Spin off #เด็กทะเล ll ขวัญเอ๋ยขวัญมา [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 770,138 Views

  • 14,286 Comments

  • 21,017 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7,850

    Overall
    770,138

ตอนที่ 21 : Sea Spec : บทที่ 12 : ชีวิตอีกด้าน [1][100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 566 ครั้ง
    25 มี.ค. 60

บทที่ 12

ชีวิตอีกด้าน [1]

 

 

“มึงทำเหี้ยไรเนี่ย! เละเทะไปหมดแล้ว”

“ก็ทายาสิวะ”

“ทายาพ่องสิ ละเลงเหี้ยไรขนาดนั้น”

“ต้องทาเยอะๆ โว้ย จะได้หายเร็วๆ”   

“ชู่วว... เบาๆ กันสิ เดี๋ยวพี่เขาตื่น”

 

เสียงงุ้งงิ้ง ทะเลาะตบตีกันดังอยู่ข้างหู คนหลับอยู่นิ่วหน้า เริ่มขยับตัวไปมาคล้ายรำคาญที่ถูกรบกวนการนอน

 

“มึง! ไอ้เหี้ย...ตื่นแล้ว จะตื่นแล้ว...”

“เพราะมึงนั่นแหละเสียงดัง”

“พอกันทั้งคู่นั่นแหละ”

 

ทยากรลืมตาเพื่อมาพบว่า มีดวงตาสามคู่ชะโงกมาจ้องเขาเขม็ง คนป่วยสะดุ้ง รีบผุดลุกขึ้นนั่ง ตอนแรกนึกว่าถูกผีอำ จนกระทั่งเห็นแดดเห็นตะวัน จึงนึกขึ้นได้ว่านี่กลางวันแสกๆ หนุ่มเมืองกรุงกระพริบตาปรับโฟกัสการมองเสียใหม่ ไม่นานก็ผ่อนลมหายใจ ในเมื่อคนพวกนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... ไอ้สามเกลอตัวแสบประจำท่าเรือ

“เมฆ หน่อย ขวัญ... มาอยู่นี่กันได้ไง” เสียงเขาแหบนิดๆ ตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน ทยากรหลับลึกไปอีกครั้ง หลังจากฟาดฟันยาแก้แพ้ไปสองเม็ด

“ลุงชาญบอกว่าพี่ป่วยครับ” หนุ่มน้อยตัวเล็กตอบเขาหน้าตายิ้มแย้ม

“ก็เลยบอกให้พวกเรามาอยู่เป็นเพื่อนพี่เลจ้ะ พี่เลอยู่บ้านคนเดียวเดี๋ยวไม่มีใครดูแล”

“ใช่ คงกลัวพี่นอนไหลตายอยู่บ้านไม่มีใครเห็นล่ะมั้ง”

สาบานว่านั่นปาก...

คนฟังหน้าเหวอกับวาจาของเจ้าตัวโย่ง ไม่รู้จะตีความคำพูดมันเป็นความห่วงใยหรือแช่งให้เขารีบๆ ตายไปดี หนุ่มกรุงเทพฯ ขยับตัวขึ้นนั่งอิงหลังพิงหัวเตียง ตอนนี้เองที่สายตาเหลือบไปเห็นแขนขาตัวเอง ทำไมมันกลายเป็นสีนมเย็นทุกตารางนิ้ว

“เฮ้ย!” เขาตกใจ ตวัดสายตามองแก๊งเด็กทั้งสาม เห็นหลักฐานคามือ ทั้งสำลี คอตตอนบัด พร้อมขวดยา

“เอาอะไรมาทาตัวพี่”

“ยาแก้ลมพิษจ้ะ” เจ้าเมฆตัวดี คนมีขวดยาในมือฉีกยิ้มร่า “พวกฉันวิ่งไปขอที่อนามัยมาเลยนา... คุณหมอบอกว่าทาขวดนี้เดี๋ยวก็หาย มาๆ ทายาต่อ เมื่อกี้ยังทาไม่ทั่วตัวเลย” ...ว่าแล้วเจ้าพวกนั้นก็ทำท่าจะเข้ามารุมสะกำเขาต่อ

ทยากรรีบยกมือห้าม โบกไม้โบกมือไม่โอเคกับความคิดพวกเด็กๆ สักเท่าไหร่ มนุษย์คาลาไมล์สายพันธุ์สีชมพูมองตัวเองอย่างสังเวชใจ เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ก่อนหน้าจะหลับนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว ถึงตอนนี้ก็คงหลุดลุ่ยไปถึงไหนต่อไหน ยังดีที่มีผ้าห่มพันตัวเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเจ้าพวกนี้ได้เห็นภาพอนาจาร 18+ เยาวชนควรได้รับการแนะนำแหงๆ

“พอแล้วล่ะ พี่ดีขึ้นแล้ว”

ได้นอนพักเต็มที่ ได้ยาดีไปสองเม็ด ไหนจะยาที่ย้อมตัวเขาเป็นสีหวานแหววนี่อีก ขนมันทุกแขนงมาโปะใส่ตัวขนาดนี้ ไม่ดีขึ้นก็ไม่รู้จะว่าอย่างไร

“ไม่ทาแล้วก็ดี ยาบ้านี่กลิ่นยังกะกล้วยหอมเน่า เหอะ... กูล่ะเกลียดกลิ่นมัน” ไอ้หน่อยเด็กฮาร์ดคอทำหน้าไม่สบอารมณ์ เจ้าโย่งขว้างสำลีในมือลงถังขยะ มันเดินเข้าห้องน้ำไปล้างมือก่อนใครเพื่อน เด็กสองคนที่เหลือจึงเอาอย่างบ้าง ทยากรใช้จังหวะนี้ค้นหาเสื้อผ้ามาใส่ เขาฉวยได้เสื้อย้วยๆ ตัวใหญ่ของนายหัวชาญ กับกางเกงผ้าฝ้ายขาบานๆ ของพ่ออีกเช่นกัน

ร่างสูงโปร่งเดินออกจากห้องนอนใหญ่ ก้าวช้าๆ มาหยุดอยู่ตรงโซฟากลางบ้าน เด็กทั้งสามคนสุมหัวกันอยู่ก่อนแล้ว ทยากรเพิ่งเห็นพวกน้องๆ หอบโครงงานที่เขาช่วยทำเมื่อวานมาทำกันต่อ ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ มองน้องขวัญขะมักเขม้นเขียนรายงาน ลายมือสวยยังกับโขกมาจากแป้นพิมพ์

“เขียนสวยนะเรา”

คนถูกชมหันมายิ้มอายๆ “ขอบคุณครับ”

หลังจากนั้นบรรยากาศในบ้านของนายหัวชาญก็กลับมาชวนง่วงอีกครั้ง คนไม่ชอบชีวิตสโลว์ไลฟ์อย่างทยากรเริ่มเบื่อหน่าย เขาไม่สนุกเอาเสียเลยกับการเป็นคนว่างงาน ระหว่างที่กำลังคิดหากิจกรรมให้ตัวเองทำ เสียงบ่นพึมพำของพวกตัวแสบก็ลอยมา 

“หิวว่ะ!” เด็กฮาร์ดคอประจำแก๊งโวยวาย ไอ้หน่อยถือวิสาสะถลาไปเปิดตู้เย็น ใบหน้าคมเข้มหงิกยิ่งกว่าเก่าเมื่อเจอความว่างเปล่า “ตู้เย็นบ้านนี้แม่งมีแต่น้ำเปล่า แม่งง...กูหิวข้าว!

แล้วเจ้านั่นก็อาละวาดฟาดงวงฟาดงา กระทืบขาปังๆ เกรี้ยวกราดยกใหญ่

คนอาวุโสกว่าได้แต่ส่ายหน้าระอาใจ เหลือบตามองนาฬิกาติดข้างฝา พบว่าเลยเวลาอาหารกลางวันมาแล้วเป็นชั่วโมง ก็สมควรอยู่หรอกที่กระเพาะจะเรียกร้องตามธรรมชาติ

หนุ่มเมืองกรุงลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนเล็ก ที่เก็บสัมภาระของเขา คว้าเอากระเป๋าสตางค์ในเป้ใบใหญ่ เปิดดูลวกๆ ตั้งใจจะหยิบแบงก์ร้อยสักสองสามใบออกมา ทว่าความมีอันจะกินของทายาทสกุลดัง ธนบัตรในกระเป๋ามีเพียงแบงก์สีเทาเรียงกันเป็นตับ ทยากรถอนใจ เขาหยิบเงินพันออกมา แล้วยัดกระเป๋าตังก์เก็บใส่เป้ไว้อย่างเดิม ร่างสูงโปร่งหนีบเอาโทรศัพท์มือถือที่ปิดเครื่องไว้ติดมือมาด้วย

“เอ้า เมื่อกี้ใครบ่นว่าหิวข้าว” เขายื่นเงินให้ ทว่า... คนฟังทั้งหลายพากันตาเหลือก

พวกเด็กๆ ทำท่าเหมือนตั้งแต่เกิดมาไม่เคยจับแบงก์พัน เจ้าเมฆเสียงสั่น เอ่ยถามตะกุกตะกัก ติดอ่างขึ้นมาทันที

“ซะ...ซื้อ ซื้ออะไรก็ได้เหรอจ๊ะ”

“อืม เอาที่พวกเราอยากกินกันน่ะ พี่เป็นเจ้ามือ”

“ซื้อเท่าไหร่ก็ได้? ไม่ต้องทอนก็ได้?” เจ้าโย่งถามย้ำ มันมองแบงก์พันในมือเขาอย่างไม่แน่ใจ หากประกายในตายินดีราวกับถูกล็อตเตอร์รีรางวัลใหญ่

“ตามใจ ซื้อมาแล้วกินให้หมดก็แล้วกัน”

“ไม่เอาคืนแน่นะ”

“เออ! ให้หมดเลย”

แค่จะเลี้ยงข้าวน้อง ก็ยังต้องยืนยันกันพลาดอยู่สามตลบ ทยากรมองเจ้าโย่งที่ค่อยๆ ยื่นมารับ เห็นมือสั่นๆ ทั้งที่เจ้าตัวพยายามเก็บอาการแล้วก็ขำ

“งะ...งั้นเดี๋ยวพวกเรามานะจ๊ะพี่เล”

“อืม ไปเถอะ”

“พี่เลจะกินอะไรดีจ๊ะ เดี๋ยวพวกเราซื้อมาให้เยอะๆ เลย” เด็กขี้ประจบหันมาฉอเลาะเอาใจเขา

“อะไรก็ได้เมฆ แต่ไม่ต้องซื้อมาเยอะ พี่ป่วยอยู่ กินได้นิดเดียว”

“จริงด้วย งั้นต้องซื้ออาหารคนป่วย” ...หวังว่ามันคงไม่ได้หมายถึงข้าวต้มเหมือนมื้อเช้าหรอกนะ

“เฮ้ย! พวกมึง ไปเร็ว กูหิว!

อีตอนก่อนจะรับเงินนี่อิดออด แต่พอได้เป็นเจ้าของ ม้าเร็วสามชีวิตก็เผ่นโลดทันที ทยากรมองพวกเด็กๆ วิ่งแข่งกันออกไป คิดถึงตัวเองเมื่อสมัยยังอายุเท่าเจ้าพวกนี้ขึ้นมา ทยากรนับไม่ได้เลยว่าตลอดชีวิตเขาใช้เงินไปมากเท่าไหร่ เงินหนึ่งพัน... พลาดพลั้งทำหล่นหายไป บางทีเขายังไม่รู้ตัว คงเพราะไม่เคยเดือดร้อน เงินในบัญชีไม่เคยพร่อง ใช้เท่าไหร่แม่ก็ไม่เคยว่า เขาเลยมองข้ามคุณค่าของมัน ในขณะที่เด็กพวกนั้น ได้แบงก์พันใบเดียว น้องดีใจกันเกือบตาย 

คนต่างถิ่นทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง บ้านพ่ออยู่ใกล้น้ำ ได้ยินเสียงคลื่นทั้งกลางวันกลางคืน ทุกอย่างสงบเหลือเกินเมื่ออยู่ลำพัง ทยากรนั่งลงบนโซฟา มองนาฬิกาที่ฝาผนังครั้งไหน อุปาทานเหมือนมันเดินช้าลงกว่าที่เคย ชีวิตที่นี่กับที่กรุงเทพฯ ช่างต่างกัน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาชักติดใจชีวิตสบายๆ ขึ้นมา

หน้าจอโทรศัพท์ในมือสว่างขึ้น รู้สึกผิดนิดๆ ที่ทำให้มือถือราคาสามหมื่นกว่ามีคุณค่าเทียบเท่าหินก้อนหนึ่ง ชายหนุ่มเปิดเครื่องใช้งานหลังจากไม่ได้ทำมานานเกินสัปดาห์ เขาไม่ค่อยกล้าเสี่ยงโทรหาใคร โดยเฉพาะโทรกลับไปที่บ้าน เกิดแต้มบุญหมด พ่อเดินมาพบแล้วจับได้ว่าเขาโกหกแม่เพื่อหนีมา ทยากรไม่อยากจะนึกเลยว่า หากความแตกทั้งสองทาง เขาจะต้องทำบุญล้างซวยสักกี่วัดจึงจะชดใช้กรรมได้หมด

นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอไล่หาเบอร์โทรศัพท์ เวลาแบบนี้เหมาะนักกับการสืบข่าว มือขาวยกมือถือแนบหู เขาจำเป็นต้องรู้ความเคลื่อนไหวที่กรุงเทพฯ บ้าง เผื่อว่าหากสถานการณ์เปลี่ยน แม่เกิดสงสัย หรือบ้านเมืองมันเกิดจลาจลอะไรขึ้นมา จะได้หาทางหนีทีไล่ได้ทัน

“เออ กูเอง”

ไอ้ทะเล! ไอ้เหี้ย! ไอ้เพื่อนอัปปรีย์ มึงหายหัวไปไหนมา!’ โดนด่าเหมือนไปฆ่าพ่อมันตาย...

เจ้าของหมายเลขที่เขาเมมชื่อไว้ว่า ไอ้กายตะบี้ตะบันโวยวายจนต้องยกโทรศัพท์ออกห่างหู

คนแรกที่ชายหนุ่มเลือกติดต่อคือเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่มัธยมปลาย แม้จะถึงวัยสอบเข้ามหาลัย ก็ยังอุตส่าห์ติดสอยห้อยตามมาเป็นนักศึกษาร่วมคณะกันอีก เพื่อนคนอื่นมักชอบแซวว่า เขากับ การันต์เป็นเหมือนแฝดคนละฝา เห็นทยากรที่ไหน ใกล้ๆ กันก็ต้องมีมันคอยเป็นวิญญาณตามติดอยู่ทุกที

มึงแม่ง! ทำเหี้ยอะไรอยู่ที่ไหนหา! กูโทรหามึงทั้งอาทิตย์ วันละไม่รู้กี่สิบสาย มึงไม่เคยเปิดเครื่อง ไอ้เหี้ย! กูนึกว่ามึงตายห่าไปแล้ว

“มึงหยุดพักหายใจหน่อยไหมกาย” เขาหัวเราะ... คิดสภาพหน้ามันตอนนี้ได้โดยไม่ต้องเฟสไทม์

มึงไม่ต้องมาทำพูดดีเลยนะไอ้ควาย กูซีเรียส...

คนรับบทเป็นเพื่อนสนิทสาดคำด่าไม่คิดชีวิต การันต์เป็นคนพูดเก่ง คุยเก่ง เรื่องด่ามันยิ่งโคตรเก่ง ไม่มีใครในแก๊งเด็กวิศวะผลิตคำด่าได้รวดเร็วและรุนแรงเท่ามัน

น้ำเสียงเครียดกว่าปกติของเพื่อนสนิทสะกิดลางสังหรณ์ของทยากรขึ้นมา ชายหนุ่มนิ่วหน้า “เกิดอะไรขึ้น”

แม่มึงโทรหากู

เท่านั้นเอง ความเครียดของปลายสายก็ย้ายมาอยู่กับเขาแทน หนุ่มเมืองกรุงชักผวา ละล่ำละลักถามกลับไป

“แม่ว่าไงวะ”

จะว่ายังไง มึงเล่นหายหัวไปเฉยๆ ติดต่อไม่ได้ แม่มึงโทรหามึงไม่ได้ กรรมมันเลยมาตกที่กูนี่ไง

“กูบอกแม่ว่าไปเที่ยวยุโรปกับมึง”

นั่นไงล่ะ หางานให้กูแท้ๆ ดีนะที่เพื่อนมึงคนนี้นอกจากจะหน้าตาดี ไหวพริบก็ยังเป็นหนึ่งในใต้หล้า กูจัดการตอแหลใส่แม่มึงไปว่า มึงโง่ทำโทรศัพท์ตกน้ำ ต้องซ่อมนาน เลยติดต่อไม่ได้

“แล้วแม่กูก็เชื่อ?

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะวะเพราะกูก็ยืนยันหัวชนฝา แม่มึงก็บ่นใหญ่ว่าจะต้องซ่อมทำไม ซื้อใหม่ก็หมดเรื่อง หึ! กูล่ะเหม็นเบื่อคนรวย รวยจริ๊งงง

ถือเป็นแอคติ้งที่ไม่ค่อยจะเนียนเท่าไหร่ แต่ทยากรกลั้นใจให้ผ่าน ด้วยรู้ดีกว่าใครว่าการถูกแม่ซักไซ้มันโหดร้ายขนาดไหน นับว่าเขาเลือกเอาระเบิดไปฝากไว้ไม่ผิดคน ไอ้กายมีสติและสกิลเอาตัวรอดลื่นไหล หากเป็นเพื่อนคนอื่นมีหวังถูกจับได้ตั้งแต่มันอ้าปากประโยคแรก

จากนั้นยังไงต่อรู้ไหม แม่มึงก็ถามกูว่าตอนนี้อยู่กันที่ไหน กูก็ต้องมั่นหน้าบอกไปว่าอยู่ไอร์แลนด์ ก็นะ...จะโกหกทั้งทีกูขออ้างประเทศในฝันกูหน่อยแล้วกัน แต่แม่มึงงี้ด่าเป็นชุด หาว่ากูพาลูกชายสุดที่รักไปเถรไถล กูก็เลยต้องงัดอินเนอร์ชุดใหญ่ระดับรัชดาลัยมาใช้... หนาวมาก อากาศดีมากเลยครับแม่ ไอ้คุณชายของแม่มันอยากมาเล่นสกี ทั้งที่ความจริงกูนอนเหงื่อแตกอยู่บ้านย่าที่เชียงราย...

คนฟังอดไม่ไหว หลุดหัวเราะกับเสียงสองเสียงสามที่มันทำ คำสนทนาดูรื่นเริงไร้กังวล หากทยากรรู้ว่ามีความเสี่ยงซุกซ่อนอยู่ในคำพูดทุกคำ

“หวังว่าแม่จะไม่เช็คสัญญาณโทรศัพท์มึงนะ”

นั่นแหละปัญหา คนกว้างขวางอย่างนั้น นึกอยากจะทำอะไรขึ้นมาก็ทำได้ทั้งนั้นล่ะวะ ภาวนาให้แม่มึงงานยุ่งหนักๆ จนไม่มีเวลามาตามล่าตัวมึงก็แล้วกัน เสียงถอนหายใจหลุดรอดมาทั้งสองฝ่าย คนสร้างปัญหาสีหน้าครุ่นคิดหนัก ขณะที่ปลายสาย...รู้ว่าเพื่อนกลุ้มก็เลยกลุ้มตาม

ว่าแต่มึงเถอะ...ตอนนี้อยู่ที่ไหนการันต์ชวนคุย เห็นเพื่อนเงียบไปก็พอจะเดาได้ว่ามันเข้าโหมดเครียด เป็นเพื่อนกันมานาน รู้พุงรู้ไส้ รู้กระทั่งไซส์ชั้นในกัน มีอะไรแปลกไปนิดก็สะกิดต่อมมิตรภาพขึ้นมาแล้ว แต่อะไรที่ยังมาไม่ถึงและยังไม่เกิด เครียดจนผมร่วงไปก็เปล่าดาย หาประโยชน์อะไรไม่ได้ทั้งนั้น

“บ้านพ่อ”

คำตอบมาสั้นๆ แต่น้ำเสียงฟังดูเบิกบาน

ยังอยู่ใต้อ่ะนะ ไม่เบื่อหรือไงวะ ไปขลุกอยู่นั่นนานเป็นเดือนแล้วนะมึง

“แล้วกูก็จะอยู่ต่ออีกหน่อย ลืมบอกไป...ตอนนี้กูได้งานทำที่นี่แล้วนะ” พอพูดถึงที่บ้านพ่อมัน เส้นอารมณ์ดีๆ ของอีกฝ่ายก็ขยายมาถึงหูคนฟัง คนอยู่เชียงรายผุดลุกขึ้นนั่ง ตั้งใจฟังคำตอบจากปลายสาย 

งานอะไรของมึง

“เป็นจับกัง”

พ่องตาย!’ อีกฝ่ายสบถลั่น

ทยากรยกโทรศัพท์ถอยห่าง ทั้งขำทั้งฉุน

“พ่อกูยังอยู่ดี”

ไม่ๆๆ กูแค่ตกใจ ไม่ได้จะด่าพ่อมึง แต่ไอ้เหี้ย... เมื่อกี้กูหูฝาดไหม กูได้ยินว่ามึงไปเป็นจับกัง”

“กูพูดจริง”

ตาย! ตายห่าแน่ๆ... ถ้าแม่มึงรู้นะ กูว่างานนี้ต้องมีคนศพไม่สวย คุณชายที่ถูกเลี้ยงมามดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมอย่างมึง อยู่ดีๆ ไปหาเรื่องลำบาก โอย...พ่อมึงนี่ก็โหดสัตว์ ขาวสะท้อนแสงอย่างมึงยังกล้าเอาไปตากแดดได้ลงคอ

“กูรบเร้าขอเขาไปทำเองแหละ สนุกนะมึง... นายหัว เอ้อ...หมายถึงพ่อกูน่ะ เขาโคตรเก่ง สอนอะไรกูตั้งหลายอย่าง นี่กูก็กำลังวางแผนว่าก่อนกลับจะลองออกทะเลไปกับเรือประมงสักครั้ง”

เดี๋ยว! เดี๋ยวนะ... ไอ้คุณทยากร มึงเพ้อไปไกลแล้วเพื่อน ออกทะเลเหี้ยไร เรือประมงเหี้ยไรวะ! มึงไปไม่ได้ ถ้าแม่มึงรู้...

“แม่กูจะไม่รู้ ถ้ามึงกับกูไม่เปิดปาก ยังไงซะกูก็จะอยู่ที่นี่ต่ออีกเดือนตามกำหนดเดิม”

นี่หมายความว่ากูต้องตกเป็นเหยื่อรองรับแม่มึงต่องั้นเหรอ! ไอ้ทะเล ไอ้เหี้ย! กูไม่เอาแล้วนะ

คนถูกโยนขี้หน้าถอดสีเสียเดี๋ยวนั้น การันต์เดินวนเป็นหนูติดจั่น แทบอยากจะสอดมือยื่นผ่านโทรศัพท์ ตบกบาลเพื่อนให้สมองแม่งกระทบกระเทือนกันไปข้าง

“เอาน่า กูรู้ว่าไอ้ปลาไหลอย่างมึงเอาตัวรอดได้”

“มึงไม่ต้องทำเป็นพูดดี” ปลาไหลเพื่อนซี้เสียงเครียด “ครั้งนี้กูเอาชีวิตรอดมาได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าครั้งต่อไปมันจะรอดนะโว้ย! แม่มึงน่ากลัวขนาดไหนใครๆ ก็รู้ นึกถึงตอนที่โทรมา กูยังขนลุกไม่หาย มึงเอ๊ย! เสียงนี่เย็นยังกะน้ำแข็ง คุยโทรศัพท์อยู่ดีๆ กูนี่ฟิลเหมือนใครเอามีดมาจี้คอ”

“แม่กูไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย มึงอย่างเว่อร์ได้ไหม” คุยกับมันแล้วลูกผู้ดีจากเมืองกรุงชักอ่อนใจ แม่เขาดูเป็นอสูรกายในสายตาคนอ่านก็เพราะปากมัน

หึ! ที่กูเล่านี่ยังน้อยไป มึงมาโดนซักฟอกอย่างกูมั่งไหม กูอยากจะถามเหลือเกินว่ากูได้อะไรกับการเอาคอไปจ่อมีดประหารแทนมึง

“เออๆ กูขอโทษก็แล้วกันที่ลากมึงมาเดือดร้อน” คนหาเรื่องใส่ตัวทำเสียงอ่อน “แต่ช่วยกูหน่อยเถอะนะ นอกจากมึงกูก็ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร”

มึงแม่งก็งี้ทุกทีเลยสัตว์! ชอบมาหยอดลูกอ้อนใส่ แล้วคิดว่าได้ผลไหม เออ! ได้... กูนี่แหละทาสไอ้คุณชายที่แท้จริง

ทยากรยิ้มรับกับอาการฟึดฟัดของเพื่อนซี้ เขารู้อยู่แล้วว่าไอ้กายปากร้ายแต่ใจดี มันไม่เคยปฏิเสธอะไรที่เขาร้องขอ

“ขอบใจมึงมากเว้ยเพื่อน”

เออ เปลี่ยนคำขอบใจเป็นมึงรีบเสด็จกลับมาเร็วๆ ก็พอ นี่ใจคอมึงจะไม่กลับมาสังสรรค์กับเพื่อนฝูงส่งท้ายกันหน่อยเหรอวะ วีซ่ามึงมาแล้วนะ... ไอ้พวกนั้นมันก็รอแดกเหล้าเลี้ยงส่งมึงอยู่

ไอ้พวกนั้นที่ว่าหมายถึงบรรดาแก๊งคนเถื่อนปากหมาในคณะเขา เพราะเพิ่งเรียนจบหมาดๆ การติดต่อจึงยังไม่ขาดกันไป ทยากรถอนใจยาวเมื่อนึกถึงหน้าที่ที่รอเขาอยู่เบื้องหน้า ไม่ว่าจะอยากอยู่กับพ่อต่อไปนานแค่ไหน ความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ นั่นคือ... เขาต้องกลับไปเดินตามรอยที่แม่ขีดไว้ ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม

“บอกคนอื่นๆ ว่าอีกหนึ่งเดือนค่อยเจอกัน ตอนนั้นมึงคงกลับจากเชียงรายพอดี”

โอ๊ย อย่างพี่กายคนฮอตคนนี้ ไม่ต้องรอถึงเดือนเหมือนมึงหรอกเว้ย อาทิตย์หน้ากูก็กลับไปเฉิดฉายอยู่กรุงเทพฯ แล้ว ทิ้งไปนานๆ เดี๋ยวน้องๆ ในสต็อกกูหนีไปมีผัวใหม่กันพอดี แค่ทุกวันนี้ต้องมานั่งตอบคำถามจากบรรดาแฟนคลับของมึง กูก็ชีช้ำมากพอแล้ว

“แฟนคลับ?

เอ้า! ก็สมาคมแม่บ้าน #เด็กทะเล ของมึงไง มึงเล่นหายไปจากโซเชียลทุกช่องทาง ลูกเพจแฟนคลับมึงนี่ร้องห่มร้องไห้กันยกใหญ่ แอดมินเพจแม่งส่งข้อความมาถามกูสามเวลาหลังอาหารเลยมั้ง... พี่ทะเลไปไหนคะ ทำไมพี่เค้าไม่อัพรูปบ้าง คิดถึงมากอยากเห็นหน้าพี่ทะเล ไอ้เหี้ย! กูนี่คันปากอยากจะแนะนำว่า ถ้าร่างกายต้องการทะเลขนาดนั้น ไปชะอำมั้ยล่ะพวกมึง หรือจะหัวหิน พัทยาก็ได้ ไม่ใช่มาหวีดร้องใส่ไอจีกับเฟซบุ๊กกู...

คนฟังหัวเราะลั่นจนน้ำตาไหล ทยากรนั่งฟังเพื่อนพล่ามเรื่องราวที่เขาตกข่าวไปมากมาย ครึ่งชั่วโมงหลังจากหมดเรื่องคุยกัน ชายหนุ่มก็วางสาย มือขาวกดปิดเครื่องโทรศัพท์เอาไว้ ตัดขาดชีวิตกับเรื่องวุ่นวายทั้งหลายในเมืองใหญ่อีกครั้ง ถึงกระนั้น... คำพูดของอีกฝ่ายก็กลายเป็นวลีศักดิ์สิทธิ์ วนเวียนตอกย้ำอยู่ในสมอง

อีกหนึ่งเดือน หรืออาจไม่ถึงด้วยซ้ำ...

เวลาของเขาบนเกาะนี้เหลือไม่มากแล้วจริงๆ ยังมีอะไรอีกหลายสิ่งที่คนต่างถิ่นอยากลองทำ

ในบรรดาทุกเรื่องที่เขากังวลนั้น... ทยากรยังทำให้ ใครบางคนยอมรับในฝีมือของเขาไม่ได้เลย

 

 

 

-------------

100%

อัพตอนตีสี่ ใกล้ตายแล้วพี่น้อง -_-

หายไปนานกว่าทุกทีเลยมั้งนี่ ขอโทษด้วยนะคะ

สุขภาพช่วงนี้ไม่ค่อยอำนวยเลยจริงๆ แต่เราพยายามไม่ทิ้งนานเกินเดือนนะ

ตอนนี้แง้มๆ ให้รู้ละว่าชีวิตของคุณทยากร ณ บางกอกนั้นโซฮอตแค่ไหน

พร้อมกับเอาพี่กายคนขี้เม้ามาแนะนำ เชื่อว่าทุกคนต้องชอบฮี

คนอะไรมาที สัตว์เลื้อยคลานตามมาเป็นโขยง 55555555

ตอนนี้ให้มาแต่ชื่อกับเสียง ในอนาคตตัวเป็นๆ จะต้องมาโผล่แน่นอน

และอีกคนที่ทุกคนกำลังตามลากตัวมาเข้าคุก (?) ฐานเมาแล้ววูบ

ตอนหน้าเลาจะลากเขามาให้สำเร็จโทษค่ะ อิอิอิ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 566 ครั้ง

225 ความคิดเห็น

  1. #13693 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 18:57
    น้องสู้ๆต้องทำให้ยอมรับให้ด้ายยย
    #13693
    0
  2. #13403 Golden23 (@niyay123) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 01:58
    แม่จะโผล่มาลงใต้มั้ยเนี่ย
    #13403
    0
  3. #13050 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 00:27
    กลัวใจจหลังจากหนึ่งเดือนนี้พอกลับไปขุ่นแม่น้อนจะจับให้ไปไหนนนฮื้ออออ
    #13050
    0
  4. #12889 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 21:19
    ขอให้รอดไปจนถึงหนึ่งเดือนนะลูก
    #12889
    0
  5. #12878 Jjaji (@Jajub16) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 17:06
    แม่หนูจะจับได้มั้ยเนี่ย น้องทะเลลูก
    #12878
    0
  6. วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 08:40
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #12717
    0
  7. #12569 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 20:15
    น้องทะเลเวลาคุยกับกายก็แมนๆ ดีนะ 555555
    #12569
    0
  8. #12254 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 16:51
    ชอบบบเวลาคุยกับกายย 5555555
    #12254
    0
  9. #11680 greenw (@greenw) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 08:34
    กายกับชาติมาอยู่ด้วยกัน คิดละปวดหัวเเทนหิน5555555
    #11680
    0
  10. #11669 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 02:26
    คิดว่าสีผิวจะไม่เปลี่ยนเลยหรอทะเล 555+
    #11669
    0
  11. #11617 milkc (@P_PlooY) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 14:55

    กลัวแม่จะจับได้ก่อน 5

    #11617
    0
  12. #11175 ni_ky (@ni_ky) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 20:49
    ถ้ากายกับชาติเจอกัน เราเชื่อว่ามันต้องบันเทิงมากก555
    #11175
    0
  13. #11004 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 19:35
    เอากายมาอยู่กับพี่ชาติ แล้วให้พี่หินนั่งฟังบันเทิงแท้ๆ55555555555
    #11004
    0
  14. #10834 BaEk_1992 (@BaEk_1992) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 19:52
    พี่กายช่างเม้าส์ขาใหญ่ ทำไมเปงคนแบบบเน้555555555
    #10834
    0
  15. #10293 maielf13 (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 00:37
    อยากเห็นพี่กายกับพี่ชาติมาเจอ แค่คิดยังบันเทิง55555555
    #10293
    0
  16. #10225 Faraide (@myohnamfa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 21:51
    พี่กายยยย อรรถรสเหลือเกินกับคำบ่นนั่น55555555ไฟแล่บสุดไรสุด
    #10225
    0
  17. #10156 baekhoismysmile (@baekhoismysmile) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 18:46
    สนุกจังเลยค่ะ
    #10156
    0
  18. #10009 P A M E L A (@Pampammatsu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 16:56
    แงงงงงงงชอบพี่การันต์จังเลยค่ะฮืออออออออออ น้องได้เมนแล้ว น้องเมนพี่กายค่ะ ผชอะไรน่ารักจังเลยฮืออออ ปากร้ายแต่ใจดี

    นี่แอบหวั่นคุณแม่น้องทะเลเหมือนกัน ฮือ ทำไมมันดูมีลางดราม่า คงมีแน่ๆสินะคะ ฮือ55555

    เราสารภาพตามตรงเลยค่ะว่าพี่ชาติก็คือพี่ชาติอะ เสี้ยมได้เสี้ยมดีตั้งแต่ตอนที่แล้ว ไหนจะพานายหัวไปนอนทิ้งๆขว้างๆอีก ไหนจะพูดจาไม่ดีอีก เอาจริงๆผิดหวังนิดหน่อยค่ะ55555 รู้สึกว่าผชแบบพี่ชาติเนื้ย ถ้าเจอในชีวิตจริงนี่จะลำบากนะคะ ดูจับต้องได้ก็จริง แต่นิสัยแบบนี้ไม่ดีเลย55555 น่าให้พี่หินดัดนิสัย ทำไมทำตัวแบบนี้55555
    #10009
    0
  19. #9776 gniycb (@gniycb) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 19:34
    เปลี่ยนจากยอมรับฝีมือเป็นรับรักได้ม้า
    #9776
    0
  20. #9768 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 19:03
    ขอบคุณนะ
    #9768
    0
  21. #8389 MindGmini (@mind654mind) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 01:43
    อย่าบอกนะว่าทะเลจะไปเรียนต่อตปท. แง้ งี้ก็เจอกันยากสิ
    #8389
    0
  22. วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 09:27
    น้องจะไปไหนต่ออ่ะ ไม่ได้กลับกรุงเทพหรอกหรอ
    #7005
    0
  23. #6509 Sw.Lm/1859 (@haruethaipearpia) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 16:44
    ถ้าเอาการันต์กับชาติมาอยู่ด้วยกัน อืม....
    โลกแตกอ่ะมึ_ง 5555
    #6509
    0
  24. #4741 Cha_Yok (@yoksari) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 16:03
    ขำคุณการันต์เค้านะคะ 55555
    #4741
    0
  25. #4218 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 17:06
    งุ้ยยยยยย เราชอบสำนวนนิยายเรื่องเน้!!!!!! คือมันดีมากอ่ะ อ่านแล้วโคตรได้อรรถรสจริงๆ อ่านเพลินมากกก ตลกด้วย ชอบความเสียงสอง เสียงสาม ฮือออออ หลงรักนิยายเรื่องนี้ //ยิ่งพูดเรื่องจะกลับไปยิ่งใจหายไม่อยากให้ไปเลย เกิดเป็นลูกคนรวยมักมีเรื่องอึดอัดใจเสมอ สบายอย่างเดียวก็เรื่องใช้เงิน มีให้ใช้ไม่อั้น
    #4218
    0