Spin off #เด็กทะเล ll ขวัญเอ๋ยขวัญมา [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 769,269 Views

  • 14,280 Comments

  • 21,001 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,981

    Overall
    769,269

ตอนที่ 23 : Sea Spec : บทที่ 13 : ด้านมืด [1] [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29543
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 819 ครั้ง
    23 มิ.ย. 60

บทที่ 13

ด้านมืด [1]

 

 

 

ออกมาแล้ว...

ออกมาไกลแสนไกล ดวงตาทั้งสองมองไม่เห็นฝั่ง...

คนใฝ่ฝันถึงเวลานี้มานานยืนพิงเสากระโดงอย่างประหม่า อะไรที่ได้เห็นได้ทำเป็นครั้งแรก ความตื่นเต้นก็ย่อมมาเยือนเป็นธรรมดา นัยน์ตาสดใสทอดมองไปสุดขอบฟ้า พระอาทิตย์สีส้มสาดแสงสุดท้ายกระทบกับผิวน้ำ เป็นความงดงามที่ใช้เงินเท่าไหร่ก็ซื้อมาไว้ครอบครองไม่ได้

หนุ่มเมืองกรุงสูดลมหายใจ เปิดรับอากาศบริสุทธิ์และกลิ่นไอเกลือทะเลเข้าสู่ร่าง ตอนนี้เขาว่าง... ไม่มีใครมาคอยชี้นิ้วสั่ง ทยากรจึงดูเก้ๆ กังๆ ไม่รู้จะเอาตัวเองไปทำประโยชน์ ณ จุดไหน คนออกเรือมาครั้งแรกไม่รู้กระทั่งว่า หน้าที่ของคนมากับเรืออย่างนี้มันต้องทำอะไร ชายหนุ่มย่ำเท้าไปตามชานเรือทางฝั่งซ้าย วางท่าเหมือนกำลังตรวจดูความเรียบร้อยของอุปกรณ์เดินเรือ พยายามทำตัวเป็นปกติเข้าไว้ แต่ไม่ว่ายังไง... หัวใจเสี้ยวเล็กๆ ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้

โดดลงเรือมาโดยไม่ได้บอกใคร...

จำได้ขึ้นใจว่าเมื่อกี้ก็รับปากเด็กสามคนไว้ว่าจะกลับไปก่อนมื้อค่ำ นี่ก็แดดร่ม ลมสงบ อีกชั่วโมงก็พลบค่ำ ย่ำสนธยาอยู่กลางทะเลนี่ ไอ้คำพูดที่ให้สัตย์ไว้ จะรักษาวาจาอย่างไร ยังมองไม่เห็นทาง

คนต่างถิ่นถอนหายใจกับการกระทำของตน ในใจครุ่นคิดถึงผู้ใหญ่สองคน ป่านนี้จะรู้หรือยังว่าเขาหายตัวไป

พ่อน่ะคงโกรธแน่ แต่พ่อก็คือพ่อ...

อยู่ด้วยกันมานานพอใช้ เขารู้อยู่หรอกว่าจุดอ่อนของนายหัวชาญอยู่ตรงไหน ทยากรคิดไว้แล้วว่า เมื่อเขากลับมา ก็แค่ใส่ลูกอ้อนเข้านิด ทำหน้าตาสำนึกผิดเข้าหน่อย เดี๋ยวพ่อก็ใจอ่อน ยอมยกโทษให้โดยปริยาย ส่วนเจ้านายอีกคน...

หน้าตาถมึงทึง ลำตัวตึงแน่น กล้ามเป็นมัดๆ มือใหญ่โตหยาบหนักเหมือนจะถลกหนังหัวคนได้ด้วยมือเปล่า  เจ้าของคำบรรยายพวกนั้น ไม่รู้ว่าเข้ามาอยู่ในหัวเขาได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อกี้ ชายหนุ่มคล้ายรู้สึกผิดต่อนายช่างใหญ่ตลอดเวลา ไม่รู้ว่านี่เป็นความเคยชินหรืออย่างไร เมื่อทยากรนึกถึงพ่อขึ้นมาทีไร ผู้ชายคนนั้นเป็นได้มาต่อท้ายทุกครั้ง

ผิดกันก็แค่เขาไม่ใช่พ่อ...

ใจดีได้ไม่ถึงครึ่งของพ่อด้วยซ้ำ!

คนป่าเถื่อนชอบใช้กำลัง ทั้งฉุดทั้งดึง กระชากคอเสื้อ ตะคอกตวาดไม่มียั้ง ทยากรนึกไม่ออกเลยว่า หากเขาถูกคนคนนั้นสั่งลงโทษขึ้นมา จะเอาตัวรอดยังไงดี

“เฮ้ย! ไอ้หนุ่ม...” ทยากรสะดุ้ง

คนจมดิ่งอยู่ในภวังค์หันไปมองตามเสียงเรียก ผู้อาวุโสที่สุดในการผจญภัยเดินเข้ามาใกล้เขา กลิ่นยาสูบฉุนจัดลอยอบอวลในอากาศ ชายหนุ่มจามแรงๆ สองสามครั้ง หากยังรักษาน้ำใจ ยืนคุยกับคนสูบยาต่อ

“ครับลุง”

“พ่อเจ้าประคุณ! พูดเพราะซะจนกูขนลุก” ไต้ก๋งเรือหัวเราะก๊าก โยนยาสูบที่เหลือก้นมวนทิ้งทะเล “กูถามจริงๆ เถอะ มึงมาเป็นจับกังแน่เร้อ ท่าทางอย่างกะลูกคุณหนูคนรวย บอกว่าเป็นอีหนูของนายหัว กูคงเชื่อสนิทใจ”

“ไม่...ไม่ใช่ครับลุง!

“ไม่ใช่นายหัวเรอะ อ่อ งั้นก็ไอ้เม่นล่ะสิ”

หนุ่มเมืองกรุงอ้าปากค้าง “เกาะนี้น่ะ ไม่นายหัวก็นายช่าง... สองคนนี้เท่านั้นล่ะวะ ที่พอจะเลี้ยงเด็กเอ๊าะๆ กะเค้าได้ คนอื่นมันหาเช้ากินค่ำ จะได้แอ้มเนื้อตัวขาวๆ อย่างนี้ แต้มบุญไม่พอร้อก มึงก็ระวังๆ ไว้หน่อยล่ะ อย่าทะเล่อทะล่าไปเดินล่อตาพวกเสือพวกตะเข้ เดี๋ยวจะหาว่าข้าไม่เตือน”

เป็นครั้งแรกที่ผู้ชายทั้งแท่งรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย...

ทยากรไม่เคยคิด ไม่เคยแม้แต่จะสะกิดใจ อันตรายและภัยคุกคามทางเพศดูเป็นเรื่องไกลตัว เพราะเกิดมาด้วยเพศสภาพที่แข็งแรง จึงมองว่าการถูกทำร้ายลักษณะนั้นไม่มีทางเกิดกับตนได้ ทว่า...ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ความแปลกประหลาดในดวงตาของใครต่อใคร ยามคนพวกนั้นจ้องมองมา มันมีบางอย่างที่เขาพยายามมองข้ามอยู่เสมอ หากในวันนี้ คำพูดของไต้ก๋งวัยชราคล้ายเปิดโลกทัศน์ใหม่ ชี้ชวนให้เข้าใจ

แท้จริงแล้ว เพศภัย... มันไม่ได้ไกลตัวเลย...

“เอ่อ แล้วคนอื่นๆ ไปไหนหมดอ่ะลุง”

เด็กเมืองกรุงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย ดึงลุงแกออกห่างจากประเด็นล่อแหลม เกิดแกนึกขึ้นมาได้ หันมาคาดคั้นเป็นจริงเป็นจัง ว่าระหว่างนายหัวกับนายช่าง เขาเป็นอีหนูของใคร ถึงตอนนั้นเรื่องมันจะยิ่งยุ่งไปกันใหญ่

“พวกมันก็อยู่แถวนี้แหละ” ไต้ก๋งอาวุโสมองหา เมื่อสายตาไม่พบหมาสักตัวจริงดังว่า ชายชราจึงถึงคราวได้พ่นไฟ “เออเว้ย! ไอ้พวกเหี้ยนี่ จะมืดจะค่ำไม่ยักจะมาเตรียมแหเตรียมอวนกัน ประเดี๋ยวแดดหมด ต้องไต้ตะเกียงเสียบไฟลำบากตายห่า... หายหัวไปไหนกันหมดโว้ย!

ทยากรยืนฟังคนแก่สบถคำหยาบคำแล้วคำเล่า มือขาวยกขึ้นเสยผม ปัดมันไปด้านหลังอย่างรำคาญ เสื้อยืดที่เขาใส่ปลิวไสวโต้ลม จึงเห็นชัดว่ารูปร่าง โปร่งบางเกินคนทำงานแบกหามอยู่มากโข คนรักการผจญภัยกวาดตา ช่วยลุงแกมองหาอีกแรง แปลกนักที่ไม่ยักจะเห็นเพื่อนร่วมเรือเลยแม้แต่เงา ทั้งที่เรือก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลย

“สงสัยจะมุดหัวกันอยู่ในห้องเก็บของ แอบอู้กันหมดไอ้พวกห่า!” ด่าเขา แต่ตัวเองก็หาวเป็นดาวเป็นเดือน อารมณ์ขี้เกียจไม่แพ้กัน “งั้นมึงก็รอพวกมันอยู่แถวนี้แล้วกัน กูจะเข้าไปเอนหลังสักหน่อย คนแก่มันก็อย่างนี้ละวะ จะนั่งจะยืนไขข้อแม่งก็พลอยจะดังกรอบแกรบ แก่แล้วมีอะไรดีมั่ง เฮ้อ... มึงน่ะ ยังหนุ่มยังแน่น อยู่เฝ้ายามไป”

“แล้วผมต้องทำอะไรบ้างครับลุง วางแห? วางอวน?

“โอ๊ย! มึงก็แหกตาดูสิวะว่าไอ้พวกมันทำกันยังไง ก็คอยเป็นลูกมือมันไป”

“เดี๋ยว! เดี๋ยวลุง... แล้วใครจะขับเรือล่ะ” คนยังหนุ่มรีบคว้าแขนเหี่ยวย่นไว้

“มีคนดูอยู่แล้วน่า มันเป็นผู้ช่วยกูมานาน กูไม่อยู่สักคนเรือก็ไม่ล่มหรอก” ไต้ก๋งตัดบทอย่างรำคาญ ขณะคนจะถูกทิ้งขว้างถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยก็อุ่นใจว่าเรือถูกควบคุมโดยคนเป็นการเป็นงาน แล่นไปในทิศทางที่ถูกต้องจริงๆ เกิดตาลุงนี่สั่งให้คนไม่รู้อะไรเลยอย่างเขาไปขับ มีหวังได้พาเรือออกอ่าวออกนอกน่านน้ำของประเทศไป เกิดเป็นปัญหาใหญ่โตเข้าเสียอีก

ทยากรเดินเตร่อยู่แถวนั้นอีกพักใหญ่ ชมฟ้าชมทะเลฆ่าเวลาตามประสาคนไม่มีอะไรทำ รอจนมืดค่ำ ก็ยังไม่เห็นใครออกมา คนถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวนึกเสียใจอยู่นิดๆ ที่เอาแต่คิดอยากสนุก กระโดดลงเรือลำนี้มา การออกทะเลโดยไม่มีเพื่อนคุยมันน่าเบื่อกว่าที่คิด ที่สำคัญ...รู้สึกอ้างว้างเป็นบ้า... ร่างสูงโปร่งมองซ้ายมองขวา ตัดสินใจเดินเข้าด้านในตัวเรือ เผื่อว่าจะเจอเพื่อนร่วมเดินทางที่หายตัวไป จะได้เรียกมาทำงานให้เสร็จๆ กันสักที

ด้านในเรือมืดสลัว มีแสงเล็ดลอดเพียงนิดจากหลอดไฟดวงน้อย คนไม่คุ้นเคยเดินเซเป็นลูกปู หัวกระแทกเสาเหล็กไปสองทีเพราะแรงคลื่นลม คนต่างถิ่นค่อยๆ ใช้ความอดทนคลำทางไป อาศัยมือสัมผัสแผ่นไม้ที่ใช้กั้นเป็นฝาผนัง รู้สึกได้ถึงประตูฝั่งตรงข้ามที่ปิดสนิท เห็นทีคนอื่นอาจนอนเอาแรงกันอยู่ในนั้น

เสียงเคาะประตูดังสองสามครั้ง...

ทยากรถูกสอนมาให้มีมารยาท แม้จะตกอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คนรอบข้างไม่รักษามารยาทอะไรกับเขาเลยก็ตาม ลูกผู้ดีจากเมืองกรุงยืนรออย่างอดทน จนกระทั่งแน่ใจว่าคนข้างในคงไม่คิดจะเปิดประตู มือขาวจึงลองดันบานไม้หนักๆ นั้นเข้าไป

ทันทีที่ประตูขยับ แรงกระชากด้านในก็ตรงเข้าจู่โจม มือของใครบางคนกำรอบข้อมือเขา กระตุกรุนแรงครั้งเดียวคนไม่ทันตั้งตัวก็หัวทิ่มหัวตำ ขนาดว่าระแวดระวังอยู่ก่อนแล้ว ทยากรก็ยังเซไปหลายก้าว กลายเป็นว่าเขาถูก ลากเข้ามาในห้องเก็บของแคบๆ

“ทำอะไร!” เขาถาม ใช้เสียงทำลายความวังเวงอันน่าอึดอัด

ร่างของใครบางคนเคลื่อนไหวไปมา เกิดเป็นเงาวูบวาบฉายภาพที่ผนังห้อง สำคัญคือไม่ได้มีแค่หนึ่ง...

ตัวสูงใหญ่ของผู้ชายสามคนยืนกันเกือบเต็มพื้นที่ ห้องเก็บของในเรือคับแคบเป็นทุนเดิม เมื่อมีคนแออัดคับคั่ง คนตัวเล็กกว่าใครจึงกลายเป็นจุดอ่อน แสงสลัวเล็กน้อยลอดผ่านบานประตู เห็นวูบเดียวเท่านั้น สมองที่ช่างจำอยู่เสมอก็ระลึกได้

“พวกแก...”

ลูกน้องไอ้ดำ!

โจทย์คนสำคัญที่เพิ่งจะมีเรื่องกันไป ทยากรจำได้ รู้สึกถึงอันตรายในนาทีนี้เอง

ชายหนุ่มหมุนตัวกลับ หาทางเอาตัวรอดให้ไว แต่ไอ้คนข้างหลังถีบประตูปิดดังปังเสียแล้ว

ความมืดปกคลุมทันที แสงสลัวที่เคยมีหมดสิ้นไป เมื่อหมดทางหนี สิ่งเดียวที่มีคือสติ หาทาง สู้ให้ได้ ทยากรเพ่งมองในความมืด พยายามขยับร่างเข้าใกล้ประตูทีละนิดไม่ให้ผิดสังเกต ลูกตาคุกคามสามคู่จ้องเขาเขม็ง พวกมันปิดปากเงียบ แต่ยิ่งเงียบ ทยากรยิ่งเกลียดเข้าไส้...

ไมตรีไม่ปรากฏในบรรยากาศ ย้ำชัดว่าไม่ได้มาอย่างมิตร

จุดประสงค์ของพวกมัน คนต่างถิ่นเข้าใจแจ่มแจ้งเมื่อถูกรุมล็อกตัวไว้ มือไม้ของไอ้คนหนึ่งกดน้ำหนักลงที่หัวไหล่ เขาสะบัดหลุดได้ ถีบสวนเข้าที่ชายโครงของมันอีกคนที่พุ่งตรงเข้ามา เสียงสบถโกรธจัดดังชัด ถึงตอนนี้พวกมันไม่เงียบกันเสียแล้ว

“ไอ้เหี้ยนี่! ยอมดีๆ แล้วจะไม่เจ็บตัว”

“มึงจับมันไว้สิวะ!

หนุ่มเมืองกรุงถอยร่น ฟังเสียงพวกมันสั่งการกัน เขาเริ่มตัวสั่น ความกลัวอยู่เหนือความหวังและความมั่นใจ ที่ว่างในห้องมีไม่มาก ทางรอดออกไปจากห้องนี้แทบเป็นไปไม่ได้ เสี้ยววินาทีที่ทยากรเผลอประหวั่นพรั่นพรึงในใจ มือหยาบใหญ่ก็ตะปบเข้าที่ด้านหลัง... ไอ้ชั่วตัวหนึ่งปราดเข้ากระชากคอเสื้อเขา เสื้อเก่าๆ จึงขาดออกจากกันง่ายดาย เกิดเป็นเสียงโครมครามเมื่อเจ้าของร่างยื้อเสื้อไว้ ร่างโปร่งถูกเหวี่ยงกระแทกผนัง ทยากรสวนไปหนึ่งหมัดใส่ไอ้คนที่พยายามจะเข้าใกล้

“ไอ้สัตว์! มึงวอนหาเรื่องเองนะ”

อีกฝ่ายบันดาลโทสะ ไอ้คนผิวคล้ำ หนวดเครารุงรังเงื้อมือกระแทกหมัด ทยากรขยับเท้าหลบทัน แต่กระนั้นความกระชั้นชิดของหมัดก็ทำให้เลือดไหลซึมที่มุมปาก สองคนที่เหลือปราดเข้ามาล็อกแขนทั้งสองข้างไว้ ในที่สุดคนหัวเดียวก็เสียท่า

ทยากรเบิกตากว้าง ตัวงองุดเมื่อถูกหมัดกระแทกท้อง เขาจุกจนร้องไม่ออก ร่างกายเสียศูนย์ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น สายตาหื่นกระหายโลมเลียเสียจนแขยง พวกมันจับร่างบอบช้ำกดติดกระดิกไปไหนไม่ได้ เสื้อที่ขาดวิ่นอยู่ก่อนหน้าถูกทึ้งออกไป แผ่นอกขาวโพลนกระจ่างตาในความมืด มือไม้มากมายขยุ้มขยำสัมผัสร่างกาย สะอิดสะเอียนจนอยากอาเจียนให้รู้แล้วรู้รอด

หนุ่มเมืองกรุงทุ่มเทกำลังเฮือกสุดท้าย กระแทกเข่าเข้าใส่ใบหน้าของคนที่พยายามกระชากกางเกงเขา ไอ้สารเลวหน้าสะบัด เพื่อนของมันพลอยตกใจเผลอคลายมือออกจากเขา ร่างโปร่งบางใช้จังหวะนี้พลิกตัวกลับ ตะเกียบตะกายหนีตายสุดกำลัง ทว่ายังเร็วไม่ทันสัตว์นรกพวกนั้นอยู่ดี

“มึง!!

ไอ้คนโดนเขาเล่นงานโกรธจัด แววตาของมันเหมือนหมาล่าเนื้ออยากฆ่าเหยื่อใจจะขาด มันบีบคอเขาจากด้านหลัง กดหัวลงแนบกับพื้น คนอื่นๆ มะรุมมะตุ้มดึงทึ้งสิ่งปกปิดร่างกายออก กางเกงผ้าฝ้ายหลุดลอยไปตอนไหน คนเปลือยกายแทบไม่รู้ตัว

เสียงครางหื่นกระหายยามได้ลูบไล้ผิวกายละเอียด สัมผัสเปียกชื้นฝังลงทั่วแผ่นหลัง ใครสักคนขบกัดเนื้อตัวเหมือนอาหารจานโอชะ ท่าทางกักขฬะโสมมคุกคามจนความตายกลายเป็นเรื่องน่ายินดี

ทยากรดิ้นรน... ดิ้นรนซ้ำๆ...

แต่ทุกการกระทำดูไร้ความหมาย พวกมันพลิกร่างเขาขึ้นมา บีบขยำทุกที่ที่ทำได้ คนเจ็บปวดทั่วกายน้ำตารินไหลหากไร้เสียงอ้อนวอน ร่างกายถูกครอบครองปลุกเร้า แต่ตัวเขาไม่แม้แต่จะคล้อยตาม มันคือความขยะแขยงรังเกียจมากกว่าอะไรทั้งหมด

“เฮ้ย! กูขอก่อนได้มั้ยวะ ไอ้เหี้ยนี่แม่ง...ขาวดีฉิบหาย”

“ไม่ได้ กูก่อน...ตกลงกันแล้ว”

“พวกมึงอย่ามัวเถียงกัน จะทำเหี้ยไรก็รีบทำ กูอยากเอามันจะแย่แล้ว”

ลมหายใจส่ายระส่ำ... ทุกอณูทั่วร่างสั่นไหว...

หวาดกลัวสุดชีวิตเป็นยังไง คนดื้อรั้นได้รู้ฤทธิ์มันคราวนี้เอง!

คนโดนกระทำฟังพวกมันเถียงกัน ชายหนุ่มกัดฟันต่อสู้อีกครั้งจนพวกมันมีน้ำโห ไอ้คนคร่อมตัวเหนือร่างเขาชกเข้ามาสองหมัด ใบหน้าขาวสะบัดไปตามแรง เลือดอาบแก้มทั้งสองข้าง มันก้มลงซุกไซร้ ไล้เล็มซอกคอลากยาวถึงแผ่นอก มือหยาบจับท่อนขาเรียวยกค้าง ดวงตาฉ่ำน้ำแดงกล่ำ จ้องหน้าพวกมันด้วยความแค้นใจ ยามถึงคราวเคราะห์สาหัส หน้าพ่อหน้าแม่ลอยมาให้เขาหวังไขว่คว้าเป็นที่พึ่ง ทยากรนึกถึงนายหัวเจ้าของท่าเรือใหญ่ สุดท้าย... นึกถึงผู้ชายอีกคนที่เคยปกป้องเขาจากไอ้เดนคนพวกนี้

พ่อ...

นายช่าง... ใครก็ได้ ช่วยที!

!!!

 

 

ประตูไม้เนื้อหนาแทบหักคาเป็นสองท่อน มันหลุดออกจากกรอบประตูด้วยฝีเท้าของผู้มาใหม่ หนึ่งในคนที่ทยากรร้องขอความช่วยเหลือในใจโผล่มาได้ราวปาฏิหาริย์!

ร่างสูงใหญ่ที่ใครๆ เขาเรียก นายช่างจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาปีศาจ ตามัจจุราชจุดไฟโชติช่วง เส้นอารมณ์พุ่งสูงสุดใจ เลือดในกายเดือดพล่าน ท่าทางจวนเจียน เสียท่าประกอบกับเสื้อผ้าที่ไม่เหลือติดกายสักชิ้น เท่านั้นก็ทำให้ไททั่นแห่งชาญทะเลพร้อมจะฆ่าคน

“พวกมึง!” เสียงคำรามเกรี้ยวกราดเต็มโทสะ

เขาพุ่งเข้าใส่ไอ้พวกสัตว์นรกราวกับพายุใหญ่ คลุ้มคลั่ง ควบคุมอารมณ์ตนไม่ได้คล้ายจะเป็นบ้า ไอ้คนแรกถูกเขากระชากหัว เหวี่ยงโครมไปกระแทกเข้ากับผนัง แรงโกรธของ ยักษ์ทำให้มันสลบเหมือดคาที่ ชายหนุ่มปรี่เข้าหาคนที่สอง มันรีบปล่อยตัวทยากร ตาลีตาเหลือกคลานหนีเหมือนหมาตัวหนึ่ง

“มึงจะหนีไปไหน!

นายช่างใหญ่ไม่ปล่อยให้ใครหลุดพ้น พวกมันสองคนที่เหลือตัดสินใจงัดข้อกับเขา คนเจนจัดทั้งเข่าและหมัดซัดพวกมันเสียเต็มแข้ง ยิ่งไอ้ตัวที่เห็นคาตาว่าทำรุนแรงกับเด็กนั่น เขายิ่งกระทืบมันจนเลือดออกปาก คนบ้าระห่ำตรงเข้าไปเตะซ้ำ ไม่ออมแรงสักนิดแม้อีกฝ่ายเกือบจะกลายเป็นศพอาบสีแดง พวกมันจะตายห่าคาตีนเสียเดี๋ยวนี้ก็ช่างประไร จะโดนข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนาหรือเปล่า...เขาไม่สน ร่างสูงของยักษ์ปักหลักเอาคืนให้หายแค้น

ในเมื่อตอนทำผิดเสือกไม่มีหัวคิด ไม่รู้ถูกผิด ไม่เห็นใจเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน...

ชีวิตระยำของพวกมัน จะเก็บเอาไว้ก็หนักแผ่นดิน!

คนมีอำนาจเป็นที่สองรองจากนายหัวปาดหยดเลือดออกจากมุมปาก ปะทะกันสามต่อหนึ่ง ต่อให้เก่งอย่างไร ก็มียามเผลอได้เป็นธรรมดา สายตาของนายช่างใหญ่ฉายแววเหี้ยมโหด มองพวกมันไปกองรวมกันเหมือนเน่าๆ ไม่ควรค่าแก่การเก็บรักษาอีกต่อไป

หมาที่เลี้ยงไม่เชื่อง... ปล่อยไว้ก็รังแต่จะเป็นภัยภายหลัง!

“อือ...”

คนเข้าโหมดอสุรกายสลายร่างกะทันหัน

ไอ้สามตัวนั่นคงตายไปแล้ว หากเสียงสะอื้นเบาๆ ไม่ฉุดกระชากเขาออกมาจากวังวนแค้นเสียก่อน นายช่างใหญ่หันไปมองตามเสียง ชั่วขณะที่เลือดเข้าตา เขาลืมสนิทว่ามีใครบางคนรอให้ช่วยเหลือ

ร่างเล็กเปลือยเปล่านอนคุดคู้งอตัวปิดบังความอดสู เนื้อตัวเต็มไปด้วยความบอบช้ำ มิหนำซ้ำยังเปื้อนเลือดเสียครึ่งหน้า ทยากรพยายามขยับกาย คลานหนีไปจากที่นี่ทั้งที่สติจวนเจียนจะดับ เนื้อตัวขาวๆ สั่นระริก ควบคุมเสียงสะอื้นของตัวเองยังไม่ได้ ชายหนุ่มทั้งเจ็บทั้งอาย ไม่ได้รับรู้ด้วยซ้ำว่ามีใครก้าวเข้ามาใกล้

นายช่างใหญ่คว้าผ้าห่มเก่าๆ ในห้องนั้นห่อหุ้มร่างบอบช้ำ ตั้งใจจะยกตัวมันมาประคองไว้ หากทันทีที่มือสัมผัสกัน ไอ้คนขวัญเสียก็ตื่นตระหนกยกใหญ่ มันพยายามดันตัวหนี แม้เรี่ยวแรงแทบไม่เหลือติดกาย แต่มันก็ยังดิ้นรนจนหยดสุดท้าย... ลูกหมาจนตรอกแท้ๆ

“อย่า... นี่กูเอง กูเอง...” เขากดตัวมันกับอก กอดรัดแน่นเข้า อยากเขย่าแรงๆ ให้มันได้สติ แต่เห็นสภาพเจ็บหนักก็จำต้องเปลี่ยนใจ “ลืมตามองกู... ทะเล!

ชื่อเขา...

ใครบางคนกำลังเรียกชื่อเขา เสียงนั้นฟังดูคุ้นหู คุ้นเคย... ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด คนจวนสติจะขาดฝืนสังขารขึ้นมอง ดวงตาเลื่อนลอยค่อยรวมเป็นจุดเดียว เสี้ยวหน้าที่ปรากฏยามเปิดเปลือกตาคือคนที่เคยร้องหาอยู่เมื่อกี้ เรียวปากเปื้อนเลือดขยับยกเป็นรอยยิ้ม หลุดเสียงกระซิบเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“นายช่าง...”

“มึงมันดื้อ!” คนถูกเรียกถอนหายใจ

...ยกภูเขาออกจากอกได้เป็นอย่างไร นายช่างใหญ่เข้าใจถ่องแท้ในตอนนี้เอง

ปากเขาด่ามัน แต่สองมือกอดกระชับไว้ บอกไม่ถูกว่าโล่งใจแค่ไหนที่มันยังไม่ตาย “เจ็บตัวเพราะความดื้อของมึงแท้ๆ”

“อือ...” คนเจ็บครางฮือปนเสียงสะอื้นในลำคอ กระพริบตาช้าๆ ฝืนตัวเองไม่ให้หลับ

ทยากรเจ็บมาก... เจ็บหนักยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เขาไม่เคยเจ็บตัวขนาดนี้มาก่อน ตั้งแต่เกิดมาหนักหนาที่สุดเห็นจะมีแค่แผลที่ศีรษะเมื่อครั้งหัดขับรถใหม่ๆ นอกจากนั้นแล้ว... ไม่เคยมีใครหรืออะไรทำให้เขาเลือดไหลได้มากเท่านี้มาก่อนเลย

“อยาก...กลับบ้าน...” เป็นความต้องการเพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้

บ้านพ่อหรือบ้านแม่... เขาไม่เกี่ยงสักที่ ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีไอ้คนพวกนั้น

ไททั่นตัวใหญ่มองเด็กในปกครองแล้วนิ่วหน้า ท่าทางของมันเหมือนคนกำลังจะตาย หัวใจชายหนุ่มวูบไหว รีบมองซ้ายมองขวาเพื่อพามันออกไปจากนรกแคบๆ เสียเดี๋ยวนี้

สภาพห้องเก็บของกลายเป็นสมรภูมิรบโชกเลือด เละเสียยิ่งกว่าขีปนาวุธลงมาถล่ม ข้าวของทุกอย่างระเนระนาด แตกหักเกลื่อนกลาด อุปกรณ์หลายอย่างไม่มีทางซ่อมแซมให้กลับมาใช้ได้ใหม่ แต่คนพังข้าวของเหล่านั้นกับมือไม่นึกใส่ใจ อะไรจะพังก็ให้มันพังไป ขอแค่ไอ้คนในอ้อมแขนไม่เป็นอะไรไปก็พอ

“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะ”

ไต้ก๋งของเรือโผล่หน้ามาในเวลาที่ทุกอย่างจบสิ้นลง เหมือนตำรวจมาจับตัวโกงในละครไม่มีผิด ลุงผาดกับคนสนิทของแกมายืนออกันอยู่หน้าประตู ดวงตาสองคู่มองสภาพในห้องแล้วอ้าปากค้าง

“ไอ้เม่น!” ชายแก่ตะโกนดัง “มึงมาได้ยังไง”

คนถูกถามทำนิ่งเสีย คนถามจึงได้แต่งง ไต้ก๋งวัยชราพยายามคิดหัวแทบแตกว่าสมาชิกใหม่ขึ้นเรือลำนี้มาตอนไหน นายช่างใหญ่มองท่าทางลุกลี้ลุกลนไม่สมวัยของลุงผาด เห็นว่าอายุอานามมากกว่าเขาเกือบรอบจึงตอบให้เอาบุญ

“เป็นไต้ก๋ง แต่ไม่รู้หรือว่ามีเรืออีกลำเข้ามาใกล้”

“มึง... มึงเอาเรือเล็กออกตามมาหรือ”

นายช่างใหญ่ใช้วิธีเงียบเป็นการตอบรับ ขณะที่อีกฝ่ายทึ่งหนัก ใครๆ ก็รู้ว่าเรือเล็กตามติดเรือใหญ่ เป็นอะไรที่ยากเย็นนัก ไหนจะมืดค่ำ ไหนจะคลื่นลม แต่นี่มันเอาชนะทั้งหมดแล้วขึ้นเรือของเขามาได้...

เห็นหน้าตาถมึงทึงกับบรรยากาศร้อนระอุแทบเผาไหม้ มิหนำซ้ำยังมีไอ้คนหนวดเคราเฟิ้มจ้องมองมา แววตายังกับหมาป่าจ่าฝูงเตรียมพร้อมจะขย้ำ เท่านั้นคนโดนถอนหงอกก็เหงื่อแตกไปทั่วหน้า ลุงผาดกวาดสายตามองไปรอบตัว ตอนนี้เองที่เพิ่งสังเกตเห็นสภาพคนในอ้อมแขนนายช่าง

“ไอ้หนุ่มนั่น... ตายห่า!” ร่างท้วมเดินเข้ามาใกล้ “อะ...ไอ้สามตัวนั้นด้วย นี่มันอะไรกันล่ะวะนี่!

สารรูปแต่ละคนดูไม่ได้ เลือดสาดกระจาย ตายหรือยังไม่ตายแทบดูไม่ออก ชายชราเหลือบตามองไอ้หนุ่มคนงานใหม่ หน้าดีๆ แตกยับ นับแผลกันไม่หวาดไม่ไหว เห็นสภาพมันแล้วคิดเป็นอื่นไม่ได้ ชะรอยเรื่องอัปรีย์ที่เคยพูดไว้จะเกิดขึ้นไวกว่าที่คิด

ก็ว่าแล้วเชียวว่ามันน่าปล้ำ!

ตัวขาวๆ ผิวผ่องเสียขนาดนั้น หน้าตาหรือก็หล่อเหลา พ่วงความน่าเอ็นดูมาด้วยเสียด้วยซ้ำ ไม่มีใครคิดจะเอามันทำพันธุ์ก็ให้มันรู้ไป แค่ดูแต่ตา มือไม่ได้จับ เห็นภายนอกก็รู้แล้วว่าเป็นของสูงค่า...ไอ้พวกชิงหมาเกิดหรือจะแตะต้องได้ เจอเจ้าของเขามาทวงคืนจนสาแก่ใจ เจอปังตอใหญ่เข้าไป เกือบตายคาตีนแล้วสิพวกมึง

“ดูแลกันยังไงให้เกิดเรื่อง!

“กูอยู่อีกห้อง เพิ่งได้ยินเสียงเอะอะ...” ลุงผาดฟัง ไอ้ปังตอถามแล้วถอนหายใจ คนแอบหลับเอาแรงอยู่ตั้งไกล จะรู้ได้ยังไงว่าใครมันจะเอากัน “ตอนขึ้นเรือมากูก็เตือนแล้วนะว่าให้ระวังๆ ฟังกูเสียที่ไหน”

ชายชรามองหน้านึกหมั่นไส้อยู่ในใจ “มึงก็เหมือนกันไอ้เม่น ไอ้หนุ่มนี่มันเด็กมึงใช่ไหม... หวงนักแล้วจะปล่อยมันมาล่อเสือล่อตะเข้บนเรือทำไมวะ”

โกรธแทนกันหน้าดำคร่ำเคร่งเสียขนาดนั้น... งานนี้ไม่ใช่ พ่อก็คงต้อง ผัวแล้วล่ะวะ หากไม่มีความพิเศษต่อกัน ใครมันจะซัดศัตรูเสียยับ นับแผลแตกกันไม่หวาดไม่ไหว คนบนเกาะนี้ใครๆ ก็รู้ทั้งนั้นว่าไอ้เม่นมันมีลูกชายคนเดียว คือไอ้เด็กสามขวบที่ตายไป แถมไอ้หนุ่มนี่ก็โตเกินกว่าจะเป็นลูกมันได้ เพราะฉะนั้นความเป็นพ่อตัดทิ้งไป เหลือแค่ ผ สระอัวประเด็นเดียว

คนฟังชะงักกับคำว่า เด็กมึงจากปากไต้ก๋งคนขี้เกียจ นึกรู้ทันทีว่าถูกเข้าใจผิดไปถึงไหนต่อไหน ถึงกระนั้นก็ไม่ได้เอ่ยแก้ตัวใดๆ อย่างเดียวที่เขาอยากอธิบายนั่นคือ เขาไม่ได้ตั้งใจปล่อยมันมา ไอ้เด็กบ้านี่ต่างหากที่หาเรื่องให้ตัวเองเกือบตาย!

ชายหนุ่มส่ายหน้า ตาดุดันก้มมองร่างบอบช้ำ ทะเลทำท่าจะตัวสั่นหนักขึ้นกว่าเก่า เขาจึงปัดทุกอย่างทิ้งออกไปจากสมอง คิดแต่เรื่องสุขภาพของไอ้เด็กนี่เท่านั้น ท่อนแขนแข็งแรงช้อนตัวมันขึ้นอุ้ม ตั้งใจจะพาหนีจากห้องไม่เจริญหูเจริญตา ทว่าก่อนจะไป เสียงเย็นยะเยือกยังไม่ลืมสั่งเสียไว้เป็นดิบดี

“มึงน่ะ...” ร่างสูงใหญ่หันหน้าไปหาจับกังอีกคน “หาเชือกมัดพวกมันไว้ กูจะเอาตัวไปให้นายหัวจัดการ”

คนถูกใช้งานรีบทำตามด้วยความเกรงกลัวระคนเกรงใจ

“ลุงผาด รีบเอาเรือกลับเข้าฝั่ง...”

“เฮ้ย! ยังไม่ได้กุ้งสักตัว จะกลับก็เสียเที่ยวสิวะ” ชายชราคัดค้าน เสียดายรายได้แทนนายหัวชาญ ซึ่งเขามีส่วนแบ่งเข้ากระเป๋าด้วยไม่น้อย

“กูสั่ง!” ตาดุดันวาวโรจน์ “...มีปัญหาหรือ”

คนที่ปกติก็น่ากลัวอยู่แล้ว แผ่รังสีอันตรายขึ้นสองเท่าเมื่อถูกขัดใจ นายช่างใหญ่หันกลับมา มองหน้าไต้ก๋งเรือสูงวัย ไม่สนใจว่าจะหัวหงอกหัวดำ

“จะรีบเข้าฝั่ง หรือจะเอาสภาพเดียวกับไอ้พวกเหี้ยนั่น... เลือกเอา!             

ร่างกำยำอุ้มคนเจ็บก้าวผ่านประตูมา ชายชรามองตามพวกมัน ลูบแขนตัวเอง ปลงสังเวชกับสภาพเส้นขนลุกชัน คิดภาพตัวเองนอนจมกองเลือดอย่างไอ้พวกนั้น แก่ๆ อย่างเขาคงตายก่อนถึงมือนายหัวแน่นอน ไต้ก๋งสูงวัยเดินไปทำหน้าที่บังคับเรือ กลับฝั่งในเวลาอย่างนี้ หาเรื่องหลงทิศเอาได้ง่ายๆ แต่จะให้ทำอย่างไร ในเมื่อ คนใหญ่คนโตเขาสั่ง

ลุงผาดชะโงกหน้าไปมองบริเวณกาบเรือฝั่งซ้าย ได้ยินเสียงแว่วๆ ของนายช่างใหญ่กับไอ้หนุ่มคนนั้น...

ไม่เป็นไร...

มึงอยู่กับกูแล้ว... ไม่เป็นไร...

ปลอบกันหวานหยดย้อยยังกับคู่ข้าวใหม่ปลามัน คนแอบมองเบ้หน้า หมั่นไส้เสียเต็มประดา ให้หมามันมาฟังก็ยังรู้ว่า เสียงนุ่มนวลที่ใช้กับไอ้ตัวขาวนั่น กับคำพูดที่ขู่กูเมื่อครู่... มันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

ไททั่นแห่งชาญทะเลทรุดตัวนั่งตรงมุมอับ เลือกบริเวณที่อากาศถ่ายเทได้ดี ใช้ร่างตัวเองบังลมทะเลให้คนเจ็บ คลุมกระชับผ้าห่มพันรอบกาย กดหัวกลมๆ ให้พิงอกเขาไว้ พร้อมจะให้มันใช้เป็นหลักพักผ่อนได้ทุกเมื่อ

“หลับซะ...” คนตัวใหญ่ออกปาก

“หลับ...จะได้ไม่เจ็บ”

มือหยาบลูบหลัง ตั้งใจจะกล่อมให้นอนเหมือนเด็ก มือเล็กกว่าแม้อ่อนล้าเต็มกำลังแต่ก็ยังคงเอื้อมมา คนเจ็บคว้าชายเสื้อฮีโร่ของเขาไว้

ทยากรวางใจ...

ในที่สุดเขาก็สามารถหลับตาลงได้ ในอ้อมแขนคู่นี้เอง...


------

100%

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 819 ครั้ง

250 ความคิดเห็น

  1. #14096 jaja_2001 (@jaja_2001) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 14:01
    บทนี้รำคาญนายเอกสุด
    #14096
    0
  2. #13923 kxwfanggg:') (@kawfangNyoung) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 22:58
    เขาใจน้องนะะ ก็คนมันอยากเที่ยวอ่ะเนอะะ
    #13923
    0
  3. #13725 _Arisa614 (@_Arisa614) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 09:39
    ทำไมนี่สะใจอ่ะ ทั้งสะใจทั้งสงสาร สะใจที่พ่อบอกแล้วบอกอีกว่าอันตรายแต่ก็ยังจะไป สงสารที่โดนแบบนี้ทั้งที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีโดยตลอด
    #13725
    0
  4. #13694 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 19:12
    ปากร้ายแค่ไหนก็ห่วงนอนตลอดดด
    #13694
    1
    • #13694-1 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 23)
      22 เมษายน 2562 / 19:12
      น้องงง****
      #13694-1
  5. #13665 JusOH (@JusCake) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 21:24
    ใจหายอ่ะ
    #13665
    0
  6. #13405 Golden23 (@niyay123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 02:09
    ได้มีคนหัวขาดหลายราย
    #13405
    0
  7. #13367 Ladavanh (@Ladavanh) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 13:33

    ทำไมเราจะร้องไห้ ฮื่อออ เทวดาเจ้าขาาาส่งสามีแบบนายช่างมาให้สักคนที พลีสสสสสส

    #13367
    0
  8. #13320 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 16:48
    เกือบไปแล้วทะเล
    #13320
    0
  9. #13226 PNM_มมม (@panimew04) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 16:06
    ไรต์บรรยายได้เห็นภาพมากกกกก เอาซะเรากลัวเลวอ่ะ ถ้าตกในสถานการณ์แบบนี้โดยที่ไม่มีคนมาช่วยมันจะขนาดไหน ฮรือออออ ไรต์เก่งมากจริงๆ
    #13226
    0
  10. #13194 NayunT (@ArySohot) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 07:31
    อย่าทำน้องงงงงงงงงงงง //กรีดร้องด้วยความหวง
    #13194
    0
  11. #13140 luhan7_lulu (@luhan7_lulu) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 00:55
    กร๊าวใจมากพี่เอ้ย
    #13140
    0
  12. #13053 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 01:08
    เกือบไปแล้วววน้อนทะเลฮื้อออ
    #13053
    0
  13. #12932 Kankao94 (@Kankao94) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 20:11
    นายหัวววววววววว ยำตีนมันเลย เอาให้ตายกันไปข้างนึงเลยยยย
    #12932
    0
  14. #12911 Sutamas Amarin (@capsutamas) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 15:35
    นายหัวเอาตายแน่
    #12911
    0
  15. #12892 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 22:08
    นายหัวเตรียมจัดการพวกนี้หนักๆเลยนะคะ!
    #12892
    0
  16. #12882 Jjaji (@Jajub16) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 18:09
    สงสารน้อง อยากไปช่วยพี่เม่นกระทืบพวกมัน
    #12882
    0
  17. #12784 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 00:37
    เกือบไปแล้วลูกเอ้ย
    #12784
    0
  18. #12782 parnparntheloser (@parnparntheloser) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 19:48
    ละมุนมากพรี่เม่นของนุ้ง //อยากจะไปบึ้มบ้านไอพวกชั่วนั่น ทำร้ายของขาวได้ลงคอออTT
    #12782
    0
  19. วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 09:07
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #12718
    0
  20. #12682 1989 ํ (@198909) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 20:45
    เจอโมเม้นนี้ของนายช่าง ใจบางงงง ~ งื้ออออ
    #12682
    0
  21. #12574 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 20:53
    นายช่างเท่มากๆๆๆๆๆ เลยยยย นายหัวต้องจัดการพวกนี้ให้เข็ดนะคะ!! เลี้ยงไว้ก็เปลืองข้าวสุก!
    #12574
    0
  22. #12256 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 17:16
    ฮรืออออ พี่เม่นมาช่วยแล้วนะ
    #12256
    0
  23. #11741 metonnum (@metonnum) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 08:25
    สงสารน้อง ;-;
    #11741
    0
  24. #11671 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 02:38
    ฮือออออ สงสารน้อง พี่เม่นน่ารักมาก
    #11671
    0
  25. #11622 milkc (@P_PlooY) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 15:59
    ใตร้ายกับน้องมาก ! ฮรึ่ม ดีนะ
    พระเอกของเรามาช่วยทัน ;-; พระเอกนี่ดีจิงๆๆ
    #11622
    0