|ENGAGING►ฟันเหล็ก สเป็คหมอ [MarkBam]

ตอนที่ 11 : น้องแบมฟันเหล็ก::09 ว่าด้วยเรื่องคุณครูคนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    5 พ.ย. 59



น้องแบมฟันเหล็ก::0

-ว่าด้วยเรื่องคุณครูคนใหม่-




       “เอาล่ะครับ นักเรียนที่รักทุกคน ถ้าเข้าใจกันแล้ว ครูจะสั่งการบ้าน เปิดไปหน้าที่ 179 ทำมาทั้งหมด สั่งภายในวันพรุ่งนี้...”


       “โหวววว จารย์ ใจร้ายยย~”


       “ทำทั้งหมด ทำทั้งหมดนี่มันสามสิบกว่าข้อเลยนะเว้ย เอื้อกกก”


       “กูจะบ้าตาย! โจทย์ฟิสิกส์สามสิบข้อส่งพรุ่งนี้ ลอกการบ้านมันต้องใช้เวลานะคะอาจารย์”


       “ฮือออออ ลดลงนิดนึงก็ดี พวกหนูยังไม่เข้าใจจจจ”


       “ตะเตือนไตไหมล่ะมึ้งงง!”


       “อะไรนะครับ? สามสิบข้อมันน้อยไปงั้นเหรอ งั้นสั่งหน้า...”


       “เฮ้ย! หมดคาบแล้ว นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ!!”


       “ขอบคุณคร้าบ/ค่า! คุณครู ขอบคุณที่สอนนะค้า/คร้าบ!~”


       “หึ สวัสดี หวังว่าพรุ่งนี้จะส่งกันทันนะครับ”


       สวัสดีเช้าวันพุธที่แสนสดใสนะครับทุกคน นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากวันที่พี่หมอมาช่วยที่ร้าน ชีวิตเราก็ดำเนินไปตามปกติ ตื่นเช้าไปเรียน เรียนเสร็จกลับบ้าน แถมยังไม่ถึงวันที่นัดทำฟัน เราเลยยังไม่ได้เจอพี่หมอเลยตั้งแต่วันนั้น


       เอาล่ะ กลับมาที่เรื่องวันนี้ เมื่อกี้หลังจากเรียนเสร็จไปทุกคนก็ต่างพากันโหยหวนปานจะขาดใจกับการบ้านที่ได้รับ ก็แน่ล่ะ พอเข้าเรียนก็เจอคาบวิชาฟิสิกส์ตั้งสองคาบ เรียกว่าเป็นวิชาที่กินพลังงานพวกเราเป็นอย่างมาก สภาพเพื่อนๆในห้องตอนนี้เลยไม่ต่างจากซอมบี้ แล้วยังมาเจอการบ้านตั้งสามสิบข้อ อาจารย์กะจะไม่ให้พวกเราพักผ่อนเลยใช่ไหม เราก็เซ็งนิดๆนะครับกับการบ้าน แต่ไม่เป็นไร เรามีคยอมเทพคำนวณ และเราเชื่อว่าเราลอกทัน ว่าแล้วก็รีบเร่งคยอมหน่อยดีกว่า


       “คยอม~


       “มีไร? เสียงหวานเชียวนะมึง” เพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของเราเงยหน้าขึ้นมาจากจอโทรศัพท์(เราก็มีเพื่อนเยอะนะ แต่คยอมคือที่สนิทจริงๆ)


       “ก็แบบว่า...เรื่องการบ้านที่ครูสั่งเมื่อกี้น่ะ”


       “เออ ทำไม?”


       “คือ...ก็แบบ...” พอโดยจ้อง เราก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี เข้าใจไหมครับ จะให้พูดว่าขอลอกกันโต้งๆมันก็น่าอาย แม้เราจะขอลอกบ่อยๆแต่ก็ยังไม่ชินนะ


       “เออ อะไร ก็แบบอะไรของมึง?”


       “คือว่านะคยอม...คือ...” เราเอานิ้วชี้มาจิ้มๆกันข้างหน้า กัดปากมองคยอม บีบตาอ้อนๆนิดหน่อย คยอมก็จ้องเรานิ่งๆ สักพักมือใหญ่ก็ส่งมาผลักหัวเราเต็มแรง


       โหย ไรอ่ะ แค่นี้ต้องรุนแรงด้วย ถ้าไม่ติดว่าจะขอลอกการบ้านนะ เราจะงอน!


       “จะขอลอกก็พูดดีๆ ทำท่าอย่างกับจะมาขอให้กูเอา”


       “ระ...เราป่าวทำแบบนั้นนะ”


       “หรอจ้ะ ท่าทางมึงเมื่อกี้ไม่ใช่เลยนะ เฮ้อ เอาเถอะ อย่าไปทำกับคำอื่นละกัน ไอ้นิ้วจิ้มๆกันเมื่อกี้อะ เข้าใจ๊?”


       “ก็...ครับ”


       “เออ แล้วจะลอกป้ะ สมุดอยู่ในกระเป๋า กูทำมาแล้วตั้งเมื่อคืน พอดีว่างน่ะ แล้วอาจารย์ก็มาสั่งพอดี หาเอาดิ”


       หา? อย่าบอกนะ ว่าสามสิบข้อที่ครูสั่งเมื่อกี้ คยอมทำเสร็จแล้ว...


       ขวับ!


       “ห้ะ!? ไอ้ยูคทำฟิสิกส์เสร็จแล้ว”


       “ว่าไงนะ? ไอ้มี่ทำฟิสิกส์เสร็จแล้ว!”


       “อะไรนะ!? ผัวกูทำฟิสิกส์เสร็จแล้ว อร้ายยยย><”


       “ยูคยอมของพวกเรา กูรักมึงที่สู๊ดดดดดด!!!”


       และแล้วความปั่นป่วนก็เริ่มขึ้น  เมื่อเพื่อนๆในห้องต่างวิ่งกรูเข้ามาที่โต๊ะคยอม ไม่เว้นแม้กระทั่งหัวหน้าห้องสุดคูลอย่างแทอิลก็วิ่งมากับเขาด้วย ปกติเห็นนิ่งๆ คยอมก็นั่งกรอกตาอย่างเบื่อหน่ายแล้วหันมาพูดกับเราแบบไม่มีเสียงว่า 'เพราะมึงคนเดียวเลยไอ้บวม'


       อ่า เราไม่ผิดนะ คยอมพูดเสียงดังเองต่างหากเล่า!

 

 






       “พวกมึงง คืนนี้ไปแดกหมูทะกันน การบ้านเสร็จแล้วว”


       “มึ้งง คืนนี้มีนัดปั่นวิวให้ผัวนะคะ การบ้านเสร็จแล้วมันโล่งจริ้งๆ”


       “คยอมมึงเป็นลูกเทพจริงๆใช่ป้ะ? แม่งอย่างเจ๋ง กูนับถือๆ”


       “เออ มาเป็นหัวหน้าห้องแทนกูป้ะ ฮ่าๆๆๆ”


       หลังจากคาบฟิสิกส์ นี่ก็ผ่านมาแล้วชั่วโมงหนึ่ง ซึ่งเป็นคาบว่างพอดี เพื่อนๆในห้องเลยพากันกรูมาถ่ายรูปงานจากสมุดคยอมกันใหญ่ แล้วพากันปั่นอย่างขมักเขม้นจนเรายังทึ่ง เป็นการลอกที่พร้อมเพรียงกันดีจริงๆ คิดภาพตามเราสิครับ ห้องทั้งห้องเงียบกริบไม่มีเสียงคนคุยกันเลย แต่ละคนก็จรดปากกาลงสมุดอย่างแข็งขัน โอ้โห เยี่ยมจริงๆเลยห้องเรา


       “ไง คนอื่นเสร็จกันหมดแล้วมึงเสร็จยังล่ะ”


       “อ่า เราเหลืออีกสามข้อแหนะ”


       “ช้านะมึง เร็วๆล่ะ เดี๋ยวก็หมดคาบว่างแล้ว”


       “ครับ จะรีบนะ” คยอมก็พยักหน้าก่อนจะหันไปจิ้มโทรศัพท์ตัวเองต่อ เราเลยหันมาสนใจกับงานที่ยังเหลืออีกนิดหน่อย เราไม่ได้ลอกช้านะครับ เพื่อนๆคนอื่นลอกเร็วไปต่างหาก


       กริ๊งงงงงงงงงงงงง!


       เสียงออดเปลี่ยนคาบดังขึ้นแล้ว เราก็ทำข้อสุดท้ายเสร็จพอดี เพื่อนๆก็เริ่มทยอยเข้ามานั่งรอเรียนคาบต่อไปซึ่งก็คือ คณิตศาสตร์ เราอยากรู้จริงๆว่าใครจัดตารางเรียน  บางวันเรียนวิชาคำนวณต่อกันเลยทุกคาบก็มีนะครับ เคมี ฟิสิกส์ คณิตศาสตร์ เฮ้ออ~


       “ไอ้ยูค เรียนเสร็จไปหาไรแดกโรงอาหารกันมึง”


       “ใช่ๆ กูได้ยินมาว่ามีร้านค้ามาเปิดใหม่ คนขายอย่างแซ่บ! ไปนะ มึงด้วยไอ้แบม ไปด้วยกันนะ”


       “อ่า ครับ คยอมไปไหม”


       “ไปดิ เออ ตกลงตามนี้นะ” คยอมหันไปพูดกับเพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหลังพวกเรา ซึ่งก็คือบ๊อบบี้กับฮันบิน เป็นคู่หูตัวแสบของห้องเราเลยครับ เรื่องแกล้งนี่พวกเขาถนัดมาก บางทีเรายังเคยโดนแกล้งยันเกาอี้เลยนะ แต่เรายังไม่ทันว่าอะไรคยอมก็ด่าพวกเขาให้แล้ว


       คือห้องของเราจัดให้นั่งเป็นคู่ๆครับ นั่งตามใจชอบเลย เราเลยนั่งคู่กับคยอมตรงแถวๆกลางห้อง ด้านหลังก็เป็นบ็อบบี้กับฮันบินตามที่บอก ด้านหน้าเป็นฮานิ เอ่อ คนที่เรียกคยอมว่าผัวน่ะครับและก็ไอรีน ทั้งคู่เป็นผู้หญิงที่เรียกได้ว่าสวยที่สุดในห้องเราเลยนะ แต่นิสัย แหะๆ เราขอไม่พูด เดี๋ยวทุกคนก็จะรู้เอง


       ขอแง้มนิดๆว่า ทั้งสวย และสยองเลยล่ะครับ อย่าเอาไปบอกพวกเธอล่ะ เดี๋ยวเราซวย

 

 

 



       “ฮู้ววว หมดคาบสักทีวุ้ยย กูเกือบตายเมื่อกี้”


       “มึงก็เว่อไปไอ้ห่านฮันบิน แค่สลบพอ แม่งจารย์คุยภาษาไรไม่รู้ กูไม่รู้เรื่องง”


       “ใช่ไหมๆๆ คุยภาษาเดี๋ยวกันกับเรารึเปล่าวะ ฮ่าๆๆๆ”


       และแล้วก็เที่ยงจนได้ ร็สึกว่านาฬิกาเดินช้ามากเลย ในคาบนะเราแทบจะหลับ คือคนเรียนรู้เรื่องก็เรียนไป ใครไม่รู้เรื่องก็นั่งสับผงกกันเลยทีเดียว และเราเป็นหนึ่งในพวกที่สอง ดูเหมือนฮันบินกับบ๊อบบี้จะรู้สึกเหมือนเรานะ ไม่เหมือนคยอม ก็นะ เขามันเทพคำนวณนี่


       “ไปเว้ย ไปเติมพลังงานกันหน่อยดีกว่าพวก”


       “เออ พวกมึงไปก่อนเลย เดี๋ยวกูตามไป”


       “เอางั้นหรอวะ เออๆ ตามมานะ แบม ไปกับพวกกูก่อนไหม?”


       “อ่า ไม่ดีกว่า เดี๋ยวเราไปพร้อมคยอม”


       “พวกมึงนี่ยังไง ตัวติดกันตล๊อดด อย่าให้กูรู้นะว่ามีอะไรในกอไผ่ อิอิ ไปกันไปบ๊อบ ไปหลี่สาวโรงอาหารกันน”


       “ได้เลยเพื่อนห่านฮันบิน มึงเต๊าะเดี๋ยวกูขอเบอร์เอง ฮ่าๆๆๆ”


       แล้วทั้งคู่ก็เดินกอดคอกันออกไปก่อน โดยมีคยอมที่สายหน้าอย่างเอือมๆ เอ่อ...แต่เราว่า ทั้งคู่น่ารักดีนะ ดูสนิทกันมากๆเลยล่ะ


       “พวกมันแม่งบ้า”


       “เอ๋ เราว่าไม่บ้านะ”


       “บ้า เรียนหนักจนประสาทแดกแน่ๆ”


       “เอ่อ... แล้วคยอมจะไปไหนหรอ?”


       “ห้องน้ำ จะตามมาด้วยรึเปล่าล่ะ?”


       “ไปสิ”


       “เฮ้ออ มึงนี่จริงๆเลยไอ้บวมเอ้ย!” คยอมมองเราพร้อมกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ อะไรอ่ะ เราทำอะไรผิดอีกเนี่ย เราขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจนัก แต่ก็ยังเดินตามคยอมออกมาจากห้อง ระหว่างทางที่ไปห้องน้ำชาย ก็ต้องเดินผ่านโซนรุ่นพี่ม.6 ด้วย เพราะเป็นห้องน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วไม่รู้เราคิดไปเองรึเปล่านะ รุ่นพี่ผู้หญิงส่วนใหญ่จะมองมาที่คยอม แต่ผู้ชาย...ทำไมมองมาที่เรากันล่ะ


       ด้วยความกลัวนิดๆ เราเลยยื่นมือไปจับชายเสื้อคยอมที่ปล่อยชายออกมาจากกางเกงไว้ ไม่ชอบเลยเวลาโดนมองด้วยสายตาแบบนี้น่ะ มันทำให้เรา...ขนลุกแปลกๆ


       “จะตามมาทำไมก็ไม่รู้ ไปกับพวกไอ้ฮันบินก็จบ”


       “ก็เราอยากมาด้วยนี่”


       “เฮ้ออ เอาเถอะ ทนเอาหน่อย กูเข้าไปแปปเดียว”


       “อื้อ เร็วๆนะ”


       “เออ นั่งรออยู่นี่ล่ะ ใครมาขอเบอร์อย่าให้เขาอีกล่ะมึง”


       “รู้แล้วน่า” พี่หมอก็ย้ำเราไว้เหมือนกัน เรายังไม่อยากถูกลงโทษด้วยการหอมแก้มเท่าไหร่หรอกนะ อ่า คิดแล้วก็เขินๆขึ้นมาเลยอ่ะ


       คยอมเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว เราเลยเดินมานั่งรอที่ม้าหินอ่อนใกล้ๆ ผู้คนมากมายเริ่มพากันออกมาจากอาหารเรียนแล้ว แน่ล่ะ นี่มันเที่ยงแล้ว ถ้าไม่รีบไปจับจองที่นั่งไว้ก่อนก็เต็มพอดี


       “น้อง น้องครับ..”


       “หืม? ผมหรอครับ?” เราชี้หน้าตัวเองอย่างงงๆ คือนั่งชมนกชมไม้อยู่ดีๆแล้วดันมีคนสะกิดไหล่ เลยไม่แน่ใจว่าหมายถึงตัวเองรึเปล่า คำตอบที่พี่เขาก็พยักหน้า


       “ใช่ น้องนั่นแหละ พี่นั่งด้วยคนนะ”


       “อ่า...เอาสิครับ”


       “ขอบคุณ” พี่คนนั้นยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงข้างๆเราจนเอ่อ...แขนสัมผัสกัน คือพี่เขาจะนั่งเบียดเราเกินไปรึเปล่า อากาศมันร้อนนะ แหะๆ


       “เออ พี่ชื่อจินนะ เราล่ะ?”


       “อ่า แบมแบมครับ”


       “แบม...แบมแบม? อ้อ น้องแบมม.5 ห้องคิงใช่ไหมครับ?” พี่จินทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะจนเราสะดุ้ง นี่พี่เขารู้จักเราด้วยหรอ เราว่าไม่ได้ทำตัวดังจนคนจะรู้จักได้เลยนะ คยอมว่าไปอย่าง ทั้งไปแข่งนั่นแข่งนี่เยอะแยะ แถมหล่ออีกด้วย


       “ใช้แล้วครับ พี่จินรู้จักด้วยหรอ?”


       “รู้จักสิครับ แล้วมาทำอะไรแถวนี้ล่ะ?”


       “เอ่อ...มารอเพื่อนครับ”


       “อ่อๆแล้วกินอะไรรึยัง ไปกินข้าวกันดีไหม?”


       “คือ...ผมรอไปกับเพื่อนครับ” เราตอบออกไปอย่างเกรงใจ จริงๆเราก็ไม่เข้าใจหรอกนะว่าพี่จินเขาจะชวนเราไปกินข้าวด้วยทำไม ทั้งๆที่เราพึ่งจะคุยกันไปเมื่อกี้ไม่กี่คำเอง


       หรือว่า...พี่เขาจะสนิทกับคนง่ายนะ ประมาณว่าสามารถชวนคนที่คุยกันได้ไม่ถึงนาทีไปกินข้าวนะ แหะๆ


       “เดี๋ยวไปรอที่โรงอาหารก็ได้น่า”


       “ไม่เป็นไรครับ พี่จินไปเถอะ”


       “ถ้างั้น...ขอเบอร์หน่อยดิ”


       “ฮะ? เบอร์ผมหรอ?” เราเหวอไปนิดๆ พร้อมกับชี้หน้าตัวเองถามย้ำเพื่อความมั่นใจ พี่จินก็พยักหน้ายิ้มๆ พร้อมกับล้วงโทรศัพท์ตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกง


       “อ่าฮะ ขอหน่อยได้ไหม พี่คุยกับเราถูกคอน่ะ”


       “เอ่อ...ครับ?” มันคุยถูกคอกันตรงไหนอ่ะ?


       “ว่าไง ขอเบอร์หน่อยได้ไหมครับ”


       “คือว่า...”


       “น้องแบมจะไม่ให้พี่หรอ?” ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่พอนึกถึงตอนที่ให้เบอร์ไปแล้วถูกคยอมดุ ทั้งยังโดนพี่หมอลงโทษอีก เราว่าเรา...ควรจะปฏิเสธ


       “คือ...ผมจำเบอร์ตัวเองไม่ได้ ขอโทษด้วยนะครับ”


       “ไม่เป็นไร เอาโทรศัพท์เรามาแล้วยิงเข้าเครื่องพี่ก็ได้นะ”


       “คือผม...”


       “แหมพี่ครับ มันพูดขนาดนี้พี่ยังจะตื้อถามเอาอีกนะ ไม่รู้รึไงว่าคนเขาไม่อยากให้น่ะ”


       หมับ


       “คะ...คยอม” เราร้องออกมาอย่างดีใจนิดๆที่คยอมออกมาแล้ว เกือบไปแล้วไหมล่ะ คยอมโน้มตัวลงมาหาเราที่นั่งอยู่ พร้อมทั้งพาดมือลงมาบนไหล่จนเรารู้สึกหนักๆ คือ...คยอมตัวใหญ่มากเลยนะถ้าเทียบกับเราแล้ว


       “แล้วมึงเป็นใครวะ เสือกไรด้วย?”


       “ผมจะเป็นใครก็เรื่องของผม ถ้าพี่มีตาดูก็จะรู้เองแหละ” คยอมยกยิ้มที่มุมปากพร้อมทั้งกระชับอ้อมแขนที่ไหล่เราด้วย เอ่อ...แต่รอยยิ้มเมื่อกี้เหมือนตัวร้ายในละครเลยแฮะ


       ประโยคที่ทำให้พี่จินคิ้วกระตุกนิดๆ ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มกับเรียบนิ่งจนเรากลัวนิดๆ สายตาที่มองคยอมดูนิ่งมาก สักพักมุมปากของพี่เขาก็ยกขึ้น


       “หึ อย่าเผลอละกันล่ะมึง” ว่าเสร็จก็หมุนตัวเดินเข้าไปในอาคาร อ้าว พี่เขาไม่ไปกินข้าวหรอ?


       พอลับหลังพี่จินไปแล้ว คยอมก็พ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะฉุดแขนเราให้ลุกขึ้นยืน พร้อมทั้งลากเดินไปทางโรงอาหาร ปากก็บ่นไปว่า...


       “มึงนี่น้า ปล่อยไว้คนเดียวไม่ได้เลยใช่ไหมฮะ?”


       “เราอยู่คนเดียวได้นะ”


       “กูไม่ได้หมายถึงคนเดียวแบบนั้น เฮ้ออ แล้วเมื่อกี้มันทำอะไรมึงรึเปล่า”


       “เรียกมันได้ไง เขาเป็นรุ่นพี่เรานะคยอม”


       “เออๆๆ พี่เขาทำอะไรมึงรึเปล่าไอ้บวม”


       “ปล่าวหรอก แค่ชวนไปกินข้าวแล้วก็...ขอเบอร์”


       “เหอะ แม่งเป็นอะไรกับเบอร์มึงมากป้ะวะ เห็นขอกันดีฉิบหาย”


       “เรา...เราก็ไม่รู้”


       “เอาเถอะ กูหิวล่ะ ไปแดกข้าวกัน”


       “อื้อ ไปสิ” คำตอบที่คยอมก็ไม่พูดอะไรอีก นอกจากเดินจ้ำไปข้างหน้าเร็วๆ แต่แบบว่า...คยอมขายาวอ่ะ เห็นใจคนขาสั้นๆแบบเราบ้างได้ไหม มันเหนื่อยนะ!




 

 

        “ซู้ดดดด กินๆพวกมึง ร้านนี้แหละเว้ยที่เปิดใหม่ เป็นไง ซู้ดดด แม่ค้าแซ่บอย่างที่กูว่าไหม?”


       “แง่มๆๆ มึงจะแดกหรือมึงจะพูด แง่มๆๆ เลือกเอาสักอย่างดิไอ้ห่าน!”


       “มึงก็ว่าแต่กู ซู้ดดดด ไอ้บ๊อบบี้ มึงก็เลือกเอาสักอย่างเถอะ ซู้ดดด ว่าจะแดกหรือกิน”


       ตอนนี้เรากับคยอมมาถึงที่โรงอาหารของโรงเรียนแล้วครับ เรากับคยอมก็เลยไปซื้อบะหมี่ร้านที่เปิดใหม่ตามที่ฮันบินแนะนำ และก็..ครับ แม่ค้าเขาสวยจริงๆ อกเป็นอก เอวเป็นเอวเลยนะครับ


       คงจะแซ่บ...อย่างพี่ฮันบินว่า


       “งั้นพวกมึงช่วยแดกกันเงียบๆเหอะ เห็นแบบนี้แล้วกูอุบาทตามาก แดกไม่ลง”


       “แหมไอ้ยูค เวลาแดกเค้าให้ฝอยเว้ยย แดกเงียบๆมันจะได้อรรถรสได้ไง เนอะบ๊อบเนอะ”


       “แม่นแล้วครับเพื่อนห่าน! แง่มๆๆ มึงต้องทั้งแดกทั้งฝอย แง่มๆๆ รับรองง อร่อยเหาะ”


       “จริงหรอครับ?”


       “แบม มึงอย่าไปฟังพวกมัน แดกไป อืดหมดแล้ว”


       “ครับ จะกินเดี๋ยวนี้แหละ” เราตอบอ้อมแอ้มในลำคอ คยอมเป็นแบบนี้แหละ ถึงดุนิดๆแต่ก็ใจดีมากนะ เป็นเพื่อนที่ดีมากเลยด้วย คอยช่วยเหลือเราแทบทุกอย่าง


       “ไอ้ยูคแม่งขัด ไอ้แบมมันอุส่าอยากรู้ อิอิ แง่มๆๆ”


       “เออ แล้วมึงแดกบะหมี่แบบนั้นมันจะไปอร่อย ซู้ดดด ได้ไงวะ! มันต้องกินแบบมีเสียงเว้ย เวลาสูดเส้นเข้าปากน่ะ แบบนี้ๆๆ ซู้ดดดดดดดด โฮ้ยย โคตรแซ่บ!!”


       “เอ่อ...”


       “ใช่ๆแง่มๆๆ ลองดูดิมึง แล้วจะรู้ว่ามันอร่อยจริง ฮ่าๆๆๆ” บ๊อบบี้ก็บอกมาอีกเสียง พร้อมกับโยนป๊อบคอนเข้าปาก เราว่าจะถามอยู่นะว่าทำไมกินป๊อบคอน แทนที่จะกินข้าวหรือบะหมี่แบบพวกเรา


       “เออ ลองดูมึง แบบนี้อ่ะแบบนี้ ซู้ดดดดดด โอ้ยย กูฟินน~”


       “อ่า..ครับ”


       “มึงไม่ต้องไปบ้าจี้กับพวกมันก็ได้ แดกของมึงไปเถอะ แบบพวกนี้เรียกว่าทุเรศลูกตา อย่าไปฟัง”


       “โหยยย ใช่ซี่~ พวกกูทำอะไรก็ทุเรศ ก็อุบาตตาไปหมด ใครเขาจะดูดีเหมือนมึงล่ะคร้าบ แค่แดกบะหมี่หล่อยังกับมาถ่ายรีวิวร้านอาหาร อิจเว้ยอิจ ไอ้บ๊อบบี้กูอิจจ!!”


       “เพื่อนห่าน มึงไม่ต้องเสียใจไป มึงหล่อที่สุดในสายตากูเว้ยเพื่อนน แดกต่อๆๆ แง่มๆๆ”


       เรายิ้มขำนิดๆกับเพื่อนทั้งสองคน จริงๆพวกเขาหน้าตาไม่ได้แย่เลยนะครับ เรียกได้ว่าหล่อทีเดียวเลยล่ะ แต่จะหล่อไปทางกวนๆมากกว่า ผิดกับคยอมที่นิ่งๆ เราก็หล่อนะ หล่อไปหมดน่ะครับ แหะๆ


       “เออมึง คาบบ่ายนี่กูต้องผจญกับวิชาชีวะตั้งสองคาบเลยใช่ไหมวะ ซู้ดดด”


       “เออใช่ เพราะงั้นเราต้องแดกเยอะๆเว้ย กักเก็บพลังงาน แง่มๆๆ”


       “เออ แต่วิชานี้กูชอบนิดๆ เพราะมันไม่ค่อยมีคำนวณ ฮ่าๆๆ”


       “เห็นด้วยเลยครับเพื่อนห่าน ฮ่าๆๆ”


       จริงด้วย คาบบ่ายเป็นชีวะนี่หนา ทำไมวันนี้วิชาสายวิทย์มันอัดเต็มเลยล่ะ ต่อจากชีวะสองคาบก็เคมีอ่ะครับ คิดดูสิ คนที่เรียนจะหนักขนาดไหน หันไปมองคยอมที่นั่งข้างๆ ตอนนี้คิ้วของคยอมขมวดใหญ่เลย คือเขาชอบวิชาคำนวณน่ะครับ แล้วไม่ค่อยถูกกับวิชาชีวะเท่าไหร่ เพราะเอ่อ...คยอมกลัวพวกที่เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิต เข้าใจกันไหม พวกเซลล์ต่างๆน่ะ มันจะเป็นรูปร่างยึกยือๆ คยอมถึงกับเบ้หน้าทุกครั้งที่เห็นมันในหนังสือเรียน อ้อ เหมือนจะกลัวเลือดด้วย เพราะครั้งหนึ่งครูเขาเป็นคลิปผ่าตัดให้ดู ทั้งคาบนั้นคยอมนั่งเงียบไม่พูดไม่จาเลย แต่สีหน้าพะอืดพะอมอย่างเห็นได้ชัด


       หน้าขำดีนะครับ ตัวโตๆแต่กลัวอะไรแบบนี้ ฮ่าๆๆๆ


       หลังจากนั้นไม่นานพวกเราทั้งสี่คนก็กินกันเสร็จ อิ่มหนำสำราญ อยู่กันได้ถึงค่ำก็ไม่หิว เอ่อ...เราก็พูดเกินไปเนอะ


       “แบม พริกติดเหล็กมึงวะ”


       “ห้ะ? จะ..จริงหรอ”


       “เออ พริกแดงแจ๋เลย ฮ่าๆๆ”


       “เอ่อ...มีกระจกไหมครับ?”


       “กูมีๆๆ อ่ะเอาไปส่อง คึคึ” เรารับกระจกบานพับเล็กๆมาจากบ๊อบบี้ ก่อนจะค่อยๆยีงฟังส่องหาพริก เราว่าเรากินแบบระวังมากเลยนะ ไม่น่าจะมีอะไรติดสิ


       “อยู่ตรงไหนหรอครับ เราไม่เห็น”


       “มีดิ คู่หน้าฟันกระต่ายมึงเลย ฮ่าๆๆ ตลกว่ะ”


       “หาดีๆ มันติดอยู่จริงๆนะเว้ยย” พอได้ยินแบบนั้น เราเลยส่องกระจกหาอีกครั้ง แต่แบบ...มันไม่มีจริงๆนะครับ คือเราก็ไม่ได้สายตาแย่ขนาดหาพริกสีแดงๆไม่เห็น


       “คึคึคึ/คุคุคุ”


       “เอ่อ...”


       พวกฮันบินหัวเราะแปลกๆเนอะ


       “มันไม่มีอะไรติดเหล็กติดฟันมึงหรอก พวกมึงก็เลิกแกล้งมันได้แล้ว”


       “แหมไอ้ยูค มึงจะพูดทำไมวะ พวกกูกำลังสนุกเลย”


       “ไปแกล้งคนอื่นไป แล้วมึงน่ะ เชื่อคนง่ายฉิบหาย เอากระจกคืนมันไป”


       “ก็เรานึกว่ามีพริกติดฟันจริงๆนี่ครับ”


       “เฮ้ออ มึงส่องดูแล้วไม่มีก็จบ มึงก็รู้พวกมันขี้แกล้ง ไป กลับห้อง จะถึงคาบแล้ว” เราเบ้ปากออกมาหน่อยๆ คยอมชอบพูดห้วนๆแบบนี้กับเราตลอดเลย เหมือนจะชินนะ แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้อ่ะครับ


       เรายื่นกระจกคืนให้บ๊อบบี้ ทั้งสองคนขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน เรากับคยอมเลยเดินกันมาก่อน พอเข้ามาในห้องสัญญาณหมดคาบก็ดังขึ้นพอดี แต่ครูไม่เข้ามาทันทีหรอกครับ เลตสักประมาณสิบนาทีได้


       “พวกมึงงง!! เมื่อกี้กูเจอเพื่อนห้องเจ็ดมาเว้ย มันบอกมันไม่ได้เรียนชีวะว่ะ!”


       “ห้ะ? ครูไม่อยู่หรอวะ อรั้ยยยย สองคาบของกูววว~~”


      “ไม่น่าเชื่ออ จารย์แม่แกไม่เคยขาดเลยนะเว้ย นี่มันประวัติศาสตร์เลยนะ”


       “กูจะนอนนน กูจะนอนให้เต็มสองคาบไปเล้ยยยย!~”


       ทันทีที่ฮันบินก้าวเข้ามาในห้องพร้อมข่าวที่ว่าครูชีวะไม่อยู่ เพื่อนๆในห้องต่างพากันครื้นเครงกันใหญ่ ไม่เว้นแม้กระทั่งคยอมที่ถอนหายใจเบาๆอย่างโล่งอก ฮ่าๆๆ ดูท่าจะไม่ชอบจริงๆสินะวิชานี้เนี่ย


       แต่แล้วทุกอย่างก็กลับมาอยู่ในความสงบเมื่อ...คุณครูวิชาฟิสิกส์ที่แจกการบ้านเราเมื่อเช้าก้าวเข้ามา หรือก็คือ อาจารย์นิชคุณ หล่อนะครับ แต่สั่งการบ้านโหดเว่อร์


       “จารย์! นี่คาบชีวะนะครับ จะมาสอนฟิสิกส์ไม่ได้”


       “อย่าบอกนะว่าจะมาสั่งการบ้านเพิ่ม พวกหนูไม่ต้องการนะคะอาจารย์~”


       “ถ้ายังไม่หยุดโวยวาย ผมอาจจะสั่งเพิ่มมันสักร้อยข้อนะครับนักเรียนที่รัก เงียบๆกันหน่อย”


       “ครับบ/ค่า!!”


       “วันนี้ครูมีข่าวจะมาบอก อาจารย์แม่ที่สอนชีวะของพวกเธอขอลาเป็นเวลาสองอาทิตย์นับจากวันนี้ อะแฮ่ม อย่าพึ่งดีใจไปครับ หึหึ...”


       “จารย์ หัวเราะแบบนี้พวกผมไม่สนุกนะเว้ยย อย่าบอกนะว่าจารย์จะเข้าสอนแทนอ่ะ!?”


       “ฮือออ เตรียมยาดมยาลมยาหม่องให้กูด้วยพวกมึงง คนสวยอยากตัยย์”


       “จริงๆครูก็อยากสอนอยู่หรอกนะ แต่ครูไม่ได้ว่างขนาดนั้นน่ะสิครับ แอบเสียดายนิดๆนะเนี่ย”


       “โหหจารย์ ไม่ต้องเสียดายย เราเจอกันอาทิตย์ละสี่ครั้งก็พอออ อย่าเจอกันอีกสามครั้งเลยยย” ฮันบินโวยวายออกมาจากด้านหลัง คือว่าฟิสิกส์เรียนทั้งหมดสี่คาบครับ อาทิตย์หนึ่งเลยต้องเจออาจารย์เยอะเป็นพิเศษ ส่วนชีวะ เราเรียนแค่สามคาบต่ออาทิตย์


       “ฮ่ะๆๆ ครูก็ไม่อยากเจอพวกเธอบ่อยนักหรอก สงสารใครบางคนที่เรียนไม่รู้เรื่อง”


       “ใช่ครับ สงสารพวกเราเถ้อออ!!”


       “เอาล่ะ นอกเรื่องมานานล่ะ ที่ครูมานี่แค่จะบอกว่าเดี๋ยวจะมีครูมาสอนแทนนะ เป็นหมอแล้วด้วย ถึงจะเป็นหมอฟันแต่ก็เรียนทางนี้มาพอสมควรเหมือนกัน เห็นว่ารู้จักกับอาจารย์แม่ของพวกเธอน่ะ นั่งรอกันเงียบๆเดี๋ยวครูเขามา เข้าใจไหม?”


       “คร้าบบบ/ค่า!!”


       “ดีมาก อย่าให้ครูได้ยินว่ามีปัญหาล่ะ ไปและ เบื่อเด็กโวยวาย” อาจารย์นิชคุณยิ้มนิดๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป พวกเราที่เหลือในห้องก็พากันสไลด์ตัวไปกับโต๊ะเรียนทันที แต่เรายังติดใจกับคำว่าหมอฟันอยู่ หมอฟันคงไม่ได้มีคนเดียวในโลกหรอกใช่ไหม ไม่รู้สิครับ เหมือนหน้าพี่หมอลอยมาในหัวอ่ะ


       “แหมเว้ยย! ตัวเองไม่อยู่ยังจะส่งคนมาสอนแทนอี้กกก แล้วเสือกเป็นหมอจริงๆด้วย นี่พวกกูไม่ต้องฟังภาษาเอเลี่ยนเวลาเรียนเลยหรอวะ?”


       “บอกว่ารู้จักกับจารย์แม่ ไม่ใช่เป็นจารย์พ่อหรอกนะ อายุห้าสิบต้นๆแบบนี้ กูคงได้เรียนไปหาวไปหลับไปจนเกรดดิ่งไปแน่ๆ”


       “มึงนี่พูดมากว่ะไอ้ห่าน เดี๋ยวมึงได้กลายเป็นอาจารย์ใหญ่ กร๊ากกกก!!”


       ก๊อกๆๆ


       ขวับ!


       ทุกคนหยุดการกระทำของตัวเองทันทีเมื่อมีเสียงประหลาดแว่วเข้ามาในหู สายตาหลายสิบคู่ต่างพากันไปมองที่บุคคลมาใหม่ซึ่งยืนเคาะประตูห้องอยู่ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลากำลังส่งรอยยิ้มใจดีมาให้พวกเรา ที่กำลังอึ้งค้าง....


       นะ..นี่มัน พี่หมอนี่นา


       “อ่า เงียบกันแล้วน่ารักจังเลยนะครับ” เสียงทุ้มนุ่มหูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงสมส่วนจะก้าวเข้ามาในห้องเรียนช้าๆ วางสมุดหนังสือและโน๊ตบุ๊คลงบนโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เราอีกครั้ง...


       “มึง...พี่หมอใช่ป้ะ” เสียงคยอมลอยเข้ามาในหู


       “แม่ง ยิ้มทีกูใจสั่น...” เสียงบ๊อบบี้ดังขึ้นเบาๆจากข้างหลัง


       “นี่ไม่ใช่จารย์พ่อแล้ว นี่มันพ่อพันธ์ของมนุษย์ชาติ” ฮันบินก็พึมพำเบาๆ


       “พี่...หมอ?” เราเอง


       ตอนนี้ในห้องบรรยากาศเงียบมาก ทุกคนต่างจับจ้องไปที่คุณครูคนใหม่ที่จะมาสอนเราในสองอาทิตย์ต่อจากนี้ จนคนถูกจ้องเริ่มจะทำตัวไม่ถูก เพราะพี่หมอยกมือขึ้นมาจับท้ายทอยตัวเองอย่างเขินๆ


       ใช่เลย นี่มันพี่หมอของเราชัดๆ ไม่ใช่ พี่หมอเฉยๆพอครับ...


       “สวัสดีครับ ขอแทนตัวเองว่าพี่หมอนะ พี่หมอชื่อมาร์ค หลังจากนี้ไปอีกสองอาทิตย์ หรืออาจจะมากกว่านั้นจนกว่าอาจารย์ของพวกเราจะมาสอนได้ตามปกติ พี่หมอจะมาสอนแทนให้เอง ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับเด็กๆ” แนะนำตัวจบก็ส่งรอยยิ้มใจดีมาให้พวกเราอีกหนึ่งครั้ง


       กริบ..


       ทุกอย่างยังเงียบกริบ...จนกระทั่ง...


       “อย่าจ้องมากสิครับ พี่หมอเขินนะ”


       “กรี๊ดดดดดดดดดดดด!! พวกเมิงงงงงงงงงงงงง!!”


       ครับ พอจบประโยคนั้น สาวสวยเซ็กซี่อย่างฮานิถึงกับกรี้ดลั่น เราที่นั่งอยู่ข้างหลังนี่ยกมือขึ้นมาอุดหูตัวเองแทบไม่ทัน เพื่อนๆในห้องก็เริ่มส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆนาๆจนเราฟังไม่ออกว่าพูดอะไรกันบ้าง


       จ้อกแจ้กๆๆๆๆ $^_)$%&)(+^#+_)@+_%


       “ฮานิ! มึงใจเย็นๆ สติค่ะเพื่อนน ฮึบ ฮึบไว้มึงงง”


       “ไอรีน.. กูตัดสินใจได้”


       “ตัดสินใจอะไรมึง?”


       “เรื่องคณะ...กูจะเอาคณะทันตแพทย์!”


       “เอ่อ...มึงจะเรียนหรอ??”


       “ป่าว ผัวค่ะ! กูอย่างถูกตรวจภายใน....ช่องปาก อรั้ยยยย>///<”


       ครับ นี่แหละคือสาวสวยที่สุดในห้องของเรา ทุกคนพอจะรู้รึยังว่าเธอนิสัยเป็นยังไง สวยสยองไหมล่ะครับ เฮ้ออ ดูจากเพื่อนในห้องเราแต่ละคนแล้ว เราแอบสงสารพี่หมอนิดๆเลยแฮะ


       แต่ยังไงก็...สู้ๆละกันนะครับคุณครูคนใหม่^^



TBC.

จบตอนจนได้ แต่งยาวๆมาเพื่อนเอาใจรี้ดที่น่ารักเลยนะเนี่ยยยย

ขอโทษสำหรับการหายไปอันแสนนานของไรท์นะคะ คือไม่ว่างจริงๆอ่ะจ้าา สัญญาว่าหลังจากนี้จะมาบ่อยขึ้นน พวกแกไม่ต้องห่วง จะมาจนเบื่อกันไปข้างหนึ่งเลยย 55555+

ตอนนี้แต่งไปแล้วรู้สึกถึงความยูคแบม พวกแกคิดเหมือนฉันไหมม เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อรึเปล่าอ้ะ 555 ไม่นะ คยอมมี่เป็นของไรท์ ใครจะมาแย่งไม่ได้ เป็นตอนที่หาสาระไม่เจอ แต่จะกล่าวถึงชีวิตในรร.ของตะหนูกับเพื่อนๆไร้สติในห้องนางบ้าง หมั่นไส้พี่หมอมาร์คอ่ะค่ะ ออกบ่อยเกินไปเดี๋ยวคนอื่นไม่มีบท 

สุดท้ายก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากจะบอกว่า รักรี้ดทุกคนมากนะ อย่าทิ้งฉันนะพวกเธอออ(ส่งจูบรัวๆ)


รักกกก!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

610 ความคิดเห็น

  1. #598 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 05:41
    โอ๊ยยยย ฮานิ \\เราก็อยากตรวจ

    คยอมนี่ไม้กันหมาเฉยๆชะ
    #598
    0
  2. #504 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 08:16
    5555 ตลกดีอ่าา โอยย
    #504
    0
  3. #488 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 01:40
    ฮานิแบบ555555
    #488
    0
  4. #363 fafofafu (@fafofafu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 17:10
    ฮา2ตัวแสบคู่ดับเบิ้ลบีอ่ะ ขำฮานิอีกโอ้ยยยย
    #363
    0
  5. #338 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 16:07
    โอ้ยยยยยยยยยย ขำฮานิแรงมาก55555555555555
    #338
    0
  6. #293 BF'EYE (@pathanan12345678) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 22:01
    อยากมีพี่หมอมาสอนที่โรงเรียนมั่งจางงงงงงงงงงง
    #293
    0
  7. #292 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 13:18
    55555555 พี่หมอมานักเรียนกรี๊ดกันเลยเชียว
    ยูคยอมดูแลแบมดีมากงะ ชอบบบบ 55555 แบมแบมก็น่ารักกก ยูคยอมปกป้องเบอร์แบมไว้อีกแล้ว 555555 ฮันบินกับบ๊อบบี้ก็กวนมาก แกล้งแบมไปเรื่อย 5555
    #292
    0
  8. #284 Cartoon'x Kingdom (@ccrtnice) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 13:07
    พิมาร์คคคคค
    #284
    0
  9. #283 muink Ka (@muink1915) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 10:30
    ขำฮานินานมาก555
    #283
    0
  10. #282 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 07:54
    กรี๊ดดดด พี่มาร์คคคค มีขงมีเขิน น่ารักไปแล้ววว
    #282
    0
  11. #281 Tempobear (@tempobear) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 23:32
    รอนะๆๆๆๆ
    #281
    0
  12. #280 oni (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 21:51
    เพื่อนๆในห้องแบมน่ารักมากเลยเราชอบมากที่ไม่ต้องมีตัวอิจฉาในห้อง เพราะทำให้บรรยายกาศเสีย

    พี่จินคงจะไม่คิดร้ายกับแบมหรอกนะ งัยก็หวังว่าเพื่อนมี่จะปกป้องดูแลเเบมได้

    ว้าวววววววววววดีใจจังพี่หมอของแบมเข้ามาสอนแทนอาจารย์แม่ด้วย
    #280
    0
  13. #279 Thitirat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 21:45
    น่ารักมากเพื่อนๆห้องนี้ น่าปวดหัวแบบขำๆเลย555555
    #279
    0
  14. #278 NM_KHCH (@NM_KHCH) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 19:37
    5555555 ขำฮานิมากอะ
    #278
    0
  15. #277 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 18:39
    แหมมม งี้ก็ได้เจอกันทุกวันสิคะ แหมๆๆ
    #277
    0
  16. #276 BABYQueenB (@aomaom1234) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 17:32
    โถ่วววววววว พี่หมอมาแบบนี้นุ้งแบมต้องตั้งใจเรียนนะๆ อิอิ
    #276
    0
  17. #275 Nongmaa (@Nongmaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 17:05
    พี่หมอสู้ๆ65556
    #275
    0
  18. #274 MtoB (@MtoB) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 16:13
    ฮืออออออออออยากอ่านต่อออออ ~
    #274
    0
  19. #273 kkbamx2mb (@kaewkik07) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 15:55
    พี่หมอสู้ๆ ไม่เอานะยูคไม่แอบชอบแบมนะ เปนเทพคอยปกป้องก้พอ พี่หมอดูมีคู่แข่งเยอะ
    #273
    0
  20. #272 praew pink (@praewsiree) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 14:09
    บางทีแบมก็ใสไปน้าาา
    #272
    0
  21. #271 Tuan-En (@Tuan-En) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 14:03
    ขำ 55555555555
    #271
    0
  22. #270 pwen (@earnnnn_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 13:56
    นึกภาพพี่หมอมาสอนชีวะ อยากเรียนเลยค่ะ!!
    #270
    0
  23. #269 KYMB11P (@jittimaporn26301) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 13:35
    เจอครูหล่อขนาดนี้จะเรียนรู้เรื่องมั้ย5555
    #269
    0
  24. #268 phanyapan2545 (@phanyapan2545) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 13:25
    55555แล้วอย่างนี้จะมีสมาธิเรียนกันมั้ยเนี่ย55555
    #268
    0
  25. #267 Fleur Rose (@spash) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 12:56
    ตลกฮานิ สะท้อนภาพนร.ม.ปลายสมัยนี้ แต่สวยได้ไม่เท่านางไงอ้ากกก 
    พี่หมอมาเปนครูงี้ได้ตามมาควบคุมความประพฤติขนร.ด้วยสิน้าาาา
    #267
    0