Spin off #เด็กทะเล ll ขวัญเอ๋ยขวัญมา [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 768,821 Views

  • 14,277 Comments

  • 20,986 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,533

    Overall
    768,821

ตอนที่ 37 : Sea Spec : บทที่ 19 : ซ่อนรัก [2] [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 545 ครั้ง
    14 ต.ค. 60

 

บทที่ 19

ซ่อนรัก [2]

 

 

 

 

เจ้าของท่าเรือประมงยืนมอง กิจการใหม่ประหลาดใจนิดๆ ที่ทุกอย่างดูจะเนรมิตขึ้นมาไวกว่าที่คิดไว้

ที่ดินผืนงาม ภายใต้นามของนายช่างใหญ่ผู้เป็นเจ้าของ กลายเป็นแหล่งทดลองเลี้ยงกุ้งของชาญทะเล นับตั้งแต่ไอ้คนเข้าเมืองไปเจรจากับกรมประมง ตกลงซื้อขายพันธุ์กุ้งมาลงจนได้ ทะเลตัดสินใจขยับบ่อกุ้งของมันไปด้านหลัง ไม่ให้ติดริมหาดมากเกินไป เหตุผลเพราะไม่อาจตัดใจทำลายทรายขาวๆ กับความสวยงามของสถานที่ได้ลงคอ

บ่อดินสองบ่อ เพาะกุ้งสองพันธุ์...

เกิดบ่อไหนมีเหตุเภทภัยไม่คาดฝัน ก็ยังมีอีกบ่อคอยพยุงกันไว้ได้ คนเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงเสนอให้ทำอย่างนี้ แทนที่จะขุดบ่อใหญ่บ่อเดียว มันบอกว่าเกิดมีเปอร์เซ็นต์ลองผิดมากกว่าลองถูก หายนะจะได้ไม่ระเบิดตูม พังหมดในคราวเดียว ดวงตาดุดันไล่สำรวจความคืบหน้า พบว่าบ่อขนาดใหญ่ทั้งสองที่ขุดรอไว้เมื่ออาทิตย์ก่อน มาวันนี้ถูกโรยด้วยผงแป้งสีขาวทั่วบริเวณ

“ทำอะไรกัน” นายหัวชาญตะโกนถาม

เห็นร่างเล็กเก้งก้างของไอ้สามตัวแสบวิ่งวุ่นอยู่ในบ่อใหญ่ ชุดนักเรียนที่พวกมันใส่เลอะเทอะมอมแมม สภาพเหมือนหมาคลุกทรายยังไงยังงั้น

“กำลังโรยแคลเซียมออกไซด์กันครับ” ไอ้ตัวตั้งตัวตีโผล่มาทางด้านหลัง ขยับเท้าไม่กี่ก้าวก็ขึ้นมายืนเคียงข้างพ่อมันในสภาพเหงื่อโทรมไปทั้งกาย นายหัวชาญย่นหัวคิ้ว มองหน้าแดงๆ เนื่องจากโดนแดดเผาอย่างไม่ชอบใจนัก

“แล้วไอ้เสี้ยมๆ ของเอ็งนี่มันอะไรล่ะวะ”

“แคลเซียมออกไซด์ ขอโทษครับ... ผมหมายถึงปูนขาว” ไอ้คนตอบหัวเราะลั่น “ใช้ปูนขาวสามร้อยยี่สิบกิโลกรัมต่อไร่ โรยไว้ก้นบ่อ ทิ้งไว้สักห้าหกวันค่อยโรยซ้ำ จะช่วยฆ่าเชื้อแล้วก็ลดแบคทีเรียในบ่อได้ คุณวินัยเขาแนะนำมา...”

ทยากรอ้างอิงตามข้อมูลจากคุณคนนั้น หลังผ่านการดูงานด้วยกัน เจ้าหน้าที่หนุ่มก็ยินดีเป็นที่ปรึกษาให้เขาได้โทรไปซักถาม รวมถึงให้คำแนะนำอย่างผู้เชี่ยวชาญ ช่วยให้งานเดินได้เร็วขึ้นมาก

ร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดเสื้อยืดกับกางเกงผ้าฝ้ายเหมือนทุกวัน ลมทะเลโบกสะบัดพัดเอาเสื้อตัวโคร่งปลิวแนบร่าง คนทำงานกวาดตามองแก๊งเด็กทโมนที่มาช่วยอย่างแข็งขัน เด็กๆ อุทิศเวลาหลังเลิกเรียนเพื่อเขาอย่างเต็มใจ เพราะได้สินบนไปตั้งแต่เมื่อครั้งที่เขาเข้าเมืองไปกับนายช่าง ขากลับหัวหน้าแก๊งเด็กหอบหิ้วหนังสือ และขนมนมเนยกลับมาให้เป็นลัง เจ้าสามแสบดูจะซาบซึ้งกับของฝากจึงมาขลุกอยู่ที่นี่ทุกวัน บางวันถึงขั้นนอนกันที่บ้านนายช่างเสียเลย

เมื่อห้วงคิดคำนึงนึกไปถึงคนตัวใหญ่ ดวงตาสดใสก็กวาดมองหา...

เผลอแวบเดียวนายหัวชาญก็พบว่า คนที่ยืนเจื้อยแจ้วเจรจาอยู่ข้างกัน มันผลุบหายไปจากพ่อมันเสียแล้ว

เออ! ไอ้เด็กสมัยนี้...          

คิดอะไร ทำอะไร ว่องไวไปหมด สมเป็นคนยุคดิจิตอล

คนยังติดอยู่กับยุคสมัยเก่ามองตามแผ่นหลังลูกชาย เห็นมันเดินไปหยุดอยู่ข้างบ่อดิน ไกลจากจุดที่ใครต่อใครรวมตัวกันโรยปูนขาว ณ ตรงนั้น... ร่างสูงใหญ่ของนายช่างก้มหน้า หันแผ่นหลังท้าแดดสู้ฟ้า สาละวนอยู่กับท่อน้ำที่เขาตั้งใจวางระบบให้ไหลเชื่อมโยงกัน

ไอ้เม่นหันกลับมาเมื่อมีคนสะกิดหลังมัน

“พักก่อนก็ได้...” คนเดินไปหายื่นขวดน้ำเย็นๆ ส่งให้ แต่ไอ้คนได้รับน้ำใจกลับมองเฉย หงายเงยฝ่ามือเปื้อนโคลนให้ดู เป็นเชิงว่ารับมาถือเองไม่ได้

ทะเลไม่มีทีท่าโกรธขึ้ง จะหน้าบึ้งฉุนเฉียวสักนิดก็หาไม่ มือขาวเปิดฝา ยื่นขวดน้ำจ่อให้ถึงปาก...

...

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ไอ้ลูกชายตัวดีกับมือขวาของเขา สนิทสนมกลมเกลียวกันถึงขั้นนั้น

เจ้าของท่าเรือใหญ่ยังจำได้ เมื่อครั้งมันสองคนพบกัน เพียงครั้งแรกเท่านั้นก็มีอันแจกหมัด ตะบันหน้ากันยับชนิดไม่สนเด็กสนผู้ใหญ่ หลังจากนั้นพวกมันก็ไม่มีทีท่าว่าจะเข้ากันได้ ไอ้เม่นดูจะเหม็นขี้หน้าคนต่างถิ่น ด้วยเห็นว่าสารรูปมันเหยาะแหยะไม่เอาไหน ส่วนไอ้เด็กจอมยุ่งก็มึนตึง รังเกียจอาการติดเหล้าเมามาย แทบจะไม่อยากเข้าใกล้นายช่างใหญ่เสียด้วยซ้ำ   

มาวันนี้ทุกอย่างดูจะสวนทางกัน ท่าทีเหินห่างคลางแคลงใจ ดูจะไม่หลงเหลือไว้อีกแล้ว กำแพงแห่งความแปลกหน้าค่อยๆ พังลง มันสองคนกลายเป็นครูกับลูกศิษย์ที่ผูกมิตรไมตรีกันดี ทว่าท่ามกลางความน่ายินดีนี้ คนกลางอย่างเขากลับมีความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมา

“ชักเสียดายที่แถวนี้ขึ้นมาอีกแล้ว ไม่น่าเอามาทำบ่อกุ้งเล้ย” คนพูดกวาดตามองกิจการที่ตัวเองก่อร่างมา บ่นนิดๆ ติดงอแงเสียหน่อย ตามประสาเด็กไม่รู้จักโตของมัน หากคนเป็นผู้ใหญ่กว่าก็แค่ตอบรับกลับมาสั้นๆ

“ทำน่ะดีแล้ว”

“ไม่เสียดายเหรอ อุตส่าห์ได้เป็นเจ้าของที่ดินสวยๆ อย่างนี้”

“ถ้ามันจะสวยน้อยลงแต่ทำประโยชน์ให้ทุกคนได้มากขึ้น มึงก็เอาไปทำเถอะ อย่าเสียดาย...”

คำพูดโต้ตอบกันดูสามัญธรรมดา ไม่มีผิดแผกใดๆ เว้นก็แต่น้ำเสียงที่ใช้ นายหัวชาญจำแทบไม่ได้ ว่าครั้งสุดท้ายที่น้องชายร่วมโลกคนนี้พูดจาอ่อนโยนกับใครสักคน มันเป็นเมื่อไหร่กัน

ความตะขิดตะขวงเล็กๆ ไม่มีที่มาที่ไปกัดกินใจ ชวนให้รู้สึกคันยิบๆ อย่างไรชอบกล

มันสองคนเดินคู่กันไป ไล่ดูท่อส่งน้ำ เสียงหัวเราะดังแว่วมาตามลม ตัวเขายืนอยู่ไกล ไม่อาจรู้ได้ว่าคนในสายตาต่อบทสนทนากันว่าอย่างไรหลังจากนั้น

นายใหญ่แห่งชาญทะเลมองตามหลังพวกมัน...

ส่ายหัวกับตัวเองสองสามครั้ง ดูท่าช่วงนี้เขาคงจะกรำงานหนักเกินไป



 

 

“กุ้งก้ามแดง... รู้จักกันไหม ตัวมันก็จะใหญ่ๆ ประมาณนี้ มีก้ามแบบนี้ หัวโตๆ...”

“โอ้โห...” เด็กๆ มองภาพวาดบนผืนทรายแล้วทำตาโต

ในความเป็นจริง พี่เล ของน้องๆ ไม่ได้เก่งศิลปะสักเท่าไหร่ รูปที่ได้จากการรังสรรค์ของปีกัสโซ่ทยากร หากพิจารณาแบบไม่เข้าข้างตัวเองจนเกินไป มันก็ออกมาดีกว่างานฝีมือของเด็กอนุบาลอยู่มากโข สามแสบเด็กแนวแห่งท่าเรือใหญ่จ้องมองรูปกุ้งของพี่ชายต่างถิ่น ใช้จินตนาการหมดไปครึ่งสมองจึงพอมองออกว่าอันไหนหัว อันไหนก้าม พยายามชื่นชม อวยแล้วอวยอีก ยกยอกันเต็มที่ สาเหตุที่เป็นอย่างนี้ก็ไม่ใช่อะไร

พี่เลดี๊ดี ทำอะไรก็ดีไปหมด...

ไม่มีใครเจ๋งเท่าพี่อีกแล้วในโลกนี้

พี่เล... ไอดอล!

“ก้ามมันใหญ่ขนาดนี้ มาเอาแข่งงัดก้ามกันดีไหมจ๊ะ” เจ้าเด็กดำร้องถาม

นึกภาพตอนเอาแมงตัวดำๆ มางัดเขากัน จำได้ว่าสนุกมาก ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ล้อมวง เล่นกินตังก์กันได้อีกต่างหาก อันนั้นเป็นการต่อสู้บนบก ส่วนไอ้ตัวที่พี่เลนำเสนออยู่นี่คงเป็นสังเวียนในน้ำ เป็นความแปลกใหม่ที่น่าลิ้มลอง ตัวไหนแพ้ก็ต้มกิน ประโยชน์สองเด้ง โคตรอัจฉริยะ

“นี่กุ้งไง ไม่ใช่ตัวด้วง” ทยากรหัวเราะ “ห้ามเอามาเล่นเชียว ทรมานสัตว์”

เจอชี้หน้าห้ามทัพ ไอ้คนถามจึงยิ้มแหย พับโครงการเก็บตั้งแต่ยังไม่เป็นวุ้น

“พี่จะให้พวกเราลองเลี้ยง ถ้าช่วยกันดูแลดีๆ พี่จะให้รางวัล”

“รางวัล! อะไรอ่ะพี่ เอาที่แพงๆ” ไอ้หน่อยเด็กโย่งตัวละโมบตาลุกวาว

หนุ่มกรุงเทพฯ มองลูกกระจ๊อกตรงหน้าแล้วนึกขำ แต่ละคนเป็นเด็กเห็นแก่สินบนกันอย่างจริงจัง เป็นความจริงใจที่ไร้เดียงสาในสายตาพี่ชายที่ไม่เคยมีน้อง

“อืม... เอาอะไรดี รองเท้ากีฬาดีไหม ไนกี้ อดิดาส ใส่เตะบอลกับเพื่อนหล่อๆ เลย”

“โอ้โห...”

ของรางวัลช่างเย้ายวน คนตกบ่วงปรบมือกันเกรียวกราว

เสียงเฮฮาดังไปถึง แก๊งสูงวัยที่นั่งเสวยสุขอยู่กับโต๊ะอาหาร รอเด็กๆ ย่างของกินใส่พานมาให้ ไอ้ชาติ ไอ้หินนั่งข้างกัน อีกฝั่งคือนายช่างใหญ่... ดวงตาคมจับจ้องลูกพี่ของแก๊งเด็กไม่วางตา มุมปากระบายยิ้มจางเมื่อเห็นว่ามันหัวเราะกับไอ้สามตัวนั้น

“มึงว่าพวกมันทำอะไรกันวะ” ไอ้ชาติพยักพเยิดไปทางแก๊งเด็กทโมน มองดูพวกมันสุมหัวกันรอบกองไฟ

เป็นอีกวันที่พวกเขารวมตัวกัน หลังกรำงานหนักเหนื่อยเปลี้ยเพลียกาย อาหารทะเลสดๆ ถูกยกมาไว้ให้ได้อิ่มหนำสำราญ อภินันทนาการโดยนายหัวชาญ ผู้เป็นเจ้ามือรายใหญ่เหมือนทุกครั้ง ชาตินั่งเท้าคาง มองไอ้ตัวหัวหน้าแก๊งนั่งยองๆ ถือกิ่งไม้ขีดๆ เขียนๆ วาดลวดลายลงบนพื้นทราย ส่วนไอ้สามสหายเด็กเปรตก็เอาแต่ โอ้โหๆ... ตาเหลือกตาโตกันเหมือนเด็กปัญญาอ่อน

ไม่รู้ไอ้ทะเลมันเป็นพระอินทร์อวตาลลงมาเกิดหรือยังไง มาอยู่นี่ไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้เด็กพวกนี้ผูกสมัครรักใคร่ เรียกว่าถวายหัวให้มันเลยจะดีกว่า

ทีกับกูเนี่ย...

เห็นกันมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ไอ้จ้อนน้อยแต่ละตัวยังไม่ทันจะยาว จนตอนนี้เกือบถึงวัยชักว่าวกันได้แล้ว แต่ไม่เค๊ยไม่เคยมาพิศวาสกูขนาดนั้นบ้าง

คนมาก่อน เกิดก่อน แอบตัดพ้อวาสนา

“ได้ยินแว่วๆ ว่าบ่อกุ้งอะไรสักอย่าง มึงอยากรู้ก็ไปสุมหัวกับพวกมันสิ” หินเทเหล้าขาวลงในแก้วใส แนะนำทางเลือกที่น่าสนใจให้ไอ้คนนั่งข้างๆ ทว่าอีกฝ่ายเบ้หน้าไว้ฟอร์ม

“ไม่เอาเว้ย กูไม่อยากเสวนากับพวกเด็ก” ปฏิเสธ... แต่คอยังชูยืดยาว “ดูหน้าตาแต่ละคน เอาจริงเอาจังซะกูนึกว่าวางแผนทำสงคราม”

“ไม่อยากเสวนา แต่อยากเสือก” คนเป็นเพื่อนเอือมจนต้องส่ายหัว

นายช่างใหญ่มองไอ้คู่จัญไรทุ่มเถียงกัน ชาชินเสียแล้วเหตุการณ์แบบนี้ ไม่มีวันไหนที่พวกมันสามัคคีกันได้ตลอดรอดฝั่ง ถึงอย่างนั้นก็ยังอุตส่าห์คบกันมาได้ตั้งแต่เด็กยันโต ตาคมคู่เดิมย้ายจุดโฟกัสไปยังหัวโต๊ะ ร่างสูงใหญ่ของนายหัวชาญนั่งโขกหมากกระดานกับลุงอินเอาจริงเอาจัง สองคนต่างวัยอุทิศสมาธิให้กับเบี้ยกับขุน ตัดขาดความสนใจจากพวกเขาโดยสิ้นเชิง

คนตัวใหญ่ขยับตัวเพียงนิด เมินหนีแก้วเหล้าที่ตังเกรุ่นน้องส่งมา หันหน้าไปมองหัวโจกแก็งเด็กอีกครั้ง ขณะที่กำลังจะเรียกมานั่งด้วยกัน ไอ้ชาติก็แย่งหน้าที่นั้นไป

“เฮ้ย! พวกมึง... ย่างของกันประสาอะไรวะ นานฉิบหาย กูรอจนหายหิวแล้ว”

ทยากรเงยหน้าจากภาพวาดบนพื้นทราย จบการบรรยายเรื่องกุ้งก้ามแดงทันที

“เห็นว่าวันนี้มาช่วยทำบ่อกุ้ง ใช้แรงงานหนักหรอกนะเลยบริการให้” คนโดนด่าบ่นอุบ

หนุ่มเมืองกรุงกับลูกสมุนทั้งสามสลายการชุมนุม ชายหนุ่มหันไปใส่ใจกับการพลิกกุ้งหอยปูปลาในตะแกรงเตาถ่าน อาศัยเจ้าถิ่นมือโปรด้านปิ้งย่างอย่างน้องขวัญดูให้ ถึงได้รู้ว่าอันไหนสุก อันไหนไหม้ เป็นกิจกรรมที่คนเอาแต่ควักเงินจ่ายไม่เคยลงมือทำเองมาก่อนเลย

เด็กเสิร์ฟจำเป็นยกเอาจานของสดผ่านการเผาไฟหอมคลุ้งมาประเคนให้ มือข้างซ้ายส่งจานกุ้งตัวใหญ่ให้ชาติกับหิน ส่วนอีกจานกำลังจะวางตรงหน้าให้นายช่าง

“เฮ้ย! เอามานี่... จานนั้นเอามาให้พวกกูดีกว่า” ชาติชะโงกหน้าไปมอง “ตอนนี้พี่เม่นไม่กิน หอยแล้วม้าง...”

ไอ้คนพูดหัวเราะลั่น แม้แต่หินก็ยังขำตาม คนถูกหาความทำหน้าอ่อนใจ นายช่างใหญ่เหลือบตามามอง ท่ามกลางความข้องใจใหญ่หลวงของไอ้หนุ่มกรุงเทพฯ

“ทำไมไม่กินล่ะ” เด็กเสิร์ฟหันไปถามตัวต้นเหตุ

สีหน้างงๆ แววตาใสสะอาด มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ทันเกมไอ้พวกเหี้ยนี่สักนิด... คนถูกซักฟอกถอนหายใจ ส่วนไอ้พวกที่เหลือเหมือนรู้กัน หัวเราะจนตัวสั่นตัวงอ

“ไอ้ชาติมันก็ปากหมาไปอย่างนั้น”

“แล้วสรุปกินหรือไม่กิน” คนถาม รอการยืนยัน

อีกฝ่ายเลยบ้าจี้ตอบ...

“เคยกิน แต่ตอนนี้ไม่ได้กิน”

“ฮิ้วววว~” คนซักไซ้ทำหน้าฉงน ขณะที่คนนั่งฟังอยู่ฝั่งตรงข้ามโห่ร้องเหมือนลูกชายมันบวชนาค

ไอ้ชาติขาเสือกเจ้าประจำทำหน้าสาแก่ใจ “พี่เม่นมันไม่แดก แต่พวกกูนี่ยังแดกกันอยู่เว้ย ใช่ไหมไอ้หิน มาๆ เอามานี่ไอ้น้อง... จะหอยขม หอยแครง หอยแมลงภู่ กูก็แดกมันทุกหอย”

ว่าแล้วมันก็กระชากไปจานหอยจากมือทยากร หน้าขาวๆ เปื้อนเขม่าถ่านนิดหน่อยดูไม่ค่อยเข้าใจอะไรนัก ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ซักไม่ถามอะไรต่อ ยืนมองไอ้ชาติไอ้หินหัวเราะกันจนพอใจ ก่อนที่ขาทั้งสองของมันจะขยับ มือใหญ่ของนายช่างก็เป็นฝ่ายรั้งไว้

“มึงมานั่งเถอะ ปล่อยไอ้พวกนั้นมันย่างไป”

ทยากรหันไปมองเด็กๆ เห็นแต่ละคนกำลังสนุกสนานกับการย่างกุ้งย่างปลาก็เบาใจ ร่างสูงโปร่งนั่งลงข้างนายช่าง ชาติกับหินนั่งอีกฝั่ง ส่งสายตาล้อเลียนมาให้

นายหัวชาญเงยหน้าขึ้นจากกระดานหมากรุก ชำเลืองมองเหล่าลูกน้องเพราะเสียงโห่ฮาที่ดังมาเป็นระยะ มือหยาบจับเอาตัวโคนเดินหน้ารุกฆาต ไล่ล่าขุนของลุงอินจนตายคากระดาน ชายชราเก็บตัวหมาก ปากบ่นพึมพำว่ายอมแพ้ ขณะที่คนชนะไม่ได้สนใจลุงแกอีกต่อไป

เจ้าของท่าเรือใหญ่มองภาพลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนั่งเฮฮาอยู่ในดงจับกัง เหมือนแกะขาวในหมู่ฝูงควายตัวดำๆ เป็นอะไรที่ไม่เข้ากันนับตั้งแต่วันแรกที่มันมาเยือนจนถึงตอนนี้ หากความไม่เข้ากันก็เป็นแต่เพียงสิ่งบ่งชี้ภายนอก พฤติกรรมของมันต่างหากที่สามารถปรับกันได้ ในวันนี้คุณชายจากเมืองกรุงสลัดคราบหนุ่มสำอาง กลายเป็นคนเฮฮา เข้าขากับไอ้พวกบ้าบอนั่นเป็นปี่เป็นขลุ่ย

คนเป็นพ่อยังจำได้ดี ตอนร่วมวงสังสรรค์กันใหม่ๆ ถ้อยคำหยาบคายกับคำพูดสองแง่สองง่าม ทำเอาคนไม่คุ้นเคยหน้าแดงก่ำไปถึงไหนต่อไหน ไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้นับเป็นการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีหรือไม่ หากนายหัวชาญก็เฝ้ามองด้วยความภูมิใจ คนเราเมื่อเข้าเมืองตาหลิ่วแล้วหลิ่วตาตาม จึงจะอยู่บนโลกบิดๆ เบี้ยวๆ ใบนี้ได้โดยไม่ถูกเกลียดขี้หน้า

ดวงตาดุดันมองมือขาวงัดกระดองปูเอาเป็นเอาตาย ลูกชายเขามันคงไม่ได้กินอะไรเป็นแน่ หากไม่มีคนข้างๆ ยื่นมือมาจัดการแกะให้

เออนะ! ไอ้ลูกคนนี้...

เขานั่งหัวโด่อยู่นี่ เสือกไม่ยอมมาหา ตั้งแต่มันผูกสมัครรักใคร่ ญาติดีกับเจ้านายคนใหม่ มีเพื่อนมีฝูงคุยสนุกถูกคอ ก็ลืมพ่อมันเฉยเลย

“ไอ้ทะเล...” คนหัวโต๊ะกวักมือเรียก “มานั่งนี่ซิ”

เจ้าของชื่อสะดุ้งพอประมาณ มองผ่านๆ ไม่มีใครสงสัย หนุ่มเมืองกรุงพุ่งความสนใจไปที่นายหัวชาญ ไม่ทันรู้ตัวเลยว่า บิดาละสายตาจากกระดานหมากรุกตอนไหน ร่างสูงโปร่งค่อยๆ ลุกออกไป นั่งลงตรงที่ว่างข้างพ่อแต่โดยดี

“หนีไปนั่งซะไกลนะเอ็ง... เดี๋ยวนี้รู้สึกจะติดไอ้เม่นเป็นตังเมเชียว” คนถามตั้งใจเอ่ยเย้า คิดว่าจะได้เสียงเฮฮาจากรอบวง กลายเป็นความเงียบกริบเข้ามาแทนเสียได้

ทยากรกลืนน้ำลาย หันมองนายช่าง รายนั้นหน้าตึงตาขวาง มือที่วางบนโต๊ะกำแน่น รู้เลยว่าไม่สบอารมณ์

“เห็นนายหัวเล่นหมากรุกกับลุงอินอยู่ครับ เลยไม่อยากกวน” คนเป็นลูกแบ่งรับแบ่งสู้ ยิ้มรับเมื่อพ่อเอื้อมมือมาพาดไหล่

“ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ เอ็งกับไอ้เม่นสนิทกันน่ะดีแล้ว ขืนต่อยกันหัวร้างข้างแตกอย่างวันแรกๆ ที่พวกเอ็งเจอกัน ข้าคงปวดหัวตาย” คนพูด พูดเรื่อยๆ นอกจากลูกในไส้ก็ไม่ทันได้หันไปมองใคร “ส่งให้ไปอยู่ด้วยกันเป็นเดือนๆ อาจารย์เอ็งมันสอนอะไรให้มั่งล่ะ”

นายหัวชาญเอ่ยถาม หากคนโดนถามรู้สึกคอแห้งผาก

“เอ่อ... ก็...”

คนตัวใหญ่นั่งนิ่ง สะกดกลั้นความโกรธไว้ภายใน ทั้งที่ใจเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความอิจฉา

อารมณ์ตัดพ้อ หึงหวงตีกันจนไม่รู้จะทำอย่างไร... นายช่างใหญ่แห่งชาญทะเลรู้สึกเหมือนตนกลายเป็นหมาตัวหนึ่ง หิวโหย โซเซมาตามทาง จนได้มาเจออาหารภัตตาคารวางตรงหน้า ครั้นจะเข้าไปฉกฉวยเอามา ก็มีมือดีมาคว้ามันไป

ชาติกับหินมองหน้ากัน พากันใจหายใจคว่ำราวกับเป็นโรคติดต่อ ทั้งสองหันมองคนฝั่งตรงข้าม เห็นสีหน้าอดกลั้นกับกำปั้นใหญ่ๆ ของพี่เม่น ด้วยความเกรงว่าจะเกิดศึก ความแตกมันเสียตอนนี้ คนปากดีจำต้องรีบงัดกลยุทธ์เบี่ยงเบนความสนใจ  

“แหม นาย... ส่งไปเรียนเป็นนายช่าง พี่เม่นมันก็ต้องสอนเรื่องเครื่องยนต์สิวะ จะให้สอนอะไร”

อันที่จริงก็คงสอนกันนอกเหนือกว่านั้น...

ถ้าไม่ใช่คนมีความสาระแนสูงอย่างไอ้ชาติคนนี้ มีหรือจะรู้จะเห็นว่าเมื่ออยู่ในที่ลับหูลับตา มันสองคนสอนกันอีท่าไหน ที่ต้องยื่นตีนเข้ามาขัดตราทัพ ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน นั่นก็เป็นเพราะว่า ทั้งเขาทั้งไอ้หินมันก็ประหนึ่งผู้สมรู้ร่วมคิด ลงเรือฝ่าย ชู้เต็มอัตรา ขืนปล่อยให้เกิดเหตุเภทภัยอะไรขึ้นมา ก็มีแต่จะลามมาถึงตัว หัวขาดกันหมดพอดี

“มึงไม่ต้องมาพูดดีไอ้ชาติ!” นายหัวชาญชี้หน้า “วันก่อนที่หลอกให้กูถ่อไปตามไอ้ทะเลถึงน้ำตกยัง กูยังไม่คิดบัญชี หนอย...พอกูไปถึงไม่เห็นหัวหมาหัวแมวที่ไหนสักตัว”

“โธ่ ก็ฉันเห็นไอ้ทะเลกับพี่เม่นมันตัวติดกันซะขนาดนั้น แล้วน้ำตกนั่นพี่เม่นก็ชอบไป...”

ไอ้ชาติเพิ่งนึกขึ้นได้ รีบกลืนคำพูดต่อไปลงคอ ทว่าก็เหมือนไม่ทันการ นายหัวชาญล็อกเป้าหมายต่อไปได้ถูกคนเสียแล้ว

“หือ? กูเพิ่งรู้ว่าเดี๋ยวนี้มึงเกิดอารมณ์สุนทรี ชื่นชมธรรมชาติกะเขาด้วยเหรอวะไอ้เม่น”

คนถูกถามไม่ตอบสักคำ สีหน้าเรียบตึงยิ่งกว่าสะดึงขึงผ้า หากนายหัวชาญหันไปมองหน้าคนข้างตัวสักนิด คงจะสังเกตพิรุธบางอย่างได้โดยง่าย คนมีชนักปักหลังหน้าซีด มองหน้าพ่อสลับกับนายช่าง เมื่อสบดวงตาวาวโรจน์คู่นั้น ทยากรเลยอดรนทนไม่ไหว

“ผมเป็นคนอยากไปเองครับ เห็นที่นั่นสวยดี ก็เลย...”

“เอ้า! เอ็งนี่มันยังไง... ถามแค่นี้ทำหน้าตาแตกตื่นไปได้ เอ็งอยากจะไปไหนก็ไป ข้าก็ไม่ได้ห้ามนี่”

นายใหญ่ละความสนใจไปจากคนสนิทของตน ขยี้หัวไอ้ตัวยุ่งสองสามครั้ง เมื่อเห็นว่ามันทำหน้าเจื่อนอย่างไรชอบกล คนเป็นพ่อมองท่าทางนิ่งผิดปกติของลูกชาย แปลกใจเล็กๆ ที่เห็นคนร่าเริงสดใสอยู่เป็นนิจ วันนี้ดูจะนิ่งเกินไปกำลังจะออกปากถามไถ่ แต่แล้วอยู่ๆ นายหัวชาญก็พาลนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“เอ็งมาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้วหือ ทะเล...”

คนถูกถามเงยหน้า มองพ่อด้วยสายตาพิศวง

ความจริงที่เกือบหลงลืมไป ย้อนกลับมาเตือนความจำ ทยากรเคยนึกเสมอว่า เวลาสองเดือนนั้นเพียงพอต่อการเรียนรู้นิสัยใจคอกัน หากเวลานี้ สองปีก็ยังน้อยเกินไป

“เกือบ... สองเดือนแล้วครับ”

อีกไม่กี่วัน... กำหนดเวลาแสนสั้นก็จะสิ้นสุดลง

คนพูดเสียงเบาเสียจนน่ากลัวจะหายไปกับลมพัด ทว่าคนเป็นพ่อรับฟัง พยักหน้ารับรู้ หากไม่มีอาการยินดี

“นั่นสิวะ ใกล้จะถึงเวลาเต็มที”

“ถึงเวลาอะไรเหรอนาย” ไอ้ชาติรีบถาม หน้าตาของคนเจ้าเล่ห์ทะลึ่งตึงตัง บัดนี้ขมวดคิ้วเป็นปม

รอบวงเงียบสนิทรอคอยคำตอบ ทยากรก้มหน้า ไม่กล้าสบตาใคร สุดท้าย... นายใหญ่แห่งชาญทะเลจึงต้องเป็นคนลั่นไกเสียเอง

“เวลาที่มันต้องกลับ”

“กลับ? มึงจะกลับไปไหน” ชาติเป็นงง เพื่อนซี้นั่งเคียงข้างอยู่ในอาการเดียวกัน แม้แต่พวกเด็กๆ ก็ยังทิ้งเตาย่าง วิ่งกรูกันมาหานายใหญ่

“พี่เขาจะไปไหนเหรอลุง!

“พี่เลจะไปเที่ยวไหนเหรอจ๊ะลุงนาย”

เสียงรบเร้าเข้าหูคนหัวโต๊ะหยุดหย่อน นายหัวชาญกวาดตามอง เห็นความผูกพันระหว่างลูกชายกับไอ้พวกนี้แล้วถอนหายใจ

“มันก็ต้องกลับบ้านมันสิวะ!” ตัวคนพูดเอง พูดออกมาแล้วก็ยังใจหาย “ไอ้ทะเลมันจะกลับกรุงเทพฯ อีกไม่กี่วันนี้แล้ว...”

 

------

100%

ความจริงจะอัพตั้งแต่วันสองวันก่อน แต่ก็พิจารณาแล้วว่าไม่เอาดีกว่า

ไม่เหมาะสมเท่าไหร่ (ไม่มีแรงมาอัพด้วยแหละ T^T)

เลยต้องปล่อยให้รอน้องทะเลกันหลายวันหน่อย ขออภัยด้วยนะคะ

กลายเป็นว่าพี่เม่นหัวยังอยู่ดีค่ะพี่น้อง ไอ้ที่จะไม่ดีย้ายฝั่งไปที่นุ้งเลแล้วค่ะ

55555555 เอาละ พ่อประกาศแล้วนะว่าจะกลับแล้ว

ตอนหน้าเรามาดูกันว่านายช่างจะทำยังไง :D

 

ปล ถึงคอมเม้นต์ยาวๆ นะค๊า จะบอกว่าเราไม่เคยรำคาญเลยยย ชอบมากๆ ด้วยซ้ำ

นี่กล้าเอาหัวเป็นประกันเลยนะว่าไม่มีคนเขียนคนไหนไม่ชอบคอมเม้นต์ยาวๆ 555555

เพราะฉะนั้น ไม่ต้องห่วงนะคะ เม้นต์สามหน้าเอสี่เราก็อ่านครบทุกตัวค่ะ ขอบคุณมากเลย <3



------

Facebook : วันเวย์

Twitter : @Onewayy17

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 545 ครั้ง

400 ความคิดเห็น

  1. #13715 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 23:52
    น้องงแงงให้นายช่างใหญ่ตามไปด้วยเลยย
    #13715
    0
  2. #13420 Golden23 (@niyay123) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 03:39
    โถ่ พี่เม่นเรา ยังไม่เคลียร์ซากกกกกเรื่อง
    #13420
    0
  3. #13331 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 16:55
    ฮืออออต้องกลับแล้ว
    #13331
    0
  4. #13269 smssweeties (@smssweeties) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 18:59
    เมื่อไหร่ความจริงจะเปิดเผยยยยย ฮือ ลุ้นสุด
    #13269
    0
  5. #13240 PNM_มมม (@panimew04) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 05:21
    ฮรืออออออออ เอาแล้วววว เอาแล้ววว ตอนที่ไม่อยากให้มาถึงก็กำลังจะมาถึงแล้ววววววว
    #13240
    0
  6. #13184 <N-O> (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 11:51
    พี่ชาติกับพี่หินนี่ก็ตัวติดกันตลอดเลยน้าาาาา

    จะว่าไป จบวิดวะเครื่องกลมาได้ไม่น่าจะใสซื่อขนาดนี้มั้ยทะเล๊ โดนแซวขนาดนี้ยังไม่รู้ตัว
    #13184
    0
  7. #13147 luhan7_lulu (@luhan7_lulu) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 18:45
    สาสารทั้ง2เลยอะ ฮืออออ จบแฮปปี้ใช่มั้ยคะ แงงง
    #13147
    0
  8. #13102 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 01:26
    แงงงน้อนจะต้องกลับแล้วทำไมเร็วจังงงงงงกลัวใจจะมาม่าหนักหน่วงมั้ยฮรือออ
    #13102
    0
  9. #13084 nipat7794 (@nipat7794) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 20:41

    ออยากเห็นตอนทุกคนรู้ความจริง

    แม่มเง้ยยยย อ่านต่อไปค่า

    #13084
    0
  10. #13078 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 20:05

    ฉะเตือนไต

    #13078
    0
  11. #12938 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:26
    ถ้าความจริงถูกเปิดเผยจะเป็นยังไงวะ
    #12938
    0
  12. #12606 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 07:25
    นายหัววางระเบิดตูมใหญ่เลยจ้า
    #12606
    0
  13. #12293 MoMoMiChii (@NukNikNyx) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 11:48
    ยังไม่บอกความจริงอะไรเลยจะกลับแล้ว ปล่อยให้เข้าใจผิดแบบนี้จะดีหรอ
    #12293
    0
  14. #12279 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 23:23
    สงสารนายช่างเลยยยย
    #12279
    0
  15. #11719 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 22:28
    ทุกคนจะได้รู้ความจริงแล้วใช่ไหม
    #11719
    0
  16. #11345 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 17:30
    น้องจะกลับแล้วว พี่เม่นก็ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นพ่อลูกกัน
    #11345
    0
  17. #11218 kindlyjh (@kindlyjh) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 00:24
    โหวงเลย น้องไม่กลับได้มั้ยยย ;-;
    #11218
    0
  18. #11187 ni_ky (@ni_ky) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 00:15
    สงสารทุกคนน โดยเฉพาะพี่นายช่างของเรา แค่กๆ ของทะเลอ่ะ อย่ากลับเลยย
    #11187
    0
  19. #10952 ptabb1010 (@KnckncKncknc) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 13:33
    เฉลยว่าเป็นพ่อลูกกันซักทีเถอะค่าา ก่อนน้องกลับก็ด้ายยยยยย ใจจะขาดรอนรอน
    #10952
    0
  20. #10313 maielf13 (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 23:36
    ฮืออออออออออทะเลไม่ให้กลับแล้ววววสงสารทุกคนเลย
    #10313
    0
  21. #10253 Faraide (@myohnamfa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 14:39
    ฮือออ ทะเลจะกลับแล้วว&#12640;&#12640; นายช่างจะทำยังไง
    #10253
    0
  22. #10186 baekhoismysmile (@baekhoismysmile) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 01:19
    สงสารนายช่าง น้องทะเลจะกลัวแล้ว งืออออออออ
    #10186
    0
  23. #9570 nichanannnn (@nichanannnn) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 13:08
    นายช่างจ๊ะ ใจเย็นๆเน้อ กำหมัดแน่นเชียว รู้ว่าหวงมากกเราเข้าใจๆ บางทีเหมือนอยู่พวกเดียวกับชาติกับหินรู้เห็นทุ๊กอย่างง คนเรา
    #9570
    0
  24. #8704 zton9397 (@zton901) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 01:22
    ต้องกลายเป็นชู้วววไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไปปป5555
    #8704
    0
  25. #8464 JRNXQ (@JRNXQ) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 00:05
    กำหมัดแน่นเชียว เป็นชู้นี่เนอะ~ ความจะแตกมั้ยน้อออ555555555
    #8464
    0