Spin off #เด็กทะเล ll ขวัญเอ๋ยขวัญมา [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 769,154 Views

  • 14,277 Comments

  • 20,991 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,866

    Overall
    769,154

ตอนที่ 63 : Sea Spec : ตอนพิเศษ : ยักษ์ล้ม [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 841 ครั้ง
    15 ก.ค. 61

ตอนพิเศษ

 ยักษ์ล้ม [2]

 

 

 

 

 

 

“ไอ้ทะเล! นี่เอ็งมาเมื่อไหร่หา”

นายหัวชาญร้องลั่นทันทีที่เห็นลูกชายเดินตัวขาววอกเข้ามา ทยากรในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าย้วย สภาพที่เขาเห็นจนชินตาเวลามาอยู่ที่นี่ เป็นหลักฐานชั้นดีว่าเจ้าตัวมาถึงนานแล้ว และเปลี่ยนเสื้อผ้าสลัดคราบลูกเศรษฐีเมืองกรุงออกแล้ว กลายร่างเป็นไอ้เด็กทะเลหาปลาโดยสมบูรณ์

“มาเมื่อเช้าครับ” คนตอบยกมือไหว้พ่อ

ชายหนุ่มนั่งลงที่โต๊ะประจำแก๊ง ที่นั่งบางแห่งถูกจับจองอยู่ก่อนแล้ว ชาติและหิน...ลูกสนิทคนสนิทคู่ใจของนายหัวชาญ นั่งขนาบเจ้านายไม่ห่าง หลังจากความสัมพันธ์ระหว่านายช่างกับนายหัว กลายเป็นสถานะลูกเขยกับพ่อตา อะไรๆ ก็ดูจะเปลี่ยนแปลงไปเสียหมด

พ่อตาดูจะเหม็นขี้หน้าลูกเขยมากขึ้น...

จากที่เคยไว้ใจรักใคร่ ยกให้เป็นถึงมือขวา เดี๋ยวนี้ไม่มีเสียหรอกความปรองดองระดับนั้น นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกัน บางทียังกะแหนะกะแหนกันว่ากินไม่ลง

“มาแล้วทำไมข้าไม่เห็น” นายหัวชาญย่นคิ้ว “หรือเอ็งไปแวะที่ไหน”

“เอ่อ...ไปบ้านท้ายหาดมาครับ” ไอ้ตัวดีตอบไม่เต็มเสียงนัก

ทุกครั้งที่มาถึง คนเป็นพ่อจะต้องเห็นมันเป็นคนแรกเสมอ หลังจากเดินทางไปกลับกรุงเทพฯ กับชาญทะเลอยู่หลายครั้ง คนต่างถิ่นก็ดูจะคุ้นชิน เดี๋ยวนี้มันสามารถข้ามเกาะมาได้เอง ไม่ต้องโทรมาตามให้ใครไปรับไปส่ง ทะเลจะเอากระเป๋ามาเก็บไว้ที่บ้านพ่อมัน รวมถึงค้างที่นั่น ห้องที่นายหัวชาญตกแต่งเตรียมไว้ให้ จะมีก็แค่บ้างครั้งที่ไปค้างกับนายช่างใหญ่

แต่ก่อนน่ะบางครั้ง หากหลังๆ นี่ชักจะบ่อย...

จนมีครั้งนี้นี่แหละที่คนเป็นพ่ออยากหาก้านมะยมฟาดมันให้ขาลาย มาถึงแล้วเสือกไปหาคนอื่นก่อนพ่อมัน!

“โธ่! นาย คนมันมีผะ...เอ้อ มีคู่แล้วอะไรแล้ว เค้าก็ต้องไปหากันสิวะ ไม่เห็นแปลกตรงไหน”

“ไอ้ชาติ! กูถามความเห็นมึงหรือ เสนอหน้านัก”

“แหม ก็ฉันพูดความจริงนี่นาย ขนาดพยัญชนะไทย ผ.ผึ้ง มันยังมาก่อน พ.พาน นับประสาอะไรกะอีเรื่องแบบนี้ พ่อมันก็ต้องอยู่ส่วนพ่อนั่นแหละ...”

“ไอ้เหี้ยชาติ!” นายหัวชาญตวาด ขณะที่ชาติขยับตัวกลัวโดนฝ่าตีนของนาย

เอ้า! เขาพูดผิดตรงไหน...

พอมีผัวเป็นตัวเป็นตน ใครๆ ก็เห็นผัวมาเป็นอันดับหนึ่งกันทั้งนั้น ดูอย่างนังสองหน่อลูกสาวน้าพิม นังพลอยนังพร้าวนั่นสิ เมื่อปีกลายแต่งงานแต่งการ ได้ผัวจนท้องป่องมีลูกอ่อนกันไปหมดแล้ว แม่มันยังบ่นกับเพื่อนๆ วงคัดปลาอยู่เช้าเย็น ว่าลูกสาวตัวดีเห็นผัวดีกว่าพ่อแม่ ทำกับข้าวทำขนมแต่ละทีก็ให้ผัวแดกก่อนทั้งนั้น เห็นไหม...เรื่องธรรมดาของชาวบ้านจะตายไป

จะมีก็แต่คนหวงลูกเกินเหตุเท่านั้นแหละที่ไม่เข้าใจสัจธรรม

“เรื่องอื่นเอาไว้ทะเลาะกันทีหลังได้ไหมครับ” ทยากรตัดบท เห็นผู้ชายตัวใหญ่สองคนแง่งๆ เข้าใส่กันแล้วเหนื่อยใจ ทั้งที่อายุอานามแต่ละคนไม่ใช่เด็กอมมือกันแล้วแท้ๆ แต่มารวมตัวกันทีไร พากันลดอายุลงแทบทุกคน “ใครพอจะมียาไหม...ยาแก้ไข้ แก้ปวด อะไรก็ได้”

“ใครเป็นอะไรไปล่ะ” คนหัวโต๊ะนิ่วหน้า เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“นายช่างครับ...ตัวร้อน” ทยากรนิ่งคิดแล้วจึงหันไปบอกกับพ่อ “ช่วงนี้ผมคงนอนบ้านนายช่างนะครับ ไม่มีคนดูแลเดี๋ยวเป็นอะไรหนักขึ้นมา”

“อะไรวะ! มาถึงก็ไปหามัน แล้วยังจะไปนอนบ้านมันอีก”

“ปัดโธ่นาย...ไอ้ทะเลมันก็ทำถูกแล้ว คนเค้าไม่สบาย ไม่มีคนดูแลเกิดตายคาบ้านขึ้นมาจะว่ายังไง ถ้าพี่เม่นมันตาย ลูกนายนั่นแหละจะนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่ง”

“...”

นายหัวชาญฮึดฮัด ถึงแม้จะขัดใจแต่คนเป็นพ่อก็ท้วงติงอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ สิ่งที่ไอ้ชาติพูดมาเป็นจริงดังว่าทุกคำ นายใหญ่แห่งชาญทะเลจึงได้แค่ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์อยู่อย่างนั้น ครั้นจะหันหน้าไปด่าไอ้ลูกเทวดาก็ดันเกิดอาการเกรงใจ

ด่าลูกก็กลัวมันจะไม่รัก

หนักสุดคือกลัวมันเสียใจ...

“พี่เม่นนี่มันก็เลือกเวลาป่วยได้ดีจริงโว้ย ร้อยวันพันปีไม่เค้ยไม่เคยจะเป็นห่าอะไรกับใครเขา พอรู้ว่าเมียจะมาเข้าหน่อย อยู่ดีๆ ก็ตัวร้อนเหมือนสั่งได้” ไอ้ชาติส่ายหัวไปมา หัวเราะกับป่วยถูกเวล่ำเวลาของนายช่างใหญ่

“ตกลงว่ามีใครพอจะหายาให้ผมได้ไหมครับ” ทยากรชักฉุนหนัก

สนทนากับคนเยอะๆ แล้วชอบเกิดเหตุการณ์แบบนี้ประจำ เขาถึงบอกกันว่า มากคนก็มากความ ยิ่งคุยก็เหมือนยิ่งออกทะเลไปไกล

“กูกับไอ้ชาติไม่น่าจะมีหรอก” หินตอบสั้นๆ

ทุกคน ณ ที่นั้นเหลียวมองหน้ากันและกัน

ชาติและหิน แต่ละคนตัวควายๆ ถึกๆ กันทั้งนั้น พวกมันเคยป่วยกันเสียทีไหน ตัวเขาเองก็เหมือนกัน...ยาลดไข้ที่นายหัวชาญเคยมีติดบ้านไว้ ซื้อมาก็ไม่ได้เอามาใช้ นอกจากเจ็บหนักเพราะโดนลูกปืนคราวนั้น เขาก็จำได้ว่าตัวเองไม่ค่อยจะเจ็บไข้ได้ป่วยสักเท่าไหร่ ยาที่เคยซื้อไว้เลยถูกดองอยู่ในตู้ไม่รู้กี่ปีมาแล้ว

“ข้าว่าไปซื้อเอาใหม่เถอะวะ ไอ้ที่มีอยู่ไม่รู้มันหมดอายุไปหรือยัง” คนเป็นพ่อหันไปบอกลูกชาย เห็นอาการกลุ้มอกกลุ้มใจของมัน จึงหันไปสั่งไอ้คนปากมาก “ไอ้ชาติ...”

“อะไรอ่ะนาย”

“เดี๋ยวมึงวิ่งไปร้านหมอ ไปหาซื้อยามาให้มันก็แล้วกัน”

“อ้าว! ไหงหวยมาออกที่กูล่ะนี่” คนถูกจิกหัวใช้บ่นอุบ “...ใช้คนอื่นไม่ได้หรือ ไอ้หินก็ได้”

ว่าแล้วคนขี้เกียจตัวเป็นคนก็จัดการโยนขี้ไปให้เพื่อนรัก คนพูดน้อยต่อยหนักอย่างหินส่ายหน้าเอือมระอา จนป่านนี้ยังคิดอยู่ว่า เขาไม่ควรหลวมตัวมาเป็นคู่หูกับมัน

“ไม่ได้! เดี๋ยวนี้นี่กูใช้งานใช้การมึงไม่ได้แล้วใช่ไหม คิดจะขัดคำสั่งกูเรอะ! 

“คนทำงานมาเหนื่อยๆ นั่งพักตูดยังไม่ทันอุ่น จะให้เดินอีกแล้ว”

“ถุย! เหนื่อยตายล่ะมึง กูเห็นวันนี้จิกหัวใช้เด็กใหม่มันทั้งวัน ส่วนตัวเองไปนั่งอู้แดกน้ำแดกขนมกับพวกผู้หญิงสบายใจเฉิบ อย่านึกว่ากูไม่เห็นเชียว”

เจ้านายกับลูกน้องประลองฝีปากกันอย่างเผ็ดร้อน ทยากรมองตามคนนั้นทีคนนี้ที กะพริบตาปริบๆ ไม่รู้จะหาทางแทรกพวกเขาได้ยังไง

“แหะๆ นายก็...ก็แค่พักหน่อยเดียวเอง ใครๆ เขาก็ทำกัน”

“ไม่ต้องมาแก้ตัว กูขี้เกียจฟัง มึงจะไปซื้อยาแต่โดยดีหรือจะให้กูเอาตีนยันไป” นายหัวชาญชี้หน้า มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ควักเอาธนบัตรใบแดงๆ สองใบออกมา “เอ้า! นี่เงิน...มึงรีบไปซื้อมา”

“ที่เหลือไม่ต้องทอนใช่ไหมนาย”

คนถูกใช้งานตาพราวระยับ จากที่เคยขี้เกียจหนัก ขาแข้งไม่อยากจะขยับไปไหน แต่พอเห็นเงินเท่านั้น ความขยันบังเกิดราวกับสั่งได้ งานนี้ไอ้ชาติสู้ตาย...เพื่อเหล้า เราทำได้!

“เออ ที่เหลือจะเอาไปแดกเหล้าที่ไหนก็เอาไป แต่ถ้ามึงซื้อมาแค่พารากระจอกๆ มึงได้แดกตีนกูแทนเหล้าแน่ เข้าใจไหม”

“ได้เลยนาย เอายาแก้ไข้แพงที่สุดในร้านหมอเลยแล้วกัน ไป...ไอ้หิน”

“กูต้องไปด้วยหรือ” คนถูกเรียกชื่อทำหน้างง

วะ! ไอ้เหี้ยนี่...

ชาติเห็นท่าทางเพื่อนซี้แล้วอยากด่าพ่อมันนัก อุตส่าห์หาหนทางให้ได้ไปแดกเหล้าเพิ่มหลังชีวิตด้วยกันสักก๊งสองก๊ง ยังทำหน้าเป็นควายงงอยู่ได้

“แล้วมึงจะอยู่ทำหอกอะไร ให้พ่อลูกเค้าคุยกันเสียให้พอใจ มึงไม่ต้องอยู่เป็นเสนียดเขาหรอก ลุกขึ้น!” เห็นบ่นเช้าบ่นเย็นว่าลูกชายหายหน้าไปนาน แต่ละวันนายกูนี่งุ่นง่าน แทบจะไม่เป็นอันทำงานทำการกัน

หินลุกขึ้นจากที่นั่ง ขณะที่ไอ้คนถือแบงก์แดงๆ สองใบไว้ในมือ ยังคงปลื้มปริ่มกับ ทิปที่จะได้

“แล้วอย่าชักช้ากันล่ะ รีบไปซื้อแล้วรีบเอายามาให้ไอ้ทะเลมันก่อน แล้วพวกมึงสองตัวจะไปไหนก็ไป” นายหัวชาญสั่ง ด้วยรู้เช่นเห็นชาติลูกน้องตัวเองดี ขืนไม่กำชับให้ดี มีหวังแม่งเชิดเงินแล้วหายหัวไป “เอ็งจะเอาอะไรอีกไหมไอ้ทะเล จะได้ให้ไอ้ชาติมันซื้อมาเลยทีเดียว”

ว่าแล้วก็หันไปหาลูกชายบังเกิดเกล้า เห็นมันพยักหน้ารัวๆ

“เอาข้าวต้มสักถุงก็ได้ครับ นายช่างจะได้กินข้าวก่อนกินยา”

“มึงได้ยินไหมไอ้ชาติ ซื้อข้าวมาด้วย”

“จ้า...ได้หมดล่ะจ้า เชิญจิกหัวใช้ไอ้ชาติได้ตามสบาย”

ลูกน้องคนสนิทเบ้หน้า เอ่ยประชดแล้วเดินเตะทรายระบายอารมณ์ไปตามทาง ชาติและหินเดินห่างไปมากแล้ว เหลือเพียงสองพ่อลูกนั่งอยู่ด้วยกัน ระหว่างรอลูกน้องซื้อของกลับมาให้ จึงคุยกันไปตามประสา

“แล้วเป็นยังไงบ้างล่ะเอ็ง หายไปเสียนาน”

นานจนพ่อมันเกือบจะโทรไปตาม เพราะทนรอต่อไปไม่ไหว

นายหัวชาญกวาดสายตามองสภาพลูกชายตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาคนเป็นพ่อพอมองออกว่ามันซูบลงกว่าเดิม เท่านี้ก็รู้แล้วว่าทางนั้นคงงานหนักไม่น้อย

“ช่วงนี้ยุ่งมากครับ งานเยอะตลอดเลย” ทยากรโอดครวญ “แม่เพิ่งขยายธุรกิจประเภทห้างสรรพสินค้าออกไป ตอนนี้ขั้นตอนก่อสร้างกำลังจะเสร็จพอดี ผมมีหน้าที่ดูแลโปรเจ็กต์นี้ก็เลยต้องเหนื่อยหน่อย แถมแม่ก็ไม่ไว้ใจให้ใครไปคุมด้วย ผมก็เลยต้องลงไปดูเองหมด”

คนเล่า เล่าไปถอนหายใจไปด้วย ดูท่าคงสะสมความเครียดไว้พอตัว

“ก็ต้องเป็นเอ็งนั่นแหละถูกแล้ว ไม่ไว้ใจเอ็งแล้วจะไปไว้ใจใคร แม่เอ็งเค้ารอบคอบ คงเห็นแล้วล่ะว่างานนี้เอ็งรับผิดชอบได้ก็เลยปล่อยให้ทำ”

“ใช้งานผมคุ้มน่ะสิไม่ว่า...” ไอ้ลูกชายบ่นอุบ มันทำหน้างอเป็นม้าหมากรุกแต่แล้วก็หัวเราะออกมา “ว่าแต่พ่อเถอะครับ ผมไม่ได้มานาน ทางนี้เป็นยังไง...”

“ก็เรื่อยๆ                 ล่ะวะ ไม่ได้มีปัญหาอะไร ช่วงนี้มันมรสุมเข้าเป็นระยะด้วย ออกเรือได้ไม่กี่ลำ...”

“ดีครับ พ่อจะได้พักเยอะๆ ขาก็ยังไม่หายดีไม่ใช่เหรอ”

“ใครบอกเอ็งกัน ข้าหายดีแล้วโว้ย เดินได้คล่องปร๋อ...วันก่อนยังเดินจากท่าเรือไปถึงท้ายตลาดโน่น...ไม่มีหยุดพักระหว่างทางด้วยซ้ำ” นายหัวชาญขยับแข้งขยับขาโชว์ให้มันดู ยืนยันในคำพูดของตัวเองว่าจริงแท้ทุกคำ ขณะที่ทยากรมองท่าทีเหล่านั้น เขาพยักหน้าพอใจ

“หายเร็วจังครับ ขนาดทำกายภาพไม่ครบกำหนดนะเนี่ย”

“ก็นี่ใคร...นายหัวชาญโว้ย ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก” เสียงหัวเราะดังขึ้นเมื่อจบประโยคนั้น

สองพ่อลูกดูเหมือนจะหาเรื่องมาคุยกันได้ยืดยาว...

 

 




ทยากรหอบหิ้วข้าวและยาสำหรับคนป่วยกลับเข้าบ้าน ขณะนั้นเป็นเวลาสิบโมง แดดกำลังแรงเต็มที่ แม้จะรีบเดินมากแค่ไหน สุดท้ายหนุ่มเมืองกรุงก็มาถึงบ้านด้วยสภาพเหงื่อเต็มหลัง ทยากรวางข้าวของลงบนโต๊ะ ควานหาเสื้อตัวใหม่มาเปลี่ยน เพราะตัวเดิมเปียกเหงื่อจนไม่สบายตัว

ชายหนุ่มเดินลึกเข้าไปด้านในของตัวบ้าน คิดว่าคนป่วยคงกำลังหลับใหล ทว่าก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นคนตัวใหญ่กำลังมองมา

“มาช้า...” เสียงทุ้มดุมาเป็นอันดับแรก

นายช่างตื่นนอนเสียแล้ว ไม่รู้ว่าตื่นตั้งแต่ตอนไหน

“ขอโทษครับ” คนมาช้าเดินเข้าไปใกล้ “เผลอคุยกับพ่อเพลินไปหน่อย”

มือขาวเอื้อมไปสัมผัสใบหน้า นายช่างยังตัวร้อน แต่พอได้นอนพัก เขาก็ดูมีเรี่ยวแรงมากขึ้น สีหน้าสดชื่นขึ้นบ้างแล้ว

“ไปถึงท่าเรือเลยหรือ”

“อืม ไปหาซื้อยาให้นายช่างไง” ชายหนุ่มยิ้ม เห็นอาการหน้านิ่วคิ้วขมวดของเขาแล้วส่ายหน้า “ตื่นอยู่ก็ดีแล้วครับ เดี๋ยวกินข้าวหน่อยนะ แล้วค่อยกินยา”

“...”

ดวงตาดุๆ มองตามร่างสูงโปร่งเดินไปจัดการหาข้าวหาน้ำให้เขา ทะเลเดินกลับเข้ามาพร้อมถุงยาและชามข้าวต้มใบใหญ่ มันวางทั้งสองอย่างลงตรงหน้าเขา เอ่ยปากบังคับให้กินข้าว แม้ว่าเขาจะไม่รู้สึกอยากกินเลยก็ตาม

“เดี๋ยวค่อยกินก็ได้”

“ไม่ได้ครับ ท้องว่างแล้วจะกินยายังไง” ทยากรเมินเฉยต่อทุกคำต่อรอง เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังนิ่งจึงยกชามข้าวขึ้นมาขู่ “จะกินเองดีๆ หรือจะให้ผมจับยัด”

“ยัดมาสิ” เป็นงั้นไป...

คนกรุงเทพฯ จ้องหน้า คู่สนทนาก็ไม่ได้หลบตา เป็นครู่หนึ่งที่คนสองคนจ้องมองกันอย่างวัดใจ

ใครว่ามีแต่เด็กๆ เท่านั้นที่ป่วยแล้วชอบอ้อน...

คนแก่ตรงหน้านี่ต่างหาก ป่วยแล้วอ้อนยิ่งกว่าเด็กด้วยซ้ำ

ทยากรส่ายหน้า รู้แน่แล้วว่าคนป่วยก็แค่หาเรื่องงอแงให้เขาคอยดูแลก็แค่นั้น ราวกับจะทำโทษที่เขาไม่อยู่ข้างกายเสียนาน เลยเอาคืนด้วยการมาอ้อนกัน

“ก็ได้ๆ ยอมแล้วครับ” หนุ่มเมืองกรุงยกยิ้ม สีหน้าอ่อนใจ “ลุกขึ้นมานั่งกินดีๆ”

คนตัวใหญ่ขยับกายลุกนั่ง แผ่นหลังที่เคยติดอยู่กับที่นอน ตอนนี้ลุกขึ้นมานั่งพิงหมอนได้เอง ดีกว่าเมื่อเช้าที่เขามาเจอใหม่ๆ ข้าวต้มในชามที่ฝากชาวบ้านเขาซื้อมา ระหว่างทางที่เดินกลับมานี่คงคลายความร้อนลง คงไม่ลวกปากนายช่าง มือขาวจับช้อน ค่อยๆ ป้อนให้ทีละคำ ขณะที่ป้อนแม้จะทุลักทุเล ด้วยพยาบาลจำเป็นเกิดมาไม่เคยทำ แต่ก็ทำให้คนป่วยกินเอาๆ ได้

นายช่างใหญ่นั่งมองมันทำนั่นทำนี่อย่างเป็นสุข ปกติแล้วจะเป็นเขาเสียมากกว่าที่คอยสรรหาสารพัดสิ่งมาประเคนให้มัน มาวันนี้ไอ้เด็กที่เขาไม่เคยคิดให้จะมันต้องลำบากมาทำอะไรให้ กลับเป็นฝ่ายแสดงน้ำใจโดยไม่ต้องร้องขอ

ตั้งแต่เลือกมันมาเป็นคู่ ตกลงใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ไททั่นแห่งชาญทะเลไม่หวังว่า เพราะเคยมีครอบครัว แม้ไม่เคยเอาคนตรงหน้าไปเทียบกับภรรยาที่เสียไป ทว่าตอนนี้เขากลับรู้สึกเป็นสุขมากมาย แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็กลายเป็นเรียกรอยยิ้มได้ทั้งวัน

กระทั่งกินไปได้สักพักหนึ่ง คนเป็นไข้ก็เอ่ยปาก

“อิ่มแล้ว...”

“ไม่อิ่มก็ไม่มีให้กินแล้วล่ะ” คนพูดยื่นถ้วยเปล่าให้ดู

กินจุขนาดนี้เห็นทีไม่พ้นวันนี้ก็คงจะหายป่วย คนอะไรขนาดไข้ขึ้นแถมบอกว่าไม่หิว แต่เอาเข้าจริงป้อนแทบไม่ทัน แต่ก็นั่นแหละ...ว่าเขาก็ไม่ได้ นายช่างเป็นคนตัวใหญ่ เวลาปกติที่ร่างกายแข็งแรงดี คนคนนี้กินข้าวทีเป็นกะละมัง

“กินยาได้แล้วครับ”

คนดูแลยื่นน้ำและยาส่งให้ มือใหญ่รับไป กรอกยาทุกเม็ดลงคออย่างรวดเร็ว

“อยากนอนอีกไหม”

“ไม่แล้ว...คนตัวใหญ่เอ่ยตอบ มองตามแผ่นหลังของเด็กดื้อที่เดินเอาชามไปเก็บ รอจนกระทั่งมันเดินกลับมาหา คนป่วยที่รู้ตัวว่าเอาแต่ใจเท่าไหร่ก็ได้จึงเริ่มหนักข้อ “มาให้กอดหน่อย”

อยู่ๆ ก็ร้องขอกันโต้งๆ อย่างนี้ เล่นเอาคนฟังไม่รู้จะทำอย่างไร

ร่างเล็กกว่าขยับเข้ามานั่งใกล้ มือใหญ่จึงดึงตัวมันมากอดไว้ คนสองคนนอนกลิ้งอยู่ในฟูกผืนเดียวกัน

“เดี๋ยวผมก็ติดไข้พอดี”

“ติดก็ช่าง ผลัดกันเช็ดตัวก็ได้”

ทะเลยู่หน้า หันมาทำตาเขียวใส่เขา ปากเล็กๆ ขมุบขมิบคล้ายอยากบ่นอะไรยืดยาว แต่ก็ยังยอมให้กอดรัดอยู่อย่างนั้น

“นายช่างไม่ง่วง แต่ผมชักจะง่วงแล้วนะ”

ได้นอนนิ่งๆ บนที่นุ่มๆ มีไออุ่นของคนเคียงข้าง ความเคลิบเคลิ้มจึงเริ่มเข้าครอบงำ หนักตาหนักขึ้นทุกที ขณะที่คนไข้ขึ้นตาสว่าง คงเพราะได้นอนเต็มอิ่ม ได้พักอย่างเพียงพอ คนสุขภาพร่างกายแข็งแรงเป็นทุนเดิมเลยกลับสู่สภาพปกติโดยง่าย

ผิดกับใครบางคน...

สภาพใต้ตาดำคล้ำ และสีหน้าเหนื่อยอ่อนของมัน ทำคนมองใจหาย ก่อนมาก็คงเร่งเคลียร์งาน ไม่ได้หยุดได้พัก พอมาถึงที่นี่ก็ดันต้องมาเฝ้าไข้เขาเสียอีก เพราะเลือกที่จะอยู่กับเขา ถึงได้ต้องเดินทางไกลๆ เหน็ดเหนื่อยเสียขนาดนี้ แทนที่เขาจะได้ทำหน้าที่ดูแลมันให้ดี กลับเพิ่มภาระให้มัน

“ง่วงก็นอน” มือใหญ่ลูบไล้เส้นผม ขับกล่อมคนในอ้อมแขนเขา

ทะเลเริ่มปรือตา ความอ่อนล้าทำให้หลับแทบทันที

“หลับเสีย...เด็กดี...”

ขอบคุณที่ดูแลกัน...

 




--------


เป็นตอนพิเศษที่ใสๆ ไม่มีพิษมีภัย เลยเอามาลงให้อ่านกัน

ตอนอื่นลงเด็กดีม่ายด้ายยยย ติดตามเอาในเล่มนะคะ >.<

(ยัดพริกไว้สิบเม็ด เผ็ชชชมั่กๆ 55555)

เดี๋ยวมาสปอยเล่มเล็กให้ด้วยดีกว่า 5555 เล่มพี่ชาตินี่ของดี พรูดเลยยย

เอาตัวอย่างหนังสือมาให้ดูกัน เผื่อใครยังไม่เห็น

โรงพิมพ์จะมาส่งถึงมือเราประมาณ 25-26 กค. นะคะ 

จากนั้นจะเริ่มจัดส่งทันที เพราะงั้นใกล้แล้วน้า >///< 

ใครรอรอบสต็อกก็ประมาณกลางๆ สิงหานะคะ (เดี๋ยวมาแจ้งอีกทีค่า)


และเช่นเคย แจ้งเตือนอีกครั้ง...

ใครจะสอบถามหรือเปลี่ยนแปลงที่อยู่ หลังไมค์มาทางทวิตหรือเพจได้เลยค่า

FB : วันเวย์

TW : @Onewayy17






 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 841 ครั้ง

63 ความคิดเห็น

  1. #13803 arbyunse (@arbyunse) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 06:25
    ฮื่ออออน่ารักกกกกกกก
    #13803
    0
  2. #13780 minidays (@katakjaa) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 09:38
    อบอุ่นมากค่ะพ่อขา ฮื่ออออ
    #13780
    0
  3. #13486 JJ_james (@peacher_mybaby) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 21:33
    โอ้ยจะเป็นลม ฮืดฮาดยันตอนสุดท้าย
    #13486
    0
  4. #13453 Smileyyyyyyyyyy (@06092546md) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 10:28

    นกค่ะ นกค่ะ นกค่ะ นกค่ะ นกค่ะ นกค่ะ นกค่ะ นกค่ะ นกหนังสือค่ะ อีนี่อยากอ่านใจจะขาดมากค่ะเเต่นกค่ะ นกค่ะ นกค่ะ นกค่ะ นกค่ะ นกค่ะ นกค่ะ!! ป่าวงอเเงนะนี่ไม่ได้งอเเงเล๊ยยย(?) นี่ไม่ได้เกรี้ยวกราดด้วย(?) ป่าวเลยนะเค้าป่าวงอเเง!!!!! (?) ///เเอบไปนั่งร้องไห้ในมุดมือเงียบๆ ฮรืออออ///นายช่างคืององเเงงสู้ดดดดดด อ้อนเก่งมากกกกก มากกกกก มากกกกก มากกกกกก 555 น้องเลก็น่ารักน่าเอ็นดูอีกตามเคยยย เห้อออ อยากได้หนังจื๋ออออออ5555
    #13453
    0
  5. #13199 berry kiki (@jarjarjerry) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 23:00
    ดีต่อใจมากๆเลยยย
    #13199
    0
  6. #13193 Hello! It me~ (@0958915410) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 19:11
    อร๊ากกมันดีต่อใจ
    #13193
    0
  7. #13134 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 14:07
    อบอุ่นละมุนละไมมากเว่ออออเขินนน~~
    #13134
    0
  8. #13127 Ak31 (@Ak31) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 13:57
    โอ้ยยย เขิลอ่ะ ละมุนมาก
    #13127
    0
  9. #13107 ptabb1010 (@KnckncKncknc) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 16:08
    พักสายตาเถอะนะคนดี~
    #13107
    0
  10. #13103 Kazena9 (@Kazena9) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 06:51
    รักกกก
    #13103
    0
  11. #13093 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 11:11
    ด้วยระยะทางที่ห่างไกล ต่างคนก็ต่างคิดว่ายังทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ แต่มันก็เป็นทางที่ต้องยอมรับอ่ะเนอะ เพราะต่างเลือกที่จะคู่กันแล้ว สู้ๆนะทั้งคู่
    #13093
    0
  12. #13086 blue lu pinku (@mawlu) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 21:56
    น่ารักมากก. อบอุ่าไปทั้งตอนอ่านไปยิ้มไป
    #13086
    0
  13. #13051 MomoLoveKk (@momolovekk) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 00:29
    แหมมมมมม นางช่างขี้อ้อนเชียว...เป็นตอนพิเศษที่น่ารักมากค่ะ &#128518; อยากอ่านตอนอื่นๆๆแย้ววว
    #13051
    0
  14. #13045 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 20:29
    แหมมมมม อ้อนเมียรึจ้ะ555555
    #13045
    0
  15. #13032 pam_ban (@pam_ban) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 00:12

    ใสมากดังว่า ทะเลเป็นเด็กน่ารักจริง ๆ แอบเห็นใจในความทุ่มเทเพื่อแบ่งเวลาให้ทุกคน

    #13032
    0
  16. #13030 Opp App (@oppapp) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 18:45
    อยากให้นายหัวชาญมีเด็กหนุ่มมาคอยดูแลบ้าง
    #13030
    0
  17. #13029 payajuraki (@payajuraki) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 16:03
    รอไม่ไหวแล้วค่าาาา
    #13029
    0
  18. #13028 filmfilm12123 (@filmfilm12123) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 14:24
    ฮือออน่ารัก
    #13028
    0
  19. #13027 prth_song3 (@prth_song3) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 12:43
    ฮื่อ น่ารักมากๆ ละมุนกันจริงๆ
    #13027
    0
  20. #13026 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 09:47
    น่ารัก
    #13026
    0
  21. #13025 pongsanza (@pongsanza) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 08:22
    อยากอ่านพี่ชาติ 5555
    #13025
    0
  22. #13024 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 08:10
    คุณพ่อกะตาลุงเม่นต้องตีกันอีกนาน 555
    #13024
    0
  23. #13023 canyon1 (@canyon1) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 07:15
    โอ้ยยยย น่ารัก
    #13023
    0
  24. #13022 pkk1436 (@pkk1436) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 06:40
    อ่านไปต้องดึงหน้าไป ยิ้มไม่หุบละเว้ยยยยยยยยย// เลิฟๆ
    #13022
    0
  25. #13021 chos921 (@chos921) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 06:04
    น่ารักกกกด
    #13021
    0