ตอนที่ 62 : Sea Spec : ตอนพิเศษ : ยักษ์ล้ม [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1009 ครั้ง
    8 ก.ค. 61

ตอนพิเศษ

 ยักษ์ล้ม [1]

 


 

เช้าวันเสาร์...                                                                        

เสียงคลื่น กลิ่นเกลือ และลมทะเลกลับเข้ามาสู่โสตประสาทของเขาอีกครั้ง ทายาทตระกูลดังอย่างทยากรเหยียบย่างลงบนถิ่นของพ่อในรอบสองเดือนก็ว่าได้

การเป็นลูกชายคนเดียวของคุณรตี ไม่ได้ง่ายอย่างที่ใครหลายคนเข้าใจ แม่มีกิจการยิ่งใหญ่ ทำให้เวลาส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการทำงาน คนเป็นลูกชายอย่างเขา เมื่อก้าวเข้าไปสู่ชีวิตการเป็นบอร์ดบริหาร ช่วงสามเดือนแรกของการเรียนรู้งาน จึงเป็นช่วงที่เขากลับมาเกาะนี้ นับด้วยนิ้วมือข้างเดียวอาจจะยังมีเหลือให้นับต่อ

กิจการห้างสรรพสินค้ากลางกรุงแห่งใหม่ของคุณรตีกำลังเดินหน้า...

ลูกชายคนเดียวซึ่งเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงจึงไม่อาจปลีกตัวไปไหน เขาอยู่กรุงเทพฯ แท้ๆ แต่เวลากระดิกตัวไปดื่มผ่อนคลายกับเพื่อนสักสองสามชั่วโมงยังไม่อยากจะมี นับประสาอะไรกับเวลานอนในแต่ละวัน ไม่เคยครบถ้วนตามหลักสุขอนามัยมานาน

ทยากรเร่งเคลียร์ทุกอย่าง กระทั่งเหลือเพียงงานยิบย่อยที่พอจะเอามาทำต่อที่นี่ได้ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจยื่นใบลา แม่มองหน้าเขาตั้งนานกว่าจะจรดปากกาเซ็นอนุมัติ ด้วยระยะเวลาที่ระบุในวันลานานถึงสิบสี่วัน นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นถึงรองประธานบริษัท ป่านนี้ใบลาพักร้อนคงได้เปลี่ยนเป็นซองขาว โดนเด้งไปแล้วแน่ๆ

 

กลับไปช่วยแม่เอ็งเถอะไป๊...

ที่นี่มีคนเยอะแยะแล้ว แม่เอ็งสิที่น่าห่วง...กิจการเยอะแยะไปหมด แถมแต่ละอันใหญ่โตทั้งนั้น เอ็งไปช่วยเขานั่นแหละดีแล้ว เข้าที่เข้าทางแล้วค่อยมาช่วยข้าทางนี้

 

เพราะพ่อว่าไว้อย่างนั้น ทยากรเลยแบ่งเวลาทำงานห้าวันให้กับทางแม่ และทุกวันหยุดสุดสัปดาห์เขาจะเดินทางมายังเกาะนี้ ใช้เวลาที่มีสองวันต่อสัปดาห์กับชาญทะเล เป็นการทำงานควบคู่กับการพักผ่อนไปในตัว เพราะแค่ได้มาสูดอากาศที่นี่ ทยากรก็รู้สึกเหมือนได้ชาร์ตแบตเตอรี่ สมองได้มีช่วงเวลาผ่อนคลาย  

โชคดีที่พ่อกลับมาเดินได้คล่องอย่างว่องไว นายหัวชาญมีสุขภาพแข็งแรงเป็นทุนเดิม ถึงล้มเจ็บหนักก็กลับมาฟื้นตัวได้โดยง่าย

พ่อเผ่นกลับชาญทะเลไปทั้งที่ยังทำกายภาพบำบัดไม่ครบคอร์ส เพราะคนเป็นนายหัวห่วงทั้งงานทั้งลูกน้อง แถมบ่นว่าอยู่กรุงเทพฯ แล้วหายใจไม่ออก

เขาเข้าใจพ่ออยู่หรอก...

สัมผัสอากาศและธรรมชาติสวยๆ มาตลอดชีวิต พอมาเจอมลพิษของเมืองหลวงเข้าไป คนไม่คุ้นคงระคายปอดกันแย่

ในเมื่อตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าเขาจะไม่ทิ้งทางไหนทั้งนั้น ทยากรจึงกลายเป็นลูกชายที่มีกิจการของพ่อแม่แบกใส่หลังทั้งสองข้าง ทั้งธุรกิจในเครือของเศวตศิลป์และชาญทะเลมีสมองของเขาร่วมรับรู้ความเป็นไปทั้งสองทาง ไม่ให้ทั้งพ่อและแม่น้อยใจกัน

ความสัมพันธ์ของทั้งสองในตอนนี้ แม้ไม่อาจกลับมาเป็นครอบครัว แต่นายหัวชาญและคุณรตีพูดจากันดีทุกครั้งที่เจอหน้า ตอนนี้ทุกคนมีอิสรเสรีเต็มที่ แม่อยากจะลงไปหาเขาที่เมืองใต้ หรือพ่ออยากจะบึ่งขึ้นมาหาเขาที่กรุงเทพฯ เมื่อไหร่ เวลาไหนก็ได้ ไม่มีใครว่า อันที่จริงนอกจากจะไม่ว่าอะไรแล้ว ยังเห็นต้อนรับกันดีอีกต่างหาก

นานแล้วที่เขาไม่ได้มาที่นี่...

ทว่ากลับมาเยือนกี่ที ความสวยของธรรมชาติก็ยังสร้างความประทับใจ

ประตูหน้าบ้านหลังงามถูกเปิดออกช้าๆ หนุ่มกรุงเทพฯ ส่ายหน้า เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่เดินผ่านบ้านพ่อมาที่นี่ก่อนอันดับแรก บ้านหลังไม่ใหญ่ตั้งอยู่ท้ายหาด ห่างจากบ้านคนงานของชาญทะเลมาสักหนึ่งกิโล ในอดีตมันเคยเป็นเรือนหอของนายช่างกับภรรยาเก่าที่เสียไป แต่ก่อนนี้มันกลายเป็น ที่พักใจเป็นชายคาที่เราสองคนอาศัยอยู่ร่วมกัน

เมื่อเขาเปิดประตูเข้ามา กลับพบว่าคนที่เคยตื่นเช้าเสมอยังนอนสลบไศล

“ตื่นสายเป็นกับเขาด้วย” คนพูดยิ้มน้อยๆ ขณะวางกระเป๋าเป้สัมภาระไว้มุมหนึ่งของบ้าน

ชายหนุ่มถอดแจ็คเก็ตตัวนอกออก เหลือเพียงเสื้อยืดใส่สบายและกางเกงยีนตัวเก่ง ชุดเดินทางที่คล่องตัวสำหรับเขา แทบจะกลายเป็นยูนิฟอร์มประจำตัว

ร่างสูงโปร่งทรุดตัวลงนั่งฟูกนอน บ้านหลังนี้เมื่อก่อนเป็นยังไง เดี๋ยวนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น เฟอร์นิเจอร์มีประดับเพียงน้อยนิด แม้แต่ตู้เย็นก็ยังไม่มี เตียงนอนก็ไม่มีเช่นกัน มีเพียงฟูกนอนสองผืน (เมื่อก่อนมีผืนเดียว) ไว้รองหลัง ไม่อย่างนั้นคงได้ตื่นมาทรมานเพราะต้องนอนพื้นกระดาน ทยากรเองก็ไม่ว่างจัดหาอะไรใหม่ๆ เข้ามาเสียที แต่ในระหว่างพักร้อนยาวงวดนี้ อย่างไรก็ต้องลากนายช่างไปชอปปิ้งกันสักครั้ง

ดวงตาใสมองใบหน้ายามหลับของเจ้าบ้าน ส่ายหัวให้กับหนวดเคราเขียวครึ้ม รู้ทันทีว่าสนใจดูแลตัวเองมากน้อยแค่ไหน

“ตื่นได้แล้วครับ สายแล้วนะ...” เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูคนหลับ

ปกตินายช่างใหญ่แห่งชาญทะเลสุดแสนจะตื่นง่าย แต่นี่เขาเข้าใกล้ขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมลืมตา

ทยากรย่นหัวคิ้ว รับรู้ถึงความผิดปกติ มือขาววางลงบนท่อนแขนแข็งแรง ทันทีที่แตะมือลง ไอร้อนก็ถ่ายทอดมายังฝ่ามือ บอกให้รู้ว่าใครบางคนไม่ได้หลับเพราะตื่นสาย

“นายช่าง!” ทยากรอุทาน เสียงของเขาดังขึ้นด้วยอารมณ์ตกใจ

ตอนนี้เองที่คนตัวร้อนเริ่มรู้สึกตัว เขาปรือตา ขยับใบหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครเท่านั้น รอยยิ้มก็ผุดขึ้นตรงมุมปาก

“เล...” เสียงทุ้มเรียกชื่อเขาด้วยอาการอ่อนแรง “มาแล้วหรือ...”

เมื่อวานคุยโทรศัพท์กัน เขายังบอกนายช่างอยู่หยกๆ ว่าวันนี้จะมาหา ไม่นึกไม่ฝันเลยว่า เมื่อมาแล้วจะได้เจอคนคนตัวใหญ่ในสภาพอย่างนี้

มือหนาเอื้อมมาลูบแก้มเขา แม้แต่ฝ่ามือยังร้อนผ่าว ร่างสูงใหญ่ขยับกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าทำได้เพียงยกตัวขึ้นจากที่นอนได้ไม่กี่เซนเท่านั้น แขนก็อ่อนแรงทรุดลงไปนอน

“ไม่สบายเหรอครับ” มือขาวอังหน้าผากแล้วนิ่วหน้า “ตัวร้อนจริง”

“ปวดหัว แต่นอนสักชั่วโมงก็หาย” คนพูดคว้ามือขาวๆ เอาไว้ กดจมูกลงหลังมืออีกฝ่าย กำมือมันไว้แน่น ไม่ยอมให้ห่าง

“นอนอย่างเดียวไม่หายหรอกครับ ต้องกินข้าวกินยา” ทยากรมองหาตู้ยาในบ้าน “ที่บ้านนี้มียาอะไรบ้างไหม”

เพราะมองไปทางไหนก็โล่งไปหมด เขาเลยไม่แน่ใจ

“ไม่มี...” คนป่วยนิ่วหน้า “ลืมซื้อติดเอาไว้”

เพราะไม่ค่อยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นในชีวิตมากนัก ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยล้มเจ็บไม่ว่ากรณีใด ต่อให้กรำแดดตากฝน ตรากตรำทำงานหามรุ่งหามค่ำ เชื้อไข้หวัดยังไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เรื่องหยูกยาจึงดูเป็นเรื่องไกลตัวจนกลายเป็นหลงลืมไป

ลืมไปว่าตอนนี้มีใครอีกคนที่ร่วมแชร์ทุกช่วงของชีวิตด้วยกัน...

หากเปลี่ยนเป็นคนตรงหน้าที่เจ็บป่วยกะทันหัน แล้วไม่มีแม้แต่ยาสามัญขั้นพื้นฐานติดบ้านเอาไว้ คงจะแย่กว่านี้แน่หลายเท่า

“งั้นเช็ดตัวหน่อยนะครับ ตัวร้อนขนาดนี้ร่างกายจะช็อกเอา...” ทยากรกุมมือเขาตอบกลับ พยุงให้คนตัวใหญ่ลุกขึ้นนั่งพิงหมอน “นี่ยังไม่ได้กินข้าวด้วยใช่ไหม”

เขาซักไซ้ เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับ

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ตัดสินใจจะลุกออกไปหาอุปกรณ์มาดูแลคนป่วย หวังลึกๆ ว่าบ้านหลังนี้คงพอมีกะละมังสักใบให้ใช้

“ไปไหน” ทันทีที่มือหลุดจากกัน นายช่างก็หันมาถาม

ทยากรยิ้มบาง “ห้องน้ำครับ เดี๋ยวกลับมา...”

นายช่างใหญ่นอนมองตามแผ่นหลังบางทุกฝีก้าว ถึงหนังตาจะหนักอึ้ง อยากหลับต่อเต็มที แต่เมื่อมีมันมาอยู่ตรงหน้า เขาค้นพบว่าสามารถฝืนสังขารได้อย่างเหลือเชื่อ ใครจะอยากหลับในเมื่อมีคนที่รักมาคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลาที่ห่างกัน คิดถึงจนแทบขาดใจ จนตอนนี้เมื่อมันมาอยู่ตรงหน้า ต่อให้ป่วยหน้าหนากว่านี้แลกกับการมีมันอยู่ในสายตา นับว่าคุ้มค่าเหลือเกินแล้ว

ร่างสูงโปร่งเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ มันออกมาพร้อมกะละมังเล็กๆ และผ้าผืนใหญ่ บ้านเขาไม่ค่อยมีของใช้ของสอยมากมายนัก ยังดีที่ทะเลหากะละมังใส่น้ำมาจนได้ แต่ท่าทางเจ้าตัวจะหาผืนเล็กกว่านี้ไม่เจอ เลยล่อเอาผ้าขนหนูมาเสียเลย

“เช็ดตัวครับ ลุกขึ้นนั่งไหวไหม”  

โชคดีที่นายช่างไม่ได้ใส่เสื้อผ้านอนอยู่ก่อนแล้ว เขาเลยไม่ต้องเหนื่อยจับอีกฝ่ายเปลื้องผ้า ถึงจะแก้ผ้าต่อหน้ากันมากี่ครั้งกี่หนแล้วก็ไม่รู้ แต่ทยากรยังกระดากอายทุกครั้งที่เห็นคนตัวใหญ่เปลือยเปล่า

ทั้งมือทั้งผ้าเคลื่อนไหวไปมาเก้ๆ กังๆ ดูก็รู้ว่าลูกคุณหนูอย่างมัน ชีวิตนี้คงไม่เคยปรนนิบัติพัดวีใคร มือขาวจุ่มผ้าขนหนูลงในกะละมัง ให้ผ้าซับเอาน้ำเข้ามา จากนั้นก็เอาผ้ามาโปะบนตัวเขาโดยไม่ผ่านการบิด หยาดน้ำหยดแหมะๆ ไหลเป็นทาง ไม่ได้ต่างจากการเอาน้ำราดตัวเสียเท่าไหร่ คนป่วยขนลุกซู่ เพราะยังไข้สูงอยู่ ขนอ่อนจึงลุกชัน

“บิดผ้าให้แห้งหน่อย” คนพูดกัดฟัน หนาวจนอยากคว้าบุรุษพยาบาลจำเป็นมากอดไว้

“อ่า...ขอโทษครับ”

ทยากรตกใจ รีบเอาผ้าขนหนูข้างที่ยังแห้งสนิทเช็ดตัวให้ ทว่ากว่าชายหนุ่มจะทำการแก้ไข ฟูกนอนก็เปียกปอนไปแล้วทั้งแถบ

นายช่างใหญ่มองท่าทางลุกลี้ลุกลนของคนตรงหน้า ทะเลบิดผ้าแล้วคราวนี้ แต่เหมือนมันกลัวเขาจะเปียกอีก การบิดครั้งนี้เลยบิดอย่างเอาเป็นเอาตาย

“พอแล้ว” เขาท้วงเมื่อมือขาวออกแรงจนเริ่มแดงนิดๆ

ช่างเป็นคนที่หาความพอดีไม่ยักจะได้

เวลาดื้อก็ดื้อหัวชนฝา

แต่บทจะน่ารัก ก็ชวนให้เอ็นดูจนหัวใจละลาย...

นายช่างใหญ่มองไอ้เด็กเมืองกรุงลากไล้ผ้าขนหนูไปทั่วแผ่นอกเขา มันเช็ดแขนให้ทั้งสองข้าง ผ้าขนหนูผืนบางวกกลับมาเช็ดที่คอ เป็นการเช็ดตัวที่ไม่ถูกขั้นตอนสักเท่าไหร่ หากคนถูกดูแลกลับสุขใจอย่างไรพิกล ตาดุๆ มองความตั้งอกตั้งใจทำอะไรสักอย่างของมัน

ทะเลมีเสน่ห์ก็ตรงนี้...

นอกเหนือไปจากความหน้าตาดี ความมุ่งมั่นของมันนี่แหละที่น่าชื่นชม

“เอ่อ...ข้างล่างต้องเช็ดด้วยไหม”

ชมในใจไปหยกๆ ยังไม่ทันไรความตั้งใจกลายเป็นความเขินไปเสียแล้ว

เสียงใสแผ่วเบาเหมือนคนพูดอ้อมแอ้ม ไม่กล้าโพล่งเต็มเสียง หนุ่มกรุงเทพฯ มองช่วงล่างของนายช่าง ยังดีที่มีผ้าผืนบางห่มคลุมไว้ แต่เพราะนิสัยไม่ใส่อะไรนอนของเขา ทยากรรู้เลยว่าเปิดออกจะเจอกับอะไร...อนาคอนด้าตัวใหญ่แน่นอน

“แล้วแต่มึง” อีกฝ่ายแค่ยิ้มเฉย ไม่เรียกร้องขณะเดียวกันก็คล้ายจะวัดระดับความห่วงใย ผลักภาระการตัดสินใจให้เขาวุ่นวายเพียงลำพัง

ก็ได้วะ!

ของมันเคยๆ กันมาแล้ว จะต้องมาหน้าบางอะไรอีก ตอนนี้นายช่างก็เป็นแค่คนป่วย แรงจะลุกขึ้นนั่งก็ยังไม่อยากจะไหว อย่างไรเสียงูมันคงไม่มีน้ำยาเอาตอนที่พ่อมันป่วยอยู่หรอก

ถึงจะปลุกใจตัวเองได้แบบนั้น เอาเข้าจริง สิ่งที่ทยากรทำก็คือการสอดมือและผ้าขนหนูเข้าไปใต้ผ้าห่ม ไม่แน่ใจนักหรอกว่าเช็ดขาคนป่วยสะอาดพอไหม เพราะสถิติการทำเร็วสุดๆ ยิ่งกว่าวิ่งผ่านน้ำ ขณะที่อีกฝ่ายตัวกระตุกเบาๆ เหมือนกลั้นหัวเราะพฤติกรรมของเขา แต่ก็ไม่ได้เอ่ยคำใด

“ไปทำอีท่าไหนถึงได้ป่วยล่ะครับ” ทยากรถาม จัดการคลุมผ้าห่มให้เขาจนถึงแผ่นอก อากาศตอนใกล้จะสายค่อนข้างร้อน แต่สำหรับคนเป็นไข้ แค่ลมเย็นๆพัดมาก็ขนลุกได้แล้ว

“ไม่รู้” คนถูกซักไซ้ส่ายหน้า ทยากรเลยชักฉุน

“ไม่รู้ได้ยังไง ต้องหักโหมทำงานหนักแน่ๆ พักผ่อนไม่พอใช่ไหม”

“เปล่า...” เขายืนยันคำเดิม

คนต่างถิ่นจึงยืนยันในความคิดเดิมเช่นกัน

“ไม่เชื่อ”

“งานไม่ได้หนัก แต่ตรอมใจ...”

“...”

“เมียหาย...” หายไปสองเดือนเลยด้วยซ้ำ... “เลยตรอมใจ ไข้ขึ้น...หมดแรง...”

ตอบอย่างนี้มันน่าเอาขนหนูรัดคอให้ตายไปเสียเลย จะได้ไม่มาทำให้คนอื่นเขาเขินพร่ำเพรื่ออย่างนี้

ทยากรมองใบหน้าหมองคล้ำ แก้มซูบลงจากที่เคยเห็นครั้งล่าสุด ดวงตาของนายช่างยามจ้องมองเขาอบอุ่นเสมอไม่มีเปลี่ยนแปลง

คิดแล้วก็สงสารคนตรงหน้าที่มาเลือกคนงานยุ่งอย่างเขาเป็นคู่ชีวิต ทั้งที่อีกฝ่ายมอบทุกอย่างวางไว้ในมือเขาเต็มที่ ทุกลมหายใจ ทุกนาที ให้เขาทั้งหมดเท่าที่จะให้ได้ แต่ตัวเขาเองต่างหากที่ไม่สามารถทำอย่างเดียวกัน ทยากรยังต้องให้เวลากับพ่อแม่ กับกิจการและงานมากมาย เวลาที่จะใช้กับคนตัวใหญ่กลายเป็นเวลาส่วนน้อยไปเสียอย่างนั้น

ไม่แปลกเลยที่เขาจะบอกว่าชักตรอมใจ...

แบบนี้ถ้าอีกฝ่ายจะแอบไปมีอีหนูที่ไหน เขาคงอุทธรณ์อะไรไม่ได้ทั้งนั้น

“ครั้งนี้ไปนาน...”

ใครว่าคนแก่งอแงไม่ได้ คนตรงหน้านี่ไงนิยามของคำว่าป่วยแล้วกลายเป็นเด็กอย่างเห็นได้ชัด

“ทำไมครับ คิดถึงเหรอ” คนพูดเอ่ยเย้าเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ ทว่าเขาไม่ยอมตอบคำถาม

ก็แค่คิดถึง...

แต่ก็รู้ว่าเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ทะเลมีหน้าที่ มีความรับผิดชอบ และมีหลายอย่างที่มันต้องทำ บนโลกนี้ไม่ใช่แต่เพียงตัวเขาที่ต้องการมัน คนอื่นก็เช่นกัน...ล้วนอยากมีมันไปอยู่ข้างกาย

“...”

คนอย่างนี้ เงียบเท่ากับยอมรับ

คนแก่ชักงอแงหนัก แต่ที่งอแงก็เพราะรักเหลือเกิน

“ก็โทรคุยกันแทบทุกวันอยู่แล้วนี่”

“มันแทนกันได้เสียที่ไหน”

ได้ยินแค่เสียง ตัวเป็นๆ อยู่ห่างไกล สัมผัสไออุ่นกันก็ไม่ได้ ได้ยินเสียงพูดแง้วๆ มาตามสาย ยิ่งทำให้คิดถึงแทบขาดใจมากกว่าเดิม

“ขอโทษนะครับ ช่วงนี้ผมยุ่งมากจริงๆ” แต่ตอนนี้ความยุ่งเหล่านั้นถูกเคลียร์ทิ้งหมด จนสามารถมาหากันได้ “แต่ว่า...ผมจะมาอยู่ให้นายช่างเลี้ยงสักสองอาทิตย์เป็นการชดเชย”

“...”

“จะเลี้ยงผมไหวไหม”

ไอ้เด็กซนหัวเราะร่วน ท่าทางไม่จริงจัง ทำราวกับจะแกล้งให้ดีใจ

“จริงหรือ”

“ไม่จริงมั้ง” นั่นไงล่ะ!

“เล...”

เจอเสียงอ่อนแรงของคนแก่เข้าไป เด็กอย่างเขาก็ใจอ่อนไปแล้วเกินครึ่ง ทยากรส่ายหน้า อ่อนใจกับความระแวงของนายช่าง เห็นเขาเป็นคนยังไงกัน ชอบแกล้งชอบอำคนอื่นเหมือนไอ้ชาติหรือยังไง

“มาอยู่จริงน่ะสิ ขนกระเป๋ามาแล้วด้วย”

กระเป๋าที่ว่าก็แค่เป้สะพายไหล่ธรรมดาหนึ่งใบ อยู่ที่เกาะนี้สุดแสนจะเรียบง่าย ทยากรไม่ต้องมีของใช้อะไรมากมายก็อยู่ได้ ข้าวของบางส่วนถูกทิ้งไว้ที่นี่บ้างแล้ว ไม่จำเป็นต้องขนอะไรมาเพิ่มอีก

คนป่วยมองตามมือที่ชี้ไป เห็นหลักานวางกองเด่นชัด โล่งใจที่มันไม่ได้มาขายฝัน หลอกให้เขาดีใจเก้อ นายช่างทำท่าจะลุกขึ้นนั่ง อยากคว้าตัวมันมากอดเอาไว้ให้สมกับความคิดถึง ทว่าเพียงขยับร่างกาย คนตัวใหญ่ก็แทบล้มตึง ในหัวมันมึนๆ วิงเวียนบ้านหมุนไปหมดเลย

“นายช่างนอนลงเถอะครับ นอนก่อนนะ” คนดูแลเห็นท่าไม่ดี ถลาเข้ามาจับให้นอน ทยากรเอาผ้ามารองฟูก บริเวณที่เปียกน้ำ “เดี๋ยวค่อยตื่นมากินข้าวกินยานะ ผมจะไปหาซื้อไว้ให้”

“ไม่ต้องก็ได้” อีกฝ่ายปฏิเสธ “ข้างนอกร้อน”

แค่คิดว่ามันมาเหนื่อยๆ แล้วต้องออกไปเดินตากแดดร้อนๆ แบบนั้น สู้เขาไม่ต้องกินข้าวกินยาเสียดีกว่า แค่นอนพักอย่างเดียวก็เกินพอ แค่มีมันมานั่งเฝ้าก็แทบจะสร่างไข้ได้แล้ว

“ไม่ได้สิ ป่วยก็ต้องมียากิน ไม่งั้นจะหายได้ไง” ทยากรบ่นอุบ สั่งการเข้มงวด “นอนครับ หลับตาได้แล้ว”

คนตัวใหญ่ไม่เถียงอะไรอีก หนุ่มเมืองกรุงมองคนอ่อนแรงล้มตัวลงนอนช้าๆ นายช่างใหญ่ที่เคยเห็นจนชินตาคือผู้ชายแข็งแรงแกร่งกล้าเหมือนเหล็กไหล ไม่ว่าใครก็ล้มเขาไม่ได้ทั้งนั้น หากวันนี้...ทยากรมองเห็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง เจ็บได้ตายเป็นเหมือนคนธรรมดาสามัญ

นายช่างอายุเยอะกว่าเขามาก ไม่ใช่คนรุ่นราวคราวเดียวกัน...

จากที่ชะล่าใจว่าทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้น เราสองคนจะอยู่ด้วยกันอีกนานๆ การป่วยของเขาเหมือนทำให้ทยากรต้องคิดแล้วว่าตัวเองบกพร่องหน้าที่ขนาดไหน

การเป็นคนรักกัน จะให้งานมาดึงเวลาจนละเลยอีกฝ่ายอย่างนี้ไม่ได้

“ถ้าจะออกไปข้างนอก...รีบไปรีบกลับ...”

“...”

“แดดมันแรง มึงจะไม่สบาย”

เพราะสำหรับนายช่างแล้ว ถึงตัวเองจะป่วยก็ยังไม่วายห่วงใย

อีกฝ่ายห่วงเขามากกว่าใคร

แล้วเขาเล่า...ตอบแทนความห่วงเพียงพอแล้วหรือยัง...





****


แอบมาอัพให้ระหว่างรอเล่มกัน

เดี๋ยวมีคนคิดถึง อิอิ

รูปเล่มน่าจะประมาณปลายเดือนนะคะ

รออีกนิดนึงงงง <3 


ปล. เดี๋ยวมีรอบสต็อกให้สำหรับคนไม่ทันรอบพรีนะคะ

เปิดหลังจากจัดส่งรอบพรีเสร็จแล้วน้า 

เดี่ยวเปิดแล้วจะมาแจ้งในนี้ด้วยฮับ


เช็ครายชื่อ (อัพเดตใหม่) ได้ที่นี่ค่ะ >> คลิ๊ก!! 

(ระหว่างนี้ใครจะเปลี่ยนที่อยู่ ติดต่อได้ในทวิต หรืออินบ็อกเพจนะคะ)

FB : วันเวย์

TW : @Onewayy17

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.009K ครั้ง

75 ความคิดเห็น

  1. #13452 Smileyyyyyyyyyy (@06092546md) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 10:18

    โอยยยยยยย น้องเลมันน่ารักกกกกกกก ชอบความน่ารักน่าเอ็นดูที่สุดของน้องเลยยยย น้องมันน่ารักจริงๆ เเง้งงงงง เค้าเขินนนน น้องมันคาวาอี้~~~~ ///นายช่างคนอ้อนเก่งงง งอเเงเก่งง ถถถ.เมียหายยย เลยตรอมใจป่วยย โอยๆๆๆๆๆๆๆๆ เหม็นความรักจังค่ะ!5555 น่ารักอ้าาา นายช่างคือเเบบงอเเงเก่ง หายนานก็บ่นน โทรคุยกันทุกวันก็ไม่พออออ โอยย555น้องเค้ายุ่งไงนายช่างงง สงสารน้องด้วยยยย5555 มีความมาถึงนี่ไห้เขาเลี้ยงอีกกก อิน้องมันเเหละอ้อนเก่ง555 อ่อยเก่งงงง ถถถ.น่ารักเต็มไปหมดเลยยยยย กลับมาบ้านเเทนที้จะไปฟาพ่อหน่อย เเหมๆเลยมาหาสัมมีก่อนจนได้ละน้าาาาาา 555555

    คิดถึงทะเลลลล
    #13452
    0
  2. #13436 Golden23 (@niyay123) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 05:14
    โถ่ เมียหาย ตรอมใจ ยักษ์ป่วย
    #13436
    0
  3. #13298 ทาโร่เกาลัด (@mooaomclash) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 20:50
    ชอบมาก
    #13298
    0
  4. #13167 someonep (@ppmppm) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 20:53
    รักทะเลลลลล<3 คือชอบเรื่องนี้มากค่ะ ที่จริงอ่านใน fictionlog แต่แบบ ปลื้มมาก คิดถึงเรื่องนี้ เลย search google เจอว่าลงในเด็กดีด้วย แถมมีตอนพิเศษ เลยมาหวีด 555555
    #13167
    0
  5. #13141 khawfangg (@khawfangg) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 05:32
    ใจชื้นนนนน
    #13141
    0
  6. #13133 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 13:20
    คนแก่ขี้น้อยใจฮื้ออออแต่น่ารักเหลือเกิลลลกิ้ดดดด
    #13133
    0
  7. #13106 ptabb1010 (@KnckncKncknc) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 14:23
    งื้ออออออ แพ้คำว่าเมียหายมากเลยข่าาา ยิ้มไม่หุบตั้งแต่ต้นเรื่องมาเลยข่าาา -.,-
    #13106
    0
  8. #13019 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 05:09
    น้องเลลลลล
    #13019
    0
  9. #12968 filmfilm12123 (@filmfilm12123) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 20:22
    น่ารักกกกก
    #12968
    0
  10. #12967 filmfilm12123 (@filmfilm12123) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 20:08
    น่ารักกกกก
    #12967
    0
  11. #12962 patcha3121 (@patcha3121) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 18:45
    โอ้ย สิบสี่วัน ทะเลหวานก็คราวนี้ละ
    #12962
    0
  12. #12955 RahaneeNahu (@RahaneeNahu) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 13:13
    รออ่านค่าาาาา
    #12955
    0
  13. #12944 ไรเฟิล (@rifle_ke) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 08:29
    พอป่วย ความอ้อนระดับทำลายล้าง เลยน้าา
    #12944
    0
  14. #12935 preawniss (@preawniss) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 21:56
    อยากอ่านต่อฮืออออสนุก
    #12935
    0
  15. #12934 zegare. (@araramam) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 21:38
    คุนวันเวย์คั้บบบ ต่อเถอะ นะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #12934
    0
  16. #12923 parada3346 (@parada3346) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 10:09
    คิดถึงมากเลย ฮื่อออมาต่ออีกได้ไหมอ่าาา
    #12923
    0
  17. #12921 pam_ban (@pam_ban) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 23:08

    อยากรู้ว่าทะเลจะทำยังไงต่อไป

    #12921
    0
  18. #12906 ที่หนึ่ง (@666-1993) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 11:59

    ทยากรจะแก้ปัญหายังไงละคราวนี้ ????

    #12906
    0
  19. #12899  P R O U D  (@proundlky) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 02:15
    นายช่างกะน้องเลมาแล้วววว
    #12899
    0
  20. #12898 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 01:44
    น่ารักกกกกกมากๆค่ะ นายช่างงอแง หึหึ
    #12898
    0
  21. #12885 oreochobkua (@oreochobkua) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 18:36

    หวานมาก อร๊ายย ดีต่อใจมากค่ะ

    #12885
    0
  22. #12870 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 14:53
    คิดถึงงงงง
    #12870
    0
  23. #12851 meri94 (@Aimeaop) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 00:26
    นับวันรอรับเล่มมาอยู่ในอ้อมอกไม่ไหวแล้วค่า ><
    #12851
    0
  24. #12850 LeeFahSn (@LeeFahSn) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 19:49
    อยากอ่านเรื่อยๆ ไม่อยากให้จบตอนนนร
    #12850
    0
  25. #12848 มๅดามกิ (@ma2gyb) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 18:30
    คิดถึงนายช่างกับน้องทะเล อร๊ายยยยยย
    #12848
    0