง
สืบเนื่องจากข้อแรก
ขณะนั้นผมไม่รู้เลย ว่ารุ่นพี่ที่ผมแอบชอบชื่ออะไร
อายุเท่าไหร่ อยู่ม.อะไร
ผมรู้แค่เพียงว่า
เวลาที่เธอยิ้ม ความสุขมันก็เอ่อล้นขึ้นมา
ไม่ว่าผมมีเรื่องทุกข์ใจอะไร แค่ได้เห็นหน้า เห็นรอยยิ้ม
ผมจะลืมมันทั้งหมด
แต่ถึงกระนั้น ตลอดระยะเวลา2ปีเต็ม
ผมเคยได้คุยกับเธอเพียงครั้งเดียว
"พี่คับ พี่ชื่อไรอ่ะ?" แค่นั้น
แต่ผมก็ยังไม่รู้อยู่ดี ว่าเธอชื่ออะไร
เพราะว่า ในตอนนั้น
ผมประหม่าจนหน้ามืดตาลายหมดแล้ว
จนกระทั่ง เวลาผ่านไปอีก1ปี ผมจึงเพิ่งรู้ว่าเธอคนนั้น ชื่อ...
เพราะได้ยินเพื่อนของเธอเรียกชื่อนั่นเอง
ข้อสาม
สืบเนื่องจากข้อสอง
อย่างที่บอก ว่าผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย
ทั้งๆที่เธอกับผมก็อยู่สีเดียวกันก็ตามที
แต่เนื่องจากเวลาจัดแถวตามสีมันจะจัดตามระดับชั้น
ทำให้ผมนึกว่าเธอจะจบม.6แล้ว
ผมจึงเครียดอยู่นาน และแล้ว มาวันนึงก็ได้ทราบว่าเธออยู่ม.5
ทำให้ผมนั่งดีใจแทบแย่
แต่ถึงผมจะขึ้นม.3เทอม1แล้ว ผมก็ยังไม่เข้าไปคุยกับเธออยู่ดี
เพราะผมคอยย้ำเตือนตัวเองอยู่เสมอ
ว่าเธอมีคนที่เธอรักอยู่แล้ว
และ คงไม่มีใครหน้าไหนจะมาคบกะคนที่ไม่รู้จักหรอก
และในช่วงเวลานั้น ผมก็ยังสับสนอยู่ดี
ว่าผมชอบเธอ รักเธอ รึหลงเธอกันแน่
ข้อสี่
สืบเนื่องจากข้อสาม
ถึงแม้ว่าม.3เทอมแรก
ตารางสอนของผมกับเธอแทบจะเดินสวนกันตลอด12ชม.
แต่ผมก็ยังไม่กล้าจะเข้าไปคุยกับเธออยู่ดี
แปลกใจตัวเองชะมัด ว่าเพราะอะไร
ทั้งๆที่เป็นคนอื่นผมเข้าไปตีสนิทได้เพียงแค่ได้เจอหน้ากัน
เพียง3-4ครั้งเท่านั้น
และในตอนนั้น ผมก็สับสนอีกแล้ว
ว่าผมรักเธอ รึชอบเธอกันแน่นะ
ทำให้ผมยังเอาแต่นั่งมึน
ทั้งๆที่ขณะนั้น เธอก็อยู่ม.6เช่นกัน
และในตอนนี้เอง ที่ผมตัดสินใจบอกเพื่อนว่าผมชอบเธออยู่
และเพื่อนๆผมก็ได้ให้กำลังใจผมอย่างดีว่า
"เขาไม่เอามึงหรอก ตัดใจซะเหอะ"
ช่างเป็นเพื่อนที่ดีจิงๆ
แต่เห็นงี้ก็เถอะ ผมมันก็รั้นใช่ย่อย
เพราะฉะนั้น ผมก็ยืนกรานที่จะขอชอบเธอแบบนี้ไปเรื่อยๆ
และนั่น ทำให้ผม"แอบรัก"เธอไปอีก1ปี
ข้อห้า
สืบเนื่องจากข้อสี่
เมื่อเทอม2มาเยือน
ตารางสอนของผมและเธอต่างกับเทอมแรกสุดขั้ว
ผมกับเธอแทบไม่มีโอกาสที่จะเจอกันเลย
ผมจึงเริ่มตัดสินใจเข้าไปคุยกับเธอดู
ผลลัพธ์ที่ได้ คือเธอไม่ได้รังเกลียดอะไรผม
และทุกครั้งที่ผมเข้าไปคุย เธอก็จะยิ้มให้
และหัวเราะทุกครั้ง
ทำให้ผมเริ่มกล้าเข้าไปคุยกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ
กล้าเดินไปอยู่ข้างๆเธอ แล้วมอบของอะไรบางอย่างให้
ในบางโอกาศที่สำคัญ เพราะผมรู้ว่า เวลาที่เหลือของผม
มันมีเหลืออยู่น้อยเต็มทีแล้ว
ผมเริ่มเอาFriend Shipให้เธอเขียน เริ่มโทรไปหา
แต่ผมก็ไม่กล้าไปอยู่ใกล้ๆ โทหาเธอบ่อยๆอยู่ดี
เพราะผมกลัวว่าเธอจะรำคาญ
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผมถึงแคร์ความรู้สึกของเธอมากขนาดนี้ก็ไม่รู้
เมื่อเวลาผ่านไป ทำให้ผมรู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว
ผมจึงได้แต่เก็บงำคำว่ารักไว้ในใจ
และเลื่อนฐานะของตัวผมเอง เป็นแค่น้องคนนึงเท่านั้น
และในขณะนี้ เวลาของผมเหลือเพียงแค่2วันเท่านั้น ที่จะได้เจอเธอ
อีก4วันเท่านั้น ที่เธอจะได้ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นศิษย์ของโรงเรียนนี้
(เพราะ เธอกำลังจะสอบ2วันสุดท้ายแล้ว
ในวันพุธ และศุกร์ที่ 14และ16/02/50)
ผมไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้เลย
นอกจากsmsฉบับนึงว่า "ขอให้สอบได้คะแนนดีๆนะพี่..."
เธอจะรู้ไหมว่าผมอยากโทรหาเธอมากเพียงไร
แต่ผมไม่กล้าจะโทรไป เพราะกลัวจะไปกวนเวลาเธออ่านหนังสือ
ของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ผมจะมอบให้เธอได้
คงมีเพียงแค่หมอนรูปหัวใจสีแดงสดในวันวาเลนไทน์เท่านั้น
ส่วนคำว่ารัก ผมอาจจะบอกไปในวันสุดท้ายล่ะมั้ง
ผมก็รู้อยู่แก่ใจว่าเธอคงไม่มีทางรับรักผมอยู่แล้ว
แต่ผมแค่อยากให้เธอรู้ความรู้สึกของผมเท่านั้นเอง
ในตอนนี้ สิ่งที่ผมหวังมากที่สุด
คือ ย้อนเวลากลับไปเมื่อตอนที่ผมเพิ่งขึ้นม.2ใหม่ๆ
อยากย้อนเวลาไปทำความรู้จักเธอตั้งแต่ตอนนั้น
"เสียดาย" คำนี้ดังก้องอยู่ในใจผมตลอด3เดือนที่ผ่านมา
"เวลา" คือสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุด
แต่ทว่า เวลา ไม่เคยหมุนกลับ
มันจะเดินอย่างช้าๆ แต่มั่นคงเสมอ
เวลา ไม่เคยให้โอกาสกับผู้ที่หันหลังให้กลับเวลา
และใช้มันอย่างทิ้งขว้างอย่างผม
เพราะ เวลาของผมและเธอ มันจะหมดลงแล้ว
ในตอนนี้ ถึงผมจะปรารถนาอยากย้อนเวลากลับไปเพียงใด
สิ่งที่ผมจะได้ก็มีเพียงน้ำตา และความโศกเศร้าเท่านั้น
แฉข้อสุดท้ายนี้ ผมมีสิ่งที่อยากจะบอกกันทุกคนอย่างนึง
ว่า หากคุณรักใคร ชอบใคร ห่วงใยใคร
อย่ารอให้เวลามันใกล้หมดถึงค่อยแสดงออก
ผมไม่อยากให้ใครต้องมานั่ง"เสียดาย"เหมือนผม
เวลาไม่เคยรอใคร ชีวิตจริงมันไม่เหมือนนิยาย
หากคุณไม่ขวนขวาย แล้วคุณจะได้อะไร.
_______________________________________________
ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด
(Playground)
| |
ในการเดินทาง คงไม่มีนักเดินทางคนไหน ที่รู้ว่า
วันใดคือวันที่สุดท้าย
เรามีเวลาที่ยังเหลือสักเท่าไร ที่จะได้ใช้ชีวิตร่วมกัน
ได้อยู่กับคนที่เรารัก
และเธอคนที่ทำให้นักเดินทางอย่างฉันพบว่า
จุดหมายในชีวิตคืออะไร
ด้วยดินแดนที่เธอสร้างไว้ ที่มีชื่อว่าความรัก
*เมื่อชีวิตของคนเรามันสั้นนัก สิ่งที่ฉันพอจะทำ
ในช่วงเวลาที่ยังหายใจ คือการดูแลเธอให้ดีจากนี้ไป
เพื่อตอบแทนเรื่องราวดีดีก่อน ที่เวลาของเราจะหมดลง
ปมด้อยใดใดที่ตัวฉันนั้นเคยมีอยู่ แต่แล้วเมื่อพบเธอ
เธอทำให้ฉันกับมองข้ามไป
จากคนเดิมๆที่ไม่มีค่าอะไร สุดท้ายเธอก็เปลี่ยน
ให้ฉันกลับกลายเป็นคนสำคัญ
เธอทำให้ฉันได้รู้ว่าฉันมีค่ามากกว่า ที่ฉันเคยมองเห็นในตัวเอง
และวันนี้ฉันมีสิ่งนี้ ที่มอบไว้แทนความรัก
ซ้ำ *
แม้นานแค่ไหนอีกไกลเท่าไร จะยืนข้างเธอ
และคอยดูแลเธอคนนี้ด้วยหัวใจ
เพื่อตอบแทนเรื่องราวดีดีก่อนที่เวลาของเรา...
ความคิดเห็น
เศร้าจางเยย
เห็นใจบัสจะง เราเป็นกำลังใจให้นะ
ขอให้บัสได้ใกล้ชิดกับเค้า
แล้วก็มีความกล้ามากกว่านี้นะจ๊ะ
เรายังคงเป็นกำลังใจให้เสมอ
PS. เส้นขนาน ถึงเราจะไม่มีวันบรรจบกัน แต่เราก็อยู่เคียงคู่กันตลอดไป
ง่า อ่านเเย้วเศร้าจังเรยอ่า
สู้ๆนะค่ะ สำหรับความรักครั้งต่อไป
PS. ไ ม่ มี อ า รั ย ย า ก เ กิ น ตั ว เ ร า