Spin off #เด็กทะเล ll ขวัญเอ๋ยขวัญมา [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 769,994 Views

  • 14,285 Comments

  • 21,010 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7,706

    Overall
    769,994

ตอนที่ 45 : Sea Spec : บทที่ 23 : 'พ่อ' 'แม่' [2] [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 558 ครั้ง
    1 ม.ค. 61


บทที่ 23

พ่อ แม่’ [2]

 

 

            

 

 

เรือข้ามฟากเที่ยวสุดท้ายจอดเทียบท่า ผู้คนคุ้นหน้าคุ้นตาทยอยลงมาจากเรืออย่างเชื่องช้า ท่าเรือชาญทะเลเกิดเสียงจอแจได้พักเดียวก็แทบจะปลอดคน แสงสีส้มยามโพล้เพล้ขับให้บรรยากาศยิ่งเงียบเหงา สายลมแผ่วเบาพัดพาไอเย็นจากน้ำพอให้ได้สูดอากาศสดชื่นเข้าร่างกาย

คนตัวใหญ่เดินเดียวดายมาตามชายหาด...

วันหยุดอย่างนี้ ไม่ว่าใครก็คงปรารถนาความอุ่นสบายของที่นอนนุ่มๆ กับเสียงหัวเราะของลูกเมีย ร่วมวงกินข้าวกันพร้อมหน้า หากคนไม่มีทั้งสองอย่าง คงได้แต่พึ่งการทำงานช่วยให้พ้นผ่านไปได้ในแต่ละวัน

นายช่างใหญ่แห่งชาญทะเลกลับจากอู่ซ่อมเรือฟากกระโน้น เมื่อเวลาหกโมงเย็นสามสิบนาที เงยหน้ามองเบื้องบน ตะวันดวงกลมๆ จวนจะลับฟ้า นัยน์ตาคมเผลอหยุดจ้องฝูงนกที่บินผ่านหน้า ครั้นพอหลุดจากภวังค์หันกลับมามองรอบข้าง ก็เหลือเพียงร่างของเขากับเงาตัวเองเดินย่ำอยู่บนผืนทราย

ใกล้จะหมดลงไปอีกวัน วันนี้อาทิตย์ พรุ่งนี้ก็จันทร์ ไม่มีวันหยุดพักผ่อนใดๆ

ความคิดถึงใครสักคนก็เป็นเฉกเช่นนั้น

ไม่มีวันหมด ไม่มีจางหาย...

ชายหนุ่มถอนหายใจเนิบช้า ก้มหน้าก้มตาเดินกลับที่พัก ในใจยังคิดไม่ตกว่าจะกลับไปนอนบ้านสวยๆ ในที่ดินของตน หรือจะไปหย่อนกายลงในห้องพักคนงานของชาญทะเลดี ทุกวันนี้เขาไปๆ มาๆ ทั้งสองที่ แล้วแต่ความสะดวกในแต่ละวัน วันไหนเลิกงานมืดค่ำ ขี้เกียจเดินไกล ก็ซุกหัวเอาในห้องพักคับแคบนั้น หากก็มีบ้างเหมือนกันที่ความโหยหาเอาชนะความเกียจคร้านอย่างขาดลอย บางค่ำคืนที่จันทร์ส่องสว่าง บรรยากาศรอบข้างชวนให้คิดถึงมันจนทนไม่ไหว เขาก็จะพาตัวเองไปที่นั่น ไปอยู่ในบ้านหลังนั้น... สถานที่ในความทรงจำ เรียกรอยยิ้มและกำลังใจให้พร้อมสู้ในวันพรุ่งนี้ต่อไปได้

“อ้าว พี่เม่น! เพิ่งกลับมาเหรอพี่” เสียงไอ้ชาติร้องทัก...

มันกวักมือเรียกเขามาแต่ไกล ท่ามกลางความประหลาดใจอย่างยิ่งยวดของคนมาใหม่ ร่างสูงใหญ่หยุดชะงัก สาวเท้าเดินมาถึงโต๊ะม้าหินที่สิงสถิตประจำของพวกพ้อง

“ทำไมวันนี้มารวมหัวกันได้...”

ปกติวันอาทิตย์เป็นที่รู้กันว่าเป็นวันครอบครัวใครครอบครัวมัน ต่างคนต่างกลับบ้านหาลูกหาเต้า คนยังไม่มีเมียมีลูกอย่างไอ้หินไอ้ชาติ พวกมันก็กลับไปหาแม่หาญาติพี่น้องเป็นประจำ น่าแปลกที่วันนี้ไอ้ขี้เมาสองรายไม่ทำอย่างที่เคยทำ มิหนำซ้ำยังไม่ตั้งหน้ากินเหล้ากันอย่างเคย “พวกมึงมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า”

“เปล่าหรอกพี่ แค่นั่งรอนายหัว”

“พี่ชาญไปไหนเสียล่ะ”

“มีแขก...” หินตอบสั้นๆ ขณะที่คนฟังขมวดคิ้วข้องใจ

นายช่างใหญ่นั่งลงบนเก้าอี้อีกฝั่งที่เว้นว่างไว้ ตามองกดดันไอ้ชาติ คล้ายต้องการให้มันขยายความให้ ด้านไอ้โทรโข่งประจำแก๊งก็ทำหน้าที่ว่องไว จัดให้โดยไม่ต้องร้องขอ

“เมื่อบ่ายแก่ๆ มีผู้หญิงมาหานาย ใครก็ไม่รู้นะพี่เม่น หน้าตา ผิวพรรณ... ไอ้ชาติคนนี้ฟันธงเลยว่าไม่ใช่คนแถวนี้หรอก”

“ลูกค้าเจ้าใหม่หรือเปล่า” คนพูดเดาไปส่งเดช

“ท่าทางอย่างนั้นดูแล้วไม่น่าใช่ว่ะพี่ แม่ค้าขายปลาที่ไหนจะมีมาดอย่างกะคุณหญิงคุณนายในละครอย่างนั้นวะ เสื้อแสงที่นังคุณนายเขาใส่ก็ดูแพ้งแพง เหมือนพวกมหาเศรษฐีมีเงินล้นฟ้า ร่ำรวยฉิบหายตายห่าอะไรเทือกๆ นั้น” ชาตินั่งเท้าคาง ปากมันก็พ่นคำวิจารณ์ไปตามที่เห็น “แล้วดู... คุยห่าอะไรกันจนป่านนี้ นี่พวกฉันยังไม่เห็นนายโผล่มาที่ท่าเรืออีกเลยนะพี่เม่น”

“เขาไปคุยกันที่ไหน”

“จะที่ไหน ก็บ้านนายน่ะสิวะ” ไอ้คนปากเปราะพูดไปเรื่อยตามนิสัย “ถึงขั้นเปิดบ้านรับรองเองเลยนะโว้ย ปกติหวงบ้านยังกะหมาหวงรางหญ้า”

นายช่างใหญ่นิ่งคิดตามที่ได้ยินมา ยังไม่ทันจะมีความเห็นตอบกลับไปว่าอย่างไร ไอ้คนชอบพูดก็เอาประเด็นใหม่มาชวนวิเคราะห์กันอีกแล้ว

“แต่จะว่าไป ฉันว่านังคุณหญิงคุณนายคนนั้นมันก็หน้าตาคุ้นๆ อยู่นา... เหมือนเห็นหน้าตาแบบนั้นแล้วก็นึกถึงใครบางคน...”

“ใครล่ะ” คนตัวใหญ่เอ่ยถาม ขมวดคิ้วมองตามสีหน้าคิดไม่ตกของไอ้หนุ่มตังเกรุ่นน้อง เห็นท่าทางจริงจังของมันแล้ว เขาชักอยากเห็นหน้าผู้หญิงที่มาหานายหัวชาญอยู่เหมือนกัน คนที่ทำให้ไอ้ชาติเป็นเดือดเป็นร้อนได้เสียขนาดนี้ ดูจะไม่ธรรมดา

“ก็ไม่รู้ว่ะพี่ มันคุ้นๆ แต่ก็นึกไม่ออกเสียทีว่าเหมือนใคร ติดอยู่ในหัวกูเนี่ย”

ว่าแล้วก็ตีกบาลตัวเองสองสามที ทำโทษที่สมองตายห่า ทำหน้าที่เสือกได้ไม่สุด

“กะโหลกมึงคงหนาไปมั้ง”

“ไอ้สัตว์หิน! มึงนั่งเงียบปากอย่างทุกทีก็ดีแล้ว” คนโดนด่าทำท่าจะแจกหมัดใส่ ไอ้สองตัวนั้นคงตีกันใหญ่โตไปแล้ว หากไม่มีเสียงทุ้มต่ำเป็นกรรมการห้ามมวยเอาไว้

ใบหน้าคมเข้มส่ายศีรษะเอือมระอา นัยน์ตาสองข้างเหลือบมองไปตามทาง แสงสว่างน้อยลงทุกที ขณะที่แสงสีส้มค่อยๆ ถูกกลืนหาย กระนั้นก็ยังพอมองเห็นแต่ไกลว่ามีใครบางคนกำลังเดินเข้ามา

“พวกมึงหยุดตีกันได้แล้ว นายหัวมานู่นแล้ว!

ร่างสูงใหญ่ก้าวย่างอย่างเชื่องช้า ใช้เวลาพักหนึ่งจึงมายืนต่อหน้าลูกน้องทั้งหมด สีหน้าของคนมาใหม่ถูกแสงสลัว ณ เวลาหัวค่ำบดบัง คนนั่งรวมตัวกันจึงไม่อาจทราบได้ว่าอยู่ในอารมณ์ใด นัยน์ตาว่างเปล่าของนายหัวชาญกราดมองสมาชิกทั้งโต๊ะโดยทั่วกัน ชั่วขณะนั้น... บังเกิดความเงียบเชียบและอึดอัด เป็นบรรยากาศของวงเหล้าที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนเลย

เจ้าของท่าเรือใหญ่ในยามปกตินั้นน่ากลัวเป็นทุนเดิม ด้วยเป็นคนเข้มงวดและเอาจริงเอาจัง หากเวลานี้ความน่าเกรงขามทั้งหมด เทียบไม่ได้เลยกับระเบิดลูกใหญ่ที่ฝังอยู่ในใจขณะนี้

“นะ นาย...” ไอ้ชาติเสียงสั่น ทั้งที่หมายจะทักทายด้วยความเฮฮาตามประสามัน แต่ไม่รู้ทำไมจึงรู้สึกเย็นเยือกที่สันหลังขึ้นมาได้ “เฮ้ย! นาย!!

ผลัวะ!

เสียงกำปั้นหนักๆ กระแทกหน้า... เพียงครั้งเดียวเลือดก็ทะลักออกมาไม่ขาดสาย

ไททั่นแห่งชาญทะเลล้มคว่ำ หล่นจากเก้าอี้ทรุดตัวลงเกลือกกับพื้นทราย นายช่างใหญ่งุนงงหนัก ด้วยไม่ทันตั้งตัวใดๆ มือหยาบปาดของเหลวข้นออกจากใบหน้า กลิ่นคาวเลือดละคลุ้งอวลอยู่ในโพลงปาก รับรู้ถึงโทสะจากคนมาใหม่ได้ในทันที หากสิ่งที่ไม่เข้าใจ ณ ตอนนี้...

เขาถูกลงทัณฑ์ด้วยสาเหตุใด!                                                                               

“พี่ชาญ...”

ผลัวะ!!

ความโกรธทั้งหลายคล้ายอัดแน่นติดปลายหมัด นายใหญ่แห่งชาญทะเลตรงเข้าไปกระชากคอมันขึ้นมา มองหน้าตาตื่นตระหนกของมันในตอนนี้ โทสะทั้งหลายบันดาลขึ้นพร้อมกัน นัยน์ตาของนายหัวชาญครุกกรุ่นด้วยเปลวไฟ กำปั้นหนักๆ อีกหลายหมัดซัดเข้าใส่ไม่ออมแรง

“พี่เม่น! นาย! พอ... พอแล้วนาย” ไอ้ชาติแหกปากเสียงหลง ร้องห้ามดังระงม แต่เจ้าของท่าเรือใหญ่ไม่แม้แต่จะหยุดฟัง

คนโดนกระทำล้มคว่ำครั้งแล้วครั้งเล่า เจ็บตัวโดยไม่ทราบที่มา โทสะย่อมมาไม่แพ้กัน ท่อนแขนแข็งแรงยันอีกฝ่ายออกห่าง หากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เจ้านาย หนึ่งหมัดที่เขาได้ อีกฝ่ายย่อมต้องรับกลับไปอย่างเท่าเทียมกัน ทว่าเมื่อคนกระทำคือนายหัวชาญ คนเจ็บจึงไม่อาจใช้วิธีตาต่อตาฟันต่อฟัน

ร่างกำยำสะบัดหลุดออกจากการเกาะกุม ประคองตัวเองให้ลุกขึ้นมายืนจนได้ หากความโกรธทำให้นายใหญ่แห่งชาญทะเลเป็นเหมือนภูตผี เรี่ยวแรงไม่มีวันหมด มือใหญ่ตามมาขยุ้มคอเสื้อมันไว้ กระชากโครมเดียว คนสะบักสะบอมก็แทบปลิวตามแรงไป

นายหัวชาญจ้องมองใบหน้าช้ำเลือดของลูกน้องคนสนิท ครู่หนึ่งที่เขาเกือบจะยั้งมือไว้ เห็นแก่ความดีของนายช่างใหญ่ที่อุทิศตนให้ท่าเรือของเขาตลอดมา เกือบแล้ว... เขาเกือบจะใจอ่อนยอมอ่อนข้อปล่อยมันไป หากไม่มีคำพูดของอดีตภรรยาย้อนกลับมาในหัว

ทะเลไม่ควรมาที่นี่

ไม่ควรมา...

เพราะมัน!

เพราะมันคนนี้ไม่ใช่หรือ หน้าลูกที่ไม่ได้เจอกันสองปีจึงกลายเป็นไม่มีกำหนดไปได้ ความอดทนและวาดหวัง กลายเป็นฝุ่นควันในชั่วพริบตา ความฝันของเขาสลายไปต่อหน้า ต่อให้ฆ่ามันตายตรงนี้ก็ไม่อาจขุดหลุมฝังความผิดหวังที่มีลงได้

ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างก้าวร้าว เป็นครู่หนึ่งที่ราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์

นายช่างใหญ่จ้องมองใบหน้าของคนเป็นทั้งพี่และเจ้านาย สายตาคั่งแค้นมองเขาไม่ต่างจากมองสัตว์เดรัจฉาน บางอย่างในแววตาคู่นั้นนั้นทำให้เขาใจหาย ในความโกรธแสนสาหัสมีความผิดหวังปะปน ทั้งที่เมื่อวานพวกเขายังพูดคุยเล่นหัวกันได้เสียด้วยซ้ำ มาวันนี้ทุกอย่างกลับตาลปัตร จากมิตรกลายเป็นคู่แค้นก็ไม่ปาน การกระทำของนายหัวชาญตีความเป็นอย่างอื่นไม่ได้อีกแล้ว

“พี่ชาญ...”

“มึงไม่ต้องมาเรียกกู คนเนรคุณอย่างมึง อย่ามาเรียกกูว่าพี่!

แน่แล้ว...

ลางสังหรณ์ของนายช่างใหญ่กลายเป็นความจริงอย่างไม่ต้องสงสัย นายหัวชาญรู้แล้ว... ไม่ว่าจะรู้จากใครและรู้ได้อย่างไร ความสัมพันธ์ของเขากับเด็กหนุ่มจากเมืองไกล หลุดพ้นจากการเป็นความลับนับจากนาทีนี้

เข่าทั้งสองทรุดลงแทบพื้นทราย ต่อหน้าเจ้านายที่ยืนมองเฉยเสีย

นายหัวชาญมองภาพมือขวาของเขายอมจำนนแต่โดยดี ไม่มีสักนิดที่จะเอ่ยโต้แย้ง ตอกย้ำความเป็นจริงให้ยิ่งเจ็บช้ำ หลักฐานในมืออดีตภรรยาผูกมัดแน่นหนา จะคิดหาทางปลอบใจตัวเองอย่างไรก็ไร้ผล มิหนำซ้ำพยานบุคคลก็คุกเข่าเป็นหมาอยู่ต่อหน้าเขานี่ การกระทำของมันคือการยอมรับแต่โดยดี... ไม่มีทางหนีความจริงไปได้อีกแล้ว

ความเงียบครอบคลุมทั่วทั้งหาด...

ไอ้ชาติ ไอ้หินแทบจะเปลี่ยนร่างตัวเองเป็นเปลือกหอย คนพูดมากคล้ายถูกเปลี่ยนวิญญาณเป็นมนุษย์พูดน้อยจากที่เคยหรรษากันอยู่เป็นนิจ บัดนี้แต่ละคนหน้าซีดเผือด ฉากตะลุมบอนกันดุเดือดยังติดตา เวลานายใหญ่แห่งชาญทะเลเข้าโหมดโหดร้าย น่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ป่า ชาติเหลือบมองเหตุการณ์ตรงหน้า หัวใจกระตุกโครมคราม กลัวเหลือเกินว่าวันนี้จะมีใครตาย

“รู้แล้วสินะว่าทำอะไรเอาไว้...”

เจ้าของท่าเรือใหญ่ยอมเปิดปากก่อน ขณะที่คนจนมุมก้มหน้ายอมรับกรรม

เพราะโลกนี้ไม่มีซึ่งความลับ... มีแค่รู้ช้าหรือเร็วเท่านั้น เรื่องของเขากับทะเลยืดยาวมาจนป่านนี้ ผ่านกาลเวลา ผ่านความรู้สึกผิดชอบชั่วดี จุดสิ้นสุดของความสัมพันธ์ลับๆ มาถึงในวันนี้ คนทำผิดอย่างเขาคงไม่มีหน้าจะร้องขอความเมตตา

“มึงไม่สู้... เพราะมึงรู้ตัวสินะว่าทำเหี้ยอะไรเอาไว้ ไอ้ระยำ!

หมัดหนักๆ อีกหมัดซัดใส่โครงหน้า คนนั่งรอการลงทัณฑ์ล้มคว่ำลงตามแรง ก่อนที่นายหัวชาญจะบันดาลโทสะชุดใหม่ คนในเหตุการณ์ ร่วมรู้เห็นเป็นพยานมาตลอดก็เริ่มทนไม่ไหว                                                 

“นาย... พอแล้ว พี่เม่นมันจะตายแล้วนาย!” ชาติกับหินรีบเข้าห้าม คนหนึ่งคว้าตัวนายใหญ่ไว้ อีกคนเข้าพยุงคนล้ม กันตัวทั้งสองคนไว้คนละฝั่ง

ชาติกัดฟันแน่นหลังต่อสู้กับเรี่ยวแรงคนคลั่งอย่างนายหัว ไอ้หนุ่มตังเกสักยันต์กอดรัดนายของมันไว้ สายตามองลูกพี่ที่นับถืออีกคน รายนั้นหน้าแหก ปากแตกเสียยับ แต่กลับไม่ยอมลุกหนีไปไกลๆ พี่เม่นมันไม่ยอมยืนขึ้นเสียด้วยซ้ำ ร่างสูงเหมือนยักษ์ปักหลักคุกเข่าไม่ไปไหน

“ปล่อยกู” เสียงเรียบเย็นออกคำสั่ง ในคำพูดแสนสั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันมากมาย

“แต่นาย...”

“กูบอกให้ปล่อย!” ตังเกหนุ่มจำใจทำตาม

นายใหญ่ปรายตามองไอ้หิน แม้ไม่ได้พูดคำใด แต่คนถูกมองกลับเข้าใจคำสั่งผ่านสายตา รังสีสังหารของนายหัวชาญยามนี้ไม่มีใครกล้าขัด ชาติกับหินพะว้าพะวัง กลัวตัวเองตายก็กลัว หากก็กลัวพวกเจ้านายจะฆ่ากันตายเสียมากกว่า ทั้งสองมองการเผชิญหน้าของนายหัวและนายช่าง หวนนึกถึงเหตุแห่งความขัดแย้งในครั้งนี้ เรื่องเดียวที่จะทำให้ผู้ชายสองคนตีกันตาย จะเป็นอะไรไปได้ นอกเสียจากเรื่องของ ไอ้คนนั้น

ไอ้หนุ่มตังเกคนนิยมเรื่องชาวบ้านเพิ่งสำนึกเอาตอนนี้เองว่า ที่ผ่านมาเขาเอาความสำราญเป็นที่ตั้ง ทั้งผลักทั้งดันให้เรื่องวันนี้เกิดขึ้นมาได้ เขาเป็นตัวตั้งตัวดี ยุยงให้คนดีๆ สองคนผิดใจกัน ฉากความบาดหมางค่อนข้างอันตรายที่ฉายสดๆ ให้ดูกันต่อหน้าคล้ายเป็นเครื่องเตือนใจ

ความสนุกทั้งหลายกลายเป็นความผิดบาป...

ชาติหน้าซีด เป็นครั้งแรกที่คนไม่เคยคิดอะไรอย่างมันรู้สึกละอายใจ ไม่กล้าสู้หน้าทั้งนายใหญ่และนายช่าง

“ขอโทษพี่ชาญ...” คนทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเอ่ยแผ่ว “ฉันเป็นคนผิดเอง... ขอโทษ...”

นอกจากคำนี้ เขาก็ไม่รู้แล้วว่าจะหาคำไหนมาทดแทนความเสียใจ

“ขอโทษหรือไอ้เม่น... ถ้ากูไม่เป็นฝ่ายรู้เอง มึงคิดจะบอกกูไหม”

นายช่างใหญ่เงียบสนิท ใบหน้าคมคร้ามช้ำเลือดจากการถูกทำร้าย เขาเงยหน้าขึ้นมองนายหัวชาญ ก่อนจะก้มลงมองพื้นด้วยไม่อาจสู้ได้

“หึ! นี่หรือคือที่มึงบอกว่าขอโทษ นี่หรือคือสิ่งที่คนสำนึกผิดอย่างมึงทำ...” คนตรงหน้ามีเวลามากมายที่จะใช้อธิบายเรื่องทุกอย่าง แต่มันกลับปล่อยทิ้งไว้ เมินเฉยต่อการแสดงออกถึงความจริงใจ ในฐานะพ่อ... อย่างไรนายหัวชาญก็ไม่อาจปล่อยวางได้ “คำขอโทษจากปากมึงตอนนี้ หมามันยังมองออกเลยว่าสักแต่พูดพล่อยๆ”

“ฉันรู้ตัวว่าผิดที่ไปยุ่งกับคนของพี่ชาญ ฉัน...” อีกฝ่ายคล้ายคนจมน้ำ แม้มีถ้อยคำมากมาย แต่คำพูดทั้งหลายกลั่นกรองออกมาไม่ได้

นายหัวชาญชะงัก แค่ประโยคเดียวที่มันพูดมา คนเป็นพ่อนึกรู้ทันทีว่าไอ้เวรนี่คาดเดาความสัมพันธ์ของเขากับทะเลไปในทิศทางไหน

ยิ่งรู้ ก็ยิ่งเจ็บใจ...

“อ่อ มึงรู้อยู่นี่ว่าไอ้ทะเลมันเป็นคนของกู” คนพูดกำหมัด ตัดสินใจปล่อยให้มันลิ้มรสความผิดบาปเป็นการเอาคืน “รู้อยู่เต็มอก แต่มึงก็ยังหน้าด้านจะเอา... มึงไม่ไว้หน้ากู ไม่เห็นหัวกูเลยสินะ”

เจ้าของท่าเรือใหญ่ขบกราม พยายามควบคุมอารมณ์ของตนให้ได้ ดวงตาดุร้ายจ้องมองคนตรงหน้า ยิ่งเห็นท่าทางของมัน ใจเขายิ่งพังไม่เป็นท่า

ในโลกแห่งท้องน้ำและฟากฟ้า... ชีวิตชาวเลของเขาผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านมรสุมมาไม่รู้เท่าไหร่ นายหัวชาญกล้าพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำ คนไว้เนื้อเชื่อใจของเขามีน้อยเสียยิ่งกว่านิ้วมือ ทว่าในบรรดาคนพวกนั้น นายช่างใหญ่อยู่เหนือกว่าใครทุกคน มันเป็นคนที่นายใหญ่เชื่อมั่นอยู่เสมอว่า ต่อให้โลกแตกหัก พายุพัดถล่มลงมาอย่างไร มันจะเป็นคนสุดท้ายที่คิดหักหลังกัน

เพราะไว้ใจ...

วางใจมันอย่างที่สุด ถึงได้วาง ของรักชิ้นสำคัญ ฝากไว้ในมือมัน แต่แล้วคนตรงหน้ากลับแทงข้างหลัง! มันจงใจ ตีท้ายครัวเจ้านายและพี่ชายของมัน ทำลายความเชื่อใจกัน ทั้งที่เข้าใจผิดเสียเต็มประตู

 “ฉันขอโทษที่ทรยศพี่ จะโกรธ จะลงโทษอย่างไรก็ได้ แต่ขอละ... ทะเลมันไม่ผิด อย่าหาโทษกับมันเลย”

ในสถานการณ์คอขาดบาดตาย คนถูกจับได้ไม่ห่วงตัวเองสักนิด ความปลอดภัยของมันต่างหากที่อยู่เหนือสิ่งอื่นใด ทะเลต้องไม่เป็นไร ต่อให้วันนี้นายหัวชาญสังหารเขาตาย เด็กคนนั้นก็ต้องอยู่รอดต่อไป อย่าให้มันต้องมาเจอเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจอะไรเลย

“ใช่! ทะเลมันไม่ผิด เด็กอย่างมันไม่มีวันตามเกมมึงทัน”

เมื่อได้ชื่อว่าเป็นพ่อคน... อย่างไรปีกทั้งสองก็ยังต้องกางกั้นเขตไว้ ปกป้องดวงใจไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไรก็ตาม

นายหัวชาญสูดลมหายใจยาว ระงับอาการคลุ้มคลั่ง เขาสั่งให้ตัวเองนิ่งเฉยเย็นชา ทั้งที่ในใจอยากฆ่าใครบางคนจนแทบบ้า

“มึงบอกมาสิไอ้เม่นว่ามึงใช้วิธีไหน” มือขวาเอื้อมลงไปหิ้วคออีกฝ่าย ไอ้เม่นยอมให้เขาลากตัวขึ้นมาแต่โดยดี มันไม่มีปฏิกิริยาป้องกันตัวแม้แต่น้อย เหมือนเต็มใจรับทุกโทษทัณฑ์ “มึงทำยังไง ทะเลมันถึงยอมหลงผิดไปกับมึง หา!

คงเป็นการคาดคั้นครั้งสุดท้าย ก่อนที่นายหัวชาญจะตัดสินใจ...

คนอย่างเขาฆ่าได้หยามไม่ได้!

แล้วกับไอ้คนที่มันมาหยามลูกชายเขาถึงเพียงนี้ จะต้องทำอย่างไรดี ลงโทษด้วยวิธีไหนจึงจะสาแก่ใจคนใจสลายอย่างพ่อมัน

“ลุงนาย! ลุงนายจ๊ะ...”

ในวินาทีที่ผู้ใหญ่เขาตึงเครียดกัน...

ร่างผอมสูงเก้งก้างของเด็กวัยรุ่นวิ่งฝ่าความมืดมาแต่ไกล เสียงแหบๆ แตกพร่าตะโกนโหวกเหวกสุดกำลัง ไอ้เด็กดำหอบแฮ่กจนตัวสั่น กระทั่งเมื่อมันวิ่งมาหยุดกลางสมรภูมิ นายหัว นายช่าง รวมถึงชาติและหินจึงเพิ่งได้เห็นสารรูปของคนมาใหม่

“ลุงนาย... อยู่... อยู่นี่เอง” คนพูดลิ้นพัน สื่อสารกันแทบไม่เป็นภาษา

“เป็นอะไรของมึง ไอ้มืด”

นายใหญ่ยอมรามือจากการลงทัณฑ์ สะบัดมือออกจากคอเสื้อของไอ้เม่น เป็นเหตุให้ยักษ์ตัวใหญ่แทบล้มกลิ้งไปกับพื้น

เด็กตื่นตูมไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวใดๆ ดวงตาแตกตื่นนั้นเหมือนไม่ทันสังเกตเห็นความยับเยินของใครเสียด้วยซ้ำ ไอ้มืดลำล่ำละลักพูดจาติดๆ ขัดๆ ท่าทางเหน็ดเหนื่อยอย่างหนัก เหมือนวิ่งมาจากที่ไกลๆ

“เกิดเรื่อง... เรื่องใหญ่แล้วจ้ะลุงนาย”

“เรื่องอะไร!

“ท้ายเกาะจ้ะ... ท้ายเกาะ...” คนนำสารเว้นวรรคกลืนน้ำลาย “โจรปล้นบ้านท้ายเกาะ ช่วยด้วยจ้ะลุงนาย!

!!!

 

 

 

 

 

 

-----------

 

100%

ตอนนี้ยาวมากต้องตัดไปพาร์ทสามแล้วล่ะ แงงงง T^T

HNY นะคะ ทุกคน เราก้าวข้ามปีใหม่มาอีกรอบแล้ว

เด็กทะเลอายุเยอะจริงๆ 555555 (แลไม่ใช่เรื่องดีนะ ฮือออ)

งวดนี้หายไปนานสามอาทิตย์ได้มั้ง ขออภัยคนอ่านทุกคนเลย

เดือนสุดท้ายของเดือนนี่มันเป็นเดือนปราบเซียน

ไม่รู้ทำไมถึงได้เกิดเหตุเภทภัยไม่เว้นแต่ละวัน ชีวิตยุ่งมากจริงๆ

 

เข้าสู่นิยายมั่งดีกว่า ตอน 23 นี้เป็นตอนที่เขียนยากที่สุดแล้วมั้ง

ค้างกับตอนนี้นานมาก เหมือนเขียนแล้วก็ไม่ได้ดั่งใจ

เป็นซีนอารมณ์ที่ยุ่งเหยิง แอบคิดเลยอ่ะว่าจบเรื่องนี้คงต้องพักแนวนี้

ต้องหลบไปเขียนแนวสบายๆ ฮีลๆ บ้างแล้ว ก่อนจะเป็นบ้า 5555555

ขอบคุณทุกคนที่รอคอยกันนะคะ คิดถึงคอมเม้นต์มากจริงๆ

นี่พยายามจะให้รูปเล่มออกมาให้ทันงานหนังสือคราวหน้า ส่งใจให้เลาด้วย

ฮือออออออออ รัก

 

 

 

 

 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 558 ครั้ง

495 ความคิดเห็น

  1. #13427 Golden23 (@niyay123) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 04:14
    ทำไมเนี่ยยยยยย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 ธันวาคม 2561 / 04:21
    #13427
    0
  2. #13248 PNM_มมม (@panimew04) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 06:49
    บ้านท้ายเกาะก็บ้านนายช่างนี่นาาาา ฮรืออออออ พีคคคคคคคคคคคคคค
    #13248
    0
  3. #13152 luhan7_lulu (@luhan7_lulu) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 20:26
    สมานกันเร็วๆเด้อออ พ่อตาลูกเขยยยย
    #13152
    0
  4. #13116 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 14:15
    นายหัวอย่าทำนายช่างของหนูวววฮรือออ
    #13116
    0
  5. #12949 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 20:18
    ยังไงคนที่เจ็บที่สุดก็คือนายชั่งอ่ะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทะเลเปฌนลูกใคร แล้วยังเข้าใจความสัมพันธ์ของนายชั่งกับทะเลแบบนั้นอีก ต้องจมกับความรู้สึกผิดมานานแค่ไหนอ่ะ แค่นี้ก็เจ็บมากแล้ว
    #12949
    1
    • #12949-1 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 45)
      11 กรกฎาคม 2561 / 20:21
      *ความสัมพันธ์ของนายหัวกับทะเล
      #12949-1
  6. #12650 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 23:16
    ตลกนายหัวที่คาดหวังจะให้นายช่างบอกเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างนายช่างกับทะเล ถามจริง คน(ที่เข้าใจผิดว่าตัวเอง)เป็นชู้จะกล้ามาสารภาพกับคนที่(คิดว่า)เป็นเจ้าของตัวจริงเขาหรอคะ เป็นใครก็น้ำท่วมปากกันทั้งนั้น นายช่างต้องอยู่กับความไม่รู้ ความทุกข์ทรมาน ความบาปที่กัดกินใจ เท่านี้ผู้ชายตัวโตคนนี้ยังเจ็บไม่พออีกหรือ?
    #12650
    0
  7. #12290 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 10:48
    เครียดเลยยยยยย
    #12290
    0
  8. #11730 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 23:43
    คืออะร๊ายยยยย 555+
    #11730
    0
  9. #11678 milkc (@P_PlooY) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 08:22
    ยุ่งเหยิงมาก ;-; เรื่องนี้ไม่จบ มีเรื่องเข้ามาใหม่อีกแล้ว นึกว่าสองปีที่รอจะได้เจอกัน ฮื่อ
    #11678
    0
  10. #11398 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 20:39
    สงสารพี่เม่นเลยยย
    #11398
    0
  11. #10756 Shyn_Away (@sheylanla) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 07:46
    สงสารนายช่าง แต่ก็คิดคำแก้ตัวให้ไม่ออก สู้นะพี่นะ
    #10756
    0
  12. #10683 Yunnill (@14127703) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 13:32
    ทำไมต้องแกล้งพี่เม่นกันด้วย!!!
    #10683
    0
  13. #10337 12554637 (@12554637) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 18:06
    โอ้ยยยสงสารพี่เม่นง่าาาาา ไรท์จ๋าาาาไรท์โปรดเมตตาพี่เม่นด้วยยยพลีสสส
    #10337
    0
  14. #10321 maielf13 (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 01:32
    โอ้นยยยยยยยยอะไรกันเนี่ยมันจะเรื่อเนอะเรื่องแยะไปแล้ววววววแงงงงงง
    #10321
    0
  15. #10266 Faraide (@myohnamfa) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 23:01
    ความวัวยังไม่ทันออกความควายก็เข้ามาแทรกไปอีกกกก โอ้ยยยสงสารนายช่าง ㅠㅠ
    #10266
    0
  16. #9903 Pee Perry (@peeperrymild) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 02:16
    ใจจะขาดแล้ว สงสารนายช่าง ;-;
    #9903
    0
  17. #9777 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 19:39
    ขอบคุณ
    #9777
    0
  18. #9600 nichanannnn (@nichanannnn) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 17:25
    นายช่างยังอยู่ดีใช่ไหม นายหัวน่ากลัวมาก :'(
    #9600
    0
  19. #9417 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 15:41
    พี่เม่นเอ้ยยยย
    #9417
    0
  20. #9272 Manow' Cha (@eunnow) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:44
    พี่เม่นนนนนนนนน
    #9272
    0
  21. #9151 arbyunse (@arbyunse) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 14:35
    โอ้ยๆๆๆเจ็บๆๆๆ
    #9151
    0
  22. #9070 I'm anonymity for you (@baifern-tan) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 03:09
    ทะเล!!!! อยู่ไหนลูกกกกก นายช่างจะตายแล้ววววว ฮืออออออ
    #9070
    0
  23. #8864 kimsoo_overdose (@kimsoo_overdose) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 22:28
    ทะเลยังอยู่ไหม หรือเราโดนเทแล้วววว ฮื่อออออออออออออออออออออ อออ ออออ
    #8864
    0
  24. #8862 ps_pair (@ps_pair) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 15:09
    ไรท์จ๋า รีบมาเน้อ
    #8862
    0
  25. วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 07:21
    รอเน้ออออออ
    #8851
    0