Spin off #เด็กทะเล ll ขวัญเอ๋ยขวัญมา [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 769,398 Views

  • 14,283 Comments

  • 21,004 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7,110

    Overall
    769,398

ตอนที่ 6 : Sea Spec : บทที่ 4 : คนสำคัญ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 758 ครั้ง
    10 ก.ย. 59

บทที่ 4

คนสำคัญ

 

 

“เฮ้ย! นายมาเว้ย!

ไอ้ชาติตะโกนลั่น ต่อจากนั้นทั้งวงก็หันไปมอง

...

ร่างสูงใหญ่ของนายหัวชาญเดินตีคู่กันมากับไอ้หนุ่มตัวขาว ท่าทีเหมือนกำลังพา เจ้านายอีกคนเดินตรวจกิจการ เป็นภาพที่คนงานท่าเรือไม่เคยเห็นมาก่อน สีหน้าของนายหัวดูผ่อนคลายทั้งที่เพิ่งเกิดเรื่องกับเรือลำโปรดไปหมาดๆ ขณะที่ไอ้หนุ่มแปลกหน้าก็ดูเชื่อฟัง เหมือนลูกหมาตัวน้อยๆ คอยเดินตามเจ้าของต้อยๆ ไม่ว่านายหัวจะหันไปทางไหน ไอ้หนุ่มเมืองกรุงเป็นต้องติดสอยห้อยตามไปทุกฝีก้าว 

นายช่างใหญ่มองภาพความสนิทสนมนั้นอย่างแปลกใจ

แต่ไหนแต่ไรพี่ชาญไม่เคย ยกใครหน้าไหนขึ้นมาตีเสมอตน คนเป็นนายหัว...นอกจากความเด็ดขาด ยังต้องมีอำนาจให้ลูกน้องยำเกรง ตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่ชาญมีคนมาสุงสิงบ้างตามประสาคนมีอันจะกิน แต่นายหัวคนนี้ไม่เคยจริงจังกับใคร ไม่ว่าหน้าไหนก็ไม่มิสิทธิ์ได้มาเดินเฉิดฉายอยู่ท่ามกลางลูกน้องของแก

“กูว่า...งานนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ แล้วว่ะไอ้หิน” ชาติตบเข่าฉาด ตาของมันไม่ละจากภาพนั้นสักเสี้ยวนาที “กูก็คิดอยู่แล้ว...นายหัวแม่งอยู่มาป่านนี้เมียตบเมียแต่งก็ไม่มีเป็นตัวเป็นตน แถมยังรวยจะตายห่า ผู้หญิงทั้งเกาะจ้องอยากจะเป็นคุณนายท่าเรือกันตัวสั่น แต่แกก็ไม่ยักจะเอาใครสักคน ที่แท้...ไม่สนผู้หญิงนี่เอง”

ฝีปากไอ้ชาติไม่เคยเป็นสองรองใคร ลองว่ามันได้วิจารณ์ใครแล้วไม่เหลือดีสักคน

“นายหัวจะรักใคร เอากะใคร จะผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วมึงไปเสือกอะไรกับเขา”

“เอ้า! ไอ้หิน...กูมันเกิดมาเพื่อเป็นขาเสือกนี่หว่า เรื่องชาวบ้านนี่ล่ะคืองานของกู เรื่องของเจ้านายยิ่งเป็นงานของกูใหญ่เลย คนอย่างไอ้ชาติจงรักภักดีกับนายโว้ย! คนกรุงมันยิ่งไว้ใจไม่ค่อยได้”

            “ที่เค้าว่าคนกรุงเทพฯ ชอบหลอกให้รักแล้วก็ทิ้ง มันจริงไหมจ๊ะพี่ชาติ” เจ้าเด็กดำอวดฉลาดร่วมผสมโรงกับผู้ใหญ่ ตาดำๆ เหลือบมองพี่ชาติกับพี่หิน ก่อนจะเหลียวไปทางนายช่าง...ไอ้เด็กพูดเก่งมีอันต้องลูบแขนตัวเองป้อยๆ

พี่เม่นทำหน้าน่ากลัวจังวุ้ย!

“ก็กูบอกอยู่นี่ไงเล่า กูกลัวมันมาหลอกแดกนาย นายมีตังก์เยอะจะตาย ขืนมันมาสูบเลือดสูบเนื้อนายหัวหมดตัว แล้วใครจะจ่ายเงินค่าแรงกูล่ะทีนี้”

“โธ่เอ๊ย ฉันก็นึกว่าห่วงลุงนาย”

“ห่วงสิวะ! แต่กูก็ต้องห่วงปากท้องตัวเองเหมือนกัน ไอ้พี่เลของมึงนี่มันจะมาไม้ไหนวะไอ้มืด”

“ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะจ๊ะ เพิ่งรู้จักกันวันนี้เอง” คนถูกถามบ่นกระปอดกระแปด “แต่ฉันว่าพี่เลเค้าดีนา...ใจดีจะตายไป พูดจาดี๊ดี หน้าตาก็ดีด้วย”

“ถุย! มึงนี่มันพวกมองคนแต่ภายนอก ไม่เคยได้ยินหรือไง...ไอ้พวกหน้าซื่อๆ ตาใสๆ นี่แหละโว้ย ทำคนปางตายมานักต่อนัก”

ฟังลูกน้องคุยกัน ไททั่นแห่งอันดามันก็เริ่มคิด...

มันแปลก...

แปลกมาก

นายช่างใหญ่ค่อนข้างมั่นใจว่าตนเป็นคนรับรู้ความเป็นไปของนายหัวดีกว่าใคร เขารู้จักพี่ชาญมาเป็นสิบปี รู้ดีว่าคนคนนี้ไม่มีญาติที่ไหน นอกจากพ่อแม่ที่ตายไปตั้งแต่ก่อนชาญทะเลจะเป็นรูปเป็นร่าง ก็ไม่มีใครเหลือให้ห่วงใยอีกแล้ว ตัวเขาและพี่ชาญคล้ายกันตรงนี้ ไม่มีพันธะครอบครัวผูกใจให้อาลัยอาวรณ์ คนสองคนในวัยใกล้เคียง เผชิญความเหนื่อยยาก เจ็บช้ำใจกายมาไม่ต่างกัน ความผูกพันจึงแน่นแฟ้นเหมือนพี่น้อง

ช่วงสองสามปีมานี้ ความเจ็บปวดจากการสูญเสียทำให้เขาเสียศูนย์ กระนั้นพี่ชาญก็ยังให้อภัย ไม่เคยถือสาในความเหลวไหลของเขา หากเป็นนายจ้างคนอื่น ไหนเลยจะเลี้ยงเขาเอาไว้ให้เปลืองข้าวสาร พฤติกรรมย่ำแย่เกินเยียวยา มีแต่จะถูกเฉดหัวทิ้งเหมือนหมาอย่างที่ไอ้ชาติมันว่าทุกประการ

ร่างสูงใหญ่มองไปยังจุดรวมสายตา เห็นท่าทางชี้ชวนกันให้ดูการทำงานของคนงานคนอื่น คนมองก็ได้แต่เก็บทุกความสงสัยลึกลงในใจ ดวงตาดุดันจับจ้องคนอ่อนวัย...ใบหน้านั้นขาวสว่างสดใส ยิ่งอยู่กลางแดดร้อนจัด ผิวของมันก็ราวกับจะเปล่งแสงได้

มันเป็นใคร...!

คนต่างถิ่น...ต่างรูปลักษณ์ แตกต่างตั้งแต่สีผิวยันสีผม มันโผล่หัวมาโดยไม่มีสัญญาณใดๆ หลายต่อหลายอย่างในตัวมันล้วนน่าสงสัย จะว่าเป็นคนมาเที่ยวที่เกาะก็ไม่น่าใช่...นักท่องเที่ยวที่ไหนมันจะมาทำงานเป็นจับกัง

“มันเป็นญาติใครบนเกาะนี้หรือเปล่า”

“อย่าว่าแต่เป็นญาติเลยพี่เม่น นอกจากนายหัวแล้ว ดูท่าทางมันเหมือนไม่รู้จักใครสักคน” ไอ้ชาติว่าพลางส่ายหัว คนถามเองก็คล้อยตาม

เกาะมันก็เท่านี้...

ไม่ใช่เกาะใหญ่โตหรือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมอะไร ที่นี่มีแต่ชาวบ้านทำมาหากินกันไปวันๆ เห็นหน้าค่าตากันมาตั้งแต่จำความได้ บ้านมีกี่หลัง แต่ละครอบครัวมีลูกมีหลานกี่คน รู้จักมักคุ้นกันถ้วนทั่ว ยิ่งมาจากกรุงเทพฯ แถมรูปร่างหน้าตาโดดเด่นออกมาจากคนท้องถิ่น เป็นลูกเป็นผัวใครขี้คร้านจะพามาอวดให้ทั่วทั้งเกาะ

“พี่เลเขามาจากกรุงเทพฯ นี่จ๊ะ ไม่รู้จักใครที่นี่ก็ไม่เห็นแปลกเลย”

“แต่มันรู้จักนายหัวนี่โว้ย” ไอ้คนปากบอนแย้ง “แม่ง...เลือกรู้จักคนรวยประจำเกาะซะด้วย นายก็ไม่ค่อยได้ไปกรุงเทพฯ ไม่ใช่เหรอวะ กูคิดจนสมองฝ่อแล้วก็ยังนึกไม่ออกว่าจะไปได้กันตอนไหน”

ปริศนาของไอ้ชาติทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้ขบคิดกันไปต่างๆ นานา

คนตัวใหญ่ไม่ได้ละสายตาไปจากคนแปลกหน้าสักอึดใจเดียว เม่นเห็นนายหัวพาไอ้หนุ่มเมืองกรุงไปตรงคัดปลา... งานพวกนั้นไม่หนักหนาเมื่อเทียบกับพวกแบกหามยกอุปกรณ์และลังปลาลงเรือ คนงานละแวกนั้นจึงเป็นผู้หญิงเสียส่วนมาก เสียงกรี๊ดกร๊าดตามจริตจะก้านของสาวรุ่นแว่วมาชวนให้รำคาญหูเสียเหลือเกิน และไอ้ตัวต้นเหตุก็ไม่ใช่ใครอื่น...

“เฮ้ย! พวกมึง...” เสียงเข้มงวดผ่ากลางวงอย่างจงใจ

นายหัวชาญเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่นั่งลงตรงข้ามคนเพิ่งสร่างเมา ขณะที่ไอ้ชาติถอนหายใจแล้วถอนหายใจเล่า นายไม่โกรธและเขาไม่โดนเขกกะโหลกสักยก นั่นย่อมแสดงว่าคงไม่ได้ยินไอ้ที่นินทากันเมื่อกี้ ...รอดตัวไปกู!

“กูให้มึงนอนพักไม่ใช่เหรอไอ้เม่น มึงไหวแล้วเรอะ”

“สร่างแล้วพี่ จะให้หลับก็หลับไม่ลง” มือกร้านปาดเข้าที่มุมปาก สองตาจับจ้องคนฝากรอยแผลเอาไว้ ทักษะการชกต่อยของมันไม่เลวเลย

“เป็นงั้นได้ก็ดี เรือกูจะได้ระเบิดน้อยลงหน่อย” คนพูดกระตุกยิ้ม มองสารรูปของคู่สนทนาแล้วนึกระอาใจ

ปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนเหมือนโจรเข้าไปทุกวัน... เกิดวันไหนดวงซวยหนัก ตำรวจมาลากคอเข้าตะรางไปเพราะเข้าใจผิดก็คงโทษเขาไม่ได้ “พวกมึงก็เหมือนกัน ไอ้ชาติ ไอ้หิน...มึงอีกตัวไอ้มืด มาสุมหัวนั่งอู้อะไรตรงนี้”

“อู้อะไรที่ไหนล่ะนาย พวกฉันเพิ่งจะกินข้าวกันเสร็จ ก็ต้องนั่งพักให้ข้าวมันเรียงเม็ดน่ะซี...”

“แถไปได้เรื่อยๆ นะมึง” คนเป็นนายส่ายหัวเอือมระอา มีลูกน้องปากหมาอย่างไอ้ชาติ ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้สบายหู “อนุญาตให้พักได้อีกหน่อย บ่ายโมงเมื่อไหร่ใครมันไม่ขยับตัวไปทำงานกูหักตังก์”

“โหดจริ๊งงง ใช่สิ...พวกฉันมันหน้าเก่าๆ เดิมๆ นายเลยไม่สนใจ ไม่เหมือน...”

“ไม่เหมือนอะไรวะ มึงพูดให้มันดีๆ” นายหัวชี้หน้า ทว่าไอ้คนทะเล้นมันดันเล่นไม่เลิก

“ก็ไม่เหมือนไอ้หนุ่มหน้ามนคนกรุงเทพฯ นั่นไง จุ๊ๆๆ หามาจากไหนวะนาย โคตรเด็ด...โอ๊ย!

คราวนี้เองที่ไอ้ผีเจาะปากมีอันถึงคาด แรงฟาดจากฝ่ามือประทับลงกลางกบาลหนักพอๆ กับโดนไม้หน้าสามหล่นใส่หัว

“นาย! หัวคนนะโว้ย ไม่ใช่ลูกมะพร้าว ฟาดมาได้”

“มึงจะโดนหนักกว่านี้ถ้าเสือกไปยุ่งกับมัน” เสียงดุ หน้าตาขึงขัง...ดูปราดเดียวก็รู้ว่าคนพูดเอาจริง “ไอ้ทะเลมันไม่เหมือนพวกมึง อย่าไปทำทะลึ่งตึงตังกับมัน”

แค่นี้คนฟังแต่ละคนก็ตีความไปถึงไหนต่อไหน...

นายใหญ่แห่งชาญทะเลมองลูกน้องแต่ละคนแล้วหนักใจ รู้ดีว่าตนกำลังออกคำสั่งในสิ่งที่ยากเกินกำลังไอ้พวกนี้...ห้ามอะไรก็ห้ามได้ แต่ห้ามปากคนไม่ให้นินทา คงต้องรอน้ำทะเลหายเค็มก่อนกระมัง

ชาวบ้านตัวดำๆ อย่างพวกเขา ตื่นเช้ามาก็สนทนากันด้วยคำหยาบคาย สรรหาเรื่องหยาบโลนมาคุยกันได้ไม่มีเบื่อ ชินชากับฝ่ามือฝ่าตีน ตบตีเล่นหัวกันจนเป็นกิจวัตรประจำวันไปเสียแล้ว ยิ่งเป็นผู้ชาย ไม่ว่าจะนายหรือลูกจ้าง ไม่มีใครตะขิตตะขวงใจสักนิดหากต้องพูดเรื่องอย่างว่า แต่ไอ้คนที่มันไม่ได้โตมากับสภาพแวดล้อมดิบเถื่อนอย่างนี้จะรับได้แค่ไหน นายหัวชาญชักหวั่นใจ

“เอาล่ะโว้ย...มาวันสองวันขึ้นแท่นคนโปรด”

“เออ!” ขี้เกียจอธิบายจึงปล่อยตามน้ำ “รู้ว่ากูโปรด พวกมึงก็ช่วยดูๆ มันด้วยก็แล้วกัน”

คนออกปากฝากฝังมองหน้าพวกมันแต่ละคนแล้วถอนใจ เรื่องความกวนตีน ทะลึ่งทะเล้นเป็นสองรองใครเสียที่ไหน แต่ที่ไว้ใจให้ลูกชายคนเดียวเข้าแก๊งกับไอ้พวกนี้ นอกเสียจากความสนิทสนมส่วนตัวแล้ว พวกมันก็ยังมีข้อดี... แต่ละคนรักพวกพ้องยิ่งกว่าอะไร

นายช่างใหญ่มองไปยังคนเป็นเป้าหมายนินทา เห็นท่าทีของพี่ชาญ ต่อให้คนโง่ที่สุดในเกาะก็ต้องรู้แล้วว่าไอ้เด็กนั่นมันเส้นใหญ่ ไม่เพียงเท่านั้น... ตัวของมันยังคล้ายมีแรงดึงดูดบางอย่าง

ดึงดูดความสนใจ...

ดึงสายตา...

คนที่ไม่ค่อยชอบมองใครนานๆ ยังเผลอตัวมองตาม ละสายตาไปจากมันไม่ยักจะได้

“ไม่ต้องถึงมือพวกฉันล่ะมั้งนายหัว” ไอ้หินยิ้มบาง จากนั้นคู่หูของมันจึงแหกปากเรียกร้องความสนใจบ้าง

“ดูท่าพวกผู้หญิงจะอยาก ดูมันเป็นโขยง เหอะ! อีพวกได้ใหม่แล้วลืมเก่า เมื่อวานยังมาเจาะแจ๊ะ พี่ชาติจ๊ะพี่ชาติจ๋ากะกูอยู่เลย มาวันนี้เห่อของใหม่กันซะแล้ว”

ไอ้ชาติทำหน้าหมั่นไส้ มองภาพไอ้หน้าอ่อนโปรยยิ้มหวานท่ามกลางคนงานสาวน้อยสาวใหญ่ แม่พวกนั้นก็เหมือนกัน แต่ละคนเป็นผ้าพับไว้กันเสียที่ไหน ตั้งท่าสาละวนกับงานตามหน้าที่ หากสายตาสอดส่องเหล่มองมันไม่ได้ขาด ไม่กี่นาทีที่ไอ้เด็กเส้นถูกโยนไปกลางวงคัดปลา ปรากฏว่าวงล้อมนั้นขยายใหญ่ขึ้นราวกับมีมหรสพ สาวๆ หลายคนยิ่งกว่ายินดีที่ได้สอนงานมัน ดูท่าว่าความหน้าตาดีของไอ้หนุ่มเมืองกรุงจะทำพิษเข้าให้แล้ว

“ไอ้ห่า รุมกันยังกะแมงวันตอมขี้” คนเป็นพ่อยิ้มอ่อนใจ อย่างน้อยก็เบาใจว่ามันยังเข้ากับคนงานคนอื่นๆ ได้ นายหัวชาญหันกลับมามองนายช่างใหญ่ เห็นหน้ามันแล้วจึงนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ “พูดถึงไอ้ทะเลขึ้นมาก็ดี กูมีเรื่องจะไหว้วานมึงหน่อยไอ้เม่น”

คนถูกเรียกนิ่วหน้าแล้วถามกลับ “เรื่องอะไร”

“กูว่าจะให้ไอ้ทะเลมันไปเป็นลูกมือให้มึง” เห็นสีหน้าไม่เข้าใจ คนเป็นนายจึงอธิบายต่อ “ไอ้ทะเลมันเรียบจบมาทางนี้ มันรู้เรื่องเครื่องเรื่องกลไกอยู่ ก็น่าจะพอช่วยแบ่งเบามึงได้ อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่าทุกวันนี้งานมึงล้นหัวล้นมือแค่ไหน...”

ทั้งชาญทะเลมีนายช่างแค่คนเดียว แต่เรือเล็กเรือใหญ่รวมๆ กันได้กว่ายี่สิบลำ ต่อให้แยกเป็นสามร่าง บางวันยังวิ่งรอกไม่ทันเสียด้วยซ้ำ

“หึ มาช่วยหรือจะมาถ่วงวะ”

สารรูปติดสำอางอย่างนั้น เอาแค่เดินตามเขาให้ทันก็น่าจะยากแล้ว

“เอาน่า...แค่ช่วงบ่ายเท่านั้นแหละ ตอนเช้ากูจะให้มันคัดปลา ไม่ก็ทำนั่นทำนี่ไปตามประสา ครึ่งบ่ายก็ค่อยให้ตามมึงไป แล้วอะไรที่มันไม่รู้ มึงก็ช่วยถ่ายทอดวิชาให้มันหน่อย...”

“นายเตรียมจะโละพี่เม่นทิ้ง แล้วเอาไอ้หน้าอ่อนนั่นมาทำแทนเหรอนาย”

“มึงอยากโดนอีกทีใช่ไหมไอ้ชาติ!” นายหัวชาญง้างมือรอไว้ หมั่นไส้ไอ้คนชอบยื่นปากมาหาเสี้ยนเต็มกำลัง เสียก็แต่คราวนี้มันดันรู้แกว โยกหัวหลบได้ไวยังกะลิง

“มึงจะว่ายังไงไอ้เม่น”

แล้วเขาจะว่าอะไรได้...

คำสั่งนาย คนเป็นลูกน้องเขามีหรือจะกล้าขัดใจ แม้จะใช้คำว่าไหว้วาน แต่เขารู้ดีว่าพี่ชาญไม่ต้องการให้ปฏิเสธ

“ตามใจ ถ้ามันทำไหวก็เอา” นายช่างใหญ่ตอบรับ เขาพยักหน้าแกนๆ ไม่แสดงอาการยินดียินร้าย สายตาดุดันจ้องมองไอ้คนจะมาเป็นที่รองมือรองตีนแล้วประเมินมันในใจ...หากมันคิดว่าการซ่อมเครื่องเป็นเรื่องง่าย ก็ลองดู...

“เออ ขอบใจเว้ย...ที่ให้มันไปเกาะติดกับมึงเพราะกูรู้ว่ามึงไว้ใจได้ ขืนให้ไปกับไอ้ชาติ มีหวังพาเด็กมันไปสำมะเลเทเมา”

“อ้าว ไหงมาลงที่ฉันล่ะนาย” คนถูกว่าร้ายบ่นอุบ “ไอ้ชาติหนอไอ้ชาติ ทำดีไม่เคยได้ดี มีเจ้านาย เจ้านายก็ไม่เห็นหัว” ว่าแล้วก็จัดละครดราม่าให้นายหัวดูเสียหนึ่งยก เสียแต่ว่าได้รับสายตาทิ่มแทงกลับมาเป็นรางวัล

“เอ่อ...ลุงนายจ๊ะ ฉันขอถามหน่อยได้ไหม พี่เลเค้าจะอยู่ที่นี่นานไหมจ๊ะ” ไอ้เด็กดำถามขึ้น ตัวมันนั่งฟังคนนั้นคนนี้คุยกันตาปริบๆ มานาน ถึงจะยังเด็กแต่ก็ขอมีตัวตนกะเค้าบ้าง

“นาน” ...สองเดือนนี่ก็ถือว่านานละมั้ง

“เย้!

“เย้อะไรของมึงไอ้มืด” ลุงนายของไอ้มืดเอ่ยถาม

“แหะ ดีใจจ้ะ พี่เลอยู่นานๆ ก็ดี เกาะเราจะได้เหมือนมีดารามาเดินไปเดินมาให้ดู”

ฟังเหตุผลของมันแล้วรอบวงก็แทบจะเบ้หน้า หาความกับเด็กสิบสี่ไม่ได้ฉันใด หาสาระกับไอ้มืดยากยิ่งกว่า “งั้นฉันไปช่วยพี่เลคัดปลาก่อนนะจ๊ะ”

ว่าแล้วมันก็ทำหน้าแช่มชื่น สองขาวิ่งปรู๊ดไปหาไอ้หนุ่มเมืองกรุง หายเข้าไปในดงผู้หญิงอีกคน ท่ามกลางเสียงวี๊ดว้ายถูกอกถูกใจของพวกสาวแก่แม่ม้าย ผู้นิยมให้มีเพศชายมาร่วมให้แทะโลม

ทั้งนายหัว นายช่าง และจับกังอีกสองชีวิตมองวงล้อมคัดปลาที่วันนี้รื่นเริงเหมือนมีงานเลี้ยง บรรยากาศท่าเรือผิดแปลกไปจากทุกวัน และนายหัวชาญก็หวังให้วันต่อๆ ไปที่ไอ้ทะเลอยู่ที่นี่ราบรื่นเช่นนี้จนกว่ามันจะกลับ

“แล้วจะให้มันพักที่ไหนล่ะนายหัว” ไอ้หินถาม สองตามองเด็กใหม่โดนสาวแก่หยิกแก้ม หยอกเย้า  “บ้านคนงาน?

“บ้านกู”

ชัด...

ชาติทำท่าจะตบเข่าตัวเองอีกฉาด ติดที่สายตาของนายมองมา มันเลยทำได้แค่หันหน้าไปส่งซิกกับคู่หู คำตอบจากปากนายดูจะขยายความเข้าใจของไอ้ชาติไปไกลสุดกู่ ขณะที่นายช่างใหญ่ขมวดคิ้วหนักใจ

บ้านนายหัว...

เป็นทั้งบ้าน ที่ทำงาน ที่เก็บเอกสาร เงินจำนวนมากที่ใช้จ่ายค่าแรงคนงานแต่ละวันก็ถูกเก็บไว้ที่นั่น นายหัวชาญกล้าให้มันอาศัย กินอยู่หลับนอนด้วยกันราวกับคนในครอบครัว ทุ่มเทความไว้ใจให้มันมากเสียจนเขาอดถามไม่ได้

“มันเป็นลูกเต้าเหล่าใครเหรอพี่ชาญ”

คนถูกถามถอนหายใจ มองหน้าตาของคนเป็นเหมือนน้องชายร่วมสาบาน นายหัวชาญรู้สึกเหมือนน้ำท่วมปากมากกว่าครั้งไหนๆ ครั้นจะบอกว่าไอ้ทะเลเป็นลูกชาย...ไอ้ที่สร้างเรื่องท้าทายกันไว้ก็กลายเป็นบ่วงค้ำคอให้พูดไม่ออก

“มันเป็น คนสำคัญ

ในที่สุดก็ต้องเลี่ยงตอบคำถามด้วยการอธิบายอ้อมๆ “พวกมึงรู้ไว้แค่นั้นก็พอ”



------------

มาแล้วววว หายไปหลายวันเลย ฮือออ T^T กราบขออภัยจริงๆ ค่ะ 

กลับมาจากทริปทะเลแล้วป่วยเลยอ่ะ ไม่รู้ไปเที่ยวหรือไปทรมานตน 55555 

กลับมาอัพแบบเดิมละกันเนอะ ไม่หายไปนานละ คิดถึงพี่เลของไอ้มืด >.< 

เนื้อเรื่องเริ่มเข้ารูปเข้าร่างแล้วตอนนี้ เราใกล้จะได้เห็นนายช่างงัดกับลูกนายหัวล้าว~

555555 เจอกันตอนหน้าค่ะ (เดี๋ยวไล่ตอบเม้นต์นะจ๊ะ ไม่ลืมๆ) จุ๊บ!





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 758 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #14193 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 01:02
    ตอนนี้จิตใจเราต่ำช้ามากเลยค่ะ&#8203; หยุดคิดไม่ได้เลยโว้ยยย
    #14193
    0
  2. วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 03:24
    555555 เรือบาปของชั้น

    คนเขาเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วจ้าาา
    #14065
    0
  3. #14028 Beerby-Witch (@beerby-witch) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 13:43
    นายหัวช่างกร๊าวใจเหลือเกิน
    #14028
    0
  4. #13579 JusOH (@JusCake) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:05
    ภาพมาเลย
    #13579
    0
  5. #13553 Midnight9302 (@Defenderking) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 20:53
    ไม่สำคัญก็แปลก ลูกนี่นา...เม่นอย่าคิดไปไกลแล้วกัน...
    #13553
    0
  6. #13487 Nan Tanattha (@sisternan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 19:19
    เรือบาปแล่นออกทะเลแล้วว!!! บาปก็บาปปลื้มม
    #13487
    1
    • #13487-1 Midnight9302 (@Defenderking) (จากตอนที่ 6)
      20 เมษายน 2562 / 20:54
      ใ่ช่ใช่มั้ย...เธอคิดสินะ!?
      #13487-1
  7. #13476 หมีเมกา (@BBMbabymild) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 13:11
    ขำนายหัว5555555
    #13476
    0
  8. #13460 บุบิบินแมน (@pondpnds) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 00:36
    ภาษาสวยจังเลยค่ะ &#128154;
    #13460
    0
  9. #13455 Jube-Roj (@Jube-Roj) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 06:43

    ใจเย็นทุกคนนน

    #13455
    0
  10. #13437 pampam13129 (@pampam13129) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 08:48
    ลูกก็คือคนสำคัญ!! 55555555
    #13437
    0
  11. #13386 Golden23 (@niyay123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 00:28
    ลูกว้อยลูก ไม่ใช่เมีย อยากจะตะโกนบอกดัง ๆ

    แต่มันก็น่าคิดนะ//แค่ก55555555
    #13386
    0
  12. #13309 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 00:44
    ลูกนี่จะไม่สำคัญได้ไง
    #13309
    0
  13. #13275 imavikur (@rayfa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 10:48
    คนสำคัญจริงๆ นั่นลูกนะ5555
    #13275
    0
  14. #13271 XIUMINn (@nanyang19) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 11:37
    เรือนายหัวได้ไหมคะ55555
    #13271
    0
  15. #13215 PNM_มมม (@panimew04) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 03:33
    ก็เด็กเสี่ยจริงๆนิ ทำให้เกิดมาเอง ปั้นมากะมือ 55555555555 พี่เลฮอตระเบิดเรยจ้ะ อิอิ ก็นะ ขาวๆหล่อๆเงี้ยยย
    #13215
    0
  16. #13177 <N-O> (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 18:36
    จะพูดให้คิดแบบนั้นทำไมล่ะนายหัววววววว
    #13177
    0
  17. #13158 scromz_ (@punch006) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 11:18
    ขำ ความเข้าใจผิดของแต่ละคน 555
    #13158
    0
  18. #13005 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 00:13
    ตอนนี้ทุกคนคือคิดว่าเป็นเมียใหม่นายหัวไปหมดล้าววว555555555555555555555
    #13005
    0
  19. #12865 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 13:23
    สถานะชวนให้เข้าใจไปในทางนั้นเลยอ่ะ5555
    #12865
    0
  20. #12854 Jjaji (@Jajub16) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 10:21
    เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วว เป็นคนสำคัญอีกต่างหาก
    #12854
    0
  21. #12790 Naty nutt (@natyada7938) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 14:37
    ชาติเข้าใจผิดได้--ปิ๊บ--มาก สงสารทั้งพ่อทั้งลูกอะ 5555
    #12790
    0
  22. วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 06:37
    พี่เม่นต้องเข้าใจเลผิดแน่ๆ
    #12741
    0
  23. วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 21:50
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #12707
    0
  24. #12562 moony+lilac (@Pinocchio-fate) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 19:30
    เดี๋ยววววว นี่คำตอบยิ่งชวยส่อเลยนะคะเนี่ย เห็นอนาคตเลยว่าหน่องเลจะยิ่งโดนนายช่างประจำท่าเขม่น
    #12562
    0
  25. #12508 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 09:38
    นายหัวทำตัวให้ลูดน้องคิดลึกอะ แบบนี้นายช่างก็ยิ่งสงสัยน้องน่ะสิ
    #12508
    0