Spin off #เด็กทะเล ll ขวัญเอ๋ยขวัญมา [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 769,353 Views

  • 14,283 Comments

  • 21,003 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7,065

    Overall
    769,353

ตอนที่ 53 : Sea Spec : บทที่ 26 : นายหัวคนใหม่ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1320 ครั้ง
    28 พ.ค. 61

บทที่ 26

นายหัวคนใหม่

 

 

 

 

ข้ามีทางเลือกให้เอ็งสองทาง...

...

ทางแรก...ข้าจะแนะนำเอ็งให้พวกคนงานมันรู้จักในฐานะลูกชาย เอ็งจะสบายเชียวล่ะ คงจะมีไอ้พวกที่มันเกรงใจข้าจนเผื่อแผ่มาเชื่อฟังเอ็งด้วย

ทางที่สองล่ะครับ

เอ็งต้องเข้าไปเป็นคนงานตามขั้นตอนเหมือนคนอื่นๆ เริ่มต้นจากงานระดับล่างสุด ไต่เต้าขึ้นมาให้ได้ ทำให้คนอื่นยอมรับด้วยตัวของเอ็งเอง...

 

ยังจำได้ดีถึงวันแรกที่เขาเหยียบย่างเข้ามา บทสนทนาระหว่างเราพ่อลูกดังก้องอยู่ในความทรงจำ

หนุ่มเมืองกรุงเพิ่งเข้าใจในความหมายของพ่ออย่างถ่องแท้ก็ตอนนี้...ความเป็นลูกชายของนายหัวชาญอาจทำให้คนงานเกรงใจ แต่ทั้งหมดที่ทยากรได้รับ หาใช่ความเคารพยำเกรงอย่างแท้จริงเหมือนที่พ่อเคยได้ เพราะมีชื่อของพ่อคอยเป็นเกราะคุ้มกัน ทุกคนจึงยอมทำตาม หากบารมีโดยเนื้อแท้จากตัวตนของเขาเองนั้น ทยากรพบว่า เขายังไม่สามารถเรียกความเชื่อมั่นจากใครได้

“พวกมึงทำงานประสาอะไรวะ! ของเหี้ยๆ อย่างนี้ก็ปล่อยไปได้หรือ”

หัวหน้าคนงานแผดเสียงลั่น ดำขว้างเข่งไม้ไผ่ลงกับพื้น ต่อหน้าคนแบกหามเป็นสิบๆ คน โชคดีที่เป็นแค่เข่งเปล่า จึงไม่มีอะไรเสียหาย

“กูก็ทำของกูอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร” คู่กรณีอีกฝ่ายตอบกลับ สีหน้าฉุนจัด เอาเรื่องพอกัน

“หน้าด้านแก้ตัวมาได้น้ำขุ่นๆ มึงแหกตาดูนั่น! เห็นไหมว่าเข่งมันก้นรั่วใช้ไม่ได้ แต่มึงก็ยังจะขนลงเรือกัน ทำงานชุ่ยฉิบหายอย่างนี้ ถ้านายหัวอยู่มึงโดนหักเงินไปแล้ว”

“มึงอย่าเสือกมาชี้หน้ากูไอ้ดำ!” คนพูดบันดาลโทสะ ปัดมือหัวหน้าคนงานออก “หนอย...ถือว่านายคอยให้ท้าย ตั้งให้เป็นหัวหน้าแล้วมึงจะใหญ่คับฟ้านักหรือวะ ถุย! ที่นายหัวไม่อยู่นี่ก็เพราะมึงไงล่ะ นายเจ็บตัวก็เพราะมึง...เพราะไอ้พวกสันดานโจร อดีตลูกกระจ๊อกของมึงนั่นไง”

“มึง!!

เจอคำพูดจี้ใจดำกระแทกหน้า คนอารมณ์แรงเป็นทุนเดิมเส้นความอดทนขาดผึ่งอย่างง่ายดาย ดำตรงเข้าประชิดตัว ดวงตาน่ากลัวแทบจะฆ่าคนได้ อีกฝ่ายก็ไม่ได้เกรงกลัวอะไร ทั้งคู่ตัวสูงใหญ่พอกัน ชายฉกรรจ์เรี่ยวแรงเหมือนวัวควาย ผลัดกันกระชากคอเสื้อชุลมุน

นายหัวคนใหม่ของชาญทะเลยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมไทยมุง เขาเห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้น ภาวนาไว้เสียด้วยซ้ำว่าอย่าให้มีเรื่องมีราวใดๆ หากความปรารถนาที่ว่าไม่เป็นผล คนงานของชาญทะเลสองคนแลกหมัดกันเหมือนขึ้นชกในศึกมวยไทย สถานการณ์ ณ ท่าเรือไม่สู้ดีนัก เพียงวันแรกที่เขามาทำงานแทนพ่อ สิ่งที่เกิดต่อหน้าก็ไม่ได้เสริมสร้างกำลังใจให้เสียแล้ว  

“หยุด...” เขาก้าวออกไปร้องสั่ง ในบรรดาคนงานมากมาย ไม่มีใครสักคนออกโรงห้ามทัพ ยืนดูคนตีกันเพราะไม่ใช่เรื่องของตัว “บอกให้หยุด!

คำพูดเขาไม่ต่างอะไรจากลมพัด เสียงหมัดหนักๆ แลกกันหมัดต่อหมัดยังดังเสียกว่า

“หยุดเดี๋ยวนี้!

เมื่อพูดอย่างเดียวไม่เกิดผล คนสวมหัวโขนเป็นเจ้าเป็นนายคนเลยต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง ทยากรตัดสินใจเอาตัวเองเข้าไปในวงสงคราม และก่อนที่ใครจะทันได้ร้องห้าม ลูกชายนายหัวชาญก็คล้ายจะมองเห็นดาวระยิบระยับทั้งที่เป็นกลางวันแสกๆ

โครม!

ร่างสูงโปร่งกระเด็นไปกองข้างเข่งไม้ไผ่ ข้าวของที่กองพะเนินหล่นกระจายลงมาทับตัวซ้ำ หมัดหนักๆ ของใครสักคนประเคนเข้าเสี้ยวหน้า ทยากรถูกลูกหลงเข้าอย่างจัง หนึ่งในสองผู้ก่อวิวาทถึงกับหยุดชะงัก เสียงโหวกเหวกจอแจดังระงม หูได้ยินเสียงผู้หญิงบางคนกรีดร้อง

“เฮ้ยๆ อะไรกันวะนี่ มายืนมุงดูอะไรกัน” ชาติกับหินโผล่เข้ามาในนาทีแห่งความชุลมุน ไอ้หนุ่มตังเกคู่ซี้เดินผ่าวงล้อมตีคู่กันมา ท่าทางเหมือนเพิ่งจะมาทำงาน ไม่รู้เรื่องความบาดหมางใดๆ หากเมื่อมองเห็นภาพตรงหน้าเท่านั้น คนสนิทสนมคุ้นเคยกับคนเจ็บก็แหกปากลั่น “ไอ้ทะเล!

ชาติตาลีตาเหลือกวิ่งมาถึงตัวนายหัวคนใหม่ มันทั้งเตะทั้งกวาดเข่งไม้ไผ่กระเด็นออกไป ก่อนจะยื่นมือมาประคองคนล้มเอาไว้ หินปราดเข้ามาช่วยดึงตัวเขาไว้อีกข้าง เมื่อได้รับการช่วยเหลือถึงสองทาง ทยากรจึงเรียกสติกลับคืน ลุกยืนขึ้นมาได้

“หยุดตีกันได้สักที”

มือขาวเช็ดเลือดที่มุมปาก ถึงขั้นปากแตกเลือดตกยางออกอย่างนี้ อีกประเดี๋ยวรอยช้ำคงขึ้นสี งานนี้ได้แผลโชว์หราอวดประชาชีแน่นอน

“ตาย! ตายห่า ฉิบหายเอ๊ย! งานนี้กูต้องโดนยำตีนตายแน่ๆ” ไอ้หนุ่มตังเกสักยันต์บ่นพึมพำ สีหน้าเป็นกังวลหนัก ปากก็พร่ำแต่คำว่า ตายๆๆ

“ไอ้ดำมันเป็นคนต่อย ไล่มันออกเลยพี่ชาติ” นักมวยมุมแดงตวาด หันมาหากรรมการเหมือนพยายามจะหาพวก

“มึงนั่นแหละไอ้สัตว์!” มุมน้ำเงินเลือดร้อนไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

หัวหน้าคนงานฮึดอัด ทำท่าจะเข้าไปซัดกันอีกรอบ ดีที่ไอ้ชาติคนนี้ยืนหัวโด่กันท่า ก็เลยพอจะเป็นยันต์กันหมากัดกันได้บ้าง งานนี้ไม่รู้หรอกว่าใครถูกใครผิด หมัดใครหรือตีนใครเป็นคนทำเจ้านายได้เลือดขนาดนั้น ทั้งชาติทั้งหินแทบยกตีนก่ายขมับ วันแรกก็ได้เรื่องได้ราวมาปวดกบาลกันเลย

“หยุด! พวกมึงหยุดเลย พอเลยทั้งสองตัว...” คนพูดผลักไหล่พวกมันออกห่างคนละทาง “นายหัวไม่อยู่แค่เดี๋ยวเดียวกัดกันเหมือนหมา!

ปกติก็เคยเป็นแต่ฝ่ายยุให้รำตำให้แตกกันไปข้าง แต่เพราะสถานการณ์มันบังคับเลยต้องผันตัวมาเป็นคนห้ามทัพอย่างเสียไม่ได้ ชาติหันกลับมามองอาการลูกชายนายหัว เห็นมันสะบัดหน้า รอยเลือดที่มุมปากยังไหลซึมออกมา ดูท่าไอ้คนต่อยแม่งจะไม่ยั้งแรงเอาไว้เลย

“พวกมึงดู! ดูนี่...มึงทะเลาะกันจนลูกนายหน้าตาแหก ปากแตกไปแล้วโว้ย ไอ้พวกเหี้ย! กูอยากจะรู้นักว่าถ้านายหัวฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นเรื่องเมื่อกี้เข้า หัวพวกมึงจะยังอยู่บนตัวได้อยู่ไหม”

ตอนนายหัวชาญอยู่ พี่ชาติคนนี้ทำหน้าที่เป็นมือขวา เอ้อ...มือซ้ายก็ได้วะ (มือขวานั่นให้พี่เม่นมันไป) แต่เมื่อสถานการณ์ตอนนี้นายไม่อยู่ คนผันตัวมาเป็นผู้พิทักษ์ลูกชายของนายเลยต้องด่ายับ กระแทกคำหยาบใส่ไม่มียั้ง ขี้ข้าที่ดีต้องเอาตัวมาเป็นโล่ป้องกัน ถึงวันนี้จะเป็นให้ไม่ทัน ไอ้ทะเลมันเจ็บตัวไปแล้ว แต่อย่างน้อยได้ด่าโคตรแม่คนที่มันบังอาจมาสร้างเรื่องก็สะใจดี

“เอาล่ะ...เลิกทะเลาะกัน” ทยากรโบกมือห้าม เขาถอนหายใจยาวให้กับเสียงซุบซิบฟังไม่ได้ศัพท์รอบทิศทาง ตกเป็นขี้ปากชาวบ้านอีกตามเคย

“พวกมันตีกันอย่างนี้ จะเอาไงดีล่ะ ไอ้...เอ้ย! ไม่ได้สิวะ” ชาติหุบปากฉับ อย่างน้อยก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร

ต่อหน้าคนงานมากมาย จะจิกหัวเรียกเจ้านายคนใหม่ ไอ้ๆ อีๆ ไม่ได้ ขืนเขาเอาความเคยชินปากมาเรียก คนทั้งท่าเรือคงเชื่อฟังคำสั่งมันไม่เต็มร้อย

“จะให้ลงโทษยังไงดีนายหัว” หินปราดเข้ามาช่วยกู้สถานการณ์ และนั่นทำให้ชาติผ่อนลมหายใจโล่งอกออกมาได้

หนุ่มเมืองกรุงยืนงงกับสรรพนามเรียกตัวเขาที่เปลี่ยนไป หันมองคนสนิททั้งสอง เห็นท่าทีจริงจังก็รู้ได้ว่าทั้งคู่คงตั้งใจ คำเรียกขานเหมือนคำที่เคยเรียกพ่อ แสดงทั้งความเคารพ ให้เกียรติ รวมถึงการยกให้อยู่เหนือตน ความพยายามของชาติและหินคือการทำให้คนอื่นๆ เห็นเขาเป็นเจ้านาย ปฏิบัติกับเขาเหมือนที่เคยทำต่อนายหัวชาญ

“ช่างเถอะ เรื่องมันเท่ามดอย่าทำให้เป็นเรื่องช้าง” ทยากรบอกปัด หันหน้าไปพูดกับคนเลือดร้อน “เข่งนั่นมันเสียก็ทิ้งไป เอาใบใหม่มาใช้แทน เรื่องแค่นี้พูดกันดีๆ ก็ได้ โตๆ กันแล้ว ใช้อารมณ์ตีกันไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา”

ดำมองมา สีหน้าเป็นกังวล แววตาของหัวหน้าคนงานยามหันไปมองคู่อาฆาตยังคุกรุ่น หากเมื่อเบนสายตามาที่เขา ความแข็งกร้าวคล้ายจะยอมอ่อนลงให้

“เห็นแก่...นายหัว...” ถึงจะหยุดชะงักไปสักหน่อย แต่ในที่สุดหัวหน้าคนงานก็เรียกขานด้วยคำนั้น “นายหัวไม่เอาเรื่อง ครั้งนี้กูจะปล่อยมึงไป”

ร่างกำยำชี้หน้า ก่อนจะปลีกตัวออกมา เดินไปเก็บเข่งไม้ไผ่เจ้าปัญหานั่นไปทิ้งเสียเอง ทยากรมองตามการกระทำนั้น ยิ้มบางทั้งที่มุมปากเริ่มตึง อย่างน้อยการมีใครสักคนเชื่อเขา ทำตามทุกคำที่เขาพูดไป นั่นก็ทำให้ใจพองฟูมากแล้วในตอนนี้

“หมดเรื่องแล้ว ทุกคนกลับไปทำงาน”

ในคำสั่งใช้คำว่า ทุกคนแต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าบางคน หรืออาจจะหลายคน ทำทีเดินตามคนอื่นไปอย่างนั้น คนเหล่านั้นยังไม่ได้ให้ใจกับเขาเต็มร้อย ยกตัวอย่างเช่นคู่กรณีของดำ ผู้ชายคนนั้นหันมามองเขา ทยากรตีความนัยจากดวงตาแข็งกร้าว อย่างน้อยเขาก็ยังไม่ได้ความเคารพจากคนคนนั้น

หนุ่มเมืองกรุงผ่อนลมหายใจยาว มองดูท่าเรือของพ่อ โยนอาการใจฝ่อทิ้งไปกับสายน้ำ

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องรักษามันไว้ ทำทุกทางเพื่อประคับประคองให้อยู่รอดได้

หากชาญทะเลเปรียบเหมือนเรือลำใหญ่ ตอนนี้คงเป็นช่วงที่มันเข้าสู่มรสุมลูกยักษ์ เรือทั้งลำเจอพายุหนัก โอนเอนสั่นไหว ลูกเรือทั้งหมดบอบช้ำทั้งกายใจ เขาไม่เก่งเท่าพ่อ ไม่มีประสบการณ์มากพอ ทำให้คนงานทั้งหมดวางใจเต็มร้อยไม่ได้ ถึงอย่างนั้นก็ยังคงทำงานเต็มกำลังต่อไป

เพื่อพ่อ...จะยอมแพ้ไม่ได้!

ทยากรก็แค่รู้สึกว่า หากชาญทะเลล่มสลาย ลมหายใจของนายหัวชาญอาจหลุดลอยไปเช่นกัน...

 

 

 


                                               

ร่างสูงใหญ่เดินจ้ำอ้าว สองเท้าก้าวยาวๆ เดินเร็วเหมือนจะไล่ควาย ชายหาดที่เขาย่ำจนชินฝีเท้า หากวันนี้กลับรู้สึกว่าระยะทางช่างไกลนัก กว่าจะมาถึงที่หมาย นายช่างใหญ่ก็หัวเสียหนักกว่าเก่า สองตาของเขามองเห็นแล้วว่าไอ้พวกนั้นตั้งวงกินข้าวกันอยู่ตรงโต๊ะตัวเก่า บรรยากาศไม่ได้เงียบเหงา คงเพราะมีเจ้าพวกแก๊งเด็กทโมน กลับจากโรงเรียนก็เสนอหน้ามาร่วมวงสนทนา

คนเพิ่งรู้ข่าวจากชาวบ้านเขาเมื่อครู่ไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ ร่างสูงใหญ่เดินมาหยุดยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง มือหนาคว้าปลายคางของคนที่นั่งหันหลังให้ บังคับให้มันหันหน้ากลับมา

“นายช่าง”

คนนั่งกินข้าวอยู่ดีๆ ถึงกับอุทาน

“ใครสั่งใครสอนให้มึงเอาตัวเข้าไปยุ่งเวลาหมามันกัดกัน!” คนเพิ่งกลับจากกิจธุระเดือดจนหัวแทบไหม้

นายช่างใหญ่เพิ่งกลับจากตลาดสดกลางเกาะ เขาไปเจรจากับลูกค้า พยายามรับรองเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าชาญทะเลจะยังสามารถยืดหยัดอยู่ได้ เมื่อไม่มีหัวเรือใหญ่ ทุกอย่างก็ล้วนเทน้ำหนักมาที่เขา คนเป็นมือขวาของนายหัวเคยชินเสียแล้วกับการวิ่งรอกงาน จะหนักหนาเท่าไหร่เขาไม่เคยหวั่น เพียงแต่ไม่คิดไม่ฝันว่าเพียงวันแรกเท่านั้น เรื่องก็มาเกิดกับมัน...คนที่เขาไม่ปรารถนาให้ต้องเจ็บช้ำใดๆ อีกเลย

“รู้เรื่องจากใครล่ะครับ”

“เขาพูดกันทั้งนั้น!” คนตัวใหญ่ยังอยู่ในโหมดเกรี้ยวกราดเสียงดัง

ทันทีที่เขากลับมา เสียงนินทาเล่าลือกันให้สนุกปากก็ลอยมาเข้าหู คนตัวใหญ่มองรอยช้ำบนหน้าของไอ้เด็กนั่น ยิ่งเห็นมันกระตุกยิ้มไม่เป็นเดือดเป็นร้อน เขายิ่งโมโห

“เวลาคนมันเลือดขึ้นหน้า ไอ้พวกนั้นมันไม่สนหรอกนะว่ามึงเป็นลูกเต้าเหล่าใคร อยู่ดีไม่ว่าดี เอาหน้าไปรับหมัดชาวบ้านเขาได้ อยู่ให้ห่างจากเรื่องเจ็บตัวทำเป็นไหม! หรือจะต้องมัดมึงไว้ถึงจะหยุดหาเรื่องหาราว”

“สวดยาวขนาดนี้ ก็จะงงนิดหน่อยล่ะมึงเอ๊ยว่านี่ผัวหรือว่าพ่อ”

บรรยากาศเมฆทะมึนเหมือนถูกเบรกเอี๊ยดด้วยบุคคลผีเจาะปาก ไอ้ชาติหน้าตาระรื่น เหมือนกำลังดูละครน้ำเน่าพ่อแง่แม่งอนยังไงยังงั้น ลืมตัวเสียสนิทว่ากำลังยื่นหน้าไปหารังแตน

“หุบปาก! มึงน่ะตัวดี อยู่ด้วยกันประสาอะไรถึงปล่อยให้มันเจ็บตัว”

“อ้าว...” ไอ้ชาติอ้าปากหวอ ถูกหวยเบอร์ตองเข้าอย่างจัง แตนตัวเขื่องเหมือนจะเบนเป้าหมาย หันมาต่อยเขาแทนเสียแล้ว

“ก่อนจะไปกูสั่งแล้วสั่งอีกให้ดูมันดีๆ นี่อะไร...ผ่านไปยังไม่ทันข้ามวัน เกิดเรื่องจนได้!

คนโดนด่าเกาหัวยิก

ก็ใครมันจะไปห้ามได้ล่ะวะ!

เรื่องมันเกิดรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน แล้วไอ้คนที่ฝากดูแลเนี่ย นิสัยชอบหาเรื่องใส่ตัวก็ไม่ได้จางหายตามกาลเวลา แต่ก่อนแม่งเป็นยังไง ตอนนี้ก็เหมือนเดิมไม่มีแตกต่าง หากจะให้พูดกันตรงๆ ไอ้นิสัยชอบสะ...เอ๊ย! ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเนี่ย ไอ้คุณหนูเทวดานี่คงไม่ต่างจากเขาสักกี่มากน้อย

“พอแล้วน่า โกรธอะไรนักหนา เรื่องแค่นี้เอง” ต้นเหตุแห่งความเดือดดาลของนายช่างยิ้มน้อยๆ ไม่สะเทือนกับการโดนด่า “นั่งลงก่อนครับ ใจเย็นๆ” ว่าแล้วก็ดึงแขนคนตัวใหญ่ให้นั่งลงด้วยกัน

ไอ้ชาติมองภาพเหล่านั้นแล้วอยากดื่มคาราวะสักสามไห เหมือนกองไฟกองใหญ่ลุกโชนอยู่ดีๆ ก็เจอน้ำเย็นเข้าสาดซัด ยิ่งไอ้ทะเลขยับตัวเหลือพื้นที่นั่งข้างตัวไว้ให้ จากสัตว์ป่าดุร้ายเป็นก็กลายร่างเป็นหมายักษ์ตัวเขื่อง เชื่องราวกับหมาประกวดไปเสียได้

“กินอะไรมาหรือยัง” คนถามยื่นแก้วน้ำของตัวเองส่งให้ คนรับก็รับเอาไปแต่โดยดี

“กินแล้ว ลูกค้าเขาชวนกิน”

ประโยคหลังนั่นก็ไม่รู้จะพูดออกไปทำไม ไม่จำเป็นต้องขยายความเลยก็ได้ แต่คนพูดก็เพียงแค่อยากให้รู้ว่า เขาไม่ได้เถรไถลออกนอกลู่นอกทางไปไหนเลย

“ดีแล้วที่ไม่หิ้วท้องกลับมากินนี่”

มรสุมสูงสองเมตรสงบลงจนกลายเป็นคลื่นลมธรรมดา อารมณ์กรุ่นของไททั่นถูกปราบลงราบคาบ สรุปว่าพายุที่เกือบจะพัดเข้าถล่มชายฝั่งเมื่อกี้ อ่อนกำลังกลายเป็นผืนน้ำนิ่งๆ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน ไอ้พี่เม่นนั่งลงแต่โดยดี ที่นั่งหรือก็ออกจะเหลือเฟือ แต่สิ่งที่นายช่างใหญ่แห่งชาญทะเลกำลังทำ คือการนั่งเบียดนายหัวคนใหม่ ตัวติดกันเหมือนแฝดคนละฝา กระทั่งไอ้ทะเลหันไปยิ้มให้ บรรยากาศก็หวานเย็นเป็นสีพาสเทลไปเลย

“นอกจากเอาตัวไปรับหมัดเขามานี่ วันนี้ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม” คนตัวใหญ่เอ่ยถาม แตะข้อนิ้วไล้รอยช้ำให้ราวกับจะปลอบประโลม ทยากรยิ้มรับกับความอ่อนโยนนั้น บรรยากาศหวานเย็นเป็นสีพาสเทล จนคนนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างไอ้ชาติต้องหันหน้าหนี ด้วยกลัวจะเลี่ยนจนกระเดือกข้าวไม่ลง

“ไม่มีแล้วครับ”

เป็นการโกหกหน้าซื่อตาใส โปรยยิ้มให้เหมือนไม่มีอะไรในใจทั้งนั้น

ทยากรถอนหายใจยาว ครุ่นคิดถึงการทำงานตลอดทั้งวัน ยามบ่ายแก่ๆ ที่คนงานส่วนหนึ่งพากันแอบอู้จับกลุ่มนั่งพัก เขาเดินไปกับชาติและหิน ได้ยินคำพูดทิ่มแทงหลายต่อหลายครั้ง

จะไปรอดเร้อ เด็กไม่ประสีประสาอย่างนั้น

อย่างน้อยก็ลูกชายนายหัวนะพี่

ถึงงั้นก็เถอะ มันจะไปรอดสักกี่น้ำ ลูกมันก็ส่วนลูก พ่อก็ส่วนพ่อ...ถึงจะเป็นลูกนายหัว ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเก่งเหมือนนายหัวนี่วะ เกิดลูกไม้มันหล่นไกลต้น พวกเราก็เหมือนรอวันอดตาย กูว่าจะลาออกไปหางานกับเถ้าแก่เจ้าใหม่ดีกว่าล่ะมั้ง

คำพูดพวกนั้น...หนุ่มเมืองกรุงได้แต่รับฟัง ทั้งเจ็บปวดและเจ็บใจ

“จริงหรือไอ้ชาติ”

คนถูกเรียกหยุดเคี้ยวข้าว...

ชาติเงยหน้ามองไอ้สองคนที่ดูสร้างปัญหาให้เขาเสียเหลือเกิน มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกาหัวแกรกๆ ประสาทจะแดกอยู่รอมร่อ คนตกอยู่ในสถานะเป็นกันชนให้ทุกสิ่งถอนหายใจ ไหนจะสายตาคาดคั้นจากไอ้ยักษ์ตัวใหญ่ แถมลูกชายนายหัวชาญก็ยังจ้องมาตาเขม็ง รังสีกดดันทิ่มแทงจนคนปากไวจำต้องรู้งาน

เออ กูรู้แล้ว!

เรื่องน่ะถึงจะเจอมาเยอะแยะ แต่ก็ต้องร่วมด้วยช่วยตอแหลให้มึงใช่ไหมล่ะ

“ก็...ก็เรียบร้อยดีทุกอย่างนั่นแหละพี่ จะมีเรื่องมีราวอะไรอีกล่ะ”

ทยากรถอนหายใจให้การรับมุกของไอ้ชาติ อย่างน้อยก็ยังมีชาติและหินคอยเป็นมือเป็นเท้าให้ เขาถึงได้ยังพอยืนไหว ท่ามกลางงานหนักและความไม่เคยต้องรับผิดชอบชีวิตคนอื่นมากมายขนาดนี้ ขณะที่คนตั้งคำถามพยักหน้าเบาใจ คนตัวใหญ่มองจานข้าวของคนต่างถิ่น เห็นว่าพร่องไปเยอะและมันทำท่าหยุดกินมาสักพักแล้ว จึงเอ่ยปาก

“กินเสร็จหรือยัง กลับบ้านไปพักไหม”

ทยากรพยักหน้า อันที่จริงเขาให้เด็กๆ ตักข้าวมานิดเดียว และก็เป็นนิดเดียวที่ไม่สามารถกินหมดเสียด้วยซ้ำ ชายหนุ่มพิจารณาสภาพตัวเองแล้วว่า อยู่ต่อก็กินอะไรไม่ลง เขาเจ็บปากจนพาลจะตึงไปทั้งเสี้ยวหน้า กลับบ้านไปพักตามที่นายช่างบอกคงดีกว่า ได้กินยาแล้วเข้านอน ตื่นมาอีกทีคงดีกว่านี้

“งั้นก็ไป” นายช่างใหญ่ลุกขึ้นก่อน “ไอ้ชาติ ไอ้หิน พวกมึงแดกข้าวกันเสร็จแล้วก็กลับบ้านกลับช่องไป ไปส่งไอ้พวกเด็กๆ มันด้วย”

“เออ รู้แล้วน่า จะไปกกไปกอดกันที่ไหนก็ไปเถอะไป๊”

ไม่พูดเปล่าโบกมือไล่เข้าให้เสียอีก ไอ้ชาติทำหน้าเหม็นเบื่อ เอือมในความลำเอียง เอียงแล้วเอียงเล่า เอียงจนเรือจะคว่ำ ไม่ต้องย้ำมากก็ได้ว่า ไอ้คนนั้นน่ะคนสำคัญ ส่วนพวกเขา...ถึงรู้จักกันมาก่อนมัน แต่ดันเป็นได้แค่ลูกกระจ๊อก คอยรองมือรองตีน

“ไปเถอะพี่เม่น เด็กๆ มันก็โตหมดแล้ว ไม่ต้องดูต้องแลอะไรกันมากเหมือนแต่ก่อนแล้วล่ะ” หินเอ่ยสำทับ ไอ้เจ้าสามแสบได้ยินก็พยักหน้ายืนยัน พวกมันเป็นเด็กม.ปลายกันหมดแล้ว โตพอจะดูแลตัวเองกันได้หมดแล้ว เหลือเพียงพวกผู้ใหญ่ต้องวางใจ ปล่อยให้จัดการชีวิตตัวเองได้เต็มที่แล้วเท่านั้น

สมาชิกวงกับข้าวมื้อเย็นมองตามหลังคนสองคนจนลับตาไป ผู้ใหญ่สองและเด็กอีกสามกินข้าวกันต่อ ระหว่างนั้นก็จิกกัดหยอกล้อกันไปตามประสา เป็นความคุ้นชินในการปฏิบัติตนต่อกัน ทว่าความเหมือนเดิมนั้น มีความต่างมากมายแทรกซึมทุกอณู

คนพูดน้อยอย่างหินหันไปมองที่นั่งซึ่งถูกเว้นว่าง บรรยากาศการรวมตัวกินข้าวเย็นในวันนี้ แม้ว่าคนร่วมโต๊ะจะเยอะอย่างไร ก็เหมือนขาดอะไรไปอยู่วันยันค่ำ เพราะที่หัวโต๊ะไม่มีประธานในพิธีนั่งเป็นหลักประกัน ขาดนายหัวชาญไปสักคน ไม่มีใครอุ่นใจเต็มร้อยเหมือนในวันวาน

“สงสารพี่เลจังเลยจ้ะพี่ชาติ คงเหนื่อยแย่เลย” ไอ้มืดวางช้อนสังกะสีลงจาน หลังจากข้าวทุกเม็ดถูกกวาดเรียบลงกระเพาะ

คู่สนทนาของเจ้าเด็กดำได้ฟังก็ถอนหายใจ

“ทำยังไงได้ล่ะวะ มันอยากเกิดมาเป็นลูกนายหัวนี่...”

ชาติวางช้อนตามไอ้เด็กดำ นี่อาจจะเป็นวันประวัติศาสตร์ของวงการอาหารเย็นริมทะเล ปกติไอ้หนุ่มตังเกทั้งหลาย ใช้แรงงานมาทั้งวัน มีหรือจะปล่อยให้ของกินเหลือทิ้งต่อหน้าต่อตา หากวันนี้ทุกคนนั่งมองจานกับข้าวราวกับน้ำย่อยในกระเพาะบกพร่องต่อหน้าที่

ต่อให้เขาจะโง่เง่าหรือเอาแต่คิดเรื่องชั่วๆ ในหัวสักแค่ไหน หากเหตุผลของการเอาตัวเองมาอยู่ที่นี่ของคนต่างถิ่นไม่ได้ยากเกินที่ใครจะมองออก

“ไอ้ทะเลมันเป็นคนดี มันก็เลยต้องเหนื่อยยังงี้ไง”

ถ้ามันไม่ยอมเหนื่อย พวกเขานี่แหละที่จะอดตาย

“ปกติพี่ชาติต้องคอยด่า คอยหมั่นไส้พวกฉันเวลาชื่นชมพี่เลไม่ใช่เหรอจ๊ะ ไหงคราวนี้มาชมเอาๆ”

“เฮ้อออ...ถึงขนาดนี้แล้ว กูจะหน้าด้านขุดอะไรมาด่ามันได้อีกล่ะวะ!” ว่าแล้วคนถูกขัดคอก็เขกกะโหลกเด็กพูดมากไปสองหน “พวกมึงคิดดูสิว่าคนอย่างไอ้ทะเลมันจำเป็นต้องมาเหนื่อยแบบนี้ไหม ตัวมันเองน่ะอยู่เฉยๆ ก็คงมีเงินใช้สบายทั้งชาติ ไหนจะนังคุณหญิงแม่ของมันอีก ใครๆ เขาก็พูดกันว่ารวยล้นฟ้า รวยตายห่าตายโหง บ้านก็ใหญ่โตยังกะวัง แล้วดูสิ...ลูกพี่พวกมึงมันเลือกอะไร มันเลือกมาอยู่ร้อนๆ เลือกมาทำงานหนักๆ โง่ฉิบหาย! เป็นกูหน่อยไม่ได้ รวยขนาดนั้นพ่อจะนั่งแดกนอนแดกทั้งวัน เปิดพัดลมสิบตัวเอาให้แม่งเย็นฉ่ำ สั่งหูฉลามมาแดกทุกมื้อ...”

“ตอนพี่เลอยู่กรุงเทพฯ กินหูฉลามเหรอจ๊ะพี่ชาติ”

“กูจะไปรู้เรอะไอ้เด็กเวร!แม่งก็ถามมาได้... “ที่รู้ๆ ตอนนี้ คนมีอันจะกินอย่างมันกลับต้องมานั่งแดกกับข้าวสั่วๆ กับกูกับพวกมึงอยู่นี่”

ทั้งที่จะไม่สนใจ เอาตัวเองรอด เอาตัวเองสบายไปคนเดียวก็ยังได้

“...”

“ดีกว่านี้ก็เทวดาแล้วล่ะวะไอ้เหี้ยเอ๊ย...”

 

 

 

 

 

ทยากรมองกองเอกสารในห้องทำงานของพ่อ กระดาษกองพะเนินไม่รู้อะไรเป็นอะไร มากมายเสียจนต้องถอนหายใจออกมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง ครั้งหนึ่งเขาเคยแอบค่อนขอดนายหัวชาญว่าจะรักงานอะไรปานนั้น ตื่นเช้ามาก็จะเห็นภาพเดิมซ้ำๆ ไม่มีวันใดที่พ่อไม่จมอยู่กับพวกมัน ต่อเมื่อได้มาเผชิญหน้าในจุดที่พ่อยืนอยู่เสมอมา ทยากรจึงค้นพบว่า การเป็นนายหัวของท่าเรือใหญ่แบกรับภาระมากมายกว่าที่เขาจะคิดฝัน

หนุ่มกรุงเทพฯ หยิบกระดาษปึกหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้

ถ้าไม่เริ่มลงมือทำก็ไม่มีทางมองเห็นจุดสิ้นสุด...

ทุกอย่างจึงต้องมีจุดเริ่มต้นเสมอ ไม่ว่าจะเป็นงานประเภทไหน ไม่มีใครเกิดจากท้องแม่ก็สามารถทำทุกอย่างได้ กว่านายหัวชาญจะขึ้นมาถึงจุดนี้ต้องใช้ความพยายามสักเท่าไหร่ คนสุขสบายมาทั้งชีวิตอย่างเขา ได้มีโอกาสลิ้มรสความเหนื่อยเสียบ้าง ถือว่าเกิดมาไม่เสียชื่อลูกผู้ชาย

ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาปล่อยเวลาให้หมดไปกับกองเอกสาร ไม่ลุกจากเก้าอี้เลยนับตั้งแต่บ่ายคล้อยจวบจนเข้าใกล้ยามเย็น กระทั่งเสียงกรุ๊งกริ๊งของโมบายเปลือกหอยกระทบกัน คนจมกับงานทั้งวันจึงค่อยเงยหน้าขึ้นมามอง

ร่างท้วมของชายสูงวัยปรากฏขึ้นต่อหน้า เป็นคนที่ทยากรไม่คิดไม่ฝันว่าจะมาพบเขาถึงนี่ได้

“ลุงอิน” เจ้าของบ้านอุทานอย่างตกใจ “มีอะไรหรือเปล่าครับลุง”

หนุ่มต่างถิ่นวางทุกงานในมือ กุลีกุจอจะลุกยืนต้อนรับ หากคุณลุงใจดี มีน้ำใจกับเขาเสมอรีบโบกมือห้าม

“อย่าลำบากเลยวะ ข้าแค่จะมาลา...”

ทยากรมองอีกฝ่ายตาค้าง

“ลา! ลาไปไหนครับลุง” เสียงของเขาดังขึ้นด้วยความตกใจ หากยังไม่เท่าก้อนเนื้อในอกข้างซ้าย มันกระเด้งกระดอนอยู่ในอกรุนแรง เป็นปฏิกิริยายามหวาดกลัวและสูญเสียความมั่นใจ

“ข้ามาลา...จะเลิกทำงานให้ชาญทะเล”

“ทำไมล่ะครับ! ใครทำให้ลุงไม่พอใจอะไรเปล่า หรือ...หรือเป็นเรื่องเงิน ถ้าอย่างนั้นผมจะเพิ่มค่าแรงให้...”

“มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องเงินๆ ทองๆ หรอกไอ้หนุ่ม”

ชายชราส่ายหน้าพร้อมส่งยิ้มมาให้ ในสายตาผู้ใหญ่ อดเอ็นดูและสงสารอาการตื่นตระหนกของเด็กมันไม่ได้ หากอายุไม่ปาเข้าไปปูนนี้ สภาพร่างกายยังดี และหัวใจมีไฟในการทำงานมากกว่านี้อีกสักหน่อย ลุงอินคงไม่มีวันทิ้งนายหัวคนใหม่คนนี้ไป

“ทะเลเอ๊ย เข้าใจข้าเถอะ” มือเหี่ยวย่นเอื้อมมาวางลงบนไหล่ “ข้ามันแก่แล้ว เลยวัยเกษียณมาก็ตั้งหลายปี ที่ยังทำงานอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะเกรงใจพ่อเอ็งเท่านั้น”

เพราะมีนายหัวชาญ แม้สังขารไม่ไหวแต่เมื่อมีศูนย์รวมจิตใจคือคนคนนั้น ลุงอินจึงยินดียอมทำงานต่อไปจนกว่าจะตายจากกัน

สำหรับคนที่อยู่เคียงข้างนายหัวชาญมานานไม่แพ้ใคร ชายสูงวัยทั้งเคารพและนับถือหัวใจผู้ชายคนนั้น ไม่สนฐานะ เงินทอง ไม่เคยมองว่าอายุใครจะมากน้อยไปกว่ากัน ชายชรายินดียกมือไหว้อีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ ไหว้ด้วยความสำนึกรู้บุญคุณกัน คนทั้งเกาะนี้ ไม่มีครัวเรือนใดอยู่มาได้โดยไม่ได้รับการช่วยเหลือจากนายใหญ่แห่งชาญทะเล

“นายหัวแกยังไม่แก่เท่าข้า แต่วันนี้ได้นอนพักในโรงพยาบาล หายเหนื่อยไปแล้ว ข้าเองก็ถึงเวลาที่ต้องหยุดพักให้ลูกให้หลานมันส่งเสียเลี้ยงดูเสียที”

ทยากรมองท่าทางจริงจังของอีกฝ่าย นัยน์ตาของลุงอินเวลาพูดถึงนายหัวชาญ มีทั้งความรัก ความศรัทธาเต็มเปี่ยมไปทั้งใจ เมื่อวันนี้ไม่มีพ่อ ลุงอินจึงไม่อาจเรียกไฟแห่งการทำงานกลับมาได้ คนทำงานเมื่อขาดผู้นำที่นับถือ เรี่ยวแรงก็พลอยหดหาย เมื่อใจมันหมด ความกระตือรือร้นมันสูญสลายด้วยเช่นกัน

นายหัวคนใหม่รับฟังอย่างเข้าใจ...

เขาเข้าใจ...แต่ไม่อาจทำใจได้อยู่ดี

“แล้วลุงจะทำยังไงต่อไปครับ”

คนเรามันต้องกินต้องใช้ ลุงอินไม่มีลูก เท่าที่เขาทราบ ชายแก่มีภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก อยู่ด้วยกันตามลำพังสองผัวเมีย หากออกจากงานแล้วน่าเป็นห่วงเหลือเกินว่าจะอยู่อย่างไร

“ข้ามีหลานอยู่ที่เมืองจันท์[1] มันชวนข้ากับเมียไปอยู่ด้วยเสียตั้งนานแล้ว”

ไม่ใช่แค่ออกจากงานธรรมดา แต่เป็นการโยกย้ายไปอยู่ในที่ห่างไกลกันมาก เจ้าบ้านใจหาย มองหน้าชายสูงวัย สุดปัญญาจะรั้งไว้ รู้ว่าอย่างไรใจลุงอินคงไม่มีวันเปลี่ยน “มันว่าให้ไปช่วยเลี้ยงหลาน เด็กผู้ชายสามคนซนยังกะลิง มันกับเมียเลี้ยงกันไม่ไหว”

การได้อยู่กับครอบครัวในบั้นปลายของชีวิต คงเป็นความสุขที่สุดสำหรับคนเรา นึกภาพลุงอินกับภรรยาเป็นคุณปู่คุณย่า คอยเดินตามหลานเล็กๆ หยอกล้ออุ้มชู หัวเราะกับเด็กๆ ทั้งวัน เท่านั้นทยากรก็ไม่อาจหาเหตุผลใดมาเหนี่ยวรั้งคนตรงหน้าไว้ได้

“เข้าใจแล้วครับ” ชายหนุ่มยิ้มรับ หากใจเขาวูบโหวงอย่างที่สุด “ผมขอให้ลุงกับคุณป้าโชคดี”

แม้จะอยู่กันไกลคนละภูมิภาค แต่อย่างน้อยจันทบุรีก็มีทะเลเหมือนกัน คนอยู่กับน้ำมาทั้งชีวิตอย่างลุงอินคงไม่ลำบากในการปรับตัวมากนัก

“ขอบใจนะ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเอ็งต้องเข้าใจ”

ชายชรามองหน้าลูกชายของคนที่เขาเคารพ ชายหนุ่มตรงหน้าคือเด็กต่างถิ่น ใครๆ ก็ว่าไม่มีหัวนอนปลายเท้า เมื่อสองปีก่อนเขาไม่รู้สถานะของมัน กระทั่งเมื่อความจริงปรากฏ ชายชรากลับค้นพบว่า ในความประหลาดใจคือความยินดีอย่างท่วมท้น ดีใจกับนายหัวที่ได้เป็นพ่อคน ดีใจที่เจ้านายของเขามีเด็กดีๆ อย่างมันเป็นลูกชาย

“ถ้าอย่างนั้นข้าลาล่ะ ขอให้เอ็งโชคดีเหมือนกันนะ...ทะเล”

งานที่ท่าเรือนี่หนักหนา ยิ่งมองหน้าเด็กหนุ่มนิสัยดีอย่างมัน หัวใจของชายชรายิ่งพลอยห่วงใย แต่ที่สุดแล้ว คนเราก็ย่อมต้องเลือกความต้องการของตัวเองมาก่อนสิ่งอื่นใด ลุงอินมองหน้านายหัวคนใหม่ครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไป

“เดี๋ยวครับลุง!

เพียงเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงของคนเบื้องหลังก็ร้องเรียกไว้ เมื่อคนถูกเรียกหันหลังกลับมาก็พบว่า มีซองหนาๆ ซองหนึ่งถูกยื่นมาให้

ทยากรเปิดตู้เซฟอย่างว่องไว คว้าเงินสดปึกใหญ่ ยัดใส่ซองให้ ไม่ได้นับจำนวนเลย

“ก่อนจะไป ช่วยรับเงินเดือนเดือนสุดท้ายไปด้วยครับ” คนพูดยิ้มบาง ยื่นมือค้างไว้ รอจนกว่าคนเก่าคนแก่ของชาญทะเลจะมารับ

“ข้ารับไว้ไม่ได้” อีกฝ่ายนิ่วหน้า “มันเยอะเกินไป”

เกินเงินค่าแรงของเขาไปมากโข ชาญทะเลตอนนี้ยิ่งมีปัญหา เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญ เสี่ยงต่อการล้มครืนลงเสียด้วยซ้ำ จะให้คนทิ้งไปอย่างเขาเอาเงินมันมาอีกอย่างนั้นหรือ

“รับไว้นะครับลุง ผมเชื่อว่าถ้าพ่ออยู่ตรงนี้ เป็นคนที่ลุงเข้ามาลา เงินในซองอาจจะหนากว่าที่ผมให้เสียอีก”

ทยากรเดินเข้าหา ยัดซองหนาๆ นั้นใส่มือเหี่ยวย่น

ก็มือคู่นี้แหละที่อยู่เคียงข้างพ่อมาเนิ่นนาน จับแหจับอวนมาด้วยกันกับนายหัวชาญไม่รู้ตั้งเท่าไหร่

“ผมรู้จักลุงได้ไม่เท่าไหร่ แต่ผมก็รู้ สำหรับพ่อ...ลุงไม่ใช่แค่ลูกน้อง ไม่ใช่แค่คนงาน แต่เป็นทั้งคนสนิท เป็นที่ปรึกษา  พ่อเห็นลุงเป็นเพื่อน เป็นครอบครัว ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน” นับตั้งแต่รู้จักกันมาได้ ไม่มีครั้งไหนที่ชายชราไม่หยิบยื่นน้ำใจ ทยากรประทับใจในไมตรีจากลุงอินเสมอมา “ผมเองก็เหมือนกัน...ลุงอินที่ผมรู้จัก เป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่ที่น่านับถือ”

“...”

“กลับมานะครับลุง ถ้าไปอยู่ที่อื่นแล้วมีปัญหา ถ้าอยู่ที่ไหนแล้วไม่สุขใจเหมือนที่นี่ก็ขอให้กลับมา ชาญทะเลของเรายินดีต้อนรับอยู่เสมอ”

คนพูด พูดเรียบเรื่อยไม่ติดขัด เพราะทุกคำนั้นออกมาจากใจ หากคนฟังแทบน้ำตานองหน้า ตื้นตันจนไม่รู้จะทำอย่างไร

“ขอบใจนะไอ้หนุ่ม ขอบใจเอ็งมาก” สุดท้ายลุงอินก็ทำได้แค่กุมมือนายหัวคนใหม่ “นายหัวชาญโชคดีเหลือเกินที่มีลูกอย่างเอ็ง”

นัยน์ตาฟ้าฟางมีน้ำเอ่อคลอ เกิดมาเป็นพ่อคน ไม่มีอะไรประเสริฐเท่าการมีอภิชาตบุตร

มีลูกดี พ่อแม่ก็ตายตาหลับ

ยิ่งลูกกตัญญูรู้คุณถึงขนาดนี้ ของขวัญชิ้นล้ำค่าสักแค่ไหนก็มาเทียบไม่ได้เลย...

ชายชราจากห้องนี้ไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่เจ้าของบ้านโดยชอบธรรมยังกอบกู้เรี่ยวแรงของตนกลับมาไม่ได้ ทยากรเอนกายลงพิงพนักเก้าอี้ ไหล่ลู่ลงเหมือนคนหมดแรง ถึงร่างกายจะอยู่ในวัยหนุ่มแน่น หากหมดแรงใจทำให้เหนื่อยได้ยิ่งกว่า

ไม่รู้ว่าหากพ่อกลับมาแล้วพบว่า เขาไม่อาจรักษาคนเก่าคนแก่ของพ่อไว้ได้ นายหัวชาญจะว่าอย่างไร

ดวงตาหม่นหมองหลับพริ้มลง เป็นไปได้ทยากรอยากหลับตาหนีเรื่องทุกอย่างไปให้พ้นๆ ไม่ต้องมารับรู้เรื่องเหนื่อยใจพวกนี้ได้ก็ยิ่งดี

แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น....

เขาก็รู้ดีว่า เมื่อเลือกแล้วที่จะเดินมาในเส้นทางที่เดินยากที่สุด ก็ไม่อาจหันกลับไปไหนได้ คนเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันย้อนคิดถึงปัญหาที่เจอมาตลอดนับตั้งแต่เข้ามาเป็นนายใหญ่ ทั้งคนงานบางส่วนไม่ศรัทธา ปัญหาเรื่องความไม่เชี่ยวชาญของตัวเขา ลูกค้าเก่าๆ ก็พลอยไม่มั่นใจ

และตอนนี้ชาญทะเลก็กำลังสูญเสียอีกครั้ง

เสาของท่าเรือมันสั่น เพราะเสียคนดีมีฝีมืออย่างลุงอินไป รากฐานอาณาจักรของพ่อสั่นคลอนลงทุกที ยิ่งเหตุการณ์ลาออกของลุงอินในวันนี้ ทำลายทุกกำลังใจของทยากรไม่มีเหลือ

ที่สถานการณ์ไม่แย่ลงกว่าที่เป็น คงเพราะยังมีคนคนนั้น...

นายช่างใหญ่!

คนสำคัญอีกคนที่จะสูญเสียไปไม่ได้

ชาญทะเลที่ไม่มีนายหัวชาญเหมือนคนบาดเจ็บสาหัส หากชาญทะเลที่เสียทั้งนายหัวและนายช่างจะไม่มีวันอยู่รอดปลอดภัย สำหรับชาวชาญทะเลแล้ว แม้จะมีทยากรอีกสักสิบคนก็คงทดแทนคนเพียงคนเดียวไม่ได้

ถึงจะเชื่อมั่น ถึงจะมั่นใจ เชื่อในหัวใจของคนตัวใหญ่ที่ผูกพันกันมานานปี หากชายหนุ่มเพิ่งได้เรียนรู้จากเหตุการณ์เมื่อกี้...ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน

ชาญทะเลจะเสียใครไปก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่คนนั้น!

ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรักษานายช่างเอาไว้ มีทางไหนที่จะรั้งตัวผู้ชายคนนั้นไว้ด้วยกันตลอดไป

ผูกพันกันจนตายได้...ก็ยิ่งดี...

 



[1] จันทบุรี





-----


มา! ปฏิบัติการอัพให้จบก่อนปิดพรี

นับถอยหลังอีกสี่ตอน <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.32K ครั้ง

81 ความคิดเห็น

  1. #13730 JusOH (@JusCake) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 17:13
    สู้ๆนายหัวคนใหม่
    #13730
    0
  2. #13444 yonononnnnnn (@yonononnnnnn) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 13:50
    สู้ๆนะทะเล
    #13444
    0
  3. #13296 Bammiiee (@Icewarangg) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 19:34
    สงสารทะเลจัง สู้สู้นะ
    #13296
    0
  4. #13253 PNM_มมม (@panimew04) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 07:48
    บรรยายได้ดีมากๆอีกแล้วสำหรับการล่ำลาลุงอิน ความรู้สึกที่ถ่ายทอดออกมาของชาติ น้ำตาขึ้นมาเหมือนกัน 5555555 ดีมากๆจริงๆ ทะเลสู้ๆ ทุกคนย่อมมีครั้งแรกเสมอ อดทนและให้เวลากับมันหน่อย
    #13253
    0
  5. #13123 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 01:20
    ทะเลสู้ๆทะเลทำได้อยู่แล้วววว
    #13123
    0
  6. #12956 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 14:40
    อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ
    #12956
    0
  7. #12679 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 19:32
    สู้ๆ นะน้องทะเล
    #12679
    0
  8. #12667 ppppjih (@ppppjih) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 09:06
    เป็นกำลังใจให้ทะเล สู้ๆ
    #12667
    0
  9. #12548 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 17:39
    ทะเลลูกต้องผ่านไปให้ได้นะ
    #12548
    0
  10. #12300 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 14:24
    สู้นะทะเลลล
    #12300
    0
  11. #11737 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 00:29
    สู้ๆนะทะเล มีพี่เม่นคอยช่วย ต้องผ่านไปด้วยดีแน่นอน
    #11737
    0
  12. #11690 prth_song3 (@prth_song3) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 18:32
    เย่ สู้ๆๆๆๆ
    #11690
    0
  13. #11446 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 23:22
    ทะเลสู้ๆนะะ ต้องผ่านมันไปให้ได้ อยากให้นายหัวฝื้นขึ้นมาแล้วว
    #11446
    0
  14. #11337 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 14:13
    ห๊ะ อีกสี่ตอน ป๊าดดดด เหมือนเพิ่งผ่านมรสุมลูกใหญ่ แม่เพิ่งวางใจให้อยู่ดูทางนี้แต่เรื่องนายช่างก็ยังไม่รู้ยังไง แถมพ่อก็ยังเจ็บ ทะเลก็เพิ่งเริ่มงาน แต่เหลืออีกสี่ตอน สงสัยงานนี้คงมีกดสคิปกันบ้างแหละ 555 เพราะถึงนายช่างกับทะเลจะรักกันมาก่อนหน้านั้นแล้ว แต่มันก็ดูสั้นมากจริงๆ ก็คงต้องรอดูแล้วแหละ ว่าเรื่องจะเดินต่อยังไง จะก้าวกระโดดขนาดไหน // เริ่มงานวันแรกก็ได้เลือดเลยทะเล หนทางนี้ช่างไม่ง่าย แถมลุงอินมาลาออกอีก ถึงจะหมดแรงใจยังไงก็ต้องสู้นะทะเล ฮึบๆไว้
    #11337
    0
  15. #11331 berry kiki (@jarjarjerry) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 01:34
    ผูกไว้ไม่ให้ไปไหนได้เลยนะมะเลลูก
    #11331
    0
  16. #11325 1234 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 22:44

    มัดยังไงดีน้าาาา

    #11325
    0
  17. #11309 BLackLettucecc (@BLackLettucecc) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 06:14
    โฮ๊ยยยย สู้ลูกสู้้้้
    #11309
    0
  18. #11308 BlueNavy (@BlueNavy) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 00:39
    อะไรนะ สี่ตอน!!!! เราอ่านผิดหรือเปล่า T-T
    #11308
    0
  19. #11307 barious (@barious) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 23:23
    ทะเลสู้ๆ ฮรือออ ทะเลคนดีของแม่
    #11307
    0
  20. วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 20:07
    งื้อทะเลลลลลลลลลลลลลลล
    #11306
    0
  21. #11305 "KiHae129" (@love_jae_na_ja) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 19:03
    ไม่อยากให้จบเลยค่า
    #11305
    0
  22. #11304 time_alone (@time_alone) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 17:56
    สู้ตายค่าพี่ทะเล เอ้ยนายหัววว
    #11304
    0
  23. #11303 It's my life (@k_khim41) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 17:38
    ใกล้จบแล้วววววว ><
    #11303
    0
  24. #11302 Yunnill (@14127703) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 15:33
    มัดนายย่างไว้เลยรู้กกก
    #11302
    0
  25. #11301 Kyungsooyaaa (@Kyungsooyaaa) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 13:52
    สู้เค้านะทะเลลูกกกก
    #11301
    0