ลำนำรักจิ้งจอกสวรรค์ (yaoi )

ตอนที่ 2 : ลำนำที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    21 ธ.ค. 59

ลำนำที่ 1

 


ที่ตั้งสำนักของปรมจารย์ชงอวี้อยู่บนหุบเขาเทียมเมฆาซึ่งเป็นยอดเขาสูงเสียดฟ้ายากนักที่คนธรรมดาจะขึ้นไปได้ แม้แต่ผู้ที่มีพลังยุทธก็ยังถือว่ายากลำบาก แต่แน่นอนว่าเขา อ้ายเยว่ผู้ซึ่งเป็นถึงจิ้งจอกสวรรค์ มีระดับพลังปราณถึงระดับจักรพรรดิ์นั้นเป็นเรื่องที่ง่ายแสนง่ายเหมือนเดินบนทางราบก็ไม่ปาน จากวันที่เขามาจุติใหม่ที่โลกนี้ก็ผ่านมาได้ 10 ปี พอดิบพอดี นับว่าชีวิตใหม่นี้สะดวกสบายกว่าชีวิตเดิมอยู่อักโข

 

หนึ่งคือเขาไม่ได้เป็นคนโดเดี่ยวไร้ญาติขาดมิตรเช่นแต่ก่อน เขามีอาจารย์และมีศิษย์พี่ที่เปรียบเสมือนครอบครัว

 

สอง ด้วยว่าร่างกายนี้คือจิ้งจอกสวรรค์ มันจึงแสนสะดวกสบายไม่ต้องกลัวเจ็บกลัวป่วย ไม่ต้องกลัวใครมาทำร้าย สามารถแปลงร่างกลับไปเป็นจิ้งจอกได้แต่อาจารย์ห้ามเด็ดขาด แน่นอนว่าเขาต้องแอบทำเพราะมันสะดวกเวลาเข้าไปในป่า

 

และสาม ด้วยความทรงจำในชาติที่แล้วยังอยู่ทำให้เขาสามารถเรียนรู้สิ่งต่างๆได้อย่างรวดเร็ว แถมยังประยุกต์ใช้ความรู้ในชาติที่แล้วมาใช้ในชาตินี้อีกด้วย นับว่าสะดวกสบายยิ่งนัก

 

และแน่นอนว่าตัวเขาในตอนนี้ไม่ใช่อาจารย์มหาวิทยาลัยผู้คร่ำเครร่งอีกแล้ว แต่เป็นหนุ่มน้อยผู้เริงร่าและทำตามอำเภอใจเป็นที่ยิ่ง

 

สถานที่ที่เขามาเกิดใหม่นี้จากการศึกษาตำรามามากมายฟันธงได้เลยว่ามันไม่ใช่โลกที่เขาเคยอยู่ไม่ว่าจะเป็นอดีตหรือปัจจุบันหรืออนาคตก็ตาม โลกแห่งนี้แต่เดิมเคยมีถึง 6 อาณาจักร แต่ตอนนี้เหลือเพียง 4 อาณาจักรใหญ่ ได้แก่ อาณาจักรเป่ยเปียน อาณาจักรหนานเปียน อาณาจักรซีเปียน และอาณาจักรตงเปียน นอกจากนั้นยังมี อาณาจักรเล็กๆ และเกาะเล็กเกาะน้อยที่ปกครองตนเอง แต่อยู่ภายใต้อำนาจของอาณาจักรใหญ่ พูดง่ายๆว่าเป็นเมืองขึ้นนั่นเอง

 

และด้วยมหาสงครามเมื่อพันปีก่อนโลกได้ถูกทำลายโดยจิ้งจอกสวรรค์และคู่พันธะสัญญา แน่นอนว่าไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่ศึกษาจากบันทึกที่ยังหลงเหลืออยู่ซึ่งก็มีน้อยมากและไม่ได้บอกลายละเอียกอะไรมากมาย เพียงแต่พูดถึงการที่จิ้งจอกสวรรค์เกิดคลุ้มคลั่งและทำลายอาณาจักรทั้ง 6 ราบเป็นหน้ากอง 2 อาณาจักรต้นเรื่องแห่งความวิปโยคต้องล่มสลายลง เหลือเพียง 4 อาณาจักรที่ถึงแม้รอดมาได้ก็บอบช้ำแสนสาหัสและต้องใช้เวลาฟื้นฟูนานถึง 500 ปี กว่าที่แผ่นดินจะฟื้นคืนจนสามารถกลับมาเพาะปลูก ป่าไม้จะเจริญงอกงาม วิทยาการความรู้ต่างๆที่ถูกทำลายจะกลับคืนมา นับว่าเป็นโศกนาฏกรรมที่ไม่ว่าเอ่ยถึงเมื่อใด ผู้คนก็ต้องหวาดผวา และในอีกพันปีให้หลังนี้เองที่เขาซึ่งเป็นจิ้งจอกสวรรค์ได้กลับมาจุติอีกครั้ง และแน่นอนว่าถ้าผู้คนรู้คงจะมีเรื่องราวยุ่งยากมากมายตามมาทั้งคนที่ต้องการทำลายด้วยกลัวโศกนาฏกรรมจะซ้ำลอยเดิม และคนที่ต้องการครอบครองด้วยอยากเป็นใหญ่ในแผ่นดิน

 

ร่างบางระบายลมหายใจ ดวงตาสีน้ำตาลใสเหม่อมองไปสุดขอบฟ้าสีคราม ด้วยคิดเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรก็ชวนให้ต้องกลัดกลุ้มทุกที ตัวเขาเองนั้นแม้ไม่ใช่คนดิบดีมากมาย แต่ก็ไม่เคยคิดร้ายกับใคร ถ้าในอนาคตเค้าต้องกลายเป็นเครื่องมือของคนชั่ว แบบนั้นคงสู่ยอมให้ใครสักคนฆ่าดีกว่ากระมัง

 

ร่างสูงใหญ่ที่ยืนอิงเสาอยู่เงียบๆทอดสายตาดำลึกล้ำมองเด็กหนุ่มที่นั่งทอดถอนหายใจอยู่ภายในศาลาแปดเหลี่ยมริมหน้าผา เส้นผมดำขลับถูกปล่อยยาวพัดพริ้วไปตามสายลมคลอเคลียข้างแก้มอย่างน่าชม เสียวหน้าขาวผ่องนั้นหวานล้ำยิ่งกว่าอิสตรี แม้จะโตมาด้วยกันแต่เขาก็มองได้ไม่รู้เบื่อ เลี่ยงหลิ่งยังจำวันแรกที่อาจารย์อุ้มอ้ายเยว่กลับมาที่สำนักได้ คืนนั้นพระจันทร์ทรงกลดทอแสงงดงาม อาจารย์ที่หายออกจากสำนักครู่ใหญ่ได้กลับมาพร้อมร่างน้อยในอ้อมกอด เพียงครั้งแรกที่ได้เห็นได้พบกันใจของเขาก็ปลิดปลิวหายไปอยู่ที่จันทร์ดวงนั้น เพียงได้เห็นดวงหน้าที่หลับพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของอาจารย์ สิ่งใดที่ว่างามในโลกนี้ก็พลันอับแสงไปจนหมด เล่ามวลบุปผาใดที่น่าดูชมก็พลันจืดชืดและหมองหม่นไปจนสิ้น ในคราแรกนั้นด้วยวัยที่พึ่งลวงเลยมาเพียง 12 หนาว เขาจึงไม่เข้าใจว่าความรู้สึกตอนนั้นมันคืออะไร เพียงคิดว่ามันคือความหลงใหลชื่นชม แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปจนเขาอายุล่วงเข้า 18 ปี จึงพึ่งตระหนักเป็นครั้งแรกว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่า รัก

 

หลังจากทอดอารมณ์อยู่พักใหญ่ร่างโปร่งก็สลัดความคิดหนักอึ้งออกไป แล้วคิดว่าในอนาคตหากอะไรมันจะเกิดก็คงต้องเกิดแระน่า ป่วยการจะมานั่งซึมจนเสียอรรถรสในปัจจุบันป่าวๆ เมื่อคิดดังนั้นเด็กหนุ่มจึงผุดลุกขึ้นยืดแขนขึ้นไปเหนือศีรษะอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะหมุนตัวเตรียมกลับเข้าสำนัก จึงได้มองเห็นร่างสูงที่ยืนอิงเสามองมาอยู่ก่อนแล้ว คิ้วเรียวคมเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ

 

        "ดูเจ้าไม่แปลกใจเลยที่เห็นข้า"

 

       "ก็ข้าได้กลิ่นอายของท่านตั้งนานแล้ว อย่าลืมสิว่าข้าเป็นสุนัขจิ้งจอกนะ แล้วนี่ท่านหายไปไหนมาเป็นเดือน ข้าคิดถึงจะแย่" อ้ายเยว่ฉีกยิ้มหวานรีบเดินเข้าไปเกาะแขนข้างนึงไว้อย่างออดอ้อน มือแบออกทวงของฝากทันที

 

        "คิดถึงข้ารึคิดถึงของฝากกันแน่" ชายหนุ่มยิ้มขำ พร้อมกับตีเบาๆไปที่มือเล็กหนึ่งทีอย่างหมั่นเขี้ยว

 

        "โอ้ยยย นี่ศิษย์พี่ท่านช่างใจร้ายนัก ไม่มีของฝากแล้วยังมาทำร้ายร่างกายกันอีก"

 

        ร่างเล็กเป่าแก้มป่องอย่างขัดใจ ปล่อยมือที่คล้องแขนไว้อย่างขัดเคือง จนร่างสูงต้องหลุดขำออกมาอีกรอบกลับท่าทางแสนงอนนั้น พลางชุกมือเข้าไปในอกเสื้อแล้วหยิบขนมที่บรรจงห่อมาอย่างดียื่นให้คนขี้งอนตรงหน้า เพราะรู้ว่าศิษย์น้องสุดแสนจะโปรดปานขนมหวานเป็นที่สุด เพราะอย่างนั้นเมื่อลงเขาไปครั้งใดสิ่งที่จะลืมซื้อตอนกลับมาไม่ได้เด็ดขาดคือขนมแปลกๆสารพัดชนิดในที่ต่างๆที่เขาเดินทางไป และแน่นอนว่าคนตรงหน้านั้นจะดีใจยกใหญ่ยิ่งกว่าได้แก้วแหวนเงินทองเสียอีก

 

        เมื่อเห็นห่อขนมที่ยื่นมาตรงหน้า มือบางก็รีบคว้าไว้ทันที และไม่ลืมฉีกยิ้มหวานให้เจ้าของขนม เล่นเอาร่างสูงถึงกับใจสั่น แม้จะอยู่ด้วยกันมานานจนพอจะมีภูมิคุ้มกันอยู่บ้าง แต่ว่ามาเจอยิ้มหวานหยดอย่างนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกัน และก่อนที่จะทนไม่ไหวจนอาจเผลอทำอะไรแปลก ร่างสูงก็หันหลังเดินหายลับกลับเข้าสำนักโดยไม่พูดไม่จา

 

        "อ้าวศิษย์พี่ รอข้าด้วยสิ คนอะไรอยู่ๆจะไปก้ไปไม่บอกไม่กล่าว" อ้ายเยว่ได้แต่บ่นงึมงำกับตัวเองเบาๆ พร้อมก้าวเดินตามร่างสูงเข้าไปด้านใน

 

 

 

 

ในระหว่างมื้อค่ำที่วันนี้มีศิษย์อาจารย์อยู่กันพร้อมหน้า กับข้าวบนโต๊ะก็ไม่ได้หรูหราพิเศษอะไรมากมาย แต่อ้ายเยว่กลับรู้สึกเจริญอาหารเป็นพิเศษ

 

วันนี้ดูเจ้าเจริญอาหารดีนะเยว่เออร์ มีเรื่องอะไรดีๆงั้นหรือ’  ชายชราเอ่ยทักร่างโปร่งที่วันนี้กินข้าวถึงสามชาม ดวงตาสีจางทอดมองอย่างเมตตา มือเหี่ยวย่นตามกาลเวลาวางตะเกียบลงช้าๆ

 

วันนี้เราศิษย์อาจารย์กินข้าวพร้อมหน้า จะไม่ให้ศิษย์เจริญอาหารได้อย่างไร หลายปีมานี้ศิษย์พี่ลงจากเขาบ่อย แถมไปทีก็น๊านนาน ท่านอาจารย์ก็เอาแต่เข้าฌาณวันๆไม่ค่อยได้เห็นหน้า ข้าอยู่คนเดียวเหงาจะแย่

 

ใบหน้าหวานสลดลงทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องที่ต้องอยู่คนเดียวบ่อยๆ เขาเองก็อยากจะลงเขาไปเที่ยวเล่นท่องยุทธภพแบบศิษย์พี่บ้าง ได้แต่เรียนรู้อยู่บนเขามานับสิบปีช่างน่าเบื่อนัก

 

ดวงตาซีดจางทอดมองใบหน้าหมองเศร้า มือลูบเคราขาวเป็นประกายอย่างใช้ความคิด นี่มันคงถึงเวลาแล้วกระมัง ต่อให้เขาพยายามจะยื้อเวลาไปเท่าใด แต่กงล้อแห่งโชคชะตามันก็ยังคงหมุนไปอยู่ดี สิ่งใดจะเกิด คงต้องเกิดอยู่ดี

 

"เจ้าอย่าได้เศร้าไปเลยเยว่เออร์ อีกครึ่งเดือนศิษย์พี่เจ้าลงเขาไปเที่ยวนี้ เจ้าเองก็ลงไปด้วยเถิด"

 

ลูกแก้วสีน้ำตาลเป็นประกายทันทีที่ได้ยินว่าให้ลงเขา ใบหน้าเศร้าสลดเมื่อครู่เปล่งประกายความสุขออกมาอย่างเด่นชัด

ลงเขา!!เย้ๆ จะได้ลงเขาแล้ว!!




--------------------------------------------------------------------



มาแล้วค่าตอนที่สอง อ้ายเยว่จะได้ลงจากเขาแล้วค่ะ ไม่รู้ว่าจะได้ไปเจออะไรบ้างเนอะ ต้องริติดตามค่ะ


***อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้กันบ้างนะคะ***


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

201 ความคิดเห็น

  1. #175 Crystal-knight (@night-crystal) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 18:59
    โอ๊ยน่ารัก มีคำผิดนิดนึงน้าาาา
    #175
    0
  2. #161 Drizzleinwinter (@Drizzleinwinter) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 11:45
    เสียวหน้า---->เสี้ยวหน้า 55555555
    #161
    0
  3. #141 Light Blue (@snookerbk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 08:03
    คำผิดเยอะมาก5555 ????เอาใจช่วยจ้าา
    #141
    0
  4. #122 ROSALENE (@faketheway) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 18:12
    งือ ศิษย์พี่ แววพระรองมาแต่ไกล555
    #122
    0
  5. #72 ALOHA (@chatriya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 18:54
    ศิษย์พี่จะเป็นแค่ผู้ปกป้อง หรือ เป็นผู้ถูกรักกันน๊า
    #72
    0
  6. #56 แกงส้ม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 10:04
    ลงเขา สงสัยจะมีเรื่องสนุกๆ
    #56
    0
  7. #35 Ruchaii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 09:44
    จะได้ลงเขาแล้วๆ เย่วน้อยจะเจอ อะไรมั้ยน้า ลุ้นๆ
    #35
    0
  8. #14 Hunhan8899 (@Hunhan8899) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 05:27
    จะได้เที่ยวเล่นแล้ว555
    #14
    0
  9. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 16:51
    น่าร้าาากกกก
    #6
    0
  10. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 12:35
    เย่วน้อยยยย น่ารักกกก ละลายหใดแล้ววว! ศิษพี่ต้องมีภูมิคุ้มกันเยอะๆและต้องปกป้องเย่วน้อยยิ่งชีพ!!! รออยุ่นะไรท์!
    #3
    0
  11. #2 Furuno (@27355) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 07:36
    เย่วน้อยน่ารักกกก
    #2
    0