Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 25 : วันพักผ่อน รอบที่สอง 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    6 ส.ค. 60

Overchant ตอนที่ 25

วันพักผ่อน รอบที่สอง 2

 

หลังจากที่อาเซียได้แก้แค้นเด็กหนุ่มผู้เป็นบริวารของเธอแล้ว เธอก็ค่อยๆถอนฟันทุกๆซี่ที่กัดลงบนไหล่ของเด็กออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะถอยกลับไปยังที่นั่งเดิมของเธอพลางแลบลิ้นเล็กๆของเธอออกพร้อมกับพูดออกมาว่า

            ……เค็ม เหม็นกลิ่นเหงื่อด้วย ไปชะล้างตัวของเจ้าซะไป…. เจ้าขี้ข้า”

“มันก็แน่อยู่แล้วไหมเล่า! ก็ไปต้อนรับลูกค้าขนาดนั้นคนเดียวโดยไม่ได้พักก็ต้องมีเหงื่อออกมาบ้างอยู่แล้วไหมล่ะ!

“แล้วทำไมต้องแก้แค้นด้วยการกัดไหล่ของผมด้วยเนี้ย! เมื่อกี้คิดว่าเนื้อบริเวณไหล่จะฉีกไปแล้วซะอีกนะเนี้ย!

เด็กหนุ่มบ่นพลางเอามือข้างหนึ่งปิดบริเวณที่ถูกกัด ขณะที่เขาพูดอยู่น้ำตาแห่งความเจ็บปวด(ทางกาย)ก็ไหลรินออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง ซึ่งสำหรับเด็กหนุ่มแล้วนับเป็นความรู้สึกเจ็บที่มากที่สุดนับตั้งแต่วันที่เขาได้มาอยู่ที่นี่เลย มันเจ็บจริงๆนะ (T-T ) (….ซึ่งถ้านับครั้งนี้ไปด้วยมันก็มีแค่สองครั้งอะนะ  - -‘)

ระหว่างที่เด็กหนุ่มกำลังสาธยายความเจ็บปวดใส่เด็กสาวตัวต้นจนเธอนั้นเริ่มรำคาญจนต้องเอามือมาปิดหูทั้งสองของเธอไม่ให้ได้ยินเสียงบ่นเลยทีเดียว โดยในระหว่างนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าดังลงมาจากชั้นบนแล้วค่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนในที่สุดร่างของเจ้าของเสียงฝีเท้าก็ปรากฏตัว และคนๆนั้นก็คือ ยูกินั่นเอง!!!

ทันทีที่ยูกิมาถึงเขาก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูตื่นตระหนกและใบหน้าที่ดูตกใจกับเสียงเมื่อซักครู่เป็นอย่างมาก

“เกิดอะไรขึ้นครับยูคิ! ทำไมถึงส่งเสียงร้องอันแสนจะโหยหวนเหมือนกับว่า ถูกแย่งลูกอมสูตรพิเศษที่จะมีขายเพียงหนึ่งแพ็คต่อสัปดาห์ไปแล้วถูกคนที่แย่งไปอมให้ดูต่อหน้าอย่างงั้นล่ะครับ!

ใบ้รับประทาน…. เด็กหนุ่มกับเด็กสาวหันมามองหน้ากันโดยที่ไม่ได้พูดอะไร หรืออีกนัยนึงก็คือ พูดอะไรไม่ออกกับสิ่งที่โนมผมขาวตรงหน้าของเขาและเธออธิบายสิ่งที่ตัวเองคิดออกมา

ถ้าเป็นในเกมวิชวลโนเวลหรือในนิยายก็คงจะมีการจุดๆๆอัดใส่หน้ากันยาวๆเป็นแน่แท้ ความเงียบต่างเข้าปกคลุมที่ที่เจ้าร้านร่วมของร้านนี้ยืนอยู่ในตอนนี้ โดยที่ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมาเลย

ความเงียบอันน่าพิศวงนี้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งคนที่เป็นคนเริ่มต้นบรรยากาศนี้เอ่ยปากพูดออกมา

“เออ คือว่า ทำไมถึงเงียบไปอย่างนั้นล่ะครับ ผมพูดอะไรผิดไปงั้นเหรอครับ?

ก็ไม่ได้พูดะไรผิดไปหรอกมั้ง

เด็กหนุ่มพูดโดยที่คำสุดท้ายเขาพูดด้วยเสียงที่เบาแบบสุดๆชนิดที่ว่าแทบจะไม่ได้ยินก่อนจะหันไปมองอาเซียที่ทำหน้าเอือมๆเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากสั่งให้เด็กหนุ่มไปอาบน้ำล้างตัวอีกครั้ง

“รับทราบครับท่านราชินี เดี๋ยวขอเวลาเตรียมของก่อนจะไปโรงอาบน้ำละกันนะครับ”

ว่าแต่เจ้าน่ะ”

อาเซียเอ่ยปากเรียกเด็กหนุ่มขณะที่เขากำลังจะเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อเตรียมอุปกรณ์อาบน้ำที่เขาไม่เอาพวกอุปกรณ์อย่างเครื่องอาบน้ำใส่ไว้ในช่องเก็บของทั้งที่มันดูจะสบายกว่า ก็เพราะว่ามันเกะกะ อย่างตอนหยิบเอาของที่ต้องใช้ประจำอย่างปากกากับดินสอแล้วดันไปหยิบเจอยาสระผมหรือแปลงสีฟันก็คงจะไม่ใช่เรื่องล่ะนะ

“อะไรเหรอ?

เจ้าน่ะ มีพลังที่พระเจ้านั่นให้ไว้ไม่ใช่เหรอแล้วทำไมเจ้าถึงไม่ใช้พลังนั่นสร้าง สิ่งนั้น ซะล่ะ”

(..สิ่งนั้นที่ว่านี่…. คงหมายถึงห้องอาบน้ำสินะ)

“ไม่เอาหรอก มันต้องก่อสร้างเอาเองแถมยังต้องเสียค่าใช้จ่ายในการซื้อวัสดุมาอีก ยังไงก็ไม่คุ้มหรอก ไปโรงอาบน้ำดีกว่าซะอีกเสียแค่ 10g เอง”

….งั้นเหรอ ไม่ใช่ว่าเจ้าแค่ขี้เกียจจะทำเฉยๆหรอกเหรอ”

อาเซียพูด ดูเหมือนว่าเธอจะรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของเด็กหนุ่มเลยพูดสิ่งที่คิดไว้นั้นออกมา ก็นะ สำหรับคนที่ไม่ค่อยมีแรงมากมายอะไรอย่างเขานั้นคงไม่ไปทำอะไรในสิ่งที่ตัวเองไม่ถนัดหรอก ถ้าจะทำจริงๆก็คงจะใช้ให้คนไปทำแทนซึ่งอาเซียนั้นรู้ถึงจุดนี้

“ไม่หรอก…. งั้นผมไปเตรียมอุปกรณ์ก่อนละกันไว้อีกชั่วโมงนึงเจอกันนะ”

พูดจบเด็กหนุ่มก็เดินขึ้นไปที่ชั้นบนไปเตรียมของก่อนจะเดินลงมาแล้วเปิดประตูออกจากร้านไป

 

*********************************************************

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา……

 

“กลับมาแล้ว.... อา.. สบายตัวดีจริงๆ”

เด็กหนุ่มพูดพลางเอาผ้าเช็ดผมที่พาดไว้บนคอเช็ดหยดน้ำที่หยดลงมาจากหัวที่ยังเช็ดไม่ค่อยแห้งดีซักเท่าไหร่นัก

“ว่าแต่ นี่อาเซีย”

…………อะไร”

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าหนังสือที่เธอกำลังอ่านอยู่ก่อนจะจ้องมองเด็กหนุ่มอยู่ซักครู่หนึ่งจึงเอ่ยถามกลับไป

“ว๊าว น่าแปลกใจนะเนี้ย ปกติถ้าไม่เมินก็มองหน้าแล้วเงียบแท้ๆนะ- ขอโทษครับ จะไม่แกล้งอีกแล้วครับ….

อยู่ๆเด็กหนุ่มก็ขยับเขยื่อนร่างกายของเขาไม่ได้ ซึ่งเหมือนกับตอนที่เขาโดนเด็กสาวตรงหน้าแก้แค้นโดยการถูกไหล่จนเนื้อแทบฉีก ทำให้เด็กหนุ่มรู้ทันทีว่าเขาไม่ควรจะไปแกล้งอะไรเธออีกต่อไปนี้…. อย่างน้อยก็วันนี้ล่ะนะ

ก็ดี ว่าแต่เจ้าน่ะ….

“ครับ?

เธอพูดพลางปิดหนังสือเล่มหนาลงก่อนจะคลายพลังของเธอแล้วจึงเดินมาหาเด็กหนุ่ม

….

“อะ อะไรเหรอ ทำไมอยู่ๆก็เงียบล่ะ”

อาเซียก้มหน้าลงก่อนจะพูดอะไรซักอย่างที่มันเบามากๆ

พาไป

“พาไป? ไปไหนล่ะ?

พาไปซื้อของ หน่อยสิ….

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นก่อนจะเอ่ยปากขอร้องเด็กหนุ่มพร้อมกับใบหน้าที่ดูเขินอายและดูสมกับอายุของเธอ ซึ่งนับเป็นสิ่งที่เด็กหนุ่มไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักจากแวมไพร์น้อยตรงหน้า

(อาค่อยน่ารักสมกับวัยหน่อยถึงอย่างงั้นก็เถอะคงพูดออกมาตามที่คิดไม่ได้หรอก ไม่งั้นได้โดนห้ามขยับตัวเป็นรอบที่สามแหงๆ )

“ได้สิ งั้นไปกันเลยไหม?

….

อาเซียพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบก่อนที่ทั้งสองจะคุยอะไรกันอีกซักหน่อยแล้วจึงค่อยเดินออกจากร้านไป 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

136 ความคิดเห็น