พระชายาแสนรัก(ป่วนรักท่านอ๋อง)

ตอนที่ 12 : บทที่8 ข้อตกลง2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    21 ธ.ค. 59

ต่อ2/2

“หนิงเอ๋อร์”

“เพคะ” ข้าขานรับทั้งๆที่ยังเกาะขอบหน้าต่างมองลงไปยังตลาดเบื้องล่าง

“หันมาคุยกับเปิ่นหวางก่อนได้หรือไม่” ท่านอ๋องหกว่าแล้วก็ไม่รอฟังคำตอบเปลี่ยนท่านั่งเจ้าตัวเล็กให้นั่งคร่อมตักหันหน้าเข้าหาพระองค์ทันที จากนั้นพระองค์ก็ใช้พระหัตถ์เชยคางเจ้าตัวเล็กให้เงยขึ้นมาสบตาของพระองค์

“หนิงเอ๋อร์เปิ่นหวางรู้ว่าเจ้าฉลาด เจ้าต้องเข้าใจเรื่องที่เปิ่นหวางอยากจะพูดกับเจ้าเป็นแน่”

“หม่อมฉันไม่เข้าใจเพคะ หม่อมฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลยเพคะว่าท่านอ๋องจะพูดอะไรกับหม่อมฉันกัน” ข้าถามออกไปด้วยสายตาและท่านทางอันไร้เดียงสา

“เฮ่อ..เอาเถอะถึงเจ้าจะยังไม่เข้าใจแต่เปิ่นหวางจะทำให้เจ้าเข้าใจเอง”

“เพคะ หม่อมฉันรอฟังอยู่เพคะ” มารอดูกันท่านอ๋องว่าท่านจะทำให้ข้าตกลงได้อย่างไร

“เจ้าว่าเปิ่นหวางหล่อเหลาหรือไม่”

“เอ่อ หล่อเพคะ” ชิจะให้ความหล่อมาหลอกล่อข้าหรือท่านอ๋อง

“เปิ่นหวางมีอำนาจและความน่ายำเกรงเป็นรองเพียงแต่องค์ฮ่องเต้เท่านั้นใช่หรือไม่” อา..เอาอำนาจมาล่อลวงข้าหรือ

“คงเป็นเช่นนั้นเพคะ”

“เปิ่นหวางร่ำรวยมากนะ” เอ่อ..ท่านอ๋องเจ้าค่ะเงินทองเป็นของนอกกายนะเจ้าคะ แต่ก็น่าสนใจดีนะ

“แล้วอย่างไรเล่าเพคะ หม่อมฉันไม่เข้าใจเพคะ ท่านอ๋องต้องการสิ่งใดกันแน่เพคะ”

“เปิ่นหวางเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการเป็นสามีในอนาคตของของสตรีทุกคน”

“เอ่อ..คงเป็นเช่นนั่นเพคะ”

“เจ้าเห็นด้วยกับเปิ่นหวางทุกเรื่อง เช่นนั้นเจ้าก็คงจะต้องตอบตกลงเรื่องการหมั้นหมายของเจ้ากับเปิ่นหวางใช่หรือไม่”

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรกันเพคะ” ข้าถึงกลับถลึงตาใส่ท่านอ๋องแล้วต้องรีบตอบออกมาเพื่อกันการมัดมือชกทันที ท่านอ๋องผู้นี้ท่านจะมามัดมือชกข้าอย่างนั้นหรือ ชิ  ท่านอ๋องที่ได้ยินคำตอบที่ไม่ถูกพระทัยถึงกับมีสีหน้าอึมครึมขึ้นมาทันทีกัดฟันถามเจ้าตัวเล็กออกมาว่า

“แล้วจะมีผู้ได้เหมาะสมที่จะแต่งกับเจ้าได้ดีไปกว่าเปิ่นหวางกัน”

“หม่อมฉันยังเด็กนักเพคะ พี่ใหญ่กับพี่รองบอกหม่อมฉันว่าหม่อมฉันยังไม่สมควรคิดเรื่องเล่านี้เพคะ” ท่านอ๋องที่ได้ยินดังนั้นถึงกับนึกเคืองพี่ชายของเจ้าตัวเล็กขึ้นมาวูบใหญ่

“แล้วถ้าเปิ่นหวางบังคับหมั้นหมายกับเจ้าเล่า” ท่านอ๋องถามออกมาด้วยน้ำสียงเย็นชา

“แง้งงงงง....” ยังท่านยังไม่เข็ด ข้าสู้ท่านไม่ได้แต่ไม่ได้หมายความว่าเด็กห้าขวบเช่นข้าจะไม่มีทางที่จะทำให้ท่านปวดหัวนะ ข้าที่สู้ไม่ได้จึงใช้น้ำตาเข้าสู้ดูสิว่าท่านจะทนได้นานหรือไม่ ท่านอ๋องหกถึงกับตกใจมือไม้สั่นที่เจ้าตัวเล็กร้องไห้ออกมาเสียงดัง

“ชู่...ชู่...อย่าร้องเจ้าตัวเล็ก ชู่..ชู่...”ทั้งกอดทั้งปลอบเจ้าตัวเล็กก็ยังมิยอมหยุดร้องไห้แล้วพระองค์จะทำเช่นไรได้ถ้ามิทรงต้องยอมแพ้ พระองค์มิปรารถนาให้เจ้าตัวเล็กเสียน้ำตาแม้แต่น้อย

“ชู่..ชู่..หยุดร้องเถอะหนิงเอ๋อร์ เปิ่นหวางยอมแพ้เจ้าแล้ว เปิ่นหวางจะไม่บังคับเจ้าแล้ว ชู่...”

“หึก..หึก ท่านพ่อ..ท่านแม่..ท่านลุง..ท่านพี่..เลี้ยง..หึก..หึก หม่อมฉัน..มาแบบตามใจ..หึก..หึก ไม่เคยบังคับ..หึก..ให้หม่อมฉัน..ทำสิ่งที่..หม่อมฉันไม่อยากทำ..หึก..หม่อมฉัน...ไม่เหมาะสม..หึก..จะหมั้นหมาย..กับ...”ข้าพูดขึ้นทั้งที่ยังสะอึกสะอื้นอยู่ยังไม่ทันจบประโยคดีท่านอ๋องหกก็กล่าวตัดบทขึ้น

“เจ้าอย่าได้พูดว่าเจ้าไม่เหมาะสมอีก เหมาะสมหรือไม่เป็นเปิ่นหวางที่เป็นผู้ตัดสินใจ”ท่านอ๋องหกที่ได้ยินเจ้าตัวเล็กพูดอย่างสะอึกสะอื้นแย้งขึ้นทันที แล้วโอบเจ้าตัวเล็กให้แนบอกกว้างของพระองค์ลูบหัวลูบหลังเพื่อปลอบให้นางหายสะอึกสะอื้นอยู่อีกสักพัก

“เปิ่นหวางอยากรู้ บุรุษแบบใดกันที่เจ้าอยากจะแต่งงานด้วยกัน” ท่านอ๋องหกถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กหายจากอาการสะอึกสะอื้นแล้ว

“หม่อมฉันไม่รู้ หม่อมฉันไม่เคยคิดเพคะ แต่ถ้าหม่อมฉันเลือกได้ หม่อมฉันอยากได้บุรุษที่ไม่บังคับให้หม่อมฉันทำในสิ่งที่หม่อมฉันไม่อยากทำ มิต้องตามใจหม่อมฉันทุกอย่างก็ได้เพียงแค่มิบังคับหม่อมฉันเป็นใช้ได้ อืมมม” ข้าครุ่นคิดอยู่อีกสักพัก เออไม่เคยคิดแหะว่าอยากแต่งงานกับบุรุษเช่นไร

“แล้วอย่างไรอีกเล่าหนิงเอ๋อร์”ท่านอ๋องหกเห็นเจ้าตัวเล็กทำท่าทางครุ่นคิดอย่างจริงจังถามขึ้น

“อืมมม คงต้องเป็นบุรุษที่เข้าใจในตัวหม่อมและถามความคิดเห็นหม่อมฉันให้หม่อมฉันได้มีส่วนร่วมในการตัดสินใจกระมั้งเพคะ” อืมนะเพราะว่าในยุคสมัยนี้สตรีไม่มีสิทธิ์มีเสียงนี่นะ ไม่ได้หรอกข้ามิยินยอมเชื่อฟังแต่คำสั่งโดยที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงหรอกนะ

“อืม มีเรื่องอื่นอีกหรือไม่”

“อืม..หม่อมฉันรู้ว่าเรื่องสามภรรยาสี่อนุเป็นเรื่องปกติ หม่อมฉันก็มิได้ห้ามเพียงแต่คงจะกังวลใจมากถ้าหากว่าสามีในอนาคตของหม่อมฉันเลือกอนุหรือภรรยารองที่ร้ายกาจเข้าบ้านเพคะ”

“อืม เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเจ้าก็จะไม่แต่งเป็นน้อยใช่หรือไม่”

“แน่นอนสิเพคะ ท่านลุงทั้งสองของหม่อมฉันเป็นขุนนางนะเพคะ ท่านลุงจงหยวนเป็นถึงขุนนางขั้นแปดเป็นถึงที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของฮ่องเต้(สูงสุดขั้นเก้าส่วนมากจะเป็นเชื้อพระวงค์) ท่านลุงหยวนหลี่เป็นขุนนางขั้นหกและเป็นถึงท่านรองแม่ทัพ ท่านพ่อนั้นเป็นขุนนางขั้นสี่เป็นซื่อฝุประจำสำนักศึกษาหลวงนะเพคะ หม่อมฉันมิคิดจะแต่งเป็นน้อยเข้าจวนใดเป็นแน่” ข้าที่เริ่มไม่สบอารมณ์ยกมือขึ้นกอดอกปากน้อยๆยื่นออกมาทันที ชิ จะให้ข้าแต่เป็นน้อยอย่างนั้นหรือ ท่านอยากตายสินะ

“เปิ่นหวางมิได้หมายความเช่นนั้น เจ้าอยากเพิ่งอารมณ์เสียไปเลย” ท่านอ๋องหกยิ้มออกมาเล็กน้อยที่เห็นท่าทางน่ารักของเจ้าตัวเล็กแล้วจึงปลอบโยนเจ้าตัวเล็กที่อารมณ์เสียให้เย็นลง

“ถ้าเจ้าตกลงใจที่จะแต่เป็นพระชาเอกของเปิ่นหวาง เปิ่นหวางจะทำให้เจ้าทุกข้อที่เจ้าอยากได้”

“อ่า อ่า แต่ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันเพิ่งจะห้าขวบเองนะเพคะ” ท่านอ๋องหกผู้คนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่นะ

“เปิ่นหวางรู้ หมั้นหมายกันไว้ก่อนเมื่อเจ้าถึงวัยปักปิ่นแล้วค่อยแต่งเข้าวังไป๋หูอย่างไรเล่า”

“อะ แต่ว่าหม่อมฉันมีข้าเสียมากมาย แล้วอีกอย่างอีกหน่อยท่านอ๋องท่านอาจจะพบสตรีที่ท่านอ๋องชอบมากกว่าข้าก็เป็นได้นะเพคะ ขอทรงไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนด้วยเถอะเพคะ มีคำกล่าวที่ว่ากาลเวลาเปลี่ยน คนย่อมเปลี่ยนตามนะเพคะ”

“เจ้าก็คอยอยู่ข้างเปิ่นหวาง อย่าให้ใครมาเปลี่ยนใจเปิ่นหวางได้สิ” อุตะ อัยยะ แผนสูงสะด้วย

“หม่อมฉันมีข้อเสียมากมายเลยนะเพคะ” ดูสิท่านจะทำเช่นไร

“ถ้าไม่เป็นสิ่งที่ใหญ่หลวงเกินไปเปิ่นหวางรับได้”

“ข้าไม่เก่งการบ้านการเรือน”

“ไม่เป็นไรที่วังของเปิ่นหวางมีนางกำนัลมากมาย”

“ข้าไม่เรียบร้อย กิริยามารยาทไม่สำรวมที่จะเป็นพระชายา”

“เรื่องพวกนี้ฝึกฝนกันได้ เปิ่นหวางว่าเจ้าทำได้ เจ้าฉลาด ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะทำหรือไม่ก็เท่านั้น” วู้มีรู้ทันด้วยแหะ

“เฮ้อ... ท่านอ๋องท่านคิดเช่นไรกับหม่อมฉันกันแน่ หม่อมฉันไม่เข้าใจ”ข้าละไม่เข้าใจท่านจริงๆท่านอ๋องสาวงามมากมายอยากแต่งเข้าวังไป๋หูของท่าน ท่านจะมาหว่านล้อมข้าทำไมกัน ทันทีที่ข้าถามคำถามนั้นออกไปท่านอ๋องหกถึงกับหน้าฉีดสี เปลี่ยนเป็นสีแดงไปหมด หันหน้าหนีเจ้าตัวเล็กที่นั่งจ้องพระองค์อยู่ทันที แต่ถ็ไม่สามารถปกปิดใบหูที่แดงกล่ำนั้นได้หมด

“เปิ่นหวาง..เปิ่นหวาง.. ชอบเจ้า เจ้าน่ารักน่าเอ็นดู” ท่านอ๋องเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก ช่างดูน่ารักยิ่งนัก

“ท่านอ๋องเพคะ ความน่ารักน่าเอ็นดูนั้นจะหมดไปเมื่อหม่อมฉันโตขึ้น ส่วนความชอบนั้นก็หมดไปได้เมื่อหม่อมฉันหมดความน่ารักน่าเอ็นดูเพคะ” ข้ายกมือขึ้นกอดออกทำตาคว่ำใส่ท่านอ๋องหกทันที ท่านอ๋องหกเมื่อได้ยินดังนั้นจึงหันกลับมาเห็นท่าท่างน่ารักน่าเอ็นดูของเจ้าตัวเล็กก็เอ่ยขึ้นว่า

“ความชอบเป็นจุดเริ่มต้นของความรักเจ้ารู้หรือไม่หนิงเอ๋อร์”

“แต่ก็สามารถหมดไปได้เช่นกันเพคะ” ข้าเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

“แล้วเหตุใดเจ้าไม่ลองให้โอกาสเปิ่นหวางก่อนเล่า”

“แล้วถ้าวันหนึ่งท่านอ๋องหมดความชอบความเอ็นดูที่มีให้หม่อมฉันเล่าเพคะ”

“จะไม่มีวันแน่เปิ่นหวางสัญญา เจ้ากล้าพิสูจน์กับเปิ่นหวางหรือไม่เล่า”

“สตรีที่ถูกยกเลิกการหมั้นหมายนั้นจะเป็นที่ครหามากมายนะเพคะท่านอ๋อง”

“จะไม่มีวันนั้นแน่นอน”

“เฮ้อ...ถ้าเช่นนั้นลองดูก็ได้เพคะ หม่อมฉันคงไม่สามารถหาเหตุผลมาหักล้างท่านอ๋องได้เป็นแน่แล้ว ให้กาลเวลาเป็นบทพิสูจน์ความรู้สึกของเราก็แล้วกันเพคะ”

“ได้เปิ่นหวางจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็นเอง”

 

ในความรู้สึกของท่านอ๋องหกนั้น พระองค์มิได้แปลกใจมากนั้นที่เจ้าตัวเล็กของพระองค์พูดจาตอบโต้พระองค์อย่างฉลาดเฉลียว พระองค์ทรงพอรู้มาบ้างว่านางฉลาดกว่าเด็กในวัยเดียวกันมากนัก นางสอบเข้าสำนักศึกษาหลวงและทำคะแนนได้สูงที่สุดเท่าที่เคยมีการจัดสอบเข้าอย่างที่มิมีผู้ใดเคยทำได้มาก่อน อีกทั้งนางมิได้พยายามดึงดูดความสนใจของพระองค์เมื่อครั้งแรกที่พอเจอ ครั้งที่สองที่พบเจอนั้นเจ้าตัวเล็กก็ทิ้งพระองค์เอาไว้ที่ศาลาริมสระบังอย่างไม่สนใจพระองค์เลย ส่วนครั้งนี้นางตอบรับมาทานอาหารกลางวันกับพระองค์นั้น พระองค์ก็คาดว่านางคงต้องการดูท่าทีของพระองค์เป็นแน่แล้ว ตลอดการสนทนานั้นนางพยายามหาทางเอาตัวรอดอย่างชาญฉลาดยิ่งนัก นี่สิถึงจะเหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาเอกของวังไป๋หู ใครก็อย่าหวังจะมาแย่งนางไปจากพระองค์ได้


** สั้นไปไหมอะกะระยะตอนไม่ค่อยถูกเท่าไหร่ วันนี้ขอเอาท่านอ๋องมาเสริฟแค่ตอนเดียวนะคะ

**เนื่องจากผู้(หัด)แต่งเขียนตอนต่อตอนจึงมิได้มีสต็อกเก็บไว้เพื่อที่จะได้ลงทุกวันต้องขอโทษด้วยนะคะ

** ต้องขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ให้กำลัง และคอมเม็นพูดคุยกันนะคะ อ่านทุกคอมเม็นแน่นอนคะ สิ่งแรกที่ลืมตาตื่นนอนในทุกๆเช้าของอาทิตย์นี้คือเช็คคอมเม็นคะ อ่านไปยิ้มไป ถึงแม้บางคอมเม้นจะทำให้เสียการทรงตัวไปชั่ววูบแต่ก็กับมาตั้งตัวได้หลังจากนั้นไม่นานนักเพราะว่ายังมีนักอ่านทุกท่านรออยู่เนาะ ขอบคุณคะ ขอบคุณมากค่ะ ผู้(หัด)แต่งคนนี้ถึงกับปาดน้ำตาด้วยความตื้นตั้นที่นักอ่านทุกท่านได้มอบความอบอุ่นและการตอบรับที่เหนือความคาดหมายให้แก่นิยายบ้านๆเรื่องนี้

เจอกันในบทต่อไปพรุ่งนี้นะคะ....เออ เนื่องจากเวลาที่แตกต่างกัน เวลาที่ผู้แต่งตื่นนอนคือเวลาที่นักอ่านทุกท่านเข้านอน เพราะฉะนั้นอาจสับสนเวลานัดหมายได้เล็กน้อยนะคะ


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

391 ความคิดเห็น

  1. #235 ใบมิ้น (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 11:50
    น่าสนใจดี

    แต่ว่าท่านอ๋อง ท่านเป็นโลลิค่อนสินะเจ้าค่ะ
    #235
    0
  2. #223 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 13:48
    สู้ต่อไปค่ะ
    #223
    0
  3. #145 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 21:36
    ไปอ่านต่อก่อนนะคะ!!!#
    #145
    0
  4. #99 analkul (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 00:46
    ไม่อยากให้ท่านอ๋องมีชายารองเลยไหนว่านางเอกได้พรพิเศษที่เนื้อคู่จะต้องรักเดียวไงคงไม่ใช่แล้วมั้งเนื้อคู่น่ะค่ะถ้ามีชายารองก็คงไม่ใช่่เนื้อคู่นางเอกแล้วว
    #99
    0
  5. #96 tavigar_25 (@tavigar_25) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 11:17
    ไม่อยากให้มีชายารองเลยอ่ะมีนางเอกคนเดียวไม่ได้หรอไม่ได้เปนฮ่องเต้ซะหน่อยไม่ต้องมีก็ได้ใครบังคับไม่ได้ยุแล้วไม่ใช่หรอเปนนางเอกนะจะไม่ยอมหรอก
    #96
    0
  6. #84 OP Luffy (@572539) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 20:34
    'เอาตัวรอด' ค่า ไม่ใช่ 'เอาตัวลอด' รอตอนต่อไปนะคะ
    #84
    1
    • #84-1 Nut_Walker (@Nut_Walker) (จากตอนที่ 12)
      21 ธันวาคม 2559 / 15:03
      ขอบคุณคะ
      #84-1
  7. #81 oiltipomsomsuay (@oiltipomsomsuay) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 15:18
    รอๆๆๆ10ปีอ่า
    #81
    0
  8. #80 Sudrarat (@Sudrarat) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 15:18
    สั้นๆแบบนี้ต้องลงวันละสองสามตอนเป็นอย่างน้อย5555 แบบอ่านแล้วน่ารักมากค่ะ
    #80
    1
    • #80-1 Nut_Walker (@Nut_Walker) (จากตอนที่ 12)
      21 ธันวาคม 2559 / 15:02
      ถ้าไม่ติดภารกิจก็อยากมาให้มากขึ้นอยู่คะ
      #80-1
  9. #78 เกดแก้ว (@noo_rana) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 13:44
    นิยาย สนุกมากค้ะ ขอยาวๆหน่อยน้าาาา เอาใจช่วยคะ
    #78
    1
    • #78-1 Nut_Walker (@Nut_Walker) (จากตอนที่ 12)
      21 ธันวาคม 2559 / 14:58
      ขอบคุณคร้า
      #78-1
  10. #77 Earthkid (@Earthkid) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 10:45
     สั้นไปจริงๆค่ะขอตอนยาวกว่านี้หน่อยนะคะเพราะสนุกมากค่ะอยากอ่านต่ออีกและอยากรู้ว่าทั้งสองจะรักกันหรือเปล่าตอนสุดท้ายหรือไม่ก็เริ่มรักกันแล้วจะมีบ้างไหมที่นางเอกจะเริ่มรักพระเอกพระเอกก็ยิ่งหลงนางเอกเข้าไปอีกอะไรอย่างนี้น่ะค่ะ 
    #77
    1
    • #77-1 Nut_Walker (@Nut_Walker) (จากตอนที่ 12)
      21 ธันวาคม 2559 / 14:59
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ สั้นบ้างยาวบางสลับกันไปเนาะ
      #77-1
  11. #75 risuki666 (@risuki666) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 09:59
    อ่านเพลินๆ จบแล้วรู้สึกไม่เพียงพอ(กระหายหนักมาก555) // ท่านอ๋องจะรอดูนะคะ หุหุ
    #75
    1
    • #75-1 Nut_Walker (@Nut_Walker) (จากตอนที่ 12)
      21 ธันวาคม 2559 / 15:00
      กระหายเลยเหรอคะ555
      #75-1
  12. #74 Sherpatcha (@patcharapornrod) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 09:50
    สนุกดีนะคะ ขอบคุณคะ
    #74
    1
    • #74-1 Nut_Walker (@Nut_Walker) (จากตอนที่ 12)
      20 ธันวาคม 2559 / 10:00
      ขอบคุณคร้า
      #74-1
  13. #73 ประทานพร (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 09:22
    ใช่คะ สั้นไปขอยาวๆหน่อยคะ (อ่านแล้วสนุกเลยรู้สึกสั้นไป)ขอบคุณที่แต่งเรื่องสนุกๆให้อ่านคะ คอยอยู่นะคะว่าท่านอ๋องจะหลอกเด็กต่อยังไง ในเมื่อหนิงเออร์เป็นเด็กฉลาดไมาหลงกลท่านอ๋องง่ายๆ
    #73
    1
    • #73-1 Nut_Walker (@Nut_Walker) (จากตอนที่ 12)
      20 ธันวาคม 2559 / 10:00
      จะพยายามมาให้ยาวกว่านี้นะคะ
      #73-1
  14. #71 NookMeow (@Puntachart) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 08:31
    ฮึ่มๆ ยังไม่ทันแต่งจะคิดมีอนุซะแล้วเหรอท่านอ๋อง เดี๋ยวคอยดูหนิงเออร์
    #71
    1
    • #71-1 Nut_Walker (@Nut_Walker) (จากตอนที่ 12)
      21 ธันวาคม 2559 / 15:01
      เนาะๆ คอยดูหนิงเอ๋อร์กัน
      #71-1