พระชายาแสนรัก(ป่วนรักท่านอ๋อง)

ตอนที่ 17 : บทที่12 เข้าเฝ้าฮองเฮา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    28 ธ.ค. 59

สามวันต่อมา

เช้าวันนี้นางต้องหยุดเรียนเพราะว่าฮองเฮามีรับสั่งให้ท่านแม่พานางเข้าเฝ้าพระองค์ยามซื่อ (09.00-10.59)

ตำหนักฮุยจื่อ(ตำหนักที่ประทับของฮองเฮา)

“ฮองเฮาเพคะ  ฟางหลิงหลิงพาลูกสาวมาถึงแล้วเพคะ” แม่นมหงเดินเข้ามาทูลพระนาง

“อืม ให้นางเข้ามาเถอะ แล้วเหมยเหม่ยมาถึงรึยังแม่นม”

“อีกสักครู่คงน่าจะมาถึงเพคะ”

“อืม ถ้านางมาถึงก็ให้นางเข้ามาเลยแล้วกัน”

“เพคะ”

 

“ถวายบังคมฮองเฮาเพคะ ทรงพระเจริญพันปี พันพันปีเพคะ” นางและท่านแม่ถวายบังคมฮองเฮาที่นั่งจิบชาอยู่ที่พระที่นั่ง

“อืม พวกเจ้ามาเร็วดีนะ” ฮองเฮารับสั่งแต่มิได้รับสั่งให้นางกับท่านแม่ลุกขึ้นแต่อย่างใด

“พวกเจ้าสบายดีหรือ”

“เพคะ หม่อมฉันกับหนิงเซียงสบายดีเพคะฮองเฮา”

“รู้หรือไม่ว่าเหตุใดที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาพบ”

“หม่อมฉันมิทราบเพคะ”

“อืมฝ่ายพิธีการส่งฤกษ์หมั้นหมายมาให้ข้าลองดูแล้ว แต่ข้าว่ามันเร็วไป เลยเรียกเจ้ามาพูดคุยเรื่องนี้เสียเลย เจ้าในฐานะมารดาของนางคงจะเห็นด้วยกับข้ากระมั้ง”

“เอ่อ หม่อมฉันบังอาจทูลถามเพคะว่าฤกษ์ที่ฝ่ายพิธีการเลือกมานั้นคือเมื่อไหร่หรือเพคะ”

“วันที่หนึ่งเดือนหน้า อีกสองอาทิตย์ ข้าว่ามันเร็วไป เลยว่าจะเลือกอีกฤกษ์หนึ่งคือปีหน้า เจ้าว่าดีหรือไม่”

ฮองเฮาหมายใจจะเลือกฤกษ์ที่ช้าที่สุดเมื่อถึงปีหน้าพระนางก็จะให้ฝ่ายพิธีการหาฤกษ์ใหม่เพื่อเลื่อนไปเรื่อยๆดูสิเจ้าจะได้หมั้นหมายหรือไม่ หึ ขณะที่พระนางดำริในพระทัย หลีเหมยเหม่ยก็เดินเข้ามาถวายบังคมพระนาง

“ลุกขึ้นเถอะน้องสาม มานั่งข้างพี่เถอะ” พระนางกับสั่งให้น้องสาวลุกขึ้นและมานั่งเคียงข้างแต่ยังปล่อยให้สองแม่ลูกนั่งคุกเข่าต่อไป

 

“หม่อมฉันบังเอิญได้ยินว่าพระองค์กับฮูหยินฟางกำลังหารือเรื่องฤกษ์หมั้นหมายกันอยู่ ตกลงว่าปีหน้าหรือเพคะ” เหมยเหม่ยเลือกให้เสร็จสัพ พร้อมลอบส่งสายตาสำรวจเด็กสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างมารดาของนางไปด้วยเด็กคนนี้ไม่เห็นจะมีอะไรดีในสายตานาง ยังเด็กมากเสียด้วยซ้ำ

“อืม พี่ว่าปีหน้าเป็นฤกษ์ดีที่สุด เลยว่าจะเลือกฤกษ์นี้นะ ฮูหยินฟางก็คงจะเห็นด้วยกับพี่เป็นแน่ ใช่หรือไม่ฮูหยินฟาง” ฮองเฮาทรงตรัสกับน้องสาวและสุดท้ายก็วกกลับมาถามท่านแม่ของนางเชิงบีบบังคับ แต่ที่นางไม่เข้าใจคือฤกษ์หมั้นหมายของนางกับอี้เหวิน ไยฮองเฮาจึงมีสิทธิ์มากำหนดด้วยเล่า

“หม่อมฉันมิได้ขัดข้องประการใดเพคะ เพียงแต่เรื่องนี้คงต้องให้ท่านอ๋องหกเป็นผู้ตัดสินใจเพคะ” ท่านแม่กราบทูลไปเช่นนั้นทำให้ฮองเฮาถึงกับบีบถ้วยชา

“บังอาจ ข้าเลือกฤกษ์นี้ เจ้าก็ต้องรับ ไยต้องให้ท่านอ๋องหกเป็นคนตัดสินใจ เจ้ามิเห็นข้าอยู่ในสายตาสินะถึงกล้าใช้ท่านอ๋องหกมากล่าวอ้าง” ฮองเฮาตวาดท่านแม่กลับมาทันที อา นางเข้าใจแล้ว ฮองเฮาจงใจหาเรื่องนางกับท่านแม่นี้เอง ไม่ว่าท่านแม่จะตอบเช่นไรฮองเฮาก็คงจะหาเรื่องมากลั่นแกล้งนางกับท่านแม่เป็นแน่แล้ว แต่จะให้นางเอ่ยสิ่งใดออกไปเกรงว่าฮองเฮาจะเล่นนางพวกนางหนักขึ้นเป็นแน่

 

“หม่อมฉันขอประทานอภัยโทษเพคะ ขออย่าเพิ่งทรงกริ้วเพคะ หม่อมฉันไม่ได้มีเจตนาจะลยหลู่ฮองเฮาแน่เพคะ”ท่านแม่ถึงกับโขกศรีษะไม่หยุด นางที่เห็นท่านแม่ต้องโขกศรีษะไม่หยุดก็เก็บบัญชีแค้นนี้ไว้ในใจทันที นางเอาคืนฮองเฮาแน่

“หึ ครั้งนี้เราจะยกโทษให้ ระวังคำพูดเจ้าด้วย ครั้งหน้าเราจะไม่ใจดีเช่นนี้อีก” ฮองเฮาตรัสขึ้นเมื่อเห็นว่าหน้าผากของฟางฮูหยินแดงกล่ำแล้ว

“ขอบพระทัยเพคะ”

“เรื่องฤกษ์หมั้นหมายให้เป็นไปตามที่ข้าเลือก ข้ายังมีอีกเรื่องที่จะบอกพวกเจ้า”

“เพคะ เชิญรับสั่งเถอะเพคะ”

“ข้าจะให้เหมยเหม่ยแต่งเข้าวังไป๋หูก่อนลูกสาวเจ้า เจ้าคงไม่ขัดข้องประการใดสินะ” ฮองเฮาทรงตรัสออกมา

“ทูลฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันมิสามารถตอบคำถามนี้ได้จริงๆเพคะ” สีพระพักต์ของฮองเฮาถึงกับแดงกล่ำด้วยความโกรธขึ้นมาอีกครั้ง ส่วนหลีเหมยเหม่ยก็กัดปากอย่างระงับความโกรธไว้  เรื่องนี้ต้องให้ฮองเฮาเป็นผู้ออกหน้าแทนนาง

“เจ้ากล้าไม่ตอบรับได้หรือฟางหลิงหลิง” ฮองเฮาทรงตรัสเสียงรอดไรฟันออกมา

“หม่อมฉัน..หม่อมฉัน” ขณะที่ท่านแม่ไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไร

 

“ฮ่องเต้เสด็จ.....” ขันทีหน้าพระตำหนักขานการเสด็จมาของฮ่องเต้ ฮ่องเต้เดินเข้ามาในตำหนักฮุยจื่อ ตามมาด้วยท่านอ๋องหก ท่านอ๋องหกเหลือบมองเจ้าตัวเล็กของพระองค์ทันที พระองค์ไม่รู้ว่านางนั่งคุกเข่าอยู่นานแค่ไหนแล้ว หึ ช่างเป็นฮองเฮาที่ขวัญกล้ายิ่งนัก กล้ามายุ่งกับคนของพระองค์อย่างมิเกรงกลัว

“ถวายบังคมฝ่าบาท ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี เพคะ!!

“ลุกขึ้นเถอะ ตามสบาย” ตรัสแล้วฝ่าบาทก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่ฮองเฮานั่งอยู่ในคราวแรก ตอนนี้พระนางเลื่อนมานั่งที่เก้าอี้ถัดไปแล้ว ตามด้วยหลีเหมยเหม่ย ส่วนฮู่หยินฟางนั้นท่านอ๋องหกเข้าไปประคองนางลุกขึ้นนั่งที่เก้าอี้ด้านตรงข้ามหลีเหมยเหม่ย ส่วนเจ้าตัวเล็กพระองค์ใช้อ้อมแขนโอบอุ้มขึ้นไว้ในวงแขน แล้วเดินกลับไปนั่งถัดจากฮ่องเต้อีกด้าน โดยมิได้ทำความเคารพฮองเฮษแต่อย่างใด

 

“ฝ่าบาทเพคะ เหตุใดจึงเสด็จตำหนักหม่อมฉันได้เล่าเพคะ มิต้องทรงว่าราชกิจหรือเพคะ” เป็นฮองเฮาที่ทนไม่ไหวจึงตรัสถามพระสวามี

“อืมวันนี้มีราชกิจไม่มากจึงเสร็จเร็ว เรารู้มาว่าวันนี้ฮองเฮาเรียกฮูหยินฟางกับบุตรีเข้าวัง เพื่อหารือเรื่องฤกษ์หมั้นหมายจึงชวนน้องหกมาฟังด้วยกัน เจ้าขัดข้องประการใดหรือไม่ฮองเฮา” เหตุใดพระองค์จะไม่ทรงรู้ทันฮองเฮาว่าที่เรียกสองแม่ลูกสกุลฟางเข้าเฝ้าเพราะเรื่องใดกัน ตอนที่เดินเข้ามาก็เห็นอยู่ชัดๆ ฮองเฮาให้น้องสาวนางนั่งบนเก้าอี้แต่ให้สองแม่ลูกสกุลฟางนั่งคุกเข่าที่พื้น

ช่างเป็นฮองเฮาที่ไม่รู้ทิศทางลมเสียจริงๆ ถ้าหากว่าน้องหกจะโกรธเคืองขึ้นมาพระองค์คงมิทรงสามารถช่วยได้แน่ๆ

 

“เอ่อ เรื่องฤกษ์นั้น หม่อมฉันกับฮูหยินฟางเห็นตรงกันเพคะว่าสมควรเลือกฤกษ์ที่ดีที่สุดของปีหน้าเพคะฝ่าบาท” ทันทีที่ฮ่องเต้ได้ยินคำตอบนั้นก็ทรงหันไปมองสีหน้าของท่านอ๋องหกทันที

“ท่านอาหญิง เห็นด้วยกับฤกษ์ปีหน้าหรือขอรับ” ท่านอ๋องหกมิได้แสดงท่าทีอะไรออกไปแต่หันไปถามท่านแม่ของเจ้าตัวเล็กแทน

“หม่อมฉัน..แล้วแต่เพคะ” แล้วแต่ใครนั้นท่านแม่เว้นเอาไว้ให้ไปคิดกันเอาเอง ท่านอ๋องหกจึงก้มหน้าลงมาถามนาง

“หนิงเอ๋อร์ เจ้าคิดเช่นไรปีหน้ากระนั้นหรือ”

“อี้เหวิน ข้า..” นางยังมิทันได้ตอบคำถามฮองเฮาก็ตวาดขึ้น

“บังอาจ เจ้ากล้าดีอย่างไรเอ่ยนามท่านอ๋องหกออกมาเช่นนั้น ไร้มารยาทไร้การอบรมสั่งสอน แม่นมหงตบปากนาง” ตวาดหนิงเซียงแล้วก็สั่งให้แม่นมหงเข้าไปสั่งสอนหนิงเซียงทันที

“ขอประทานอภัยเพคะ ขอประทานอภัยเพคะ...อึก อึก” นางขอประทานอภัย พร้อมกับเบียดตัวเข้าหาอ้อมอกท่านอ๋องหกทันทีที่เห็นหญิงสูงวัยปรีเข้ามาหานาง

“บังอาจ บึก!!” ก่อนที่แม่นมหงจะได้กระชากหนิงเอ๋อร์ออกจากอ้อมอกของพระองค์ ท่านอ๋องหกก็จัดการซัดฝ่ามือใส่แม่นมของฮองเฮาทันที แม่นมหงถึงกับลอยกระเด็นไปชนกำแพงร่วงลงกระอักเลือดทันที ท่านอ๋องหกก้มลงปลอบเจ้าตัวเล็กของพระองค์ที่ร้องไห้ออกมาอย่างตกใจ พระองค์ลูบหลัง เช็ดน้ำตาให้เจ้าตัวเล็กอย่างอ่อนโยน อย่างที่ไม่เคยมีผู้ใดเคยเห็นท่านอ๋องหกปฏิบัติต่อผู้ใดเช่นนี้มาก่อน เมื่อพระองค์ทรงเห็นว่าเจ้าตัวเล็กหยุดร้องไห้แล้วเหลือเพียงแค่สะอึกสะอื้นเล็กน้อย จึงเงยหน้าขึ้นมองตรงไปยังฮองเฮาทันที

 

“นางจะเรียกเปิ่นหวางเช่นไรนั้นก็เป็นเรื่องระหว่างนางกับเปิ่นหวาง เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาตวาดนาง และเจ้ามีสิทธิ์อันใดให้นางกำนันชั้นต่ำมาตบสั่งสอนนาง” ท่านอ๋องหกเอ่ยเสียงเย็น อีกทั้งใช้คำแทนตัวที่บ่งบอกว่าไร้ซึ้งความเกรงใจอีกด้วย

“ท่านอ๋องหก ให้เกียรติข้าด้วย ข้าเป็นถึงฮองเฮาของแคว้น” พระนางตรัสขึ้นหลังจากหายตกใจ ฮ่องเต้ยังคงนิ่งเฉย พระนางจึงตรัสขึ้นเพื่อเตือนท่านอ๋องหกเสียเอง ส่วนหลีเหมยเหม่ยนั้นกัดริมฝีปากจนเลือดซึมที่เห็นท่านอ๋องหกทั้งปกป้องทั้งปลอบโยนฟางหนิงเซียง จนกล้าเสียมารยาทกับฮองเฮาอย่างไม่ไว้หน้า

“เปิ่นหวางทราบดีว่าเจ้าเป็นฮองเฮาของฝ่าบาทแล้วอย่างไร เปิ่นหวางมิจำเป็นต้องเกรงใจคนที่จงใจกลั่นแกล้ง ทำร้ายคนของเปิ่นหวาง” ท่านอ๋องหกยังคงไม่เกรงใจฮองเฮา

“ฝ่าบาทเพคะ” ฮ่องเฮาจึงหันไปหาฮ่องเต้ เหมือนจะเป็นการฟ้อง

“ฮองเฮา คนของน้องหกเจ้ากล้าแตะผลมันก็เป็นเช่นนี้แหละ” ฮ่องเต้ไม่ช่วยแถมยังซ้ำเติมอีกต่างหาก ใครใช้ให้นางสั่งคนตบสั่งสอนคนของน้องหกกัน แค่เรียกเข้าวังมากลั่นแกล้ง น้องหกก็อารมณ์เสียอยู่แล้วยังจะกล้าให้แม่นมหงตบสั่งสอนอีก น้องหกไม่สั่งให้ประหารแม่นมหงก็ถือว่าไว้หน้าฮองเฮาแล้ว ยังจะมาลากพระองค์ให้จัดการกับน้องหกอีกหรือ หึ เมียนะหาเมื่อไหร่ก็ได้แต่น้องชายร่วมสายเลือดนะมีเพียงคนเดียว

 

“ฝ่าบาท..”ฮองเฮาถึงกลับครางเรียกฝ่าบาทเสียงเบา พระนางนึกไม่ถึงเลยว่าฝ่าบาทจะเห็นแก่ท่านอ๋องหกมากกว่าพระนาง

“เรื่องฤกษ์หมั้นหมายก็ให้ใช้ฤกษ์วันที่หนึ่งเดือนหน้าก็แล้วกัน เจ้าว่าอย่างไรน้องหก” ฮ่องเต้เปลี่ยนเรื่องเสียอย่างนั้น พระองค์ทรงรู้เรื่องฤกษ์ที่ฝ่ายพิธีการเลือกไว้ดี และยังรู้อีกด้วยว่าฮองเฮาสั่งฝ่ายพิธีการให้หาเพิ่มอีกหลายฤกษ์ รวมไปถึงเอาวันเดือนปีเกิดของน้องสาวไปให้ฝ่ายพิธีการหาฤกษ์แต่งเข้าวังไป๋หูอีกด้วย ช่างขวัญกล้ายิ่งนัก

“ขอบพระทัยพะย่ะค่ะเสด็จพี่”

“ท่านอ๋องหกเพคะ หม่อมฉันไม่หมั้นหมายกับพระองค์แล้วได้หรือไม่เพคะ” เจ้าตัวเล็กของพระองค์เอ่ยขึ้น

“ทำไม” ท่านอ๋องหกทรงตรัสด้วยน้ำเสียงที่แผ่ความเย็นชาออกมาทันที

“ฮองเฮา หึก หึก..จะให้ท่านอ๋องแต่งน้องสาวของพระองค์เข้าวังไป๋หู หือ...หือ..” นางพูดขึ้นพร้อมทั้งน้ำตาไหลพราก จนดวงตาคู่สวยที่แดงอยู่แล้ว แดงช้ำยิ่งขึ้นไปอีก

“หนิงเอ๋อร์ ชู่...ชู่..ไม่ร้อง ไม่ร้องนะ” ท่านอ๋องหกปลุกปลอบเจ้าตัวเล็กไปด้วยพร้อมทั้งส่งสายตาเกลียดชังไปให้หลี่เหมยเหม่ยทันทีที่พระองค์ได้ยินคำบอกเล่านั้น

“เจ้าอยากแต่งนักใช่หรือไม่ ถ้าอยากแต่งนักเปิ่นหวางจะให้เจ้าแต่งกับนายกองของกองทัพหลวงเสีย” ท่านอ๋องกล่าวกับหลีเหมยเหม่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชายิ่งนัก

“ไม่นะเพคะ ท่านอ๋องหกโปรดเมตตา เหมยเหม่ยด้วย เหมยเหม่ยไม่อยากแต่งกับนายกองของกองทัพหลวงเพคะ ท่านอ๋องอย่าทำเช่นนั้นนะเพคะ ฮองเฮาเพคะช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ” หลีเหมย เหม่ย ที่ได้ยินท่านอ๋องหกเอ่ยออกมาเช่นนั้นถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งใจ จนต้องอ้อนวอนให้พระองค์พระทัยอ่อน เมื่อเห็นว่ามิได้ผลจึงหันไปเอ่ยกับฮองเฮาแทน

 

“ท่านอ๋องหกนางเป็นถึงน้องสาวของข้า นายกองของกองทัพหลวงคงไม่เหมาะสม” ฮ่องเฮาตรัสขึ้น

“แล้วผู้ใดกันที่ฮองเฮาเห็นว่าเหมาะสมกับนาง เปิ่นหวางเช่นนั้นหรือ นางหวังสูงไปหน่อยหรือไม่” ท่านอ๋องหกตรัสถาม รวมถึงตบหน้าซ้ำด้วยคำพูดที่เห็นนางเป็นเพียงแค่ของไร้ค่า

“ท่าน....ท่าน..”ฮองเฮาถึงกับหน้าแดงด้วยความโกรธ

“เอาเถอะ เอาเถอะเรื่องที่ฮองเฮาจะให้น้องสาวเจ้าแต่งเข้าวังไป๋หูนั้นข้าก็ไม่ค่อยเห็นด้วยหรอกนะ” ฮองเต้ตรัสไกล่เกลี่ยเอาไว้

 “แต่ฝ่าบาทเพคะ” ฮองเฮายังคงจะทรงดื้อรั้นต่อไปแต่ฮ่องเต้ทรงตัดบทไป

 

“หลังจากเข้าพิธีปักปิ่น บุตรีหรือหลานสาวของขุนนางขั้นสูงที่มิได้หมั้นหมายหรือตบแต่งผู้ใด ต้องรายงานเข้ามายังฝ่ายพิธีการเพื่อจดบันทึกรายชื่อ เพื่อเข้าคัดเลือกเข้าวังหลังมิใช่หรือ ปีนี้น้องสาวฮองเฮาปักปิ่นไปเมื่อต้นปีใช่หรือไม่ รายงานไปยังฝ่ายพิธีการหรือยังละฮองเฮา”  พระองค์ทรงหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อดับฝันของสกุลหลีที่ต้องการแต่งเข้าวังไป๋หูไปเสีย ถวายตัวเข้าวังหลวงก็แล้วกันอย่างไรเสีย ปีนี้เป็นปีแรกที่พระองค์ขึ้นครองราชย์จึงยังมิได้จัดวันคัดเลือกพระสนมใหม่ จัดเสียเลยก็แล้วกัน ฮองเฮาคงจะว่างมากไปเลยมีเวลาไปยุ่งเรื่องของน้องหก

 

“เสด็จพี่ กระหม่อมทูลลา กระหม่อมจะไปส่งท่านอาหญิงและหนิงเอ๋อร์ที่จวนพะย่ะค่ะ” ท่านอ๋องหกเอ่ยขึ้นรวมไปถึงรวบรัดให้สองแม่ลูกสกุลฟางออกไปพร้อมพระองค์เสียด้วยทีเดียว

“ทูลลาพะย่ะค่ะ/เพคะ ฝ่าบาท”

“อืมไปเถอะ”

หลังจากที่ท่านอ๋องหกพาสองแม่ลูกสกุลฟางจากไปฮ่องเต้ก็หันกลับมาที่ฮองเฮาและหลีเหมย   เหม่ย ที่ยังคงนั่งนิ่งอึ้งอยู่

“ หลีเหมยเหม่ย ข้าแต่งกับฮองเฮามาหลายปี ฮองเฮาก็ยังไม่มีพระโอรสเสียที ถ้าเจ้าแต่งเข้ามาแล้วตั้งครรภ์พระโอรสก็ดีนะ เจ้าว่าอย่างไรเล่า” พระองค์จัดการโยนลูกระเบิดลงกลางวงเสียเลย ฮองเฮาจะได้รู้สึกเสียทีว่า นางเป็นฮองเฮาก็จริงอยู่แต่มิได้มีพระโอรส ตำแหน่งที่นางนั่งนั้นคนอื่นก็สามารถแย่งชิงไปได้โดยที่นางมิสามารถทำอันใดได้ พระองค์อยากรู้นักว่าตำแหน่งพระชายากับตำแหน่งพระมารดาองค์รัชทายาท หลีเหมยเหม่ยจะเลือกตำแหน่งใด

 

“ฝ่าบาทเพคะ เรื่องนี้หม่อมฉันตัดสินใจมิได้เพคะ เรื่องแต่งงานของบุตรสาว บิดามารดาต้องเป็นผู้จัดการเพคะ” หลีเหมยเหม่ยทูลตอบไปทั้งๆที่หน้าแดง ใจนางนั้นก็คิดว่า ใช่สิ ตำแหน่งพระชายาหรือจะสู้ตำแหน่งพระมารดาของพระโอรสที่มีโอกาสจะได้เป็นรัชทายาท

“เช่นนั้นข้าจะส่งจดหมายให้ท่านอัครเสนาบดีหลีที่จวนเองก็แล้วกัน”

“เพคะฝ่าบาท”

“เจ้าจะกลับจวนหรือยังเล่า ข้าจะได้เดินไปส่งเจ้าที่รถม้า ดีหรือไม่”

“เพคะหม่อมฉันกำลังจะกลับเพคะ รบกวนฝ่าบาทหรือไม่เพคะ หม่อมฉันเดินไปเองดีกว่าเพคะ”

“ไม่รบกวนเราหรอก ไปเถอะเราเดินไปส่ง”

“ทูลลาฮองเฮาเพคะ”

“ฮองเฮาเราไปก่อนนะ เจ้าก็พักผ่อนมากๆนะ แล้วอย่าลืมเรียกหมอหลวงมาดูอาการแม่นมหงเสียเล่า”

“เพคะฝ่าบาท น้อมส่งเสด็จเพคะ”

ตลอดเวลานับตั้งแต่ที่ฮ่องเต่ทรงตรัสเรื่องรับพระสนมใหม่ เรื่องพระโอรส นั้นพระทัยของพระนางทรงสั่นไหวอย่างมิเคยเป็นมาก่อน ฝ่าบาทมิเคยทรงตรัสเรื่องพระโอรมมาก่อน พระนางรู้ดีว่าการที่จะทำให้ตำแหน่งฮองเฮามั่นคงได้นั้นจะต้องมีพระโอรสแต่จะให้พระนางทรงทำเยี่ยงไรเล่า ในเมื่อพระนางตั้งครรภ์สองครั้งให้กำเนิดองค์หญิงทั้งสองครั้ง พระนางมิเคยเป็นกังวลเท่าครั้งหนนี้เลย เนื่องจากกุ้ยเฟยนั้นก็มีองค์หญิงเช่นกัน ซูเฟยกับเต๋อเฟย ยังไม่มีใครตั้งครรภ์ เห็นทีครานี้ฮ่องเต้ทรงจะตั้งพระทัยที่จะมีพระโอรสเสียเหลือเกิน พระองค์จะทรงทำอย่างไรดี ถ้าหากว่าฮ่องเต้ทรงรับเหมยเหม่ยเข้าวังจริงและถ้านางสามารถให้กำเนิดพระโอรสอีกเล่า พระนางจะทรงทำอย่างไรกัน

 

**กลับมาแล้วคร้า

**ขอบคุณทุกคอมเม้น ขอบคุณทุกกำลังใจ อ่านบทนี้จบทุกคนคงรู้แล้วว่า เรื่องนี้ไรท์ตัดสินใจที่จะไม่มีพระชายารอง จะมีก็แต่นางร้ายเนาะ ก่อนหน้านี้ไรท์ลืมเรื่องพรของท่านเทพไปเลยจริงๆ แต่ว่าต้องขอบคุณรีดหลายๆท่านที่สะกิดเตือนเรื่องพรขึ้นมา ขอบคุณ ขอบคุณและขอบคุณคะ

** Merry Christmas and happy new year

** ไรท์อยากเปลี่ยนชื่อเรื่องอะ ที่ไรท์คิดไว้คือ พระชายาแสนรัก,รักปักใจพระชายาของข้า รีดว่าอย่างไรกันบ้างคะ

** อารมณ์ของผู้เขียนกับอารมณ์นักอ่าน เวลาอ่านมันช่างต่างกันเสียจริงเพราะฉะนั้นบางทีที่ไรท์แต่งแต่ละตอนจึงไม่รู้จริงๆว่า เมื่อรีดอ่านแล้วสนุกหรือไม่ ได้อารมณ์หรือไม่อย่างไร ถ้ารีดช่วยบอกคงจะดีไม่น้อยเลยจริงๆคะ สนุกไม่สนุกอย่างไรบอกได้เลยนะคะ

Have Fun

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

391 ความคิดเห็น

  1. #356 veraya2099 (@veraya2099) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 22:14
    สมน้ำหน้านังฮองเฮา ยัดเยียดนักเป็นไงล่ะ โดนแมงข้างหลังสะงั้น สม
    #356
    0
  2. #326 ทราย กับ ทะเล (@majesty_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:14
    กรี๊สสสส .. ดีใจมากมายที่ไม่มีพระชายารอง.... นางเอกหนูมาถูกทางดีแล้วลูก เราต้องใช้ความเป็นเด็กมารยาเข้าใจ ... เสน่ห์ร้อยเล่มเกวียนจัดมาโลดอีหนู... เอาให้ท่ารอ๋องหลงหัวปักหัวปำ
    #326
    0
  3. #288 kookiooo (@kookiooo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 19:34
    เมียหาเมื่อไหร่ก็ได้เเต่น้องชายร่วมสายเลือดมีเพียงคนเดียว

    อ่านถึงตรงนี้ถึงกับตะโกนว่า 'ง้อวววววว' ทันทีอ่ะ ประโยคโคตรกินใจ ฮ่องเต้มีคุณธรรม กับอ๋องหกสายเปย์
    #288
    0
  4. #280 aquxmbx (@aquxmbx) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 21:48
    อ๋องหกท่านต้องรักฮ่องเต้ให้มากๆนะ เห็นมั้ย พระองค์ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อความสงบสุขของวังไป๋หู่เลยนะ55555555
    #280
    1
    • #280-1 aquxmbx (@aquxmbx) (จากตอนที่ 17)
      1 มกราคม 2560 / 21:49
      ไป๋หูสิไม่ใช่ไป๋หู่TT
      #280-1
  5. #212 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 12:19
    นับว่าฮ่องเต้ฉลาดทีเดียว
    #212
    0
  6. #208 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 11:22
    สมน้ำหน้าฮองเฮา????????????????
    #208
    0
  7. #180 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 03:51
    สนุกมากค่ะ....นางสองพี่น้องเจอท่านอ๋อง6ไปเป็นไงละ ไหนจะฮ้องเต้อีกละ สุดยอดพี่ชาย เล่นเอาซะนังฮองเฮาจิตตกไปเลย555555 ขอบคุณมากๆๆๆคะไรท์สำหรับนิยายสนุกๆๆแบบนี้ รอต่อนะค่ะ/////
    #180
    0
  8. #179 P-nam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 02:13
    ครานี้พี่น้องได้ห่ำหั่นกันเองแล้ว
    #179
    0
  9. #176 จทน.gay (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 20:30
    อ่านแล้วเพลิน มีความสุข ขอบคุณค้า
    #176
    0
  10. #174 boom2522 (@boom2522) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 19:40
    สาแก่ใจอิช้อยยิ่งนัก 555
    #174
    0
  11. #171 คุณจันทร์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 18:27
    สมน้ำหน้าเจอแบบนี้เข้าไปคิดเรื่องของตัวเองก่อนไหมก่อนจะไปยุ่งเรื่องคนอื่น
    #171
    0
  12. #170 MallikaChaiboon (@MallikaChaiboon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 17:51
    พระชายาแสนรัก
    #170
    0
  13. #166 MeaniE_18 (@MeaniE_18) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 16:05
    ถถถถถถ ฮ่องเต้เจ๋งอะ ชอบๆๆๆ
    #166
    0
  14. #165 shadow_devil (@wrtja) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 15:42
    สมน้ำห้าฮฮงเฮา ชอบคำพุดของฮ่องเต้มากๆเอาใจไปเลย
    #165
    0
  15. #164 bella a (@maynakiris) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 15:15
    ฮองเฮานี่หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ
    #164
    0
  16. #161 Waranyat (@Waranyat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:46
    ท่านอ๋องเลี้ยงต้อย นางเอกแก่แดด ชือเรืองก็น่าจะสือ แบบ รอรัก....อะไรทำนองนี้
    #161
    0
  17. #159 JikkoHza Xuounoy (@jikkoh-sanrio) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:37
    สมน้ำหน้าฮองเฮา. ส่วนฮ่องเต้ เอาไลค์ไปเลย. ในเมื่อไม่ใช่พระเอก. จะแต่งกี่เมียก็เอาเลยค่ะ.
    #159
    0
  18. #158 บัว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:30
    ประทับใจฮ่องเต้ค่ะ หายากนะที่ฮ่องเต้ไม่อ้ำอึ้ง มัวเกรงใจฮองเฮาหรือเหล่าสนมเพราะเบื้องหลังอำนาจของตระกูลเนี่ย//ปักธง!



    เรื่องชื่อชอบพระชายาแสนรักนะคะ ดูน่าเอ็นดู ^___^
    #158
    0
  19. #157 risuki666 (@risuki666) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:10
    ชูป้ายท่านอ๋องอี้เหวินค่าาาา สมน้ำหน้านังสองพี่น้องหวังสูงทั้งคู่มาก 555
    #157
    0
  20. #156 ติ่งนิยาย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:06
    สมน้ำหน้านังฮองเฮา ฮ่องเต้แน่มาก อ๋องหกก็ตรงประเด็น สะใจๆ
    #156
    0
  21. #155 ประทานพร (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:03
    ชอบฮ่องเต้คะ น่ารักมุ้งมิ้งจังเข้าข้างน้องชายด้วยไม่หลงเมีย ชื่อพระชายาแสนรักคะ ชื่ออ๋องเยอะแล้วคะอ่านมาหลายอ๋องเลย ลงเยอะๆหน่อยคะ มันดีกับจิตใจรีดน้า รู้สึกสั้นจัง ต้องอ่านซ้ำไปซ้ำมาอะ ขอบคุณล่วงหน้าคะ
    #155
    0
  22. #154 KYU (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 12:30
    ฮ่องเต้สุดยอดเลยอ่ะ ชอบฮ่องเต้แล้วล่ะอิอิ
    #154
    0