ลำนำรักจิ้งจอกสวรรค์ (yaoi )

ตอนที่ 9 : ลำนำที่ 8 (เพิ่มเนื้อหา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    25 เม.ย. 60

ลำนำที่ 8

 



เมืองหนานจิงซึ่งเป็นเมืองชายแดนของอาณาจักรซีเปียนนั้นถือได้ว่าเป็นเมืองแห่งการค้า ไม่ว่าสิ่งที่เราท่านต้องการจะเป็นสิ่งใดถูกกฎหมายหรือผิดกฎหมายล้วนแล้วแต่หาได้ที่เมืองแห่งนี้ ด้วยเหตุนั้นหนานจิงจึงเป็นเมืองที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนจากทั่วทุกสารทิศเป็นดินแดนที่ไม่เคยหลับใหลไม่ว่ายามมืดหรือยามสว่าง

 

เส้นทางที่อี้เฟยหลงพาเขาเดินเข้ามานั้นคราคร่ำไปด้วยหญิงงามที่แต่งกายด้วยสีสันฉูดฉาดบาดตาและที่สำคัญสุดแสนจะบาดใจกับเสื้อผ้าบางเบาน้อยชิ้นที่เห็นไปถึงไหนต่อไหน โดยเฉพาะเจ้าก้อนเนื้อสองลูกที่เจ้าของรัดและดันมันขึ้นมาจนแทบทะลักออกมานอกชุดเกาะอก หลี่อ้ายเยว่ต้องยกมือขึ้นปาดเหงื่อกาฬที่พากันรินไหลราวกับสายน้ำทั้งที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนอะไรมากมาย รู้สึกเหมือนเลือดลมจะตีกลับจนเริ่มรู้สึกตนเองจะหน้ามืดอย่างไรอย่างนั้น ด้วยตัวตนของเขาเมื่อชาติก่อนก็เป็นอาจารย์ผู้คร่ำเคร่งและทำงานอยู่ในมหาวิทยาลัยและแน่นอนว่าห่างไกลสถานบันเทิงเริงรมย์ต่างๆโดยสิ้นเชิง ครามาในชาตินี้จวบแต่เล็กจนโตมานี้ก็อยู่แต่บนเขามิได้มาแปดเปื้อนกับโลกภายนอก ขณะที่เฝ้าท่องยุบหนอพองหนออยู่นั้นบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ที่แลมาเห็นหนุ่มหล่อก็พากันรีบเข้ามารุมล้อมออดอ้อน หน้าอกหน้าใจมีเท่าไหร่ล้วนบดเบียดลงไปบนลำแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของร่างสูง โดยไม่แม้แต่จะชายตาแลหนุ่มน้อยหน้าจืดที่ยืนหัวโด่อยู่ด้านข้างแม้แต่นิดเดียว แถมยังดันเขาออกมาจนกระเด้งออกมาอยู่นอกวงล้อมดังเป็นส่วนเกิน

 

เอ่อๆ เอ็งมันหล่อ!! อ้ายเยว่ทำเสียงจิจ๊ะในรำคอ เลือดลมที่แปรปรวนอยู่เมื่อครู่สงบนิ่งโดยพลัน แขนเรียวงามยกขึ้นกอดอกอย่างเซ็งในอารมณ์ ดวงตาเล็กหยีเหล่มองร่างสูงที่ยังทำหน้านิ่งเป็นพระอิฐพระปูนอย่างมั่นไส้

 

แต่เมื่อมาคิดดูแล้ว ในวังหลวงก็คงมีหญิงงามมาให้เชยชมไม่ขาด อาจงดงามกว่านี้มากมาย เช่นนั้นแล้วเจ้าตัวคงจะไม่สนใจดอกไม้ริมทางเช่นนี้กระมัง ถ้ายังไงยกให้เขาสักคน..อะไม่ใช่ๆ ถ้าไม่สนใจก็รีบๆเดินไปสักทีสิ จะยืนให้สาวๆลูบหน้าลูบหลังกินเต้าหู้อยู่ทำไม

 

“คุณชายท่านนี้ ข้าน้อยเหมยฮวาขอเชิญคุณชายไปจิบสุรารสเลิศ ชมการร่ายรำที่หออิ่งชุน ไม่ทราบว่าคุณชายวนใจหรือไม่เจ้าค่ะ วันนี้มีการแสดงชุดพิเศษ รับรองว่าคุณชายจะต้องชื่นชอบอย่างแน่นอน” เป็นหญิงสาวนางหนึ่งกล่าวขึ้นมากลางวง เสียงหวานใสนั้นไพเราะจนไม่ว่าใครได้ยินคงต้องเคลิ้มตามเป็นแน่ อ้ายเยว่กวาดตามองสตรีที่เอื้อนเอ่ยอย่างพิจารณา ร่างบอบบางแต่ก็มีสัดส่วนของสตรีเพศสมบูรณ์อยู่ในชุดสีชมพูหวานเนื้อบางเบา เครื่องหน้ากระจุ๋มกระจิ๋มน่ารักมากกว่างดงาม แต่ที่โดดเด่นสุดนั้นคงจะเป็นดวงตาดอกท้อที่ดูทั้งอ่อนหวานออดอ้อนและเศร้าสร้อยไปในคราวเดียวกัน เป็นสตรีที่บุรุษทั้งหลายอยากจะโอบประครองไว้บนฝ่ามือ แน่นอนว่าอ้ายเยว่ก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน อะแฮ่ม..ก็เขาเป็นบุรุษนี่นา!!

 

ลิ้มฝีปากจิ้มลิ้มสีชมพูแย้มยิ้ม ดวงตาดอกท้อช้อนขึ้นมองบุรุษร่างสูงอย่างมีความหวัง หวังอะไรว่ะ? อ้ายเยว่คิดอย่างกังขาในสายตาที่สื่อความหมายมากกว่าที่ควร ก่อนเบนสายตาไปมองบุรุษร่างสูงที่ยังทำหน้าได้เรียบสนิทศิษย์ส่ายหน้า อืมม นี่ตกลงพ่อเจ้าประคุณเป็นคนเย็นชาหรือคนตายด้านกันแน่นี่

 

“เช่นนั้นรบกวนแม่นางนำไปเถอะ” ในที่สุดเสียงทุ้มเย็นชาก็เอ่ยขึ้นมา คนที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ แย้มรอยยิ้มงดงามก่อนผายมือเชื้อเชิญให้เดินตามไป

 

“นี่ท่านมาอารมณ์ไหนกัน นึกอยากจะจ้ำจี้มะเขือเปาะอะไรขึ้นมาในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน ข้านึกว่าท่านจะรีบกับเมืองหลวงเสียอีก แต่ก็นะหากท่านต้องการจะผ่อนคลายอารมณ์ตามประสาบุรุษบ้างก็หาได้มีปัญหาอันใดหรอก ข้าเข้าใจๆ”  ใบหน้าจืดชืดยื่นเข้าไปกระซิบกระซาบเบาๆ แต่ดวงตายังไม่ละไปจากสะโพกกลมกลึงในชุดสีชมพูเบื้องหน้าที่ส่ายไปมาอย่างเย้ายวนตามการเคลื่อนไหว ก่อนจะโดนมะเหงกของใครบางคนเขกลงมากลางหน้าผากอย่างไม่แรงนัก

 

“เจ้านี่คิดเหลวไหลอันใด” ใบหน้าคมคายส่ายไปมายกยิ้มมุมปากอย่างอ่อนใจ ปกติออกจะฉลาด แต่บางเรื่องบางคราวก็ดูไร้เดียงสาจนน่าหัวเราะ

 

“เหลวไหลอันใดล่ะ ท่านมาสถานที่เช่นนี้ไม่ให้คิดว่ามาหาความสุข เช่นนั้นจะให้คิดว่ามาหาข้าวกินรึยังไง” มือเรียวขาวผ่องยกขึ้นลูบหน้าผากปอยๆ ไม่วายส่งสายตาเอาเรื่องไปให้ร่างสูงตรงหน้า แก้มขาวซีดป่องออกอย่างขัดใจ ยิ่งทำให้ใครบางคนยิ้มขำอย่างพึงพอใจเข้าไปอีก

 

ความสนิทสนมของคนทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาดอกท้อตลอดเวลา ดวงตาสวยหวานปนออดอ้อนในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรงด้วยไฟริษยา แต่เพียงครู่เดียวมันก็จางหายไปกลับมาสงบนิ่งดังเดิม

 



-------ต่อ--------

 



ร่างโปร่งบางเย้ายวนเดินนำบุรุษหนึ่งร่างสูงใหญ่องอาจสง่างามแม้จะอยู่ในชุดผ้าฝ่ายธรรมดาสามัญ กับอีกหนึ่งบุรุษร่างสูงโปร่งแต่ใบหน้าจืดสนิทเดินลึกเข้าไปในย่านสถานเริงรมย์ เมื่อเดินลึกเข้ามาพอสมควร จึงพาเลี้ยวเข้าไปในเรือนหลังหนึ่งที่ติดโคมไว้สว่างไสวงดงาม ด้านหน้ามีสาวงามมากหน้าหลายตากำลังชม้ายชายตาส่งยิ้มหวานให้แก่เล่าบุรุษที่เดินผ่านไปมา เหมยฮวาเดินนำอี้เฟยหลงและอ้ายเยว่เดินลึกเข้าไปด้านใน ผ่านโถงกลางที่บัดนี้กำลังมีเล่าผีเสื้อแสนงามกำลังร่ายรำอย่างเย้ายวนด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้นเสียยิ่งกว่าด้านนอกจน ลูกแก้วสีน้ำตาลอดจ้องมองอย่างเผลอไผลไม่ได้ จนคนที่เดินอยู่เบื้องหน้าหยุดเดินพลางจ้องมองนิ่งเย็นตนยังไม่สังเกต จนเมื่อร่างปะทะเข้ากับอกแกร่งนั่นแระจึงได้รู้สึกตัว

 

“นี่ท่าน..จะหยุดเดินก็กรุณาส่งสัญญาณบอกกันสักนิดไม่ได้รึอย่างไรนะ!!”  

 

ดวงตาคมทอดมองใบหน้าจืดชืดอย่างตำหนิ“ข้าเรียกเจ้าแล้วแต่เจ้าไม่ได้ยินเองต่างหาก คงเพราะมัวแต่มองเล่าหญิงงามอยู่กระมัง” 

 

เหมยฮวาที่ยืนอยู่ถัดไปจากร่างสูง ยกแขนเสื้อยาวรุยร่ายขึ้นปิดริมฝีปากก่อนส่งเสียงหัวเราะอย่างมีจริตจะกร้าน “คุณชายน้อยท่านนี้คงไม่เคยมาสถานที่เช่นนี้กระมังจึงรู้สึกตื่นเต้นเป็นธรรมดา หากคุณชายน้อยสนใจหญิงสาวนางใดเป็นพิเศษข้าน้อยสามารถจัดการให้ท่านได้นะเจ้าค่ะ”

 

อ้ายเยว่ยิ้มอย่างฝืดเฝื่อนรีบโบกมือส่ายหัวเป็นพัลวัล เหมยฮวาเพียงยิ้มบางก่อนเชื้อเชิญคุณชายทั้งสองขึ้นไปบนชั้นสองที่มีห้องต่างๆเรียงรายอยู่มากมาย ลูกแก้วสีน้ำตาลอดจะเหลือบมองห้องหับต่างๆอย่างสนใจใคร่รู้ เพราะจะว่าไปแล้วเขาเองก็ไม่เคยมาสถานที่เช่นนี้จริงๆนั่นแหละ ความคิดวุ่นวายในสมองพลันหยุดชะงัก เมื่อหูได้ยินเสียงแปลกๆลอยล่องออกมาจากห้องๆหนึ่ง สายตาเจ้ากรรมจึงอดสอดส่องเข้าไปไม่ได้ แม้จะเคยดูหนังประเภทปลุกใจเสือป่าตามประสาบุรุษในชาติก่อน แต่ไอ้หนังสดที่มองลอดประตูที่แหงมอยู่เข้าไปเห็นนี่มันก็ช่าง.... ใบหน้าขาวซีดพลันแดงกร่ำ หัวใจเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง สองขารีบก้าวเดินจนแทบพันกัน พล่ำท่องยุบหนอพองหนอในใจ

 

ดวงตาคมดุจเหยี่ยวเหลือบมองร่างที่รีบเดินขึ้นมาเคียงข้าง แม้จะก้มหน้างุดแต่ก็ไม่อาจปิดบังใบหน้าที่แดงซ่านจนลามมาถึงใบหู จนคนหน้านิ่งไม่อาจบังคับริมฝีปากที่โค้งขึ้นด้วยความขบขันกับปฏิกิริยาเด็กน้อยของใครบางคนไม่ได้

 

“เชิญท่านทั้งสองเจ้าค่ะ” เมื่อมาถึงห้องๆหนึ่งในส่วนลึกสุด เหมยฮวาจึงเผยมือเชิญบุรุษทั้งสองเข้าไปด้านใน ก่อนยอบกายอย่างอ้อนช้อยแล้วเดินจากไป แต่ก่อนไปก็ไม่วายทอดสายตาแสนเศร้าสื่อความหมายไปที่อี้เฟยหลง ซึ่งเพียงพยักหน้ารับคำแล้วผลักประตูเข้าไปด้านในโดยไม่แม้จะเหลือบแลมองร่างอรชรนั้นสักนิด

 

ภายในห้องปรากฏร่างบุรุษสูงโปร่งที่หน้าตาเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว ซึ่งก็คือซือเสียนและซือจิ้นองครักษ์ประจำตัวขององค์ชายห้านั่นเอง เมื่อทั้งสองเห็นอี้เฟยหลงก็รีบคุกเข่ายกมือประสานทำความเคารพทันที

 

“ถวายพระพรองค์ชายห้า พระอาญามิพ้นเกล้า พวกกระหม่อมสมควรตายยิ่งนักที่ปล่อยให้องค์ชายต้องทรงลำบาก มิได้อยู่ข้างพระวรกายปกป้องพระองค์”

 

“ลุกขึ้นเถอะ..หากมิได้พวกเจ้าช่วยสกัดและหลอกล่อศัตรูข้าหรือจะรอดพ้นมาได้ เพียงแต่หลังจากนั้นเกิดสิ่งใดขึ้นพวกเจ้าหายไปไหนมา” ร่างสูงสง่านั่งลงก่อนจะรับน้ำชาที่ซือเสียนรินส่งให้ขึ้นจิบ อ้ายเยว่ที่ยังยืนอยู่ข้างร่างสูงมองชาดอกเหมยและขนมบนโต๊ะตาละห้อย กลิ่นชาดอกเหมยลอยอบอวลประสานกับกลิ่นขนมเฉียวกั่ว*ชวนน้ำลอยสอ ร่างสูงเพียงร้องหึในลำคอก่อนจะเอื้อมมือไปรินชาใส่ถ้วยแล้ววางลงถัดไปด้านข้างตน ลูกแก้วสีน้ำตาลพลันแวววาวอย่างยินดี ก่อนจะรีบนั่งลงเคียงข้างจิบชากินขนมอย่างสำราญใจ นับว่าเจ้าองค์ชายหน้าเย็นนี่ยังรู้กาลเทศะอยู่บ้าง

 

ซึ่งการกระทำนั้นอยู่ในสายตาองครักษ์แฝดทั้งสองตลอดเวลา พวกมันต้องอ้าปากตาค้างด้วยความประหลาดอย่างปิดไม่มิด นี่พวกมันตาฝาดไปใช่หรือไม่? หากผู้อื่นมาพบเห็นคงตื่นตกใจจนแทบเป็นลมตายเป็นแน่แล้ว

 

 



*ขนมเฉียวกั่ว เป็นขนมโบราณที่ทำจากแป้งข้าวสาลี น้ำตาลทราย น้ำตาลข้าวมอลท์ เต้าหู้อ่อน และเกลือมาผสมกัน แล้วนำไปทอดในน้ำมันจนเป็นสีเหลืองทอง

 






**ขออภัยจริงๆที่หายไปค่ะ บ่มีคำแก้ตัวใดใด กราบบบบ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

201 ความคิดเห็น

  1. #134 แกงส้ม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 15:18
    เยว่ โดนขนมล่อลวง
    #134
    0
  2. #104 kwa_rkh (@kwa_rkh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 10:08
    สนุกมากเลย ติดตามนะคะ
    #104
    0
  3. #103 Mellow 64 (@oiltyfou) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 03:57
    รอตอนต่อไปน้าาาาาเป็นกำลังใจให้มาต่อเร็วๆ
    #103
    0
  4. #99 นารุจัง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 14:28
    ติดตามด้วยคน สนุกๆๆ
    #99
    0
  5. #98 THE DO (@tabbydororo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 12:18
    กลับมาต่อไวนะคะ

    #98
    0
  6. #95 misaki_kung (@misaki_kung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 09:32
    555 หายไปนานจนต้องย้อนกลับไปอ่นไหม่
    #95
    0
  7. #94 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 08:51
    รออออออออ
    #94
    0
  8. #93 M-Cosmo (@M-Cosmo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 08:20
    โอ้ววววว มาต่อเเล้วเว้ยยยยย เเล้วก้ต้องนอนรอตอนต่อไปอย่างใจเย็น~~ อามิดตาพุทธ เหอๆๆๆ
    #93
    0
  9. #92 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 16:40
    เกือบลืมไรท์ไปแล้วววว
    #92
    0
  10. #91 Zoul_Zap (@jane-1803) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 21:39
    บอกตงว่า ลืมเนื้อ 555
    กลับไปอ่านใหม่อีกรอบ อิอิ
    #91
    0
  11. #90 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 20:53
    ลืมเนื้อเรื่องเบาๆ
    #90
    0
  12. #89 misaki_kung (@misaki_kung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 10:22
    หายไปนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #89
    0
  13. #88 M-Cosmo (@M-Cosmo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 08:41
    ไรท์ กลับมาเเย้ววววว บอกเลยต้องกลับไผอ่านตอนก่อนหน้า เพราะจำไม่ได้55555 มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ อิอิ จะปูเสื่อรอเยยยย
    #88
    0
  14. #86 Kornkanoklemsa (@Kornkanoklemsa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 06:45
    ในที่สุดก็มาแล้ววว
    #86
    0
  15. #85 mamiya_p (@pitnapat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 06:17
    รออออออ
    #85
    0