Spin off #เด็กทะเล ll ขวัญเอ๋ยขวัญมา [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 770,118 Views

  • 14,286 Comments

  • 21,017 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7,830

    Overall
    770,118

ตอนที่ 24 : Sea Spec : บทที่ 13 : ด้านมืด [2] [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 615 ครั้ง
    24 มิ.ย. 60

บทที่ 13

ด้านมืด [2]

 

 

 

 

 

 

กว่าเรือบรรทุกคนปางตายหลายชีวิตจะเข้าถึงฝั่งก็กินเวลาค่อนคืนเกือบรุ่งสาง ตีสี่สามสิบนาทีโดยประมาณ เรือกุ้งซึ่งเทียบท่าก่อนกำหนดก็จอดนิ่งที่ท่าเรือใหญ่ ที่นั่น... แม้จะยังไม่ถึงเวลางาน แต่กลับมีคนสแตนบายรออยู่ ราวกับรู้ว่าจะมีเรื่องคอขาด

ไอ้ชาติ... ไอ้หิน...

สองคนแรกที่เขามองเห็นแต่ไกลๆ ตั้งแต่เรือยังไม่เทียบท่า ถัดมาเป็นไอ้พวกแก๊งเด็กทโมนสามคนนั้น ทั้งหมดยืนชะเง้อรอกันหน้าสลอน

“พะ...พี่เล!” ไอ้มืดร้องลั่นเมื่อเห็นสภาพคนที่เขาอุ้มมา

เด็กตัวเก้งก้างชอบวิ่งตามไอ้ทะเลทำหน้าเหมือนโลกจะทลาย ด้านหลังของมันมีพรรคพวกอีกสองคนยืนชะเง้ออยู่ใกล้ๆ ไอ้เด็กขวัญน้ำหูน้ำตาไหล ขณะที่ไอ้หน่อยบีบมือตัวเองสีหน้าช็อกหนัก เด็กทั้งสามตกอยู่ในสภาวะเครียดจัด ไม่นึกไม่ฝันว่าพวกตนจะเป็นต้นเหตุให้พี่ชายใจดีมีอันเป็นไป

“พี่เม่น พี่เล...ตะ ตาย...”

“ยัง!” คนถูกถามรีบไขข้อสงสัย ขณะที่คนโล่งใจร้องไห้โฮ

แก๊งเด็กแก่ลมชะเง้อชะแง้ กรูกันเข้ามามองคนเจ็บใกล้ๆ เห็นหน้าช้ำๆ กับสภาพห่อพันผ้ามาทั้งตัวก็รู้แล้วว่าพี่ทะเลเจ็บหนักแค่ไหน เด็กรู้กาลเทศะไม่กล้าขยับมือไปแตะต้องตัวคนปางตาย ใช้สายตามองตามแสดงความห่วงใย ทั้งสามขยับตัวห่างออกจากนายช่างใหญ่ เปิดโอกาสให้ไอ้หนุ่มตังเกรุ่นพี่อีกสองนายเข้ามาถามไถ่อาการพี่ชายใจดีบ้าง

“อาการหนักไหมพี่เม่น” ไอ้ชาติออกปาก ท่าทาง นิ่งจนผิดวิสัย

หินมองหน้าเพื่อนสลับกับร่างของคนหมดสติแล้วนึกดีใจ ยามเกิดเรื่องคอขาดบาดตาย เพื่อนเขามันก็งดปากเสียไปได้เหมือนกัน

“เอาเรื่องอยู่”

“แล้ว... ทันไหม” คนถามจงใจเว้นคำ

นายช่างใหญ่หันมามองหน้า เห็นไอ้ชาติกวาดสายตาไปตามสภาพยับเยินของคนในอ้อมแขนแล้วนึกรู้ ก็ผู้ชายด้วยกัน... มองเห็นร่องรอยตามลำคอที่โผล่พ้นชายผ้าห่ม คนหนุ่มที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านเรื่องฉาวเรื่องคาวโลกีย์มานักต่อนักย่อมรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

“ปลอดภัย”

คำตอบกลับมาสั้นเสียยิ่งกว่าสั้น... เพียงแค่นั้น ไอ้ชาติกับไอ้หินก็พากันถอนหายใจ

“เอามันไปหาหมอก่อนไหม” หินเสนอแนะ เห็นอาการเพื่อนใหม่จากเมืองกรุงแล้วคิดหนัก โดนมาน่วมเสียขนาดนั้น ไม่รู้ตับไตไส้พุงผุพังไปถึงขั้นไหน ฟากคู่ซี้ขี้มโนอย่างไอ้ชาติก็กวาดตามองอย่างห่วงใย ไอ้หนุ่มตังเกปากหมามองหน้าคนเจ็บสลับกับคนตัวใหญ่

ดูเอาเถอะ... ดวงคนมันจะคู่กัน กลางน้ำกลางทะเลอย่างนั้น ยังเหาะไปช่วยกันไว้ได้ อีแบบนี้ใช้คำว่าปาฎิหาริย์ยังน้อยไป คนเชื่อเรื่องบุญเรื่องกรรมนึกถึงหน้านายหัวชาญแล้วก็ได้แต่เวทนาในใจ... นายช่างใหญ่กับไอ้หนุ่มเมืองกรุงดวงมันค้ำจุนกันเสียขนาดนี้ เห็นทีงานนี้จะมีคนเสียเมียให้เพื่อนเป็นแน่แท้

“ลงไป! ไอ้พวกเห็บหมา!” เสียงโครมครามดังมาจากบนเรือ “อย่ามาทำสำออยนะมึง...เหวี่ยงพวกแม่งลงไป!

คนบนฝั่งทั้งหมดหันมามองยังจุดเดียว ไต้ก๋งลุงผาดกับผู้ช่วยอีกคนลากวายร้ายสามนายลงจากเรืออย่างถูลู่ถูกัง พวกมันถูกผูกเชือกตัดกัน เมื่อคนหนึ่งล้มที่เหลือจึงโครมตามกันลงมา สีหน้าของนายช่างใหญ่เข้าสู่สภาวะหาจุดปลอดภัยไม่ได้อีกครั้ง แววตาดุๆ ยามจ้องมองพวกมันพัฒนาเป็นน่ากลัวมากขึ้นอีกขั้น แม้แต่เด็กสามคนนั้นยังต้องห่อตัวด้วยรู้สึกถึงรังสีอันตราย

นายช่างใหญ่มองพวกมันเหมือนมองกองเศษสวะ สภาพแต่ละคนดูพร้อมจะไปเกิดใหม่ บาดเจ็บจวนเจียนกระอักเลือดตาย แต่เขายังไม่สาแก่ใจ ชายหนุ่มอยากพิพากษาพวกมันด้วยตัวเองเสียด้วยซ้ำ หากไอร้อนที่แผ่มาจากคนในอ้อมแขนฉุดรั้งเอาไว้ ทะเลคงรอนานขนาดนั้นไม่ไหว มันต้องแย่แน่หากไม่ได้รับการดูแลจากหมอ

“ไอ้มืด... มึงไปตามนายหัวชาญ” คนใหญ่สุดในที่นั้นสั่งการรวดเดียว “บอกว่าไอ้ทะเลมันกลับบ้านแล้ว”

น้ำเสียงนั้นเด็ดเดี่ยว เด็ดขาด... ม้าเร็วตัวที่หนึ่งจึงรีบรับปากรับคำ

“ดะ...ได้จ้ะพี่เม่น” แม้ยังไม่รู้ว่าคนที่ต้องตามหาตอนนี้ไปอยู่เสียที่ไหน แต่ไอ้มืดก็วิ่งถลาหน้าตาตื่นออกไปทันที

“ส่วนมึง...ไอ้หน่อย วิ่งไปหาหมอที่อนามัย...

“เวลานี้หมอจะตื่นหรือยังเหอะพี่” เจ้าโย่งรีบขัด เงยหน้ามองดาวบนฟ้าแล้วหนักใจ สงสารหมอก็สงสาร แต่ไอ้พี่ตัวขาวก็ถูกอัดยับสภาพยังกะคนตาย รอช้าไม่ได้...

“ตื่นไม่ตื่นก็ช่างแต่มึงต้องไปพาตัวมันมาให้ได้!” คนสั่งถลึงตาน่าสะพรึง คนรับคำสั่งจึงค่อยสงบปาก “กูไม่สนว่ามึงจะลากมันมาได้ยังไง แต่หมอต้องมาที่บ้านนายหัวก่อนฟ้าสาง”

“เออ...ได้” ม้าเร็วตัวที่สองออกทำงานอย่างแข็งขัน

อนามัยอยู่ไกลจากท่าเรือ ใช้เวลาไปกลับคงเท่ากับเวลาตามหานายหัวชาญพอดี ส่วนเรื่องทางนี้...

“ไอ้ชาติ ไอ้หิน... กูฝากที่เหลือด้วย”

“ไม่ต้องห่วงพี่เม่น... ไอ้พวกเหี้ยๆ เนี่ย กูล่ะชอบนัก” ประโยคหลังชาติหันไปมอง ของฝาก มันกระตุกยิ้มร้ายอย่างมีนัยยะ “...เดี๋ยวฉันกับไอ้หินจะดูแลพวกมันอย่างดีเลย ไอ้สัตว์!

ว่าแล้วตีนก็กระตุกไปยันไอ้คนหนึ่งกลิ้งหลุนๆ ไปกองอยู่กับพวกพ้องของมัน

ไททั่นตัวใหญ่พยักหน้า ส่งต่อไอ้พวกระยำให้อยู่ในมือของคนที่วางใจ ร่างสูงใหญ่เดินดุ่มๆ โอบอุ้มเด็กหนุ่มในอ้อมแขนเดินจากไปโดยไม่มีใครคิดจะตาม

 

 

 

 

เป็นอีกครั้งที่เขากับมันอยู่กันสองต่อสองในบ้าน...

นายช่างใหญ่เดินผ่านเส้นประตู หยุดฝีเท้าอยู่หน้าห้องนอนของนายหัวชาญ สถานที่ที่น่าจะทำให้คนในอ้อมแขนหลับสบายที่สุดในเวลานี้ ร่างสูงกำยำตัดสินใจวางคนเจ็บลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง จัดวางท่าทางให้มันนอนสบาย ทะเลไม่ได้สติอีกเลยนับตั้งแต่เขาบอกให้มันหลับ นับเป็นการเชื่อฟังคำสั่งที่น่าหวั่นไหวไม่น้อย ทรวงอกที่ยังสะท้อนขึ้นลงบ่งบอกว่ายังมีลมหายใจ คนโอบอุ้มมันตลอดเวลาจึงโล่งใจ อย่างน้อยก็ยังรักษาชีวิตมันไว้ได้แม้จะเฉียดฉิวเหลือเกิน

ผ้าห่มผืนหนาถูกคว้ามาคลุมร่างเล็ก เด็กมันคงหนาว... ตัวรุมๆ ร้อนรุ่มมาตั้งแต่อยู่บนเรือ เมื่อมาถึงฝั่งฤทธิ์บาดแผลก็ทำให้มันเป็นไข้โดยสมบูรณ์

ฮีโร่หมาดๆ ยกมือปาดเหงื่อบนใบหน้า ดวงตาของเขาอ่อนล้าเพราะขาดการพักผ่อนมาทั้งคืน ร่างกายทำท่าจะประท้วงทวงถามถึงเวลาหยุดพัก หากจิตของเขาเท่านั้นที่สั่งมันว่ายังนอนไม่ได้ นายช่างใหญ่แห่งชาญทะเลตั้งปณิธานไว้ในใจ อย่างน้อยๆ เขาต้องได้เห็นกับตาว่ามันฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัย หลังจากนั้นจะหลับใหลตายห่าไปกี่วันก็ยินดี

คนหมดสติไม่มีทีท่าขยับหนีเมื่อเขาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง... มองหน้ามันตอนหลับ ความรู้สึกผิดยิ่งปะทุตีรวนอยู่ในอก

ตัวเขาเองเล่า...

ต่างจากไอ้พวกนั้นตรงไหน!

ภาพเหตุการณ์ยามได้แนบชิดกันฉายซ้ำ ซ้อนทับด้วยสีหน้าทรมานปานใจจะขาดของมันยามถูกไอ้พวกนั้นรุมทำร้าย สิ่งที่ผิดแผกไปมีเพียงแค่เขาไม่ได้ตบตีมันจนเลือดตก หากความเลวระยำหาความต่างกันแทบไม่ได้

พวกมันต้องการปลดปล่อยความใคร่

ส่วนเขา...ปล่อยให้ตัณหาเข้ามาอยู่เหนือความยับยั้งชั่งใจ...

เรื่องความรักความใคร่ อย่างไรก็ไม่ควรถูกบังคับ ต่อให้เป็นแค่ความกำหนัดก็ควรต้องมาพร้อมความสมัครใจ สภาพคนเจ็บเจียนตาย มีร่องรอยการต่อสู้กระจายเกลื่อนทั่วร่างบ่งบอกชัด หากเขาไปช่วยไว้ไม่ทัน คนอย่างมัน... คงเลือกจะตายมากกว่าถูกย่ำยี

ยิ่งคิด คนมีความผิดติดตัวยิ่งกลุ้มหนัก วันนั้น... หากจะโทษว่าเพราะเมา ยามเอาเหล้าเข้าร่างกาย ใครเล่าเป็นคนทำ กินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้อง ทุกอย่างเริ่มจากตัวเองทั้งนั้น เมื่อไม่มีใครเอามายัดเยียดกรอกใส่ปาก จึงไม่อาจใช้เป็นข้ออ้างนำทางไปสู่การล่วงละเมิดใครได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออีกฝ่ายเป็นผู้ชาย ถูกทำร้ายร่างกายหรือจะเจ็บเจียนตายเท่าศักดิ์ศรีที่ถูกทำลายไป

คนสูงวัยกว่ามองหน้าตาอ่อนเยาว์ ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ทบทวนตัวเองอีกครั้ง

มันเป็นผู้ชาย...

ทั้งร่างกายและจิตใจ เป็นผู้ชายเต็มตัวอย่างไม่ต้องสงสัย คนเป็นผู้ชายเหมือนกัน ผ่านการมีเมียมีลูกมาแล้วเสียด้วยซ้ำ ไม่เคยคาดคิดว่าจะต้องมีวันมานั่งสับสนไปกับเด็กผู้ชาย... ไอ้คนต่างถิ่นไม่เอาไหน เด็กกว่าเขาราวสิบปีเห็นจะได้ หัวนอนปลายเท้า ประวัติเป็นอย่างไรไม่รู้อะไรสักอย่าง ทว่า...

เขาชอบมองมัน!

ชอบเห็นมันยิ้ม เอ็นดูอยู่ลึกๆ เวลามันดื้อด้านซุกซน ยิ่งไปกว่านั้น... เขาชอบเวลาที่มีมันอยู่ข้างกาย

อายุอานามก็ปูนนี้ รู้ดีว่ายามมีความรักหล่อเลี้ยงชีวิตมีจุดหมายมากมายแค่ไหน วันนี้ความรู้สึกพวกนั้นคล้ายจะย้อนกลับมา บุกมาถึงหน้าประตูหัวใจ เคาะเรียกซ้ำๆ รอเวลาให้เขาเปิดรับไปเท่านั้น

มือใหญ่ลูบไล้ตามใบหน้าขาว แผ่วเบาราวปีกผีเสื้อสัมผัส ไม่อยากให้มันเจ็บมากกว่าที่เป็นอีก เขาจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ ตาดุๆ กวาดมองไปรอบบ้านแล้วหยุดลงที่นาฬิกา หน้าปัดของมันบอกเวลาอีกห้านาทีจะตีห้า ป่านนี้แล้วหมอยังไม่มา เจ้าของบ้านก็เช่นกัน

เมื่อ ณ ที่นี้ไม่มีใคร และหัวใจอยู่เหนือการควบคุม...

...ความอ่อนไหวที่ไม่เคยกล้าแม้แต่จะยอมรับ บัดนี้ไม่อาจบอกปัดได้อีกต่อไป...

ริมฝีปากโน้มลงประทับแผ่วที่หน้าผาก เอ่ยคำสั้นๆ ทดแทนทุกความเสียใจ

“ขอโทษ...”

 

 

 

 

ในความเงียบ...

เสียงหอบหายใจของเจ้าบ้านบ่งบอกอาการ รีบสุดชีวิตได้เป็นอย่างดี ฝีเท้าลงส้นหนักหยุดลงกลางห้องนอนใหญ่ ไฟในบ้านเปิดสว่าง จึงมองเห็นทุกอย่างกระจ่างคาตา คนเข้ามาใหม่จ้องค้าง ยืนมองคนนอนสลบบนเตียงอยู่อย่างนั้น เวลามากมายไหลผ่าน ถึงกระนั้นคนมองก็ยังไม่อยากจะเชื่อสายตา จนกระทั่งเปลือกตาบวมช้ำค่อยเคลื่อนไหว...

“พ่อ...”

คนนอนเป็นผักอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตา ใบหน้าคร้ามเครียดจัด สภาพอิดโรยเหมือนคนอดนอนมาค่อนคืนปรากฏตรงหน้า ทยากรไม่อาจรู้ได้ว่าตัวเขามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ สำนึกสุดท้ายที่ระลึกได้คือความอุ่นใจกับอ้อมแขนอบอุ่นของผู้ชายคนนั้น ทว่าตอนนี้จาก นายช่างกลายเป็น นายหัวไปเสียแล้ว

ร่างสูงใหญ่ของเจ้าบ้านนั่งลงที่ข้างเตียงอย่างเงียบเชียบ พ่อไม่ยอมเอ่ยปาก... ไม่ตอบรับเสียงเรียกของเขา ทยากรขมวดคิ้ว เพียงเท่านั้นความเจ็บแปลบปวดระบมก็เข้าเล่นงาน เวลาเจ็บ วิญญาณความเป็นเด็กราวกับลงประทับร่าง ชายหนุ่มที่เคยมั่นใจนักหนาว่าเรียนจบปริญญาตรี เป็นผู้ใหญ่เต็มที่ บัดนี้กลายสภาพเป็นเด็กชายตัวน้อยๆ ขี้อ้อน เขาอยากถูกโอบกอดปลอบประโลมจากคนตรงหน้า

“พ่อ ผมเจ็บ...”

“ไม่! เอ็งไม่ได้เจ็บ คนเจ็บคือข้า... คือกูนี่!” คนพูดตบอกตัวเองเสียงดัง ตาโหลลึกมองคนบนเตียง ทั้งโกรธทั้งห่วงใย ทุกความรู้สึกคละเคล้าวุ่นวายจนเผลอใช้สรรพนามหยาบคาย ทั้งที่ไม่เคยคิดจะเอามาใช้กับมันเลย “มึงเจ็บแค่ตัว แต่กูนี่... พ่อเหี้ยๆ อย่างกูนี่จะตายห่าอยู่แล้ว”

“...”

“ไอ้เด็กเวร! มึงทำอย่างนี้ได้ยังไง คิดถึงใจกูบ้างไหม! ตัวมึงยังป่วยอยู่แต่กลับหายหัวไปไม่บอกไม่กล่าวใคร มึงห่วงคนข้างหลังอย่างกูบ้างไหม!

“พ่อครับ...” คนเจ็บหน้าเสีย พยายามขยับตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

นายหัวชาญไล่สำรวจร่างกายยับเยินแล้วเมินหน้า เขาทำใจแข็งไม่ยื่นมือไปประคอง สองตามองมันล้มเหลว ยันตัวเองขึ้นไม่ได้ครั้งแล้วครั้งเล่า เท่านี้ก็รู้แล้วว่าโดนมาหนักหนาเพียงใด

“กูเลี้ยงมึงไม่ดีเหรอทะเล... ยังเอาใจมึงไม่พอหรือ” ทยากรส่ายหน้า “ตั้งแต่ลูกกูเหยียบตีนลงบนเกาะนี้ กูดูแลของกูอย่างดี ทำทุกอย่างให้มันอย่างที่ไม่เคยทำให้ใคร แต่ไอ้ลูกเวรนั่น...มันเสือกเอาตัวเองไปให้ไอ้พวกเดนนรกทำเหี้ยทำเลวใส่ มึงจะให้กูทำยังไงถึงจะพอใจ ต้องทำยังไงมึงถึงจะเลิกเอาตัวเองไปเสี่ยงตาย มึงบอกมา!

คนเป็นลูกน้ำตารื้นคลอหน่วยตา ทุกคำของพ่อกระแทกแสกหน้า เสียดลึกลงกลางใจ เขาผิดเอง... ผิดเต็มประตู เอาความต้องการของตัวเองเป็นที่ตั้งจนลืมไปว่าคนข้างหลังจะทุกข์ร้อนแค่ไหน บาปที่ทำให้บุพากรีมีสีหน้าเหนื่อยหนัก แววตาเครียดจัดและอ่อนล้า ไม่รู้ว่าต้องเกิดมาอีกกี่ชาติถึงจะชดใช้ได้

หนุ่มเมืองกรุงยื่นมือไขว่คว้า เขาลุกขึ้นไม่ไหว พยายามแทบตายจนต้องพ่ายแพ้ให้แก่ความเจ็บปวด แต่เขาปล่อยให้พ่อเย็นชาใส่แบบนี้ไม่ได้ ชายหนุ่มยอมถูกด่า จะต่อว่าหรือจะตีอะไรก็ได้ ขอแค่นายหัวชาญให้อภัย 

“อือ...” น้ำตาหยดลงตรงหางตา ไหลผ่านบาดแผลแสบลึกจนต้องครางในลำคอ

คนใจแข็งไม่พอถอนใจ น้ำตาลูกชายทำลายความโกรธของเขาลงราบคาบ มือใหญ่เอื้อมไปจับข้อมือมันเอาไว้ ประคองร่างกายบอบช้ำกอดไว้กับตัว พอเห็นพ่อยอมอ่อนให้ ฝ่ายลูกในไส้ก็ยิ่งโผเข้าหา ทยากรใช้แรงทั้งหมดที่มีกอดรัดคนตรงหน้า ยึดเหนี่ยวไขว่คว้าไว้เป็นที่พึ่ง เสียงสะอื้นแรงขึ้นเมื่อรับรู้สัมผัสอบอุ่นที่ศีรษะ

พ่อลูบหัวเขา...

ปลอบโยน ให้อภัย... ทั้งที่เขาทำให้วุ่นวายเหลือเกิน

“อย่าทำแบบนี้อีก ชีวิตเอ็งมีค่าเกินกว่าจะเอาไปเสี่ยงที่ไหน...” เมื่อใจเย็นลง สรรพนามที่คงไว้สำหรับคนสำคัญก็หวนกลับมา “อะไรที่ข้าห้าม ข้าสั่งก็เพราะห่วงทั้งนั้น เกิดอะไรขึ้นกับเอ็งขึ้นมา ข้าจะทำยังไง ไหนจะแม่เอ็งที่กรุงเทพฯ นั่นอีก ถ้าเขามาเห็นสภาพเอ็งตอนนี้คิดว่าเขาจะตกใจแค่ไหน...”

เด็กชายทยากรในอ้อมกอดของพ่อซุกตัวลงยิ่งกว่าเก่า ละล่ำละลักขอขมาจนน่าสงสาร หากทำได้เขานึกอยากไหว้พ่อสักพันครั้ง ทว่าสภาพร่างกายตอนนี้ ขยับเพียงนิดยังเจ็บเหมือนกระดูกร้าว

“ขอโทษครับ”

“คำขอโทษของเอ็ง ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวหรอกนะที่ควรจะได้รับ... รู้ไหมว่าระหว่างที่เอ็งหายไปเล่นซน ไอ้เด็กสามคนนั่นต้องโดนทำโทษแทนเอ็ง”

“ทำโทษ...เหรอครับ” คนฟังตกใจ เงยหน้าขึ้นมองทั้งที่ยังร้องไห้

“ใช่! ข้าให้พวกมันมาอยู่เป็นเพื่อนเอ็ง แต่กลับปล่อยให้เอ็งไปไหนต่อไหนคนเดียว ถือว่าละเลยคำสั่งข้า” ทยากรกลืนก้อนสะอึกลงคอไป ใจห่วงเจ้าพวกตัวยุ่งนั่น ไม่รู้ว่าโดนลงโทษกันหนักหนาแค่ไหน

“น้องๆ ยังเด็ก...”

“เด็กน่ะตัวดี ถึงต้องลงโทษกันไม่ให้เสียเด็กเสียผู้ใหญ่” นายหัวชาญอธิบาย “ไอ้มืด ไอ้หน่อย ไอ้ขวัญ แล้วยังไอ้ชาติ ไอ้หิน... พอรู้ว่าเอ็งหายตัวไป พวกมันก็แยกย้ายกันตามหาทั้งคืน ไม่มีใครได้หลับได้นอนแม้แต่คนเดียว”

หนุ่มกรุงเทพฯ นั่งซึม นึกถึงใบหน้าผู้ถูกเอ่ยนามมาทุกคนยิ่งสลดใจ

ชาติกับหิน... สองหนุ่มตังเกภายนอกดูเอะอะเกเร แท้จริงแล้วมีน้ำใจยิ่งใหญ่ อุตส่าห์มาช่วยตามหาคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่นานอย่างเขา ทั้งที่จะไม่สนใจเลยก็ทำได้

“คนสุดท้าย...ถ้าไม่ได้มัน ข้าคงไม่ได้เห็นหน้าเอ็งอีกตลอดชีวิต” คนพูดหน้าสั่น น้ำเสียงกล้ำกลืนสะเทือนใจ “ไอ้เม่นมันทันได้เห็นเอ็งขึ้นเรือกุ้งไป มันตัดสินใจเอาเรือออกตามเอ็งทั้งที่เป็นช่วงมรสุม มันช่วยเอ็งไว้จากไอ้พวกระยำนั่น แล้วก็เป็นมันที่เอาตัวเอ็งกลับมา...”

“...”

“ทั้งหมดที่มันทำคือการเอาชีวิตมันมาเสี่ยงกับไอ้เด็กงี่เง่าอย่างเอ็ง ถ้าเกิดมันโดนพายุซัดเรือแตกจมน้ำตายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบไหว... บุญเท่าไหร่แล้วที่มันเอาตัวรอดจนไปช่วยเอ็งได้ทัน ข้าไม่รู้จะขอบคุณมันยังไงถึงจะพอ”

ทยากรเหมือนเป็นใบ้ไปชั่วขณะ นึกสภาพคนตัวใหญ่กับเรือลำเล็กท่ามกลางคลื่นลมรุนแรงแถมเป็นเวลากลางคืน ท้องฟ้ามืดสนิท มองไปทางไหนน่าหวั่นใจทุกทิศทุกทาง

คนต่างถิ่นยังจำได้ดีถึงวินาทีที่เห็นหน้านายช่างบนเรือ...

รูปลักษณ์แรกพบน่ากลัวเหมือนปีศาจ ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง หนวดเครารกครึ้ม ดวงตาดุดัน แต่เขาเป็นเทวดาในสายตาของทยากร ณ ตอนนั้น ในเวลาที่หมดหวังสิ้นแสงสว่างทุกหนทาง ผู้ชายคนนั้นมาพร้อมสวัสดิภาพและความปลอดภัย แค่รู้ว่า นายช่างใหญ่อยู่ใกล้ๆ ชายหนุ่มมั่นใจว่าเขาจะไม่ตาย... ศัตรูจะเก่งกาจ มีจำนวนเหนือกว่าขนาดไหน แต่นายช่างใหญ่จะชนะได้เสมอ

“คนที่เอ็งต้องขอโทษและขอบคุณยิ่งกว่าใครๆ ก็คือมัน” เรื่องนั้น...ถึงพ่อไม่บอก ทยากรก็รู้แก่ใจ “และต่อจากนี้เอ็งจำใส่หัวเอาไว้... เมื่อไหร่ที่เอ็งเจ็บ ข้าจะเจ็บกว่าเป็นร้อยเท่า”

หนุ่มเมืองกรุงฟังคำพ่อแล้วน้ำตาไหล รับรู้ถึงแรงกดของมือใหญ่ที่กอดรัดเขาไว้แน่นขึ้น นายหัวชาญรั้งร่างบอบช้ำพิงแนบอก ปลอบมันซ้ำๆ ด้วยการลูบหัวลูบหลัง ทดแทนทุกเรื่องอัปรีย์ที่มันเผชิญมา คนเป็นพ่อย้อนคิดถึงตอนที่ไอ้เม่นมันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ใจเขายิ่งพังไม่เป็นท่า

เสร็จกิจจากงานทั้งหลาย นายหัวชาญรีบตรงดิ่งมาที่นี่ บ้านที่มีลูกชายคนเดียวของเขานอนอยู่ มันป่วย...เขารู้ เมื่อเช้าถึงได้ลังเลใจว่าจะปล่อยมันทิ้งไว้หรือจะอยู่เฝ้าไข้มันจนอาการดี แต่แล้วเขาก็ไม่ได้เลือกอย่างหลัง เพราะติดนัดเจรจากับคู่ค้าคนสำคัญ และมันเกี่ยวพันกับรายได้ที่จะตกสู่ทุกชีวิตในชาญทะเล คนเป็นนายใหญ่จึงจำใจต้องเลือกงาน ถึงกระนั้นกว่าจะออกจากบ้านได้ก็เล่นเอาสายไปมากโข

ไม่เคยคิดสักนิดว่าที่ตัดสินใจเลือกมันผิดจนเกือบจะพาลให้เสียลูกไป

เมื่อกลับมาที่บ้าน เจอไอ้เด็กสามคนนั้นให้การตัวสั่นว่า ไม่รู้พี่ทะเลไปไหน จากบ่ายแก่ๆ จนเย็นย่ำ นายหัวชาญนั่งคอยมันอยู่ในบ้าน ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่า ไอ้เด็กจอมซนคงไปเดินเล่นตามประสา ทว่ารอจนฟ้าเปลี่ยนสีก็ยังไม่มีวี่แววจะกลับมา จนกระทั่งตะวันลับฟ้า คนเป็นพ่อจึงหมดความอดทน เริ่มต้นค้นหามันเอาตอนนี้

เขาตาลีตาเหลือกขับรถตระเวรไปทั่ว จนมืดค่ำ จนดึกดื่น... ไม่มีใครสักคนตอบเขาได้ว่ามันอยู่ที่ไหน ใจมันร้อนผ่าวราวกับสุมไฟ นายใหญ่โกรธจนหลุดปากตัดค่าขนมไอ้สามแสบนั่น ทั้งที่รู้ว่าพวกมันไม่ได้ผิดอะไร

ไอ้คนผิดน่ะคือลูกเขา!

ทำเรื่องให้พ่อมันปวดหัว หายตัวไปไม่รู้จักห่วงคนข้างหลัง สารพัดคำด่าที่ตั้งใจว่าจะยกมาใช้ ตราบจนเดินเข้าบ้านมาเห็นสภาพมัน ทุกถ้อยคำล้วนแตกสลายเลือนหายไป

หัวใจเขาเหมือนโดนตีกระหน่ำ... มองคนนอนนิ่งอยู่บนเตียงแทบไม่เชื่อสายตา

ใบหน้าบวมช้ำแตกยับ แขนขาถลอกเลือดไหล ทุกแห่งหนเต็มไปด้วยร่องรอยบาดเจ็บสาหัส สภาพของมันทำเขาหมดแรงยืน ถึงขั้นต้องทรุดตัวลงนั่งข้างๆ

ไอ้ระยำตัวไหน!

ใครมันทำลูกเขา!

คนเป็นพ่อมีแต่คำถามกับความเจ็บวนเวียนในสมอง ยิ่งมองหน้ามัน นายใหญ่แห่งชาญทะเลยิ่งโกรธตัวเอง

ที่นี่ถิ่นเขา... อาณาจักรของเขา มันควรเป็นสถานที่ที่มอบแต่ความปลอดภัยให้กับลูกชายคนเดียว แต่มันกลับต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่! ที่ที่เขาเรียกว่า บ้าน

นายหัวชาญขบกราม โกรธจนไม่รู้ว่าจะโกรธมากกว่านี้ได้อย่างไร เขาทุ่มเทกายใจสร้างความยิ่งใหญ่เอาไว้อย่างภาคภูมิ แต่แล้วท่าเรือนี้เองที่เกือบจะกลายเป็นสุสานฝังวิญญาณมันไว้ ยิ่งคิดในแง่ร้าย... หากไอ้เม่นไม่รู้ไม่เห็นการออกเรือไปของมัน ไม่มีใครไปช่วยทัน ป่านนี้เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร

ถูกทำร้ายร่างกาย

ทำลายสิ้นทุกศักดิ์ศรี

จากนั้นฆ่า... แล้วโยนร่างมันทิ้งน้ำ...

ทำลายทุกหลักฐาน ไม่มีใครรู้เห็น ไม่มีอะไรเอาผิดพวกมันได้ ลูกชายเขาจะหายสาบสูญ เป็นบุคคลที่ตามหาตัวไม่ได้...

ยิ่งคิด หัวใจคนเป็นพ่อยิ่งหนาวสั่น ไขสันหลังเย็นยะเยือก เจ็บหน่วงไปทั้งร่าง ดีแค่ไหนแล้วที่ยังได้มันกลับมากอดไว้ ตอนนี้เองที่นายหัวชาญเพิ่งเข้าใจความทุกข์ทรมานของ มือขวา อย่างถ่องแท้ คนเป็นพ่อที่ต้องกอดศพลูกชาย... เป็นฝ่ายตายเสียเองยังเจ็บปวดน้อยกว่า

“นอนได้แล้ว...” เจ้าบ้านประคองไอ้ตัวซนนอนหนุนหมอน เห็นมันทำท่าจะไม่ไหวก็เข้าใจได้ว่าคงอยากนอนพัก “เดี๋ยวข้าจะให้หมอมาดูเอ็งอีกรอบ ยังเจ็บแผลอยู่ไหม”

มือใหญ่แตะลงที่หน้าผาก ยิ้มเอ็นดูเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้าหงึกหงัก “เจ็บก็อย่าดื้ออย่าซน อยู่นิ่งๆ เสียบ้าง แผลมันจะได้หายเร็วๆ”

“พ่ออยู่ก่อนนะ”

“เอ้า! ไอ้นี่ จะให้นั่งถ่างตาเฝ้าเอ็งหลับสบายคนเดียวน่ะหรือ” คนพูดแกล้งดุ มองหน้าตางอแงยังกะเด็กสามขวบแล้วหัวเราะ “ข้าก็มีธุระต้องไปทำบ้างสิวะ”

“จะไปไหนครับ”

“...” คนถูกถามไม่ได้ตอบ เมื่อรอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้า คนไม่ได้รับคำตอบจึงรู้แก่ใจ

สีหน้าของนายใหญ่แข็งกร้าวขึ้นชั่วขณะ นึกรู้ทันทีว่าไอ้ลูกชายตัวดีคงรู้ทัน “นอนซะ เอ็งไม่ต้องสนใจเรื่องอื่นหรอก”

ถึงอยู่ด้วยกันไม่นาน แต่ทยากรรู้ว่าคนอย่างนายหัวชาญเป็นอย่างไร ...ทำร้ายเขาเท่ากับหยามหน้าพ่อ คนมีอำนาจในมือไม่มีทางยอมได้ เมื่อเจ้าของท่าเรือใหญ่เดินออกจากบ้านไป อะไรจะเกิดขึ้นกับคนพวกนั้น ไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดเดาไม่ได้ เขาจะเป็นต้นเหตุให้พ่อสร้างกรรม เป็นบาปติดตัวนายหัวชาญตลอดไป

“พ่ออย่าทำนะ” เสียงแหบแห้งเอ่ยห้าม มองตามดวงตาแข็งกร้าวของพ่อแล้วหวั่นใจ “อย่าฆ่าใคร...”

อย่าให้มือพ่อเปื้อนเลือดเพราะผม...

นายหัวชาญฟังคำขอนั้นแล้วถอนหายใจ มันเป็นเด็กฉลาดแถมใจดี แต่มาดีกับไอ้พวกที่ทำตัวเองปางตายแบบนี้ คนเป็นพ่ออย่างเขาหรือจะทำใจได้

“หลับซะทะเล” มือใหญ่เอื้อมไปวางบนศีรษะ น้ำเสียงตอบกลับอบอุ่นปราณี อภิสิทธิ์แบบนี้จะมีสักกี่คนที่ได้รับ “อะไรที่เอ็งขอ เอ็งอยากได้ ข้าเคยไม่ให้ด้วยหรือ”

“พ่อต้องรับปาก...”

“เออ! ข้ารับปาก พอใจหรือยัง... หลับเสียทีไอ้ตัวยุ่ง!

ทยากรหัวเราะเบาๆ แรงเขย่าจากการขยับตัวทำให้เขาปวดแปลบ หากหัวใจอบอุ่นเหมือนได้เจอที่พึ่งที่ดีที่สุด ชายหนุ่มมองคนตรงหน้าอย่างเทิดทูน แค่เห็นหน้าพ่อ... เรื่องราวเลวร้ายที่ได้เผชิญมาไม่มีค่าแก่การระลึกถึงอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เขาควรจำเป็นบทเรียนไว้เตือนใจ...

โลกนี้ไม่ได้มีแค่ด้านที่สวยงาม

“ขอบคุณครับ” คนเจ็บเอ่ยเบาๆ

เมื่อหมดเรื่องหมดราว หมดแรงกำลัง เปลือกตาที่หนักอึ้งมาตั้งแต่แรกจึงคล้ายถูกปลดล็อก มันทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงทันที ไม่นานคนอยู่ในอาการเพลียเต็มที่ก็ผล็อยหลับไป

นายหัวชาญขยับผ้าห่ม หมอนหนุน หมอนข้าง หรืออะไรก็ตามที่จะทำให้มันนอนสบายกว่าเดิมได้ โชคดีที่อากาศตอนเช้ามืดค่อนข้างเย็นสบาย เอื้อให้มันหลับได้เต็มตา เมื่อมันอยู่ในบ้านหลังนี้ จะไม่มีอะไรน่าห่วงอีกต่อไป ถึงกระนั้นเขาก็ยังนั่งมองมัน... รอจนหลับลึกสลบไศล แผ่นอกสะท้อนลมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เมื่อมั่นใจแล้วว่าทยากรจะไม่ตื่นขึ้นมาระหว่างที่เขาจัดการ ไม่ฆ่าไอ้พวกเวรนั่น เจ้าของท่าเรือใหญ่จึงกวาดมองใบหน้าช้ำๆ นั่นอีกครั้ง จดจำความเจ็บปวดของมันไว้ลึกสุดใจ

ใช่...

เขารับปากว่าจะไม่ฆ่า

ทว่า...

ไอ้เด็กเอ๋ย! โลกนี้มีอะไรน่ากลัวกว่าความตายมากมายนัก

นายใหญ่แห่งชาญทะเลพลิกตัวเคลื่อนไหว ลุกขึ้นยืนหยัดกายเต็มความสูง ดวงตาดุดันลุกโชนดั่งเปลวไฟ สองเท้ามั่นคงก้าวออกจากบ้านไปพร้อมรัศมีของคนเป็นผู้นำ

ตั้งแต่เกิดจนโตเป็นหนุ่ม วีรกรรมของเขาไม่เคยเบากว่าใคร คนทั้งเกาะรู้ซึ้งถึงความเป็น ขาใหญ่ตราบจนกัดฟันมุมานะ สร้างฐานะให้ยิ่งใหญ่ คนทั้งหลายนับหน้าถือตา ทั้งหมดที่ทำ... จุดประสงค์เดียวเท่านั้นคืออยากให้มันภูมิใจ หากในวันนี้... สิ่งที่เขาสร้างไว้กลับกลายมาเป็นภัยให้แก่มัน นั่นคือเหตุผลที่ทำให้คนเป็นพ่อไม่อาจนิ่งดูดาย  

คนอย่างนายหัวชาญฆ่าได้หยามไม่ได้!

ใครมันทำลูกชายเขาเจ็บ... พวกมันต้องเจ็บยิ่งกว่าเป็นพันเท่า!!




-----

100%


อัพรวดเดียวเลยละกัน จะได้ไม่ค้าง :P ขอโทษน้า อัพช้าตลอดเลยช่วงนี้ ฮือออออ

พอเข้าโหมดป่วยแล้วก็เปื่อยเลย ไม่หายสักที กินยาวนๆ ไปค่ะ 

ต้องหยุดพักการเขียนเรื่องนี้ไปช่วงนึงเลย คิดถึงนุ้งเลกับนายช่าง TT TT

พอกลับมาต่อ บอกเลยว่าต่อให้ติดยากมาก ใช้เวลามากกก กว่าจะดึงเอากลับมาได้

จากตอนนี้ก็จะเริ่มเข้าสู่โหมดหวานแหววบ้างอะไรบ้างละเนอะ 

ต้องให้เค้าหวานกันมั่ง สงสารนายช่าง เรือพ่อชาญมาทีไรแซงทุกโค้ง

ฟินตลอดกับเรือผี 55555555 ฮึกกก เลามันคนใจบาปปปป >...<

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์เลย น่ารักมาก ตามทวงตามถามกันตลอด /ปริ่ม /ล้องไห้

แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ <3 




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 615 ครั้ง

180 ความคิดเห็น

  1. #14052 Pantawan Khaokaew (@pantawan-8900) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 17:25
    น้ำตาไหลเลย ฮืออ
    #14052
    0
  2. #14037 Beerby-Witch (@beerby-witch) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 18:59
    ฉันต้องหวีดนายหัวอีกแค่ไหน ฮืออออ
    #14037
    0
  3. #13816 14042544 (@14042544) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 17:43
    ร้องไห้หมดเลยหน้า//หลบตี-แปป
    #13816
    0
  4. #13461 บุบิบินแมน (@pondpnds) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 18:51
    โคตรดีอะ ร้องแล้ว
    #13461
    0
  5. #13407 Golden23 (@niyay123) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 02:17
    ร้องไห้ &#12636;&#12636;
    #13407
    0
  6. #13406 Golden23 (@niyay123) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 02:12
    แถวนี้มันเถื่อน ถ้าเอ็งไม่แน่จริง อยู่ไม่ได้หรอก.......
    .............
    #13406
    0
  7. #13321 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 18:26
    พ่อรักลูกมากกกกดีใจที่ปลอดภัย
    #13321
    0
  8. #13313 Phennapha (@psrixhan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 18:33
    ร้องไห้เลยอ่ะ เข้าใจในความห่วง ความรักที่นายหัวมีให้ทะเล
    #13313
    0
  9. #13300 itimcone1230 (@itimcone1230) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 19:50
    น้ำตาไหลตอนพ่อเดินเข้ามา ฮือออ
    #13300
    0
  10. #13227 PNM_มมม (@panimew04) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 17:12
    ฮรือออ ไรต์บรรยายได้ดีมากๆอีกแล้ววว TT ลูกเจ็บแต่พ่อเจ็บกว่าหลายเท่า ไม่มีคำพูดอื่นๆจริงๆ บรรยายความเจ็บช้ำของคนเป็นพ่อได้ดีมากๆจริงๆ TT ไรต์แต่งเก่งขึ้นเรื่อยๆเลยนะคะ อ่านแล้วดีขึ้นมาเรื่อยๆเลยค่ะ การใช้ภาษา การบรรยาย ยอมมมม
    #13227
    0
  11. #13195 NayunT (@ArySohot) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 08:02
    เอื้อออออ น้ำตาคลอเลยเด้อออออ น้องทะเลลูกกกกก //หอมหัวๆ
    #13195
    0
  12. #13160 scromz_ (@punch006) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 16:06
    ร้องไห้ตามเลยอะ เข้าใจความรู้สึกพ่อมากๆ TT
    #13160
    0
  13. #13054 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 01:33
    เข้าใจนายหัวเลยพ่อรักและห่วงมากนะนุ้งเลอย่าดื้ออีกฮรืออออ
    #13054
    0
  14. #12893 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 22:33
    จัดการพวกมันให้สาสมไปเลยค่ะนายหัว!!
    #12893
    0
  15. #12884 Jjaji (@Jajub16) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 18:24
    หัวใจคนเป็นพ่อเห็นลูกเจ็บเจ็บกว่าเป็นพันเท่า แถมตัวเองก็ไม่ใช่คนทั่วๆไป เป็นถึงนายหัวแต่มีคนมาทำกับลูกตัวเองแบบนี้ เข้าใจเลยว่าไม่ยอมอยู่เฉยแน่ๆ
    #12884
    0
  16. #12684 1989 ํ (@198909) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 21:20
    เป็นตอนที่อ่านแล้วอินมาก ทะเลโชคดีมากที่มีพ่ออย่างนายหัว สะท้อนภาพพ่อของนายหัวออกมาได้ซึ้งมาก ถึงจะโหดกับใครแค่ไหน แต่กับลูกคือที่สุดแล้ว รักกกก /ขอบคุณไรท์ที่เขียนตอนนี้ขึ้นมา ประทับใจมากค่ะ
    #12684
    0
  17. #12576 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 21:10
    น้ำตาไหลสงสารน้องทะเล และตื้นตันใจที่น้องมีพ่อแบบนายหัว
    #12576
    0
  18. #12257 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 17:32
    น้ำตาจะไหลเลยยย สงสารน้อง คุณพ่อคืออบอุ่นหัวใจมาก
    #12257
    0
  19. #12241 boywud (@boywud) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 04:56
    รักคุณพ่อจัง แงงงง
    #12241
    0
  20. #11742 metonnum (@metonnum) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 08:36
    ร้องไห้เลยอ่ะ มันแบบสงสารทั้งพ่อทั้งลูก
    #11742
    0
  21. #11672 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 02:45
    ฮือออออออ เราร้องไห้หนักมาก เข้าใจความรู้สึกของทั้งนายหัวและทะเลเลย
    #11672
    0
  22. #11623 milkc (@P_PlooY) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 16:16
    ฮื่อออ น้องปลอดภัยแล้วเนอะ ;-;
    หอมหัวหน่อยค่ะ
    #11623
    0
  23. #11525 MONEY RR. (@ManitaWadwaree) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 21:34
    ร้องไห้เลย เราไม่มีพ่อ ไม่เคยมี ไม่เคยรู้ถึงความรักของพ่อ เราไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร แต่ตอนนี้ เรา...... จงเติมคำลงในช่องว่าง
    #11525
    0
  24. #11330 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 00:29
    คุณพ่อคือดีมากกกก ฮือออ
    #11330
    0
  25. #11211 kindlyjh (@kindlyjh) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 21:32
    เลวเกิน คนพวกนี้ จัดการมันเลยค่ะพ่อ
    #11211
    0