ตอนที่ 7 : SWEET' 07 : บทลงโทษของ...เชฟ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    26 มิ.ย. 61

7




 

08.30 น.

 

แอ๊ด…

 

ตึง!

 

เสียงเปิดประตูอย่างเบามือของมินฮยอนในยามเช้าของวันใหม่ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตลายทางสีขาวสลับชมพูกับกางเกงยีนขายาวสีซีดเพื่อเตรียมตัวออกไปทำงานที่ร้านอาหารของตัวเอง เขาดูไม่รีบร้อนเพราะเห็นว่ายังเช้าอยู่มาก แต่อยู่ๆ ก็เกิดอาการตกใจจนสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูที่ดังลั่นขึ้นมาของห้องตรงข้าม ซึ่งไม่ต้องเดาให้เสียเวลาเลยว่าเป็นใครที่ทำ…

 

“Good Morning”

 

เอ่ยทักทายชายหนุ่มในยามเช้าด้วยสำเนียงภาษาอังกฤษราวกับเป็นเจ้าของภาษาเสียเอง ก็มันแน่อยู่แล้วละไปอยู่เมืองนอกเมืองนา มาตั้งกี่ปี ก่อนที่ใบหน้าหวานจะฉีกยิ้มให้เขาอย่างสดใส เล่นเอาคนที่ทำหน้าปกติอยู่แล้วตั้งแต่แรกมีอาการบึ้งตึงขึ้นมาทันที

 

มินฮยอนไม่ได้ตอบหรือว่าทักทายเธอกลับอย่างที่ควรจะทำ แต่กลับยืนเงียบและทำท่าทางไม่ค่อยพอใจ เธออุตส่าห์ตื่นมาเตรียมตัวตั้งแต่ 6 โมงเข้า เพื่อที่จะมารอดักเขาในตอนเข้า อุตส่าห์ลากเก้าอี้มานั่งเอาหูแนบอยู่กับประตูเพื่อฟังเสียง เวลาที่มินฮยอนออกมาแล้วเธอจะได้ออกมาทัน ทั้งที่ปกติแล้วถ้าอยู่ที่บ้านเวลานี้เธอคงยังไม่ตื่น คงกำลังวิ่งเล่นอยู่ในความฝันอย่างสบายใจไปแล้วละมั้ง

 

ไม่มีมารยาทเลยนะคะ คนอุตส่าห์ทักทาย” มินฮยอนหันมามองหน้าเมื่อได้ยินเธอพูดเล่นนั้น เป็นเชิงถามผ่านสีหน้าและแววตาไปว่า จะเอายังไง?

 

ไม่รู้ตัวบ้างหรือไงว่าเธอกำลังทำให้เขาอารมณ์เสียตั้งแต่ตอนเช้า

 

ไม่ได้ขอให้เธอทักทายอยู่แล้ว”

 

ก็ทักไปแล้ว ไม่ทักกลับ ไม่มีมารยาท” ยังคงต่อว่าชายหนุ่มไม่หยุด มินฮยอนไม่ได้มีเวลาที่ต้องมายืนต่อเถียงกับเธอมากนัก จึงกล่าวคำพูดที่เธอต้องการออกไปให้จบๆ

 

สวัสดี”

 

สั้นมาก

 

พูดจบร่างสูงก็เดินหนีออกมาทันที ซึ่งเธอก็รีบเดินตามเขามาติดๆ และยังไม่หยุดที่จะถามโน่นถามนี่

 

จะไปทำงานเหรอคะ”

 

อือ”

 

ไปด้วย โอ๊ะ!”

 

ระหว่างที่เดินลงบันไดมานั้นเธอกลับไม่ได้ระวังที่จะมองพื้นให้มากพอ เพราะยังเอาแต่มองตามมินฮยอนและเกือบจะถึงขั้นสุดท้ายก็ดันมาสะดุดขาตัวเองเอาซะได้ มินฮยอนที่หยุดเดินเพราะกำลังจะหันมาต่อว่าเธอ กลับเซไปทางด้านหน้าอย่างแรงเพราะร่างบางที่ตกลงมากระทบแผ่นหลังของเขาเต็มๆ

 

โอ๊ยตายแล้ว!” แม่ของชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นเห็นเหตุการณ์ดังกล่าวพอดีก็ตกใจเสียงหลง

 

เดินดีๆ หน่อยได้ไหม” มินฮยอนหันมาเอ็ดใส่เสียงดุ

 

ขอโทษค่ะ” ก็ใครให้ตัวเองมาหยุดนิ่งละ เชอะ!

 

ทั้งสองเดินมานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเพราะก่อนจะไปทำงานชายหนุ่มก็ต้องมาล่ำลาแม่ก่อนทุกครั้งอยู่แล้ว และไม่วายมีใครบางคนเดินมานั่งอยู่ด้วย

 

วันนี้ทำไมรีบนักละลูก”

 

ลูกค้าคนสำคัญของดงโฮจะขึ้นมาทานอาหารที่ร้าน ผมต้องรีบไปดูความเรียบร้อยครับ”

 

ไปด้วยค่ะ” อยู่ๆ ก็พูดขึ้นมาหลังจากที่มินฮยอนพูดจบได้ไม่นาน

 

ก็ไปสิลูก ไปดูงานกับพี่เขา ไปช่วยด้วยก็ได้”

 

ช่วยทำให้เละสิไม่ว่า”

 

แหม ครัวไหม้ครั้งเดียวก็ดูถูกกันเชียวนะคะ”

 

มินฮยอนส่ายหน้าเหนื่อย รู้ดีว่าพูดอะไรไปตอนนี้ก็คงไม่เป็นผม ถ้าแม่อยากให้เธอไปเขาก็ขัดอะไรไม่ได้ เหมือนแม่จะชอบเหลือเกินที่มีตัวปัญหามาคอยเดินตามลูก ติดตามเป็นเงาเช่นนี้ ให้มันได้อย่างนี้สิ

 

สรุป คือหนูไปได้ใช่ไหมคะ”

 

แน่นอน ไปได้จ้ะ”

 

คุณแม่น่ารักที่สู้ดดดดด

 

 

 

ไม่นานมินฮยอนก็ขับรถมาถึงหน้าบริษัทก่อนจะพาแม่ตัวปัญหาขึ้นไปยังร้านอาหารของเขาด้วย ระหว่างทางที่นั่งรถมาด้วยกันเขาพยายามจะเกลี้ยกล่อมให้เธอลงไปจากรถและไปหาอย่างอื่นทำ แต่มันก็เปล่าประโยชน์เธอยังยืนยันที่จะอยู่กับเขาอย่างเดียว เท่านั้น

 

จะตามติดกันเป็นเงาแบบนี้สินะ ได้

 

มินฮยอนที่พึ่งคิดแผนการอันแยบยลขึ้นมาได้ก็รีบหันมาล่อลวงเธอให้เริ่มติดกับทันที

 

 

มาอยู่ที่นี่ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์นะรู้ไหม”

 

ยังไงคะ?”

 

ถ้าเธออยากให้ฉันยอมรับในตัวเธอ เธอต้องยอมทำตามที่ฉันบอก” เหมือนเธอจะงงๆ ที่มินฮยอนพูดขึ้นมาเช่นนั้น แต่สุดท้ายก็ตอบรับปอย่างไม่มีข้อสงสัย

 

โอเค อยากให้ทำอะไรว่ามาเลย”

 

เธอก็เห็นว่าตอนนี้ในร้านของฉันกำลังวุ่นวาย ลูกค้าก็มาก แล้ว..."

 

 

"พี่มินฮยอนอยากให้ทำอะไรก็ว่ามาเถอะค่ะ ตรงๆ เลย"

 

 

"เป็นพนักงานเสิร์ฟ ทำได้ไหม”

 

อะ...อะไรนะ?”

 

 

ถึงกับทำตาโตใส่เมื่อได้ยินมินฮยอนพูดขึ้นมาเช่นนั้น ดวงตากลมหันไปมองที่ร้านของชายหนุ่มที่มีพนักงานกำลังเดินเพ่นพ่านเสิร์ฟอาหารให้กับแขก จริงๆ เธอก็ไม่ได้รังเกียจอาชีพนี้และไม่ได้มองว่ามันแย่หรือเสียหาย แต่ว่า…

 

มันไม่ใช่แนวอะ!

 

ไม่โหดไปเหรอคะ”

 

ฉันคิดแล้วว่าเธอต้องพูดแบบนี้ คนอย่างเธอไม่มีความอดทน ไม่มีความกล้าหาญ ไม่มี…”

 

ก็ได้ ทำก็ได้ค่ะ” พอเขาเริ่มพูดมากเธอก็รีบตอบรับไปอย่างไม่ได้เต็มใจมากนัก เรื่องอะไรจะมายอมให้ด่าว่าอยู่ฝ่ายเดียวละ กะอีแค่เสิร์ฟอาหาร หมูๆ !

 

แล้วจะพิสูจน์ให้พี่เห็นว่าคนอย่างฉันก็ทำได้ทุกอย่างเหมือนกัน!

 

 

นี่ผู้จัดการร้านของฉัน เขาจะแนะนำงานเบื้องต้นให้เธอ ส่วนนี่ยูอาจะเป็นพาเธอไปเปลี่ยนชุด” มินฮยอนมาเธอเดินมาที่หลังร้านและนำมาแนะนำให้รู้จักกับผู้จัดการของร้านและพนักงานที่จะมาช่วยเธอในบางเรื่อง

 

อ้าว คุณป้า” ทันทีที่เห็นหน้าผู้จัดการก็พูดขึ้นมาทันที เพราะจำได้ว่าเคยเจอกันเมื่อหลายวันก่อน แต่คนที่ถูกเรียกว่าป้ามีหรือจะไม่เคือง ตอนนั้นสร้างเรื่องไว้เยอะจนครั้งนี้ไม่อยากจะเป็นพันธมิตรด้วยแล้ว กล้าดียังไงมาเรียกป้า

 

ผมฝากด้วยนะครับ ผมต้องเข้าไปคุยกับดงโฮ ถ้าเกิดว่าเธอไม่เชื่อฟัง หรือว่ามีปัญหา ก็จัดการได้ตามเหมาะสมเลยนะครับ” ดวงตากลมหันไปจ้องคนตัวสูงอย่างเคืองๆ จัดการได้ตามความเหมาะสมงั้นเหรอ

 

ใจร้ายชะมัด!

 

เชิญค่ะ”

 

ถ้าเรื่องแค่นี้เธอยังทำไม่ได้ ก็คงไม่กล้าหวังอะไรจากเธอแล้วละ

 

มินฮยอนนึกในใจในขณะที่ดวงตาคมยังจ้องมองร่างบางที่เดินหายไปในอีกห้องพร้อมๆ กับพนักงานของเขา ก่อนที่ร่างสูงจะเปิดประตูออกไปเพื่อไปทำงานของตัวเอง

 

 

นี่ห้องแต่งตัว รีบๆ แต่งตัวแล้วก็รีบออกไปช่วยงานละ”

 

ยูอาพูดขึ้นกับร่างบางที่เธอนำพามาจนถึงห้องแต่งตัว ซึ่งเป็นห้องที่พนักงานทุกคนต่างใช้ไม่ยกเว้นใครหน้าไหนทั้งนั้น คนที่เดินตามมาเดินเข้ามาแอบดูห้องก่อนจะใช้สายตาสำรวจดูรอบๆ บรรยากาศห้องก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรแฮะ ดูสะอาดสะอ้านกว่าห้องนอนเธอหลายเท่าเลยแหละ

 

เดี่ยวนะ?

 

โฮ่สะอาดได้ขนาดนี้ต้องเป็นฝีมือของคุณพี่เชฟมินฮยอนแน่ๆ

 

มีอะไรหรือเปล่า”

 

เปล่านี่” หันมายิ้มรับให้ยูอาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว เธอพยักหน้ารับนิ่งๆ ก่อนจะปิดประตูให้แล้วเดินจากไป

 

ร่างบางเดินเข้ามาในห้องพลางยกมือขึ้นมาถูกตู้ที่วางอยู่แถวนั้น ไม่อยากจะเชื่อว่าจริงๆ นี่มันไม่มีไรฝุ่นเลยสักนิด โอ้มายก๊อด มันสุดยอดจริงๆ จะสะอาดไปไหนเนี่ย?

 

เฮ้อเคยแต่รีวิวของ กับออกแบบเสื้อผ้า แล้วนี่อะไร ต้องมาเป็นเด็กเสิร์ฟ”

 

พูดขึ้นกับตัวเองเสียงเหนื่อยพลางยกชุดยูนิฟอร์มของทางร้านขึ้นมาดูด้วยใบหน้าเซ็งๆ พี่มินฮยอนต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลย เอาเถอะโวยไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร ทำๆ ไปเถอะ แสดงให้เขาเห็นว่าเราก็สามารถทำงานได้เหมือนคนอื่น พยายามคิดให้กำลังใจตัวเองอย่างมุ่งมั่น

 

โฮ ชุดบ้าอะไรเนี่ย เชยกว่าที่คิดแฮะ”

 

รีบวางยูนิฟอร์มลงบนโต๊ะทันทีหลังจากที่หยิบมันขึ้นมาพลิกๆ ดู ก็ชุดยูนิฟอร์มสำหรับพนักงานเสิร์ฟจริงๆ มันก็ไม่ต้องอะไรมากมายหรอก ในสายตาคนอื่นก็คงดูเหมาะดีแล้ว แต่สำหรับคนที่จะกลายเป็นดีไซเนอร์ชื่อดังอย่างเธอมันไม่ใช่ ชุดนี้มันไม่ถูกจริตเลยสักนิด

 

ใบหน้าสวยใช้ความคิดอย่างหนักหน่วงกับการหาทางออกที่จะใส่ชุดนี่ แต่แล้วไม่นานรอยยิ้มสวยก็ผุดขึ้นมาอย่างร้ายกาจพอๆ กับแผนการอันแยบยลที่ผุดโผล่ขึ้นมาในสมองยิ่งกว่าดอกเห็ด จะเป็นพนักงานทั้งทีมันต้องดีกว่าคนอื่นสิ ถึงจะเรียกว่าฟางหลิน

 

หึ หึ…” หัวเราะอย่างร้ายกาจยิ่งกว่าตัวร้ายในหนังฆาตกรโรคจิต ก่อนจะหยิบชุดพนักงานเสิร์ฟที่เรียกว่าเห่ยในสายตาของเธอขึ้นมาอีกครั้ง…

 

 

20 นาทีผ่านไป…

 

ไหนละแม่หลินหลินอะไรนั่น หายหัวไปไหนละทำไมยังไม่ออกมาทำงานซะที” เสียงคุณผู้จัดการที่พูดขึ้นกับยูอาเสียงดุหลังจากที่เฝ้าสังเกตจนเวลาล่วงเลยมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว คนที่มินฮยอนฝากไว้ให้มาทำงานยังไม่ยอมโผล่หน้ามาซะที

 

ไม่ใช่หนีกลับบ้านไปแล้วเหรอ”

 

แต่ฉันพาไปส่งถึงห้องแต่งตัวแล้วนะคะ ตอนนี้ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” ตอบอย่างรู้สึกเกรงกลัวคุณผู้จัดการได้แต่ทำหน้าตาโหดใส่ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีออกไปที่อื่นเมื่อไม่ได้ความ จริงๆ เวลานี้ฟางหลินควรจะออกมาจากห้องแต่งตัวได้แล้วนะ หรือว่าต้องไปตามอีกรอบ

 

ยูอาตั้งท่าจะเดินกลับไปหาฟางหลินที่ห้องแต่งตัวอีกครั้ง แต่แล้วร่างบางก็ต้องหยุดชะงักก่อนที่ดวงตากลมจะเปิดกว้างขึ้นมาพร้อมกับอาการตกอกตกใจทันทีที่หันไปเจอกับร่างบางที่เดินสะบัดเชิดเข้ามาในภัตตาคารราวกับเป็นรันเวย์ เธอกวาดสายตามองคนที่เดินเข้ามาตั้งแต่หัวจรดเท้าชุดยูนิฟอร์มพนักงานเสิร์ฟที่ให้ไปใส่ไม่หลงเหลือเค้าโครงเดิมแม้แต่นิด

 

ตั้งแต่รองเท้าส้นสูงราวๆ ห้านิ้วได้สีแดงสดมาเชียว (ไม่รู้ว่าเธอไปหามาจากไหน) ไล่ขึ้นมาจนถึงกระโปรงที่ถูกฉีกให้สั้นลงขึ้นมาเหนือเข่าพร้อมกับใส่แบบยกสูง ไม่เว้นแม้แต่เสื้อพนักงานก็ไม่วายถูกฉีดจนเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบนั่น นี่มันยังไม่พีคเท่ากับทรงผมที่มัดแกละสองข้างขึ้นสูงแบบฮาร์ลีย์ ควินน์โชคดีนะที่ไม่ทำผมข้างละสีด้วย

 

 

ยังไม่พอ ใบหน้าที่เคยแต่งอย่างเป็นธรรมชาติในคราแรกถูกกลบทับด้วยเครื่องสำอางที่เธอเติมแต่งขึ้นมาใหม่ ทั้งแก้มที่แดงอย่างเปล่งปลั่ง การแต่งตาแบบจัดเต็ม ไหนจะริมฝีปากบางที่ถูกทาทาบด้วยลิปสติกสีส้มแดงเด่นชัดมาแต่ไกล

 

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะกล้าทำถึงขนาดนี้ ไม่หลงเหลือแล้วความเป็นพนักงานที่สุดแสนจะเรียบร้อย ภายใต้ชุดยูนิฟอร์มแบบเดิม แต่งหน้าแต่พองาม รวบผมขึ้นอย่างเป็นระเบียบตอบแบบฉบับพนักงานทั่วไป ไม่มีอยู่บนตัวของผู้หญิงที่ชื่อฟางหลิน

 

แพล้ง!

 

แน่นอนว่าทุกสายตาของทุกคนที่กำลังทานอาหารอยู่ในภัตตาคารหรือแม้แต่พนักงานเสิร์ฟต่างก็รีบหันมามองเธอตาเป็นเดียว เรียกว่าเป็นจุดรวมสายตาของทุกคนเลยก็ว่าได้ แล้วคนที่ซุ่มซ่ามเซ่อซ่าอยู่แล้วอย่างพัค อูจินก็ไม่วายทำข้าวของตกหล่นเพราะเห็นการแต่งตัวที่สุดแสนจะไม่ธรรมดาของเธออีก

 

ตายแล้ว แต่งตัวบ้าอะไรเนี่ย!” เสียงของผู้จัดการสุดเคี่ยวพูดขึ้นพร้อมๆ กับการเดินตรงเข้ามาหาร่างบางที่ยังคงยืนส่งยิ้มโบกมือให้ทุกคนไปทั่ว

 

สวัสดีค่ะคุณป้าอุ๊ย คุณผู้จัดการ” คำพูดทักทายที่ทำเอาคุณผู้จัดการแทบจะร้องกรี๊ดออกมา ท่าทางจริตจะก้านของฟางหลินมันน่าหมั่นไส้มากเหลือเกิน

 

ไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลยนะ แต่งตัวบ้าอะไรของเธอ ไม่อายคนหรือไง”

 

เปลี่ยนทำไมคะนี่ก็ชุดยูนิฟอร์ม เนี่ยๆ ยังมีป้ายของทางร้านแปะอยู่เลย” พูดขึ้นพลางยกมือขึ้นมาชี้ป้ายสัญลักษณ์ของทางร้านที่แปะอยู่บนอกข้างซ้ายขึ้นมาให้คุณผู้จัดการดู

 

แล้วก็ไม่อายด้วยค่ะ เพราะเท่าที่ดูแล้วทุกคนให้ความสนใจมากเลยค่ะ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มอง”

 

เพราะมันประหลาดนะสิ!”

 

เพราะมันสวยจนละสายตาไม่ได้ต่างหากละค่ะ”

 

ยังจะกล้ามาเถียงอีก!”

 

หนูแค่พูดความจริงนะคะ คุณป้าเอ๊ยคุณผู้จัดการ ไปทำงานแล้วนะคะ”

 

ถึงกับหมดคำจะพูดกับคนอย่างเธอ ไม่รู้จะสรรหาคมพูดใดมาต่อว่าเธออีกแล้ว กล้ามากที่เอาชุดของพนักงานไปตัดเย็บจนมันพังไม่มีชิ้นดี หนำซ้ำยังแต่งตัวจัดจ้านเปิดเผยอย่างไม่รู้จักอาย แล้วนี่ยังกล้ามาเดินเสิร์ฟอาหารอีก เรื่องนี้ต้องถึงหูมินฮยอน จะทำให้โดนด่าจนหูชาเลยคอยดู!!!

 

ในเมื่อทำอะไรเธอไม่ได้ก็ต้องรอทันต์จากเบื้องบนนั่นแหละ คิดอย่างเคืองแค้นพลางจ้องมองร่างบางที่กำลังถือถาดเสิร์ฟอาหารเดินว่อนไปทั่วภัตตาคารโดยมีสายตาของลูกค้าแลมองตาเป็นเดียว โดยเฉพาะสายตาของพวกผู้ชาย

 

 

นี่เธอทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้เนี่ย อีกไม่นานเชฟก็จะพาลูกค้าคนสำคัญขึ้นมาทานอาหารบนนี้แล้วนะ ถ้าเขาเห็นเธอแต่งตัวแบบนี้ละก็โดนหนักแน่” ยูอาเดินเข้ามาพูดด้วยความกังวลใจ รู้ว่าฟางหลินจงใจจะหักหน้าผู้จัดการเลยทำอะไรบ้าบอแบบนี้ แต่อีกเดี๋ยวมันก็เป็นเรื่องสำคัญแล้วเธอจะเดินเล่นทำตัวแบบนี้ไม่ได้

 

ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด พี่มินฮยอนจะว่าอะไรฉันได้ไง”

 

ก็ที่เธอกำลังทำอยู่นี่ไง มันผิด”

 

งั้นเธอก็ต้องไปศึกษากฎของที่นี่ใหม่ละกัน เพราะเท่าที่ฉันเห็นมันก็เขียนบอกว่าพนักงานต้องแต่งกายด้วยเครื่องแบบของทางร้านที่มีสัญลักษณ์และชื่อของร้านซึ่งมันก็ยังปักอยู่บนอกของฉัน แล้วก็ไม่มีกฎข้อไหนที่เขียนเอาไว้ว่าห้ามปรับเปลี่ยนเครื่องแบบ แล้วฉันผิดตรงไหน”

 

พูดจบก็สลัดมือของยูอาทิ้งพร้อมกับเดินไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ โดยไม่คิดสนใจใครหน้าไหนที่พยายามจะร้องห้ามทั้งนั้น ยูอามองตามด้วยความหนักใจและทำอะไรไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้มินฮยอนมาจัดการเธอเอาเองก็แล้วกัน

 

ดื้อที่สุดเลย!

 

 

50%

 

 

 

บรรยากาศดีกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย ทำเลดีมากจริงๆ”

 

ขอบคุณครับ”

 

มินฮยอนตอบอย่างอารมณ์ดีหลังจากที่ท่านคณะกรรมการที่เป็นหุ้นส่วนคนสำคัญของทางบริษัทขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของโรงแรมแล้วท่านเกิดความรู้สึกประทับใจ และในเวลานี้ทุกๆ คนก็กำลังมุ่งหน้าเข้าไปในภัตตาคารเพื่อรับประทานอาหารร่วมกัน

 

เชฟคะ” มินฮยอนหันมามองคุณผู้จัดการที่อยู่ๆ ก็เดินตรงเข้ามาเรียกชื่อเสียงเบา ชายหนุ่มละสายตามาจากเหล่าคณะกรรมการแล้วให้ดงโอได้คุยต่อ เพื่อที่ตัวเองจะได้หันมาคุยกับผู้จัดการ

 

ว่าไง”

 

แม่หลินหลินก่อเรื่องแล้วค่ะ” ได้ยินเท่านั้นก็เหมือนจะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างเป็นอย่างดี มินฮยอนหันไปบอกกับดงโฮเสียงเบาก่อนจะรีบเดินตามคุณผู้จัดการเข้าไปในภัตตาคาร

 

มินฮยอนที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าฟางหลินจะก่อเรื่องอะไร แต่ถึงขั้นที่ผู้จัดการสุดเคี่ยวแสนดุเอาไม่อยู่จนต้องมาฟ้องเขาเองแล้ว มันคงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แน่ ชายหนุ่มเดินไปก็ถอนหายใจเครียดไป จะมีสักวันไหมที่เธอจะทำตัวดีๆ ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายให้เขาต้องปวดหัวแบบนี้เนี่ย!

 

นั่นไงคะเชฟ ดูทำเข้าสิ ใครห้ามก็ไม่ฟังเลยค่ะ” คุณผู้จัดการหยุดเดินก่อนจะชี้นิ้วไปที่ตำแหน่งที่ฟางหลินกำลังเดินเสิร์ฟอาหารในชุดพนักงานสั้นวาบโชว์ขาอ่อนนั่น มินฮยอนมองตามไปจนกระทั่ง

 

เฮ้ย!”

 

ถึงกับเปิดตากว้างขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง นี่มันเรื่องใหญ่ยิ่งกว่าอูจินทำข้าวของตกแตกกับหกรดใส่ตัวลูกค้าเสียอีก สิ่งที่เขาเห็นคือฟางหลินกำลังเดินเสิร์ฟอาหารพร้อมๆ กับการโปรยยิ้มส่งสายตาหวานฉ่ำให้ลูกค้าในร้าน โดยเฉพาะพวกผู้ชายนี่มองตามตาเป็นเดียว

 

ทำไมถึงได้กล้าทำแบบนั้นนะ!

 

มินฮยอนรีบตรงเข้าไปหาร่างบางที่กำลังเดินเสิร์ฟอาหารอยู่ทันที ท่าทางของชายหนุ่มที่ดูโกรธเคืองอย่างเห็นได้ชัดทำให้คุณผู้จัดการยกยิ้มขึ้นมาอย่างพึงพอใจ

 

พี่มินฮยอน” ร่างบางหันมาแล้วเห็นร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้าทำให้เธอต้องเอ่ยเรียกชื่อของเขาขึ้นมาด้วยความตกใจเล็กน้อย แค่เล็กน้อยจริงๆ และน่าจะเป็นเพราะเขาโผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว ไม่ใช่ตกใจเพราะกลัวว่าเขาจะดุเรื่องที่เธอแต่งตัวแบบนี้ ไม่ได้กลัวเลยจริงๆ

 

ขวับ!

 

คว้าข้อมือร่างบางขึ้นมาอย่างแรงก่อนจะออกแรงดึงให้เดินตามไป แต่เธอกลับรั้งเอาไว้และไม่ยอมที่จะตามเขาไปง่ายๆ

 

เดี๋ยวๆ จะไปไหนคะ”

 

ไม่ต้องถาม” พูดจบก็ทำท่าจะดึงร่างบางให้เดินตามไปอีกครั้ง แต่คนที่ไม่เข้าใจก็ยังจะรั้งเขาไว้เหมือนเดิม

 

ไม่ได้ค่ะ กำลังทำงานอยู่ ขอเสิร์ฟโต๊ะนั้นเสร็จก่อนนะคะ”

 

ไม่ต้องทำแล้ว มานี่!” มินฮยอนไม่ฟังที่เธอพูดแล้วรีบลากตัวร่างบางให้ออกไปจากตรงนี้ก่อนที่แขกคนสำคัญของเขาจะเดินเข้ามาในภัตตาคาร ถ้าคนเหล่านั้นมาเห็นพนักงานเสิร์ฟของเขาแต่งตัวประหลาดแบบนี้มีหวังโดนเอาไปนินทาแน่

 

 

โอ๊ยๆ เจ็บนะคะ ทำไมต้องดึงแรงขนาดนี้ด้วย”

 

ทันทีที่พาเดินออกมาจนพ้นสายตาของผู้คนในภัตตาคารก็รีบปล่อยมือออกจากแขนของเธอทันที เรียกว่าสลัดทิ้งเลยดีกว่าถึงจะถูก ตอนดึงก็ดึงมาซะแรงพอจะปล่อยก็ปล่อยเหมือนรังเกียจกัน

 

ทำบ้าอะไรของเธอ”

 

คะ?” ใบหน้าสวยเลิกคิ้วขึ้นสงสัย อะไรคือทำบ้า ทำบ้าอะไรยังไง ไม่เห็นจะเข้าใจที่เขาพูด

 

ยังจะมาทำไขสืออีก”

 

ไขสือ? มันคือ?” อยากจะเอาหัวชนฝาให้ตายๆ ไปเสียเดี๋ยวนี้ ทำไมเป็นเด็กนอกนี่เข้าใจภาษาคนยากมากเลยหรือไง

 

ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทำเป็นไม่เข้าใจแบบที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้ไง”

 

อ๋อก็ไม่เข้าใจจริงๆอะ พี่พูดเรื่องอะไร”

 

มานี่” ร่างสูงดึงตัวของเธอให้มายืนอยู่ที่หน้ากระจกโดยที่มีเขาประกบอยู่ทางด้านหลัง ใบหน้าสวยมองตัวเองผ่านบานกระจกด้วยความงุนงงก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหลังแทน

 

พี่มินฮยอนนี่อยู่ตรงไหนก็หล่อเนอะ”

 

มันไม่ใช่เวลามาพูดเล่น เธอช่วยจริงจังซักนาทีจะได้ไหม ที่ฉันให้ดูคือต้องการจะถามว่าเธอแต่งตัวบ้าอะไร”

 

อ๋อ เรื่องนี้นี่เอง ก็แต่งตัวด้วยชุดพนักงานของทางร้านไงคะ สวยใช่ไหมล่ะ ตอนเดินเสิร์ฟอาหารเนี่ยนะคนมองเต็มเลย มีแต่คนชอบไม่เห็นเหมือนคุณผู้จัดการเลยดุก็ดุ เอาแต่ว่า เอาแต่บ่น”

 

ตัวเองทำผิดแล้วยังมีหน้าไปว่าคนอื่นอีก!” เสียงเข้มตวาดใส่อย่างดังจนใบหน้าสวยที่กำลังยิ้มอย่างพอใจอยู่ในคราแรกค่อยๆ หุบยิ้มลงก่อนจะแปรเปลี่ยนมาเป็นความสงสัยแทน เธอก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าตัวเองนั้นทำสิ่งใดผิด

 

ผิดยังงะ…”

 

เธอแต่งตัวแบบนี้ไปเดินเสิร์ฟอาหารได้ยังไง กระโปรงก็สั้น เสื้อก็ไม่เรียบร้อย แต่งหน้าจัดปากก็แดงเหมือนพึ่งไปกินเลือด ผมก็ไม่ยอมรวบ ที่นี่ภัตตาคารอาหารไม่ใช่ผับใช่บาร์ ถ้าจะแต่งแบบนี้ก็ออกไปที่อื่นโน่น”

 

คำพูดต่อว่าที่เปล่งออกมาจากปากของชายหนุ่มทำให้ร่างบางถึงกับเถียงต่อไปไม่เป็น ความรู้สึกสะเทือนใจและความกรุ่นโกรธเกิดขึ้นในใจจนย่ำแย่ไม่เหลือชิ้นดีราวกับพึ่งถูกคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้าใส่อย่างแรง นี่เธอผิดขนาดนั้นเลยหรือไง

 

ทำไมต้องว่ากันขนาดนี้ด้วยละ

 

แต่งแบบนี้แล้วมันผิดตรงไหน มันก็ชุดของร้านพี่เหมือนกันนี่”

 

ยังจะมาเถียงอีก มันไม่เหมือนกันเธอก็เห็น หรือไม่ได้เปิดตามองดูคนอื่นๆ เขา”

 

ก็มันเชยนี่ ไม่ชอบ”

 

ไม่ชอบก็ต้องใส่ ทีคนอื่นเขายังใส่ได้ไม่เห็นตาย นอกจากการแต่งตัวของเธอที่มันผิดมากแล้ว เธอยังมีโทษทำลายข้าวของของทางร้าน แล้วอีกอย่างคือเธอขัดคำสั่งคุณผู้จัดการแล้วก็ยังไปว่าเขาอีก”

 

ก็เขาดุฉันนี่นา แล้วก็…”

 

เธอเลิกเถียงฉันสักทีได้ไหม ฉันกำลังอบรมเธออยู่นะ อ๋อหรือว่าชอบนุ่งสั้นให้ผู้ชายมันแลมอง ชอบเหรอแบบนั้น!”

 

เธอไม่เอ่ยปากเถียงต่อแต่กลับเงียบเหมือนทั้งจุกและชาไปกับคำพูดของเขาเรียบร้อยแล้ว มีเพียงดวงตากลมที่แดงก่ำเหมือนกำลังโกรธเท่านั้นที่จ้องตอบเขาไป

 

ฉันจะใส่อะไรให้ใครมองมันก็เรื่องของฉัน ไม่เห็นจะเกี่ยวกับพี่สักหน่อย” พูดขึ้นมาเสียงสั่น และนั่นทำให้มินฮยอนโมโหมากขึ้นไปอีก เป็นผู้หญิงอะไรไม่รักนวลสงวนตัวเอาซะเลย

 

นี่…!”

 

ถ้าพี่หวงทำไมไม่พูดไม่บอกกันดีๆ ละ ทำไมต้องว่าขนาดนี้ด้วย” มินฮยอนถึงกับไปต่อไม่เป็นเมื่อเธอพูดแบบนั้นใส่ จะบ้าหรือไง ใครมันจะไปหวง ที่พูดก็เพราะเห็นว่ามันไม่เหมาะสมเท่านั้นแหละ มันน่าอาย

 

อย่าเพ้อเจ้อ ทำผิดยังไม่รู้จักละอาย นี่ยังมายืนเถียงไม่หยุด รีบไปเปลี่ยนชุดจะพากลับบ้าน”

 

ทำไมต้องเปลี่ยนละ แบบนี้สวยจะตาย”

 

ไม่เปลี่ยนใช่ไหม ได้…” เขาพยักหน้ารับด้วยใบหน้าที่เธอเองก็คาดการณ์ไม่ได้ว่ากำลังจะทำสิ่งใดหลังสิ้นคำพูดนี้ ซึ่งมือแกร่งได้เอื้อมมาดึงมือบางอย่างแรงก่อนจะลากตัวเธอออกไปที่ไหนซักที่ ซึ่งมันทั้งห่างและไกลหูไกลตาจากคนมากมายมากพอสำควร…

 

พะ...พี่มินฮยอน จะทำอะไร” รีบท้วงขึ้นมาทันทีเมื่อตนนั้นมายืนหยัดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่ง ซึ่งถ้าเธอปรายตาไปมองบนบานประตูสูงๆ ก็จะเห็นป้ายที่เขียนติดอยู่หน้าห้องอย่างชัดเจนว่าห้องเก็บของ

 

คือว่าพามาที่นี่ทำไม?

 

ตุบ!

 

ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องได้ก็ดันตัวร่างบางให้ไปในห้องนั้นอย่างแรง เหมือนเธอจะตกใจไม่น้อยที่ถูกเขากระทำเช่นนั้นใส่ ดวงตากลมยิ่งเปิดกว้างขึ้นมาเท่าตัวเมื่อเห็นพี่มินฮยอนคนสุภาพกำลังปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนสองสามเม็ด และพับแขนเสื้อขึ้นอย่างไว แต่ทว่าสายตาของเขานั้นกลับจ้องมาที่เธออย่างคาดการณ์ไม่ได้

 

ชัดเลย

 

ดูดิบเถื่อน ก็ราวใจ เหมือนพระเอกละครหลังข่าวที่โบนาชอบดูเป๊ะ

 

เนี่ยกำลังจะปล้ำนางเอก!!!

 

 

ความกลัวและตกใจที่เกิดจากความคิดที่ค่อนข้างเพ้อเจ้อ และดูไร้ตรรกะของเธอ ทำให้เริ่มรู้สึกหวั่นผวาและเริ่มไม่เป็นตัวเอง มีผู้ชายมาปลดกระดุมต่อหน้าในห้องสองต่อสอง ถึงแม้จะเป็นห้องเก็บของก็เถอะแต่มันก็ทำให้เธอคิดเตลิดไปไกลอยู่เรื่องเรื่องเดียว

 

ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษนะรู้ไหม”

 

ละ ลงโทษแบบนี้เลยเหรอ???

 

 

ถ้อยคำที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากชายหนุ่มนั้นทำให้เธอเกิดอาการกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก แบบนี้มัน

 

จะทำในห้องเก็บของนี่เลยเหรอ”

 

ใช่!” รู้สึกเหมือนหัวใจได้หล่นลงไปที่ตาตุ่มเรียบร้อยแล้วจริงๆ เพราะคำถามที่เธอเปล่งออกไปดันใช่กับสิ่งที่ใจคิดไว้ แล้ว…แล้วเธอต้องทำอย่างไรต่อไป

 

พี่มินฮยอนใจเย็นก่อนนะ คือว่าที่ห้องเก็บของ ฝุ่นเยอะแล้วก็อาจจะไม่สะอาด ที่นี่เป็นโรงแรมระดับห้าดาว ไปบอกให้พี่ดงโฮเปิดห้องให้ไม่ดีกว่าเหรอคะ”

 

พยายามกล่าวกับชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะร้อนรุ่มให้ใจเย็นลง แต่คำพูดทิ้งท้ายของเธอกลับทำให้มินฮยอนที่กำลังทำหน้าดุต้องเปลี่ยนมาเป็นสงสัย

 

เปิดห้อง?”

 

ค่ะไปเปิดห้อง น่าจะดีกว่าที่นี่อีกนะคะ”

 

พอได้ยินคำตอบร่างสูงก็ถอนหายใจยืดออกมาทันที เขารู้และเข้าใจความคิดของเธออย่างแจ่มแจ้งแล้ว เธอไม่ได้เข้าใจเหมือนกับเขาตั้งแต่แรก แต่เธอยังคิดส่อไปไกลถึงเรื่องพวกนั้นโอ๊ย ให้ตายสิ อยากจะแล่ปลามาให้กินซักร้อยตัวเผื่อจะได้ฉลาดคิดมากกว่านี้

 

เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอ” ถามขึ้นไปอีกครั้งตรงๆ ด้วยความอยากรู้ว่าเธอจะตอบกลับมายังไง

 

ก็เมคเลิฟไงคะ”

 

โอ๊ยความคิด!

 

อกุศลจริงๆ เลยคนเรา มินฮยอนไม่อยากจะเชื่อเลยด้วยซ้ำว่าเธอจะคิดอะไรแบบนี้ ท่าทางของเขามันเหมือนคนที่แบบนั้นหรือไง อยากรู้เหลือเกินว่าอะไรที่ดลใจให้เธอคิดแบบนั้น!

 

ถ้าจะให้ฉันทำแบบนั้นกับเธอนะ ฉันเลือกผลักเธอให้ตกจากชั้นห้าสิบแปดไม่ง่ายกว่าหรือไง”

 

โห่แรง”

 

ได้แต่ทำหน้าเคืองๆ ใส่ชายหนุ่มที่กล้าพูดใส่เธอเช่นนั้น

 

ถามหน่อยเถอะค่ะ ฉันไม่สวย ไม่น่าตรงไหนคะ” คิดทะลึ่งไม่พอยังกล้ามาถามอะไรทะลึ่งอีก เธอนี่มันเหลือเกินจริงๆ

 

เป็นผู้หญิงไม่ควรมาถามเรื่องแบบนี้ มันไม่…”

 

มันไม่งาม มันไม่เรียบร้อยใช่ไหมคะ” พูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ชายหนุ่มจะได้พูด เพราะเธอรู้ทันว่าเขาจะกล่าวคำพูดใด

 

มันไม่มียางอายต่างหาก”

 

โอ้ แรงสุดๆ เลยอะ” ถ้าเป็นคนอื่นคงจะร้องไห้กลับบ้านไปแล้ว เจอผู้ชายว่าแบบนี้มันเจ็บกระดองใจยิ่งกว่าอะไร แถมยังเป็นผู้ชายที่ตัวเองชอบอีกด้วย แต่เพราะเป็นฟางหลินเธอจึงทนไหวต่อทุกสถานการณ์ ถามว่าเจ็บไหมที่โดนด่า บอกเลยว่าเจ็บ มากแต่ทน

 

เลิกพูดเล่นได้แล้วที่พามาในนี้ เพราะว่าเธอต้องเก็บกวาดทำความสะอาดที่นี่ใหม่ทั้งหมด”

 

สิ้นคำพูดดวงตากลมก็หันกลับไปมองรอบๆ ตัว ขึ้นเชื่อว่าห้องเก็บของมันก็คือที่สุดของความรกดีๆ นั่นแหละ ทั้งของใช้นับไม่ถ้วนต่างมารวมอยู่ภายในนี้ ฝุ่นก็เยอะ หยากไย่ก็มี โอ๊ยหนักกว่าเสิร์ฟอาหารอีกเนี่ย!

 

ล้อเล่นใช่ไหมคะ”

 

ใครจะล้อเล่น”

 

ไม่ทำค่ะ มันเยอะไป แม่บ้านที่นี่ก็มีทำไม่ใช้ มาใช้อะไรคนอื่น”

 

วันนี้เธอทำผิด คนทำผิดก็ต้องโดนลงโทษ จะได้ไม่ทำผิดอีก”

 

แล้วถ้ายังทำอีกละคะ”

 

จะจับขึ้นเขียงแล้วเชือดคอเลยก็แล้วกัน ถ้าเกิดว่าไม่หลาบจำ”

 

โหดเป็นบ้าเลยพ่อครัวหัวป่าหรือไงเนี่ย

 

แล้วต้องทำยังไงบ้างละ ไม่เคยทำ” เอ่ยถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจในงานที่ต้องทำมากนัก ก่อนจะเดินไปจับโน่นจับนี่ดู

 

จัดของก่อนสิ”

 

ฝุ่นมันเยอะ”

 

ก็ไปหาผ้ามาถูก่อน จะได้ไม่ฟุ้ง”

 

ถ้าเป็นภูมิแพ้ขึ้นมา ฉันจะโทษพี่!”

 

โวยวายออกมาเสียงดังลั่น ในขณะที่กำลังหาหนทางทำความสะอาดห้องเก็บของต่ออย่างทุลักทุเล ร่างสูงที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ แอบหัวเราะเงียบๆ จากท่าทางของเธอที่ดูจะไม่ถนัดอะไรเลยสักอย่าง ยิ่งจากสารรูปของเธอในตอนนี้มองดูกี่ทีก็ตลกเป็นบ้า

 

รีบๆ หน่อย เธอต้องไปล้างจานต่อนะ”

 

แพล่ง!!!

 

เหมือนเธอจงใจจะทิ้งของทำกำลังจัดเก็บอยู่ในมือให้มันหล่นลงไปกับพื้นเพราะคำพูดของมินฮยอน แค่ทำความสะอาดไอ้ห้องบ้านี่มันยังไม่สาแก่ใจเขาอีกเหรอ นี่ยังจะจัดยกสองมาให้เธออีก

 

แล้วคือต้องล้างจาน

 

นั่นมันงานเปื่อยที่เธอเกลียดที่สุดในโลกเลยนะ!

 

พี่มินฮยอน!”

 

เรื่องมาก งั้นก็ทำความสะอาดภัตตาคารต่อเลยก็แล้วกัน”

 

โอ๊ยยย ฉันเป็นคนนะ จะทำแบบนั้นคนเดียวได้ยังไงละ ไม่ทำ!”

 

ถ้ายังเถียง จะให้ทำทั้งโรงแรมเลยนะ”

 

พอได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับเงียบลงไปทันที ก่อนจะหันหน้ากลับไปทำสิ่งที่ตัวเองไม่ได้อยากทำต่ออย่างจำใจ และใบหน้าหวานก็หงิกงออย่างเห็นได้ชัด มินฮยอนที่เห็นเธอเป็นเช่นนั้นก็ไม่ได้เกิดความรู้สึกอื่นนอกจากการยกยิ้มขึ้นมาบนใบหน้าด้วยความพึงพอใจ

 

แต่น่าแปลกที่รอยยิ้มนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความสะใจที่ได้กลั่นแกล้งแต่มันกลับมีแววความอ่อนโยน และเอ็นดูที่ส่งผ่านริมฝีปากแกร่งและจากแววตาคู่คมคู่นั้นด้วย…

 

 


เดี๋ยวๆเชฟจะยิ้มบ่อยแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ
โอ๊ยยยย ใจชุ้นนน
นางเอกเธอต้องเจอหนักๆแบบนี้
เอ๊ะหรือยังน้อยไป
?
แต่ในความดุของเชฟก็ยังมีความสอน
มีความดูอยู่ห่างๆ จ้าคุณพี่

ตอนหน้าเราอาจะได้อมยิ้มและฟิน
มั้งนะ
รอติดตามจ้า
คัมซาทุกกำลังใจเด้อ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

612 ความคิดเห็น

  1. #596 야나 (@xizz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 20:33
    ละมุนี มากพี่จ๋า~~
    #596
    0
  2. #193 Wifedaniel12 (@Wifedaniel12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 12:39
    <p>มโนอยุ่&#8203;ท่องไว้</p>
    #193
    0
  3. #104 namsai922 (@miraclerp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 08:02
    นึกว่ามินฮยอนจะปล้ำนางเอกซะแล้ว
    เริ่มชอบขึ้นมาแล้วใช่มั้ยคะ55555
    #104
    0
  4. #103 aiyada99 (@praparassamee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 03:52
    โอ๊ย!!!! ปวดหัวกับนางเอกจริงๆเลย จะโดนลงโทษอยู่แล้วยังมีหน้ามาคิดเรื่องน้ำเน่าแบบในละครได้อยู่อีกนะหล่อน!!

    แต่พระเอกเรายิ้มบ่อยแบบนี้คือยังไงคะ?? เริ่มรักยัยตัวแสบของเราขึ้นมาบ่างแล้วสินะ555 รอให้หลินออกโรงอยู่นะคะไรท์ รับรองต่อมความหึงความโหดของพี่มินได้ทำงานแน่ๆเลย5555
    #103
    0
  5. #102 Pearlyz (@pearlyz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 02:19
    ไม่ไหวแล้วอ่า อย่าอ่านต่อเรื่อยๆเลยจ้า
    #102
    0
  6. #100 จอย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 00:06
    <p>มินเริ่มหวั่นไหวแล้วสินะ 5555555</p>
    #100
    0
  7. #99 hankyusoo (@joomeesoo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 11:48
    โอ้ยยยยยยย พี่มินฮยอน ยิ้มเยอะๆเลยนะ 5555555555
    #99
    0
  8. #98 desiny2520 (@desiny2520) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 10:41
    โห้ยยยยยพี่มินนนนน แสบกว่านางเอกก้พระเอกเรานี่แห่ะค่ะ555555 น่าร้ากกกก เถียงกันไปเถียงกันมาเดี๋ยวก็รักกันค่ะอิอิ
    #98
    0
  9. #97 I am Muzik (@ilovemuzik) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 09:58
    กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ เริ่มใจอ่อนแล้วไหม ฮือออ
    #97
    0
  10. #96 SOYU Girlz (@rainbonpink) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 08:52
    ฮืออออ ใจบางหมดแร้ววว
    #96
    0
  11. #95 ケーキ (@cupcakedekd) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 08:33
    เหนื่อยใจเเทนพี่มิน55555
    #95
    0
  12. #94 kim fern (@jdfern21) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 08:14
    ขำความคิดนางเอก 555555 ฮือออออ พี่มินยิ้ม รอตอนต่อไปเลยค่ะ
    #94
    0
  13. #93 aiyada99 (@praparassamee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 04:01
    ปวกหัวแทนพี่มินมากๆเลย จะแสบไปไหนเนี้ยนางเอกเรา555
    #93
    0
  14. #92 hankyusoo (@joomeesoo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 18:04
    โอ้ยยยย สุดๆจริงๆยัยฟางหลิน 55555 วันนี้จะโดนคุณเชฟลงโทษยังไงน๊อ
    #92
    0
  15. #91 I am Muzik (@ilovemuzik) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 14:13
    นึกถึงบาร์บี้โรงเรียนเจ้าหญิงเลย5555555 ฟางหลินโดนแน่ๆ55555
    #91
    0
  16. #90 SOYU Girlz (@rainbonpink) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 13:48
    อ่ะจ้า ลงทุนสุด ดื้อสุด 555
    #90
    0
  17. #89 namsai922 (@miraclerp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 11:29
    แสบสุดๆเลย 555555
    แต่ชอบคาแรคเตอร์ของนางเอกนะคะ
    #89
    0
  18. #88 desiny2520 (@desiny2520) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 11:17
    แสบเหลือเกินนางเอกเรา พี่มินลงโทษหนักๆเลยนะคะ
    #88
    0
  19. #87 ケーキ (@cupcakedekd) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 11:02
    โอ๊ย เครียดเเทนพี่ฝ่า
    #87
    0
  20. #86 ケーキ (@cupcakedekd) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 11:02
    โอ๊ย เครียดเเทนพี่ฝ่าป
    #86
    0
  21. #85 Kim14529 (@Kim14529) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 10:49
    นางจะต้องร้ายขนาดไหนถึงทำได้ขนาดนี้555
    #85
    0
  22. #84 Parkhyunlin (@Sarochachaihong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 10:45
    แสบมาก พี่ฝ่าต้องเอาให้หนัก555555
    #84
    0