เมื่อนักฆ่าสาวต้องมาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในเกมโอโตเมะ...เดี๋ยวนะ!!เกมโอโตเมะงั้นเหรอ..!!!!

ตอนที่ 2 : ตาย....แล้วซินะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,069
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    14 พ.ค. 61

อึก
ห้องสีขาว?
โรงพยาบาล?

“ปกติเนี่ยตายแล้วยังหลับได้อีกหรือ"

ใคร? .....ผู้ชายผมสีบลอนอ่อน ชุดสีขาว ดูบริสุทธิ์จนไม่ควรแตะต้อง แล้วก็มี....ปีก?

“หืม”

“คุณเป็นพระเจ้าสินะคะ” 

“ใช่แล้วหล่ะ”

“ต้องการอะไรคะ"

   ร่างบางเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่ค่อยวางใจกับพระเจ้าตรงหน้าตนซักเท่าไหร่

“เหหห~~ไม่ถามหน่อยเหรอว่าเจ้าตายรึยังหน่ะ” 

อาาา ชั้นตายยังน่ะหรอ ไม่เห็นจำเป็นต้องถาม โดนคนรุมเอามีดแทงขนาดนั้นไม่ตาย ก็เลื้ยงไม่โตแล้วหล่ะนะ...แต่

ทำไมถึงโดนรุมเอามีดแทงหน่ะ...

ไม่เห็นจะจำได้เลย...

ยิ่งคิด ยิ่งปวดหัวแฮะ...

“อึก”

   เสียงที่พยายามจะกลั้นความเจ็บปวดของร่างบางดังขึ้น

เพราะอะไร...

   ก่อนที่จะได้คิดมากไปมากกว่านี้พระเจ้าก็เอามือมาลูบหัวของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน จนร่างบางรู้สึกตัว

“โทษทีนะ พอดีข้าดึงความทรงจำของเจ้าเอาไว้หน่ะ”

“เอาหล่ะ มาเข้าเรื่องกันดีกว่า ข้าจะส่งเจ้าไปเกิดในเกมโอโตเมะ”

“เดี๋ยวสิ!!!! ทำไมถึงให้ไปเกิดใหม่หล่ะ ชั้นควรจะได้รับการพิพากษาสิ!!”

“หืมมมม ชั่งเรื่องนั้นเถอะน่า อุส่าได้ไปเกิดใหม่เชียวน้าาา”

“แต่ชั้นไม่เคยเล่นเกมโอโตเมะเลยนะ!!” 

   เกมจีบหนุ่มจีบสาว ชั้นไม่เคยเล่นซักหน่อยแล้วจะรู้มั้ยว่าตัวเองเป็นบทอะไร แล้วถ้าเป็นนางร้ายจะรู้มั้ยใครเป็นนางเอก พระเอก ตัวละครลับหน่ะ!!

“ฮะ ฮะ งั้นหรอ”

   ก่อนหน้านี้ที่ชั้นบอกว่าเขาดูบริสุทธิ์จนไม่ควรแตะต้องหน่ะ.. ขอถอนคำพูด ภายนอกหน่ะใช่ แต่นิสัยนี่โคตรน่าลักไปฆ่ามาก

“แล้ว.. ท่านจะไม่ให้พรชั้นหน่อยเหรอคะ” 

   พูดดีเป็นศรีแก่ตัวแม่สอนไว้ในเมื่อไม่สามารถรู้เนื้อเรื่อง ก็ขอพรติดไปหน่อยเหอะ

“เหหหห ไม่หล่ะ” 

   หลังจากที่เค้าพูดจบก็ลุกขึ้นมา แล้วยืนข้างหน้าชั้น

“ข้าจะบอกบทเจ้าหน่อยก็ได้น้าาา... “

“ ว่าเจ้าหน่ะเป็น…”

   ลีลาเหลือเกิน มันน่าเตะก้านคอนัก

“นางร้าย”

“…”

อา 
นางร้าย  
นางร้าย 
นางร้าย? 

“5 5 5

   ชั้นเผลอหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว เอาจริงดิ?นี่มันโคตรเหมือนนิยายที่ต้องไปเกิดเป็นนางร้ายแล้วก็ต้องเอาตัวรอดจากธงเดธแฟล็กเนี่ยนะ ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเกิดกับตัวชั้นเองนะเนี่ยอยากจะบ้าตายจริงเลย...$¥:_;*§[;…[;§])฿¥]*…{…* error  error error หัวสมองเริ่มตามไม่ทันแล้วสิ

“เฮ้ กลับมาก่อนสิ”
  
   พระเจ้าตบหน้าชั้นให้ได้สติแบบเบาๆ…เบาบ้าอะไรหล่ะ ตบซะจนหน้าหันอย่างงี้คือเบา นี่ไม่ได้พบมนุษย์มาพันกว่าปีหรอถึงไม่รู้ว่าอะไรหนัก อะไรเบาหน่ะ!

“ก็ไม่ได้พบพันกว่าปี จริงๆ นั่นหล่ะ”

“เฮ้อ แล้วความทรงจำเก่าชั้นหล่ะ?” 

  แล้วคงไม่คิดจะให้ชั้นไปเกิดโดยไม่มีความทรงเก่าหรอกนะ

“เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะค่อยส่งความทรงจำเก่าไปให้เจ้าทีหลัง เพราะเจ้าจะได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างตอนเข้าร่างหน่ะ ข้ากลัวความทรงจำจะปั่นป่วนแล้วสมองเจ้าจะรับไม่ไหวเอา” 

   อา อย่างน้อยก็ได้ความทรงจำคืนมาหล่ะนะ ถึงจะไม่รู้ก็เถอะว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง

“ถ้าอย่างนั้นก็บ๊าย บายน้าาาา"

"กรี้ดดดดดดด อีตาหัวหงอกเอ๊ยย"

“เค้าเรียกว่าผมบลอน ต่างหากเล่ายัยโง่!!!”

   ยังมิวายตะโกนมาอีกนะ!! แล้วนี่แกอ่านใจชั้นได้ตั้งแต่แรกทำไมไม่บอกว้าาาาา

================================

“อึก”
 
“คริส!!! ลูกพ่อลูกฟื้นแล้ว ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณ” 

   คนนี้...คุณพ่อของนางร้ายสินะ แต่ว่านะ…อึดอัดโคตร!! ชั้นจะตายอีกรอบเพราะหายใจไม่ออกเนี่ยแหละเฟ้ย!

“ท ..ท่านพ่อ ลูกหายใจไม่ออก”

   ทันใดนั้นชายหนุ่มก็รีบผละตัวออกทันทีเพราะกลัวลูกของตนเป็นอะไรไปอีก

“หมอ มาแล้วครับท่านดยุก” 

“อา งั้นพ่อออกไปรอข้างนอกนะ”

"ท่านพ่อ!!"

   เขากำลังจะเดินออกไป แต่ชั้นกลับได้เห็นอะไรบางอย่างและเสียงที่ทำให้ชั้นต้องตะโกนเรียกท่านออกไป

"ข้า...รักท่านพ่อที่สุดเลยค่ะ ขอบคุณที่คอยช่วยดูแลข้ามาเสมอ...ฮึก...ขอโทษ..ที่ทำตัวแย่มาตลอด"

"ฮึก...รัก...รักท่าน...ที่สุดเลยค่ะ"

“…พ่อก็รักลูกมากเหมือนกัน ไม่ต้องขอโทษหรอกนะไม่ใช่ความผิดของลูกหรอกนะ”

   ชั้นตั้งใจแค่จะพูดสิ่งที่ค้างคาในใจของคริสติน่าออกไปเท่านั้น แต่ดูเหมืนว่าตะกอนความรู้สึกของคริสติน่าคนเก่าจะเยอะมากจนแทบจะเข้าควบคุมตัวตนของชั้นเลย

แต่ว่านะ...

ทำไมถึงรู้สึกคิดถึงกอดที่แสนอบอุ่นขนาดนี้กันนะ...

ทำไมถึงรู้สึกคิดถึงจนอยากร้องไห้กันนะ...

“ฮึก ฮึก “

   หลังจากนั้นชั้นก็เริ่มร้องไห้ออกมา ไม่รู้ทำไม แต่ว่าหยุดร้องไม่ได้ น้ำตามันไหลออกมาเอง
.
.
.
.
.
.
.
.
   กว่าชั้นจะหยุดร้องไห้ทั้งคฤหาสก็วุ่นวายยกใหญ่ กว่าจะสงบและให้คุณหมอตรวจร่างกายก็ปาไปเกิบชั่งโมงกว่า

“ร่างกายของคุณหนูปกติดีครับแต่อาจมีอาการอ่อนเพลียเล็กน้อย”

“ขอบคุณท่านหมอมาก อลันส่งแขก”

“ลูกพักผ่อนเถอะนะ เดี๋ยวตอนเย็นพ่อจะมาพาไปทานอาหาร”

    ท่านพ่อลูบหัวของชั้นหลังแล้วก็เดินออกไปและตอนนี้ ชั้นต้องมานั่งทบทวนความทรงจำของร่างนี้ซักหน่อย

แต่ว่านะ…

ตอนนี้โคตรง่วงเลยอะ

เพราะฉะนั้น…ราตรีสวัสดิ์น้าาา

คร่อกกกกก…………


=======================

จบไปแล้วหนึ่งตอน ฮูเร่!!
สามารถติชมได้นะค้าาาาาา ไรต์ไม่กัดหรอกน้าาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #20 peemaiung (@peemaiung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 20:35
    ไรท์คะไม่มีรูปตัวละครหรอคะ?
    #20
    0
  2. วันที่ 8 เมษายน 2561 / 22:38
    ติดตามค่ะ
    #5
    0