Spin off #เด็กทะเล ll ขวัญเอ๋ยขวัญมา [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 769,299 Views

  • 14,280 Comments

  • 21,001 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7,011

    Overall
    769,299

ตอนที่ 41 : Sea Spec : บทที่ 21 : จนกว่าฟ้าจะสาง [2] [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 534 ครั้ง
    6 พ.ย. 60

บทที่ 21

จนกว่าฟ้าจะสาง [2]

 

 



 

สองเดือนก่อน... ทยากรมาอย่างโดดเดี่ยว มีเพียงพ่อคนเดียวที่ออกเรือมารับเขา

หากวันนี้ เขากำลังจะกลับ...

ผู้คนมากมายนับจำนวนไม่ได้มาออกันเต็มไปหมด สะพานไม้ ณ ท่าเรือแทบไม่มีที่ว่างหลงเหลือ ด้วยคนงานทั้งหมดพร้อมใจกันมารอส่ง ไอ้เด็กใหม่กลับไปยังที่ที่มันจากมา เวลาสองเดือนที่ผ่านพ้น ทำให้คนคนหนึ่งพ้นสถานะคนแปลกหน้า จากชายหนุ่มต่างถิ่นผู้รอนแรมมา วันเวลาเปลี่ยนให้เขากลายเป็นหนึ่งในชาญทะเลโดยสมบูรณ์

วันนี้หนุ่มเมืองกรุงแต่งกายดีที่สุดในรอบสองเดือนก็ว่าได้ เสื้อยืดแบรนด์หรู กางเกงยีนแฟชั่น ทับด้วยแจ็กเก็ตสีดำตัวใหญ่ รองเท้าผ้าใบคู่เดียวกับวันมา ร่างสูงโปร่งสะพายกระเป๋าสัมภาระเอาไว้ ดวงตาแดงเรื่อเพราะอดนอนกวาดมองไปรอบกาย รู้สึกใจหาย เมื่อมองไปทางไหนเจอแต่คนคุ้นหน้า

“ไม่ลืมอะไรใช่ไหม”

พ่อเดินเข้ามาใกล้ แตะเข้าที่ไหล่อย่างอ่อนโยน

นายหัวชาญตื่นแต่เช้ามารอส่งเขา หากวันนี้ไม่มีงานสำคัญค้ำคอ พ่อคงตามไปส่งถึงสนามบินอย่างแน่นอน ทยากรไม่อยากกวนเวลาพ่อถึงเพียงนั้น คนเราเมื่อต้องจากกัน ส่งไกลแค่ไหน ถึงเวลาก็ต้องหันหลังให้อยู่ดี...

“ไม่ลืมครับ”

ที่ว่าไม่ หมายถึงแค่สิ่งของ

หาก อย่างอื่น เขาไม่ได้ลืม แต่จงใจทิ้งไว้...

ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเบาโหวง เหมือนรู้ตัวว่าถูกทิ้งไว้กับใครคนนั้น

ชายหนุ่มยิ้มบางพลางถอนใจ เหลียวมองนายหัวชาญ เห็นพ่อพยักหน้ามาให้ ร่างสูงใหญ่ตบบ่าเขาสองสามครั้งแล้วจึงหลีกทางให้คนอื่นเข้ามา

“ไปดีมาดีนะโว้ยไอ้ทะเล” ไอ้หนุ่มสักยันต์ปราดเข้ามาเป็นคนแรก “ไปถึงกรุงเทพฯ ก็รู้จักส่งข่าวส่งคราวมาบ้าง ไม่ใช่ไปแล้วไปลับนะมึงงง...”

ชาติสั่งเสียยืดยาว มันยังไม่สร่างเมาดีด้วยซ้ำ ร่างสูงกำยำโงนเงน เอนไปเอนมาจนเกือบจะล้ม โชคดีที่มีเพื่อนซี้คอยหิ้วคอไว้

“โชคดี” หินพูดสั้นๆ ตามนิสัย คนเงียบขรึมส่งยิ้มบางมาให้ แค่นั้นก็ทำให้ทยากรยิ้มตอบได้แล้ว

“ขอบใจนะ”

เขามองหน้าคนทั้งคู่ เมื่อมาอยู่ที่นี่ ไม่มีใครรู้จักเขา พอๆ กับที่เขาเองก็ไม่รู้จักใคร กระทั่งนายหัวชาญโยนลูกชายของตนเข้ามาในวังวนของคนพวกนี้ หนุ่มผู้ดีจึงมีวันได้พบเจอความเถื่อน ความห่าม คิดกันแต่เรื่องกามๆ ทะลึ่งตึงตัง แถมยังเคยแกล้งเขาจนอาเจียนหน้าเขียวหน้าเหลืองไปเลยก็มี

ไอ้หนุ่มตังเกสองคนกับคนกรุงเทพฯ... นิสัยและปูมหลังช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ดูไม่น่าจะมาสนิทสนมกลมเกลียวกันได้ ทว่ายามที่เขามีเรื่องมีราว ก็ได้คนพวกนี้คอยห่วงใย ท้ายที่สุดก็กลายเป็น เพื่อนเป็นกลุ่มแก๊งเดียวกัน ผูกพันจนหัวเราะเล่นหัวได้สนิทใจ ชายหนุ่มนึกเสียดายในมิตรภาพแบบนั้น ความเป็นเพื่อนที่ไม่มีฐานะหน้าตาใดๆ มาเป็นปัจจัยใส่หน้ากากเข้าหากัน... คงหาได้จากที่นี่เท่านั้นเอง

“พึ่งรู้จักมักคุ้น เห็นหน้าเห็นตากันอยู่แท้ๆ ก็จะไปเสียแล้ว” เสียงหญิงสาวด้านหลังดึงความสนใจไปจากชาติและหิน

น้าพิมพร้อมกลุ่มสาวๆ วงคัดปลามากันครบถ้วน ไม่มีใครหายหน้า น้องพลอยน้องพร้าว ลูกสาวของน้าแกทั้งสองคน ยืนถือผ้าเช็ดหน้าอยู่หลังแม่ตัวเอง

“พี่ทะเลไม่น่าเลย... ไม่น่าเลยจริงๆ...”

“เห็นกันอยู่หลัดๆ ก็มาด่วนจากไป”

เป็นคำกล่าวลาที่ทยากรหลุดยิ้มขบขัน ชายหนุ่มมองน้าพิมหันไปดุสาวน้อยสองคนนั้น

“เอ๊ะ! นังพวกนี้ ไอ้ทะเลมันแค่กลับกรุงเทพฯ ไม่ได้จะไปตาย หยุดฟูมฟายได้แล้ว”

แต่ปรากฏว่ายิ่งโดนดุ สองเด็กสาวผู้ใจสลายยิ่งร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรหนักกว่าเก่า

“ก็ฉันไม่อยากให้พี่ทะเลกลับนี่แม่”

“ใช่! พี่เขาไปแล้วเราจะเอาคนหล่อๆ ที่ไหนไว้เชยชม”

เหตุผลของเด็กสาวทำเอานายหัวชาญกระแอมไอในลำคอ ทยากรมองพ่อ เห็นสายตาหน่ายใจของนายใหญ่ เขาหัวเราะออกมาจนได้ พ่อคงไม่อยากให้เอ่ยอะไรไม่เป็นมงคล ติดก็ตรงคนพูดเป็นผู้หญิง นายใหญ่แห่งชาญทะเลจะดุด่าก็ให้กระดากใจ

“ขนมนี่ข้าทำไว้ แบ่งเอามาให้เอ็งเผื่อหิวระหว่างเดินทาง จะได้มีอะไรรองท้อง” คนพูดยื่นห่อขนมใส่ถุงพลาสติกมาให้ ชายหนุ่มยกมือไหว้แล้วรับมา

“ขอบคุณครับน้า”

แม้ไม่ใช่ของมีราคาอะไรมากมาย หากความตั้งใจของคนให้ ทำให้ขนมห่อเล็กๆ นี้มีคุณค่าทางใจ เป็นน้ำใจจากเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน จะว่าไปน้าพิมก็เปรียบเป็นครูบาอาจารย์ ช่วงแรกๆ ที่เขาเริ่มทำงาน หญิงวัยกลางคนเสียเวลามาสอนเขาคัดปลาอยู่หลายวัน

จากนั้น... ใครต่อใครก็ผลัดเปลี่ยนกันมาลาเขา ข้าวของหลายถุง มีทั้งของกิน ของฝาก หรือแม้กระทั่งของใช้ ถูกยัดใส่มือมาให้เต็มไปหมด หนุ่มเมืองกรุงมองเพื่อนร่วมงานแต่ละคน บางคนเคยพูดคุย บางคนทำงานด้วยกัน และบางคนอาจจะแค่เคยเดินผ่าน

เมื่อนายหัวชาญประกาศเรื่องบ่อกุ้ง กิจการใหม่ที่ทำไว้เพื่อประโยชน์แก่ชาวชาญทะเลทุกคน ภาพลักษณ์ของทยากรก็แทบจะกลายเป็นเทวดาไป คงเพราะนายใหญ่ให้เครดิตเขาเต็มที่ บอกแก่ทุกคนชัดเจนว่าไอเดียนี้มาจากสมองและสองมือของใคร

เขากลายเป็นที่รัก...

การจากลาจึงได้ยากเย็นนัก ไม่มีใครอยากให้กลับไป

“พี่เลไม่ไปไม่ได้เหรอจ๊ะ” ไอ้มืดยึดมือไอดอลสุดที่รักของมันไว้

เด็กๆ คร่ำครวญตั้งแต่รู้ว่าพี่ชายต่างถิ่นจะต้องหายหน้า เมื่อคืนก็อุตส่าห์นอนตากยุงกันในวงเหล้า เช้าขึ้นมาจึงลืมตามาส่งเขาได้

“พี่ไปแป็บเดียว เดี๋ยวก็กลับมา”

ทยากรปลอบน้อง ขณะเดียวกันก็สะกดจิตตัวเองไปด้วยว่า เดี๋ยวเดียว... สองปีก็แค่กระพริบตาเดียวเท่านั้น

“แป็บเดียวก็ไม่อยากให้พี่เลไปเลยจ้ะ”

“แล้วใครจะสอนการบ้านล่ะทีนี้ ได้ศูนย์คะแนนอีกแน่ๆ”

เจ้ามืดกับไอ้หน่อยปรับทุกข์กันตามประสา คนต่างถิ่นหันไปหาน้องขวัญที่ยืนหน้าเศร้าอยู่ข้างๆ เด็กตัวเล็กกว่าใครและเติบโตมากับพระกับเจ้ายกมือขึ้นพนม

“ปิยานัง อะทะสะนัง ทุกขัง... การพลัดพรากจากสิ่งที่รัก เป็นทุกข์”

หากเป็นเวลาปกติ หนุ่มเมืองกรุงคงจะหลุดขำ หากวันนี้ คงเพราะเขากำลังเผชิญกับความรู้สึกนั้น จากที่ขบขันจึงกลายเป็นวูบโหวง

รัก...

เพราะว่าใจมันรักไปแล้ว ทั้งที่รู้ว่าต้องจากกัน ถึงอย่างนั้น... ความรักก็ห้ามกันไม่ได้เลย

“พี่เลของพวกมึงเขาต้องกลับไปเรียนต่อ...” พ่อเข้ามาช่วยพูดให้เมื่อเห็นว่าเขาคงปลอบใครไม่ไหว แม้กระทั่งปลอบใจตัวเอง “เห็นไหมว่าเรื่องเรียนมันสำคัญ ถ้าพวกมึงอยากเก่งเหมือนมันก็ต้องตั้งใจเรียน”

แก๊งเด็กทโมนพยักหน้าเชื่อฟังลุงนาย ทว่าหน้าตาแต่ละคนยังโศกสลดไม่หาย

“แล้วพี่จะติดต่อมาบ่อยๆ” หัวหน้าแก๊งเด็กงัดกลเม็ดออกมาเกลี่ยกล่อม มือขาวๆ ขยี้ผมน้อง เจ้าเด็กดำถึงกับน้ำตาซึม “ตอนกลับมาก็จะเอาของฝากมาเยอะๆ”

จบประโยคหลัง ใบหน้าเศร้าหมองนั้นก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาบ้าง

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม เรือข้ามฟากลำหนึ่งแล่นมาจอดเทียบท่า ทยากรหันไปมองด้านหลัง รู้ทันทีว่าเวลาบนเกาะหมดลงโดยสมบูรณ์

“ไปก่อนนะครับ” ชายหนุ่มหันมามองพ่อเต็มตา ยกมือไหว้บิดา บอกลาครั้งสุดท้าย

คนถูกไหว้ถอนหายใจยาวเหยียด นายหัวชาญพยักหน้าให้ ดวงตาดุดันมองลูกชายที่ใช้ชีวิตร่วมบ้านมานานสองเดือนเต็ม ใช้เวลาที่เหลือน้อยนิดจำหน้ามันไว้ให้ขึ้นใจ

กลับบ้านไปเย็นนี้ คงไม่มีมันมาพูดนั่นพูดนี่กวนใจ

ตื่นเช้าในวันต่อๆ ไป จะไม่มีใครร่วมโต๊ะกินข้าว...

เจ้าของท่าเรือใหญ่กวาดมองไปรอบด้าน ผู้คนของชาญทะเลมากมายพร้อมใจมาส่งมันโดยไม่ได้นัดหมาย จากคำพูดท้าทายกัน ปกปิดความสัมพันธ์ฉันท์พ่อลูก ในที่สุดวันนี้มันก็ทำได้ ทะเลเอาชนะใจใครต่อใครได้โดยไม่ต้องพึ่งพาบารมีเขาเลย

เด็กหนุ่มตรงหน้าคือคนที่ครั้งหนึ่งใครๆ ก็คูแคลนมันสารพัด หากก็เป็นมันอีกเช่นกันที่ทำให้ชาญทะเลมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ มากกว่าความเหงาในตอนนี้ ใจของนายหัวชาญจึงล้นปรี่ อัดแน่นด้วยความภูมิใจ

มันไม่ได้มีดีแค่หน้าตา ความสามารถที่อยู่ในตัวต่างหากที่ทำให้มันเปล่งประกายขึ้นทุกวัน

เพชรอยู่หนไหนก็เป็นเพชรอยู่วันยันค่ำ... ไม่ว่าจะไปตกในที่มืดมนแร้นแค้นไม่สะดวกสบาย หากที่สุดแล้วแสงของเพชรก็จะส่องประกายงดงาม แสดงตัวตนให้ทุกคนแจ้งแก่ใจ บัดนี้ไอ้ทะเล เด็กท่าเรือใช้แรงงาน จะกลับไปเป็นคุณทยากรผู้มั่งคั่ง คืนสู่บัลลังก์ทายาทเศรษฐีใหญ่ กลับไปในที่ที่คู่ควรกับมัน อยู่ในสิ่งแวดล้อมที่จะส่งเสริมความเก่งกาจของมันยิ่งๆ ขึ้นไป

“เดินทางปลอดภัย ขอให้คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองเอ็ง”

“แล้วผมจะกลับมา” นายหัวชาญยิ้ม มือใหญ่เอื้อมคว้าศีรษะกลมๆ กอดแนบอก

“ชาญทะเลจะรอการกลับมาของเอ็งเสมอ...” เสียงทุ้มเอ่ยหนักแน่น จากนั้นจึงให้โอวาท “ไปเรียนไกลบ้านระวังตัวให้ดี ทำอะไรคิดถึงตัวเองให้มาก อย่าประมาท อย่าหักโหมจนล้มป่วย... ขอให้ทุกอย่างที่เอ็งตั้งใจจะทำสำเร็จด้วยดี เจอกันอีกทีเอ็งคงโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้...”

วลีสุดท้าย นายหัวกระซิบเบาให้ได้ยินเพียงสองคน “โชคดี... ไอ้ลูกชาย”

สองแขนโอบรอบกายหนา ทยากรกอดพ่อแน่นขึ้น หัวใจเต็มตื้นทุกพื้นที่...

ก่อนมา... ใจดวงนี้กังวลเหลือเกินว่าพ่อจะคิดอย่างไร สำคัญที่สุดคือ... รักเขาบ้างไหม ลูกชายที่ไม่เคยรู้จักนายหัวชาญมาก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว หากในวันนี้ไม่มีข้อสงสัยใดๆ อีกแล้ว

“ขอบคุณครับ ผมดีใจที่ตัดสินใจมาที่นี่”

“ข้าก็เหมือนกัน” คนพูดวางมือลงบนหัวมันอีกสองสามครั้ง “ได้เวลาแล้ว ไปเถอะ...พลาดเรือเที่ยวนี้ เอ็งจะขึ้นเครื่องไม่ทัน”

นายหัวชาญมองฟ้า แดดจ้ามากขึ้นทุกที อย่างไรเสียงานเลี้ยงก็ย่อมมีวันเลิกรา แต่ไม่นานช้า งานเลี้ยงครั้งใหม่ก็จะถูกจัดขึ้นมาอีกครั้ง

สองปีเท่านั้น...

คนที่มีชีวิตอยู่เพื่อมันย่อมรอได้เสมอ

คนต้องกลับบ้านดึงตัวออกจากอกบิดาอย่างยากเย็น เบื้องหลังเรือข้ามฟากลำเดิมยังจอดคอย ชายหนุ่มถอนหายใจ กวาดสายตามองไปในกลุ่มคน ไม่ว่าจะหนทางไหน ร่างสูงใหญ่โดดเด่นกว่าใครก็ไม่ปรากฏแก่สายตา

ไม่มาจริงๆ... อย่างที่เขาลั่นวาจาไว้

แต่ก็ไม่เป็นไร... คำลาของเขาสลักลึกลงในใจตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

ทยากรยิ้มให้พ่อ ก่อนจะก้าวลงเรืออย่างช้าๆ โบกมือตอบกลับทุกคนตลอดเวลา แม้กระทั่งยามที่เรือเคลื่อนห่างไปไกล หนุ่มกรุงเทพฯ ยกมือขึ้นกุมอก ณ ตรงนั้นแหวนวงหนึ่งกดทับผิวเนื้อ มีตัวตนอยู่ใกล้ตำแหน่งหัวใจ ชายหนุ่มเงยหน้ามองฟ้า สลับกับลดสายตามองน้ำทะเลใส

น้ำกับฟ้าไม่เคยบรรจบกัน ถึงอย่างนั้นก็ยังสะท้อนภาพของกันและกันไว้

อีกสองปีต่อจากนี้ ไม่แน่ว่าระยะห่างระหว่างสองสิ่งอาจลดลงมาบ้างก็เป็นได้

เมื่อถึงเวลานั้น... หากความสัมพันธ์ไม่หายไปตามกาลเวลา ทยากรก็รู้ว่า อย่างไรเสียเขาก็ต้องกลับมาที่นี่ เพราะที่เกาะแห่งนี้ มีเชือกเส้นใหญ่พันผูกเขาไว้ถึงสองเส้นด้วยกัน

เส้นหนึ่งคือเลือดเนื้อ คือความผูกพัน

ส่วนอีกเส้นนั้น... คือเจ้าของคำสัญญา!

 

 

 

 

จบ...

...

....

บริบูรณ์

...

...

...

/โดนถีบ

555555555555555555555555555


 

เค้าล้อเล่นน่า จบอย่างงี้ท่าทางจะโดนดักดีหัว

100% ตอนนี้สั้นหน่อย ขออภัยนะจ๊าาา TT

บอกลากันแบบสมบูรณ์แล้วกับสองเดือนของทะเล

ต่อจากนี้อีกสองปีจะเป็นยังไงต่อไป เปิดโหวตดีมั้ย

กด 1 พี่เม่นแก่ตาย

กด 2 ทะเลเอาเมีย (หรือผ.) ฝรั่งมา

 

...มืดมนทุกหนทาง 555555 

แต่งแบบนั้นจริง อิคนเขียนคงโดนสาปทุกวัน

เอาจริงๆ ถ้าเรื่องนี้แบ่งเป็นสามพาร์ทหลักๆ นี่ก็สองในสามแล้วค่ะ

เหลืออีกส่วนเดียวเท่านั้น คงจบที่ประมาณสามสิบตอนมั้ง (มั้ง?)

แต่ว่าทุกตอนก็จะยาวมหากาพย์เลยไง (ตอนพิเศษอย่าไปนับรวมมัน)

เด็กทะเลยังมีเรื่องนั้นเรื่องนี้อีกเยอะเลย

ความเข้มมมมจริงๆ น่าจะอยู่ช่วงต่อๆ ไปนี่แหละ

(เอ็นซีก็เช่นกัน) คิดแล้วก็สนุกสนาน 55555555

 

ช่วงนี้อัพเร็วกว่าเดิมละเนอะ เหนื่อยจัง ขอยื่นใบลาสักอาทิตย์นะจ๊ะ

เราจะได้มีฟิลลิ่งคล้ายพี่เม่นไง รอคอยลอยคอไปด้วยกัน 555555

เดี๋ยวจะขอไปปลุกปล้ำอีกเรื่องที่เปิดไว้ก่อน

เปิดหน้านิยายมานานละไม่ได้ฤกษ์อัพซะที โว๊ะ! ขัดใจ

แล้วพบกันนะคะ หนึ่งอาทิตย์จะยาวนานเท่าสองปีมั้ย เดี๋ยวรู้เลย อิอิ

 

 

FB - วันเวย์

TW - @Onewayy17

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 534 ครั้ง

325 ความคิดเห็น

  1. #14197 khsea.a (@ErErst) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 23:49
    ใจหายใจคว่ำ
    #14197
    0
  2. #14080 ทะเลใจรักคุนเท่าฟ้า (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 22:05

    ตรูจะฆ่า-..,.,น้ำตาตรูไหล

    #14080
    0
  3. #14038 JJ_james (@peacher_mybaby) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:37
    อ่านกี่รอบๆก็ตกใจตรงคำว่าจบบริบูรณ์
    #14038
    0
  4. #13719 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 00:16
    ลองจบตอนนี่สิไรท์ได้โดนจริงๆแน่ๆ55
    #13719
    0
  5. #13472 whitelava blue (@bluelavaland) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 18:29
    น้ำตาท่วมมม เส้าแทนนน ทะเลเก่งมากเรยย สองเดือนนี้ได้ทำตั้งหลายอย่าง
    #13472
    0
  6. #13291 Bammiiee (@Icewarangg) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 08:50
    ประโยคของพ่อ จะร้องไห้อีกแล้ว555
    #13291
    0
  7. #13244 PNM_มมม (@panimew04) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 05:54
    คนเป็นพ่อต้องภูมิใจเป็นธรรมดา ก็ลูกชนะคนในเกาะได้เพราะตัวเอง ไม่ได้พึ่งบารมีพ่อแต่อย่างใด ทะเลเป็นที่รักของคนทุกคนจริงๆนะ ฮรือออ ถึงเม่นจะไม่ได้มาส่งแต่ก็ให้ของแทนใจมาแล้ว อีก 2 ปีเจอกัน!
    #13244
    0
  8. #13207 cinnamon. (@aomamaryt) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 15:24
    สองปีเองเนอะ ฮือออออ
    #13207
    0
  9. #13162 scromz_ (@punch006) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 18:08
    แอบใจหายที่จบแบบนี้ แต่มันคือเรื่องที่เกิดขึ่นจริงได้ ทุกชีวิตต้องเดินต่อ แล้วให้เวลาเป็นตัวพิสูจน์ทุกๆอย่าง ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้ออกนะคะ
    #13162
    0
  10. #13111 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 01:33
    การจากลาไม่ว่าจะเมื่อไหร่กับใครก็เศร้าเสมอเลยโดยเฉพาะกับคนที่เรารู้สึกผูกพันเศร้าใจตามน้องทะเลคุณพ่อนายหัวนายช่างและทุกๆคนฮรืออออออ
    #13111
    0
  11. #12945 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 16:56
    สองปีแป๊บเดียว
    #12945
    0
  12. วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 17:12
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #12731
    0
  13. #12630 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 21:05
    รอก่อนนะนายช่าง
    #12630
    0
  14. #12620 yayee25 (@yayee25) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 17:17
    ถ้าจบแบบนี้นี่คือ เอิ่มมมม😒
    #12620
    0
  15. #12520 LeeFahSn (@LeeFahSn) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 11:12
    ตกใจเเบบจริงๆ จะร้อง
    #12520
    0
  16. #12295 MoMoMiChii (@NukNikNyx) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 12:06
    นี่ถ้าแบบนี้ร้องไห้อ่ะ55555
    #12295
    0
  17. #12284 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 09:46
    สองปี รออีกแปปนึงนะ นายช่างงงง ทุกคนรออยู่นะ
    #12284
    0
  18. #11746 metonnum (@metonnum) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 11:58
    ล้องห้ายไปหลายลิตรอยู่ ;-;
    #11746
    0
  19. #11724 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 23:21
    ฮือออออ เราจะร้องไห้แล้ว
    #11724
    0
  20. #11643 milkc (@P_PlooY) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 23:19
    ตอนต่อไป ..
    สองปีผ่านไปได้หรือไม่เจ้าคะ ?
    55555 หยอกอ่ะ ;-;
    คุณพ่อช่างอบอุ่น
    เห้อมมม นายช่างไม่ยอมมาส่งเลยอะ :(
    #11643
    0
  21. #11350 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 18:59
    สองปีเองเนาะะะ
    #11350
    0
  22. #11206 prth_song3 (@prth_song3) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 00:09
    สองปีเลยนะ แงงงงงง
    #11206
    0
  23. #10755 Shyn_Away (@sheylanla) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 21:40
    โห ; _ ; เราสงสารนายช่างมาก คือก็ไม่รู้ความจริงอยู่ดีจนแยกกัน ที่จริงจบเลยตรงนี้มันก็ขมดีนะคะ แต่รักต้องพยายาม เราจะไปต่อค่ะ ฮึบ!
    #10755
    0
  24. #10332 12554637 (@12554637) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 01:45
    ปวดใจ ไม่ไหวจะร้องเเล้วไรท์ อธิบายได้เห็นภาพมากเลย พ่อลูกคู่นี้ก็ละมุนละไมไปไหน กลับมาเร็วๆนะทะเลพี่เม่นคิดถึง
    #10332
    0
  25. #10317 maielf13 (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 00:39
    ฮืออออออออออออ สงสารทุกคนเลยยย
    #10317
    0