Spin off #เด็กทะเล ll ขวัญเอ๋ยขวัญมา [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 770,140 Views

  • 14,286 Comments

  • 21,018 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7,852

    Overall
    770,140

ตอนที่ 29 : Sea Spec : บทที่ 16 : หวามไหว [1] [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 596 ครั้ง
    4 ส.ค. 60

บทที่ 16

หวามไหว [1]

 

 

 

 

เพล้ง!

กรอบรูปเจ้ากรรมหล่นจากมือขาว เกิดเป็นซาวด์แตกหัก กระจกด้านในคว่ำหน้ากระแทกพื้น กรอบรูปไม้หักครึ่ง ส่วนหนึ่งกระเด็นไปตกอยู่ไกลๆ ทยากรใจหาย... หลุบตามองอวสานของข้าวของที่เขาทำแตกกระจาย ซ้ำร้ายเศษกระจกยังทำความเสียหายแก่รูปภาพ ผู้หญิงและเด็กในรูปถูกความคมของกระจกแยกออกจากกัน ภาพนั้นขาดเป็นสองท่อน ไม่เหลือความทรงจำใดๆ ให้ได้เชยชม

คนขวัญหายสะดุ้งเฮือก หนุ่มกรุงเทพฯ หันมองเจ้าของเสียงดุดัน อยู่ๆ ก็มาเสียงดังใส่กัน เขาก็เลยตกใจ... อย่างไรก็ดี ไอ้ที่พื้นนี่ก็ความผิดเขา ครั้นจะโทษว่าเจ้าของบ้านโผล่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง ก็จะดูเป็นเพียงข้อแก้ตัวของคนหนีปัญหา ลูกชายนายหัวชาญย่อตัวลงต่ำ แม้ไม่อาจย้อนเวลาทำให้กรอบรูปนั้นกลับมาสวยเหมือนเก่า แต่เขาก็ต้องแสดงความรับผิดชอบ อย่างน้อยก็เก็บกวาด ทำความสะอาดให้เป็นเองเป็นราว จากนั้นเจ้าของบ้านเขาจะดุด่าอย่างไรก็คงต้องทำใจยอมรับ

“ไม่ต้อง” คนพูดเสียงแข็ง ยิ่งเห็นไอ้คนซุ่มซ่ามไม่ยอมเชื่อฟัง เสียงนั้นยิ่งดุดันกว่าเดิม “กูบอกว่าไม่ต้อง!

ทยากรชะงัก ใบหน้าประปรายด้วยรอยช้ำหดลงเหลือสองนิ้ว ร่างสูงโปร่งค่อยๆ ยืดตัวขึ้นตามคำสั่ง

“มึงออกมาจากตรงนั้น” เห็นท่าทางเก้กัง เหมือนทั้งชีวิตไม่เคยหยิบจับของมีคม ให้คนอย่างนั้นเก็บเศษแก้ว ผลลัพธ์คงไม่ต่างอะไรกับการเอาแมวจรมาอาบน้ำ มีหวังได้เลือดสาด เพิ่มแผลแก่ตัว หาเรื่องเจ็บตัวเอาได้ง่ายๆ

คนตัวใหญ่มองไอ้คนซุ่มซ่ามเดินหน้าจ๋อยออกมาจากที่เกิดเหตุ เห็นมันเดินไปแอบอยู่มุมหนึ่งของห้องโดยไม่เหยียบเศษแก้วก็เบาใจ ไททั่นแห่งชาญทะเลเดินหายเข้าไปหลังบ้าน ใช้เวลาไม่นาน ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวฉับๆ ออกมาพร้อมไม้กวาดและที่ตักผงในมือ

“ให้ผมทำก็ได้” คนมีความผิดพูดเสียงเบา มองนายช่างเก็บกวาดด้วยสีหน้าคาดเดาความรู้สึกไม่ได้

คนต่างถิ่นใจหายเมื่ออีกฝ่ายเมินเฉยกับคำพูดเขา ทำราวกับเป็นธาตุอากาศ ทยากรถอนหายใจยาว รู้ดีว่าสิ่งที่เขาเพิ่งทำมันเสียไปไม่ใช่แต่เพียงสิ่งของ แต่เป็นความรู้สึกของคนตรงหน้า กรอบรูปนั้นบรรจุใบหน้าของอดีตภรรยา เท่ากับว่าเป็นของดูต่างหน้า เป็นตัวแทนของคนในใจที่ไม่มีวันกลับมาพบกันได้อีกแล้ว

ไม่แปลกหรอกที่เขาจะโกรธหนัก...

ก็ริอาจไปแตะต้องของรัก บังอาจไปทำความเสียหาย ถ้านายช่างจะฟีลขาด เตะเขาสักป้าบ หรือชกหน้ามาสักหมัด ทยากรก็เข้าใจ... ยังไงหน้าเขาก็เยินมากกว่านี้ไม่ได้อยู่แล้ว

ฝ่ายผู้เสียหาย เมื่อกำจัดไอ้ที่มันรกหูรกตาออกไปได้ ชายหนุ่มจึงย่อตัวลงมองภาพถ่ายที่ขาดวิ่น ดวงตาดุดันจับจ้องสองคนในนั้น สีหน้ารกครึ้มด้วยหนวดเครารุงรังสะท้อนภาพความหลังที่กำลังย้อนคืนมา

รูปนี้...ตัวเขาเป็นคนถ่าย...

ในวันที่อากาศแจ่มใส ในเวลาที่ครอบครัวของเขาเป็นที่น่าอิจฉา พ่อแม่ลูก...สมบูรณ์พร้อมเสียทุกสิ่ง เขามองรอยยิ้มกับใบหน้าสะสวยของผู้หญิงคนนั้น ความรู้สึกรักถึงขั้นบูชา จางหายตามกาลเวลาและการกระทำ ครั้งมีชีวิตเจ้าหล่อนทำเขาเจ็บหนัก เมื่อตายจากกันชายหนุ่มจึงวางความรู้สึกพวกนั้น อโหสิกรรมให้กันไป ที่ยังเก็บรูปใบนี้ไว้ เหตุผลก็เพราะลูกชายเพียงเท่านั้น... เด็กน้อยน่ารัก เจ้าตัวเล็กที่ยังคงเป็นดวงใจทั้งดวงของคนเป็นพ่อ เขารักลูกมากเกินกว่าจะทำใจทิ้งรูปนี้ได้ลงคอ

มือหยาบดึงภาพลูกชายมาถือไว้ บรรจงเปิดลิ้นชักเก็บรักษาภาพรอยยิ้มไร้เดียงสาไว้นานเท่านาน ส่วนภาพถ่ายอีกครึ่ง เขาปล่อยมันไว้ในดงเศษแก้ว รอเวลา ทิ้งออกจากใจ

เหมือนเบื้องบนบอกบุญให้เริ่มต้นใหม่...

สายใยบางเบาที่ตัดขาดไม่เคยได้ อยู่ๆ ขาดสะบั้นเอาในวันนี้ และคนตัดมันก็ไม่ใช่ใคร... เจ้าของหัวใจดวงใหม่ คนที่มีอิทธิพลกับใจเกินกว่าที่เขาคิดไว้มากมายนัก ตาดุๆ กวาดมองทั่วบ้าน ให้แน่ใจว่าจะไม่มีเศษแก้วชิ้นไหนมาทำให้เท้าของไอ้เด็กนั่นได้เลือด เจ้าของบ้านใช้เวลาอยู่กับตัวเองเป็นนาน พอหันไปมองคนข้างหลัง เห็นสภาพมันแล้ว เขาก็เป็นอันนิ่วหน้า

“เป็นอะไร...” อยู่ๆ ก็ซึมเป็นไก่หงอย ทำหน้าทำตาคลับคล้ายคลับคลาจะร้องไห้ “ไข้กลับหรือ”

ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าใกล้ แตะมือค้างไว้บนหน้าผาก... อุณหภูมิร่างกายที่สัมผัสได้ก็เท่าเดิม ที่ต่างจากเดิมคงมีแค่ท่าทีของมัน

“เปล่า”

“แล้วเป็นอะไร... เจ็บตรงไหน หรือถูกแก้วบาด?” คนถามร้อนรน เมื่ออีกคนปฏิเสธเสียงเบาแถมยังก้มหน้า ทำท่าเหมือนกลัวเขาเสียเต็มประสา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เจอกันแต่ละที ไม่มีเสียล่ะที่มันจะยอมเชื่อฟังโดยง่าย

“ขอโทษ”

“ขอโทษทำไม”

“ก็เรื่องเมื่อกี้...” ทยากรถอนหายใจก่อนเงยหน้า “ไม่ได้ตั้งใจทำรูปเมียนายช่างแตก... อยู่ๆ ก็โผล่มาข้างหลังแถมทำเสียงดัง ใครไม่ตกใจก็บ้าแล้ว” ประโยคหลังแผ่วเบาราวกับรำพันให้ตัวเองฟัง

นายช่างใหญ่เพิ่งเข้าใจอาการหงอยของไอ้ตัวแสบนี่ เขาลืมคิดไปว่าก่อนหน้านี้เคยตวาดใส่เด็กมันไว้ ก็ใครจะคิดว่าเดินออกมาจะเจอภาพ คนใหม่ยืนดูรูป เมียเก่าเต็มสองตา อารามกลัวว่ามันจะเข้าใจผิดไปไกล สุ่มเสียงที่เอ่ยออกไปก็เลยแข็งเข้าใส่ คนหยาบกระด้างอย่างเขา จะให้เอาเสียงอ่อนเสียงหวานมาเจรจา สรรหาคำพูดสวยงามมาใช้ ปากมันก็ไม่คุ้นชิน ผลลัพธ์ที่ได้ก็เลยกลายเป็นว่าไอ้คนที่ไม่อยากให้กลัวเขามากกว่าใคร กลายเป็นเต่าหัวหดไปเสียแล้ว

“ช่างมัน ของมันเสียแล้วก็เสียไป”

ก็เหมือนคนในรูปนั่นแหละ จบสิ้นกันแล้วก็จบไป...

“จะให้ชดใช้ยังไง” คนดีเกินเหตุยังคงถาม

“ไม่ต้อง”

“ไม่ต้องเหรอ”

“เออ... ไม่ต้อง”

ปกติก็ไม่ใช่คนพูดมาก คำพูดที่หลุดจากปากจึงทั้งห้วนและสั้น เกิดมานายช่างใหญ่ไม่เคยต้องรักษาน้ำใจใครมากเท่านี้ กับไอ้ชาติ ไอ้หิน แม้กระทั่งพี่ชาญ เขาไม่เห็นต้องมาอธิบายมากความเหมือนอย่างไอ้เด็กนี่  ถึงกระนั้น...น้ำเสียงที่ใช้กับมันก็คล้ายจะอ่อนลง

ทยากรมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ...วันนี้กินอะไรผิดมาหรือเปล่าหนอ

ทำรูปเมียเขาเสียหาย ขีดเส้นใต้ว่าเมียเลยนะ เมียสุดที่รักทั้งคน... ปกติจะต้องโดนด่าหรือไม่ก็ต้องหาเรื่องมาใช้งานเขาให้หัวปั่น มาวันนี้ยักษ์เกิดโอบอ้อมอารีจนน่าใจหาย หนุ่มกรุงเทพฯ ย้อนนึกถึงวันแรกๆ ที่เจอกัน นายช่างเคยกระชากคอเสื้อเขาด้วยซ้ำไป

“ใจดีผิดปกติ” คนมีความผิดยังไม่หายข้องใจ “...ไม่ด่าอะไรหน่อยเหรอ”

“มึงนี่มันยังไง ชอบให้คนด่า”

“ไม่ได้ชอบให้ด่า แต่คราวนี้มันสมควรถูกด่าต่างหาก”

คนฟังหันหน้าไปยิ้มกับลมฟ้า ทว่าอีกคนจะรู้ก็หาไม่ เพราะทั้งหนวดทั้งเคราปกปิดซ่อนเร้นอารมณ์ดีๆ ไว้ จวบจนคนสูงวัยกว่าหันกลับมาตีหน้าขรึมใส่ ทยากรจึงเห็นเพียงสีหน้านิ่งงัน “รู้ตัวเหมือนกันหรือว่ามึงมันซน”

“เค้าเรียกว่าคนชอบหาประสบการณ์”

ไททั่นแห่งชาญทะเลส่ายหน้า ยิ่งฟังคำมันว่า คู่สนทนายิ่งหน่ายใจ นายช่างใหญ่มองไอ้คนหาคำมาเถียงข้างๆ คูๆ เอาตัวรอดไปได้ทุกครั้ง ไม่รู้ว่าในสมองของมันสรรหาคำประหลาดๆ พวกนี้มาจากไหน

“แล้ววันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ” เห็นเงียบไปนาน คนปากไวอดไม่ได้ ต้องเป็นฝ่ายตามเซ้าซี้

ปกติก็เห็นร่างสูงใหญ่ร่อนเร่เป็นผีเป็นวิญญาณ โฉบไปโฉบมาอยู่ที่สุสานเรือนั่นตลอด ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงได้บังเอิญมาป๊ะกันที่นี่ได้ จะเรียกว่าโลกกลมหรือซวยบรมก็ยังไม่รู้

“ทำอยู่” คนถูกถามตอบสั้นๆ

สั้น... (อีกแล้ว) เสียจนคนบางคนนึกหมั่นไส้

“งานอะไร”

“ดูแลเด็ก”

ทยากรหน้าม้าน นึกรู้ทันทีว่า เด็กที่คนตรงหน้าหมายถึงอยู่นี่มันเป็นใคร

“งั้นก็ไปทำอย่างอื่นเถอะ แถวนี่ไม่มีเด็กหรอก”

“หึ...”

คนยังโตไม่ทันกันรู้สึกคันยุกยิกอยู่ในใจ อีกฝ่ายไม่ต่อล้อวอแวก็จริง แต่แววตาขบขันยามมองมานั่นคืออะไร เสียงหัวเราะในลำคอก็เช่นกัน ทุกการกระทำของนายช่างราวกับตอกย้ำ ยัดเยียดความเป็นเด็กไม่ประสาใส่มือมาให้ ทั้งที่อายุจริงของเขาก็ปาเข้าไปยี่สิบกว่าๆ คนเรียนจบปริญญา กำลังจะมีอาชีพ และมีอนาคต ทั้งหมดบ่งบอกว่าเขาโตแล้ว! เป็นผู้ใหญ่เหมือนกันแล้ว เข้าใจไหม!

ชายหนุ่มมองตาม ผู้ใหญ่ที่ไม่ยอมใส่เสื้อปิดบังเนื้อตัวให้เป็นเรื่องเป็นราว ผู้ชายตัวโตๆ ถือไม้กวาดทำความสะอาดอย่างคล่องแคล่ว เป็นภาพไม่เคยคุ้นสำหรับคุณหนูผู้อยู่ในวังสุขสบาย ทยากรมองซ้ายมองขวา หาทางทำประโยชน์อย่างเขาบ้าง แต่ก็พบว่า...ไม่รู้จะทำอะไร

“ช่วยไหม” เขาออกปาก...

ขยับแค่ปาก แต่กายเนื้อยืนรีรออยู่ที่เดิม

“ทำอะไรเป็นบ้างล่ะ”

เป็นคำถามที่น่าคิด...

“เอ่อ...ก็ ทำเหมือนนายช่าง” ก็แค่กวาดบ้าน ไม่น่ายาก... มั้ง...

คนถามหรี่ตามองตาม บอกเลยว่าไม่วางใจ สารรูปมันยังกับลูกผีลูกคน ตัวช้ำหน้าตาแหก แก้มถลอก หางคิ้วเป็นแผล... แต่ปากมันเจื้อยแจ้วเกินคนเจ็บ ลำพังตอนที่ยังสุขภาพดี ไอ้เด็กนี่ก็ไม่ได้ดูสมบุกสมบันอยู่แล้ว ท่าทางหยิบโย่งไม่เอาไหน เหมือนชีวิตนี้มีคนรองมือรองตีน งานบ้านไม่เคยต้องจับ เขาอยากจะถามนัก ...มึงเกิดมาเคยจับไม้กวาดด้วยหรือ

“เอามา” อีกฝ่ายเร่งเร้า ยื่นมือมารอไม้กวาดจากเขา ดวงตาเหมือนหมาเด็กอยากฟัดของเล่น

เจ้าของบ้านถอนหายใจ ยอมส่งให้ สองแขนกอดอกมองตามมันทุกฝีก้าว

“นายช่างก็ไปทำอย่างอื่นสิ”

มายืนมอง คนโดนมองมันก็กดดัน... ทยากรกำไม้กวาดแน่น หันหลังให้นายช่าง เริ่มกวาดๆ ไปเรื่อย อยากกวาดตรงไหน ชายหนุ่มก็พุ่งตัวไป

“มึงกลัวพื้นมันเจ็บเหรอ” เจ้าของบ้านร้องทัก

อีแบบนี้อย่าเรียกว่ากวาดบ้าน ให้เรียกว่าลากไม้กวาดเดินเล่นเสียมากกว่า ไอ้เด็กบ้าเดินไปเดินมา ปัดกวาดที่เดิมซ้ำๆ ตามซอกตู้หรือมุมอับ แหล่งสะสมฝุ่นที่ควรให้ความสนใจ มันดันเดินข้ามไปหน้าตาเฉย

“เสร็จละ”

เสร็จ... ของมัน คือการที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม บ้านเขายังฝุ่นเท่าเดิม ที่ได้เพิ่มเติมมาคือเศษทรายจากปลายตีนมันเสียด้วยซ้ำ

คนเกิดมาเพิ่งเคยกวาดบ้านปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก มองผลงานตัวเองพยักหน้าพึงพอใจ ลูกตาใสกวาดมองรอบพื้นที่ คิดดีแล้วว่าเอาไม้กวาดลากผ่านหมดทุกตารางนิ้ว คนแย่งงานเขามาทำจึงเอาอุปกรณ์ในมือไปวางแอบไว้มุมห้อง มองหางานอื่นทำต่อไป... 

นายช่างใหญ่ถอนหายใจยาว คว้าเอาไม้กวาดมาทำความสะอาดเองอีกรอบ เศษผงที่คนเก่งงานบ้านกวาดมากอง มือสมัครเล่นเห็นแล้วก็ตาโต ลูกผู้ดีจากเมืองกรุงถึงคราวเป็นงง หัวคิ้วพันกันให้วุ่น... ทำไมตอนเขากวาดไม่เห็นมันจะมีเศษผงมากขนาดนี้

เห็นเลเวลความต่างระหว่างตนกับนายช่าง ทยากรล้มเลิกความคิดที่จะ ช่วยอย่างอื่นทันที ฝีมือทำงานบ้านของเขา... จะว่าไปก็ไม่เอาไหนตั้งแต่สมัยเด็กๆ แล้ว คนตัวขาวย้อนคิดถึงเรื่องราวเมื่อครั้งอยู่มัธยม ค่ายลูกเสือของเด็กวัยซน เกือบจะ กลุ่มของเขามีด้วยกันแปดคน หนึ่งในนั้นคือ ไอ้กาย

 

มึงไปยกน้ำ มึงไปก่อไฟ ส่วนมึง...ทำกับข้าว

คนเจ้ากี้เจ้าการใช้อำนาจของการเป็นหัวหน้าหมู่ การันต์สั่งทุกคนให้ประจำหน้าที่ ส่วนตัวเขาเอง เนื่องจากเป็นจ่าฝูง ต้องไปประชุมกับหัวหน้าหมู่อื่นๆ เรื่องการแสดงรอบกองไฟ วันนั้นแจ็กพ็อตชุดใหญ่จึงหล่นโครมมาใส่คุณชายประจำแก๊ง

กูทำไม่เป็น

ไอ้ทะเล! มึงคิดว่าในที่นี้มีใครทำเป็นเหรอวะ

เหลียวมองหน้าปล่อยเบลอของแต่ละคน บอกสถานะทายาทเชฟกระทะเหล็กกันทั้งนั้น

เชื่อกูเถอะเพื่อนรัก งานนี้เบาสุด เหมาะกับคุณชายอย่างมึงแล้ว เดี๋ยวมึงชวนเพื่อนอีกคนสองคนไปช่วยทำก็แล้วกันนะ ส่วนไอ้คนที่เหลือ... นี่พวกมึงยังกางเต็นท์ไม่เสร็จกันอีก? ต้องนอนคืนนี้นะโว้ย! ไม่ใช่คืนพรุ่งนี้

คนอื่นดูมีเรื่องให้ทำกันวุ่นวาย ทยากรไม่มีทางเลือกจึงได้แต่รับหน้าที่นี้มา เด็กชายในวัยมัธยมเหลือบมองไข่ดิบสิบฟอง ปลากระป๋อง และเนื้อหมูสับ ไม่รู้หรอกว่าทั้งหมดนั่นต้องเอามาประกอบกันทำเมนูใด เขาแค่จะหาวิธีทำให้มันสุกได้ก็พอ

หน้าตาอาหารออกมาชวนตะลึง น่าสะพรึงยิ่งกว่าหนังสยองขวัญเรื่องไหนๆ ลิ้นจระเข้เท่านั้นที่จะทนรสชาติของมันได้ ทว่าเมื่ออยู่ในค่าย ถึงกินไม่ได้ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนกินกัน...

 

หนุ่มกรุงเทพฯ จำได้ไม่มีวันลืมถึงบทสรุปของอาหารมื้อนั้น...

เพื่อนทั้งกลุ่มเกือบตาย หนึ่งรายต้องแอดมิทโรงพยาบาล เนื่องจากอาการอาหารเป็นพิษขั้นสาหัส บางคนถ่ายท้อง และบางคนอาเจียนไม่หยุด หลังจากวันนั้นไอ้เพื่อนตัวดีไม่เคยเซ้าซี้ให้เขาทำอะไรใส่ปากมันอีกเลย การันต์คงเข็ด เหมือนที่เขาขยาดตัวเองไม่หาย ชาตินี้ทั้งชาติชายหนุ่มเลยปฏิญาณว่าจะไม่เข้าครัวอีกเด็ดขาด ถือเป็นการเซฟชีวิตมนุษยชาติอีกทางหนึ่ง

ชายหนุ่มยืนใจลอยกับวัยเด็กของตน ไม่ทันสังเกตว่าใครอีกคนหายไปจากห้องนี้อีกครั้งแล้ว หูสองข้างแว่วเสียงก็อกแก็กดังมาจากในครัว ด้วยความที่เขามันเป็นศัตรูกับกระทะ หม้อ ตะหลิว และเครื่องครัวทุกชนิดบนโลกใบนี้ ทยากรจึงตัดสินใจไม่ตามเข้าไป เพื่อความปลอดภัยของทรัพย์สินภายในบ้านนายช่าง

กลิ่นสมุนไพรลอยอบอวลหอมฟุ้งทั่วพื้นที่ ทยากรไม่รู้ว่านายช่างใหญ่ทำอะไร เขาสัมผัสได้เพียงเสียงเตาแก๊สกำลังทำงาน จากนั้นไอร้อนก็กระจายไปทั่วบ้าน และแล้ว...ยักษ์ตัวใหญ่ก็เดินมาพร้อมห่อผ้าขาวในมือซ้าย มืออีกข้างถือเก้าอี้ไม้ไม่มีพนักติดมา

“มานั่งนี่” เขาสั่ง...

มาถึงก็สั่ง! แถมชี้มือไปยังเก้าอี้ตัวนั้น

คนถูกชี้นำทำตามคำสั่งทั้งที่ยังงงๆ ทยากรนั่งลงอย่างว่าง่าย สองตามองร่างกำยำเดินเข้ามาใกล้ มือหยาบใหญ่บรรจงวางห่อผ้านั้นไว้ที่แขนเขียวช้ำ

“ร้อน!” หนุ่มกรุงเทพฯ กระตุกแขนกลับ ทันทีที่ไอร้อนไล่จี้ติดผิวหนัง ไอ้ขี้ตื่นก็โวยวาย

“อยู่นิ่งๆ”

คนสูงวัยกว่าคว้าแขนมันไว้ เอ็ดเบาๆ ตามประสาผู้ใหญ่ที่ขัดใจกับเด็กอยู่ไม่สุข มือใหญ่ผ่อนแรงลงนิด สังเกตเห็นว่าข้อมือขาวขึ้นรอยมือเพียงเพราะเขากอบกำเอาไว้... แตะนิดเดียวยังเป็นเสียขนาดนี้ แล้วไอ้ที่ถูกรุมวันนั้นจะขนาดไหน แม้เวลาผ่านมาสี่วัน แต่รอยช้ำของมันยังไม่เป็นที่น่าพอใจ เขาถึงต้องควานหาสมุนไพรมาเร่งรัดให้มันหาย... ไม่อย่างนั้นเวลามองหน้า ก็ต้องมาทนปวดใจอยู่นั่น ไม่หายสักที!

“มันร้อนนะ”

“ประคบร้อนก็ต้องร้อนสิวะ” คนหวังดีชักจะฉุนตาม “ทนเอาหน่อย จะได้หายเร็วขึ้น”

เห็นหน้ายู่ตาเขียวปี๋ บอกท่าทีไม่สบอารมณ์ คนสูงวัยกว่าจึงอ่อนเสียงลงให้ นายช่างใหญ่ไล่มองตามผิวเนื้อบอบช้ำ คลึงประคบห่อผ้าไล่ขึ้นมาจากท่อนแขนจรดหัวไหล่ ทำกิริยาเดิมซ้ำๆ กระทั่งคนตัวช้ำเริ่มชินกับการถูกเอาใจ ถึงอย่างนั้นไอ้คนชอบมีคำถามก็ยังไม่วายสงสัย

“ในนี้มีอะไร”

“สมุนไพร”

“สมุนไพรอะไร”

“หลายอย่าง...” นายช่างใหญ่ตอบสั้นๆ ทว่าคำตอบแค่นั้นทยากรไม่พอใจ

...ก็มันอะไรบ้างล่ะ!

“บัวหิมะพันปี? โสมเกาหลี? เห็ดหลินจือ...”

“เออ” คนถือห่อผ้าตอบประชด เห็นสีหน้าทึ่งจัดของมันก็เป็นอันต้องกลั้นหัวเราะ

“เออนี่คือมีหมดเลยใช่ไหม” คนขี้สงสัยเบิกตาเท่าไข่ห่าน

คุณชายของบ้านนึกถึงเวลามารดากลับมาจากต่างประเทศ คุณรตีมักหอบหิ้วอะไรพวกนี้กลับมาเป็นประจำ เหตุผลหลักๆ ก็ไม่หนีพ้นเรื่องความสวยความงาม ผู้หญิงจะสนใจอะไรมากไปกว่าการหาตัวช่วยมาชะลอวัย ที่สำคัญราคาแต่ละอย่างไม่ธรรมดาเลย

“คือไม่มีสักอย่างที่มึงว่ามา”

แล้วจะเออออทำไม!

ทยากรชักฉุนกับคำตอบของนายช่าง ไม่นึกไม่ฝันว่าคนห่ามๆ อย่างนี้จะมีมุมกวนประสาทเหมือนชาวบ้านชาวเมืองเขาด้วย ชายหนุ่มมองตามลูกประคบอันเท่าฝ่ามือ ไอร้อนจัดที่มีมาแต่แรกเริ่มอ่อนกำลังลง กลายเป็นสัมผัสอบอุ่น ไม่ชวนสะดุ้งสะเทือนอีกต่อไป คนตัวใหญ่ขยับแขนขาเขาเหมือนหุ่นกระบอก ทว่าคนเนื้อตัวมีแต่รอยช้ำกลับเต็มใจให้เขาทำ

“ไพล ตะไคร้... ช่วยให้มึงหายปวดหายช้ำ... ขมิ้นอ้อย ขมิ้นชัน... สองอย่างนี้ก็ช่วยฟกช้ำ แก้ผื่นแก้คัน แต่ถ้ามึงนึกคึกกินยาดองลุงอินเข้าไปอีก ไอ้นี่ก็คงเอาไม่อยู่” เสียงทุ้มที่อยู่ๆ ก็นุ่มนวลเอ่ยอธิบาย ชื่อสมุนไพรและสรรพคุณทั้งหลายถูกร่ายยาวให้ฟัง หยอกเย้าเหน็บเข้าเสียบ้างตามประสาผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก “มะกรูด...แก้อาการวิงเวียน เวลาเด็กๆ มันปวดท้อง คนที่นี่เขาเอามะกรูดมาคว้านไส้ เอามหาหิงส์ยัดใส่ เผาไฟ แล้วบดเป็นผง...”

นายช่างใหญ่ลากไล้ห่อผ้า ประคบประหงมจับจรดอยู่แต่กับผิวเนื้อช้ำๆ มือของคนทำทั้งหยาบและใหญ่ ดูยังไงก็เทอะทะ หากน้ำหนักที่มากับมือนั้นแผ่วเบาราวกับเป็นเรื่องเพ้อฝัน ยิ่งมีเสียงทุ้มน่าฟังมาคอยพูดให้ความรู้ คนอยู่ไม่นิ่งก็แทบจะกลายเป็นรูปปั้น

หนุ่มกรุงเทพฯ เหมือนตกอยู่ในภวังค์ ทั้งสมองและสองตาละไปจากใบหน้าของเขาแทบไม่ได้...

คนอะไรตัวหนาเหมือนกำแพง ผิวคล้ำเพราะกรรมพันธุ์และไอแดด ดูเถื่อนเหลือเกิน เมื่อเทียบกับคนทั้งหลายในเมืองหลวงที่เขาเติบมา ทว่าในวันนี้ การกระทำของเขาเปลี่ยนความคิดของทยากรหมดสิ้น ภายใต้หนวดเครารุงรังประหนึ่งเป็นกำบังลวงตา... เนื้อแท้ของนายช่างใหญ่คือความจริงใจ พ่วงมาด้วยความอ่อนโยน

“ยังมีขิงสดอีก... ช่วยขับเหงื่อ แก้ร้อนใน การบูร... ให้กลิ่นหอม บำรุงหัวใจ...”

ส...สงสัยจะบำรุงมากไป...

คนรู้สึกแปลกๆ รีบก้มหน้า อยู่ดีๆ ก็เกิดปฏิกิริยาบางอย่างในร่างกาย

ต้องใช่ ใช่แน่ๆ...

เป็นเพราะสมุนไพรพวกนี้แน่ที่ทำให้เขาตาพร่า ร่างกายร้อนผ่าวขึ้นมา ราวกับดูดความร้อนของลูกประคบมาไว้ในตัว ในสมองอื้ออึงคล้ายหูดับ ไอ้ยินเสียงไม่ชัดเหมือนน้ำเข้าหู ตั้งแต่เกิดมาทยากรจำไม่ได้เลยว่าเขาเคยมีอาการอย่างนี้ ไม่เคยหัวใจเต้นแรงเท่านี้ แม้กระทั่งตอนขอคบกับแฟนคนแรกตอนม.สี่ก็ตาม

คนไม่ชินกับปฏิกิริยาวูบไหวสูดอากาศเข้าร่างกายไล่อาการประหม่า ทว่ายังไม่ทันจะได้กำหนดลมหายใจ มือใหญ่ก็แตะเข้าที่ปลายคาง...

คนตรงหน้าค่อยๆ วางห่อผ้าที่โหนกแก้มซ้าย คลึงเบาๆ ให้สมุนไพรซึมเข้ารักษา ดวงตาสองคู่แลสบกัน เสียงหายใจของนายช่างดังใกล้หู ไม่รู้ว่าเพราะใบหน้านั้นเข้ามาใกล้ หรือหูเขามันกลับมาทำงานได้ดีอย่างเก่า ที่แน่ๆ คือเขาร้อนวูบไปทั้งหูทั้งหน้า... เหมือนเวลาหยุดนิ่งอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งคนอ่อนวัยกว่าที่เป็นฝ่ายเบือนหน้า

“พอแล้ว”

“หือ...” เสียงตอบรับดังแผ่วในลำคอ ดวงตาที่เคยดุดันยามจ้องมองกันเปลี่ยนเป็นแพรวพราว

ได้ยินเสียงโครมครามเหมือนพายุซัดสะท้านสะเทือนอยู่ในอก...

จากที่ตั้งใจว่าจะทำตัวให้อยู่ในความสงบ กลายเป็นสึนามิซัดโครมถล่มใจเขาพัง

“มัน...” คนตอบเสียงสั่น สมองปั่นเร็วจี๋หาข้ออ้าง “...มันเย็น ไม่ร้อนแล้ว...ใช้ไม่ได้แล้ว”

คนตัวใหญ่มองอาการตะกุกตะกักอย่างมีนัยยะ ทั้งขำทั้งเอ็นดูเด็กหูตาแดงเทือก ไม่รู้จะปิดบังอาการ เขินของตัวเองยังไง มือหนาจับที่ห่อผ้าก็พบว่าเป็นจริงดังที่มันว่า ลูกประคบเย็นแล้ว เอามาใช้ก็คงไม่ได้ประสิทธิภาพเต็มที่เท่าตอนร้อน ทยากรถือโอกาสนี้ขยับตัวออกห่าง ใบหน้าขาวยังแดงซ่าน สู้หน้าอีกฝ่ายไม่ได้

นายพรานเห็นอาการอย่างนั้นจึงจำต้องปล่อยเหยื่อเข้าป่าไป ก็ทำท่าน่าสงสารเสียเพียงนี้ จะให้เอาเปรียบมันต่อไปอย่างไรไหว

เดี๋ยวค่อยออกล่าใหม่ก็ได้...

ร่างสูงใหญ่คิดในใจเพียงลำพัง

 





-------------

100% 

ไงล่ะ ใครว่าพี่เม่นกากคะ ไม่นะ ไม่เลยยยยย 5555555

นายช่างเป็นคนร้ายร้ายยยยย ไม่ร้ายไม่เคยได้เมียสวยนะบอกเลย

รุกที่หนึ่งมาแล้ว เบาๆ (เบายังไงวะ) น้องก็วูบแล้วเหมือนกัน

สมควรวูบได้แล้วค่ะน้องงง อิพี่เม่นคือสปอยเต็มที่แล้ว อิอิ


อ่านคอมเม้นต์ เห็นอยากให้ทะเลกับนายหัวประกาศตัวกันซักที

เราจะบอกว่า การเปิดเผยเนี่ยแทบจะเป็นไคลแมกซ์สำคัญอีกจุดนึงเลย

มันมีเวลา มีสถานการณ์ ดำเนินตามพล็อตของเราไป

ใครที่คิดว่ายื้อเอาไว้นานเกินไปต้องขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ :)

แต่เรายังยืนยันจะเขียนตามพล็อตเดิมที่เราวางไว้ทุกประการ

ไม่อยากเปลี่ยนเพื่อเอาใจใคร จริงๆ เด็กทะเลโหดกว่าที่ทุกคนคิดไว้นะ

ไม่ใช่นิยายรักใสๆ ฟีลกู๊ดอย่างเดียว ขู่ไว้ก่อน 5555555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 596 ครั้ง

210 ความคิดเห็น

  1. #13672 JusOH (@JusCake) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 02:07
    พี่เม่นนน
    #13672
    0
  2. #13324 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 22:19
    แหมๆๆๆๆนายช่าง
    #13324
    0
  3. #13232 PNM_มมม (@panimew04) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 02:20
    นายชว่างงงงหงหมยลกฟฟบ ฮรืออออ ละมุนแบบเถื่อนๆ น้ามตาาาาาา แบบค่อยๆบอกสรรพคุณของสมุนไพรแต่ละตัว ฮรือออ ละค่อยๆปล่อยความละมุนสู่โลกงี้ น้ำตาไหลอีกรอบบบไวาไนกลฟใ
    #13232
    0
  4. #13104 JAY-JM (@jai-j00) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 08:33
    ร้ายยยยยนย
    #13104
    0
  5. #13065 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 17:20
    ฮื้อออนายช่างละมุนมากเว่อออน้อนก็เขินน่ารักกกกิ้สสสส
    #13065
    0
  6. วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 13:16
    น้องเขินได้น่ารักมากกก
    #13039
    0
  7. #12916 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 18:18
    น้องเขินแล้วน่ารักจัง
    #12916
    0
  8. #12912 Sutamas Amarin (@capsutamas) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 16:15
    เขินเด้อออ
    #12912
    0
  9. #12902 Salapao mini (@salapao2539) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 07:29

    เขินตามไปด้วยเลยยย ><

    #12902
    0
  10. #12759 Nyoong (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 11:41

    สึนามิทำใจพังหมดแล้วค่าาาาา เขินแทน

    #12759
    0
  11. วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 12:23
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #12722
    0
  12. #12587 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 22:29
    นายช่างเอาใหญ่เชียวน้าาาา
    #12587
    0
  13. #12265 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 09:02
    แหมมมมมมมมมม
    #12265
    0
  14. #11744 metonnum (@metonnum) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 09:20
    ว้อยยยยย อิพี่เม่นนน แกมันร้ายยยย
    #11744
    0
  15. #11697 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 21:31
    อิพี่มันร้ายยยย อิอิ
    #11697
    0
  16. #11336 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 13:40
    พี่เม่นมันร้ายยย
    #11336
    0
  17. #11213 kindlyjh (@kindlyjh) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 22:29
    หื้ออออ พี่เม่นนนนนน
    #11213
    0
  18. #11196 prth_song3 (@prth_song3) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 21:11
    แงงงงงงง ชอบมากๆ ไรท์เขียนดีมากๆๆๆ อ่านแล้วได้แต่พูดว่าดีมากๆ จริงๆ ชอบบบบบบ
    #11196
    0
  19. #11182 ni_ky (@ni_ky) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 22:14
    พี่เม่นร้ายกาจมากค่ะ โจมตีซะเสียเลือดหมดตัวเลยยย
    #11182
    0
  20. #11008 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 21:54
    อิพี่เม่นไม่กากน่ะจ้ะ เป็นเฉยๆรุกทีน้องเลเขินตัวพองเลยจ้าาาาาา
    #11008
    0
  21. #10984 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 17:46
    จ้าาาาาา
    #10984
    0
  22. #10729 Unknowlevel (@Unknowlevel) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 19:21
    รุกแล้วๆๆๆๆๆ
    #10729
    0
  23. #10305 darkwatch (@leonine) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 15:44
    เจ้าของหัวใจดวงใหม่ ?!! OMG
    #10305
    0
  24. #10303 maielf13 (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 05:33
    ว้อยยยยยยยยยพอจะเลิกกากก็เอาใหญ่เลยนะ
    #10303
    0
  25. #10238 Faraide (@myohnamfa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 23:42
    รอพี่เม่นรุกแรงๆ
    #10238
    0