|ENGAGING►ฟันเหล็ก สเป็คหมอ [MarkBam]

ตอนที่ 12 : น้องแบมฟันเหล็ก::10 หึง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    26 ก.พ. 60



น้องแบมฟันเหล็ก::10 

-หึง?-



    

“ครับ ในปี พ.ศ.2473 แวนนีล นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน ได้ทดลองเลี้ยงเลี้ยงแบคทีเรียที่สังเคราะห์ด้วยแสงโดยไม่ใช้น้ำแต่ใช้ไฮโดรเจนซัลไฟด์แทน พบว่า....” 

“มึงว่าพี่หมอเป็นอัจฉริยะป้ะวะ แม่งเรียนทันตะมา แต่สอนชีวะคล่องกว่าครูที่รร.เราอีก”

“เรา...ก็คิดแบบนั้นครับ” เวลาตอนนี้ล่วงเลยเข้ามาถึงคาบที่สองแล้ว แต่ดูไม่น่าเบื่อเลยสักนิดถ้าเทียบกับการเรียนครั้งก่อนๆ คงเพราะคุณครูคนใหม่ของเราทั้งสอนไปยิ้มไป โทนเสียงก็นุ่มนวลน่าฟัง เด็กเลยเคลิ้มกันมั้งครับ แต่ไม่ยักง่วง

พี่หมอต้องมีอะไรสักอย่างในตัวแน่ๆอ่ะ

เราหันไปมองเพื่อนๆร่วมห้อง ทุกคนดูตั้งใจเรียนมากกว่าปกติมาก ไม่เว้นแม้แต่บ๊อบบี้และฮันบินที่ปกติจะเล่นโทรศัพท์กันใต้โต๊ะ ไม่ก็หาเรื่องแกล้งครู แต่เราว่าหนักสุดคงเป็นฮานิ ไม่รู้ว่าได้จดตามที่พี่หมอบอกรึเปล่า เพราะเธอเอาแต่จ้อง จ้อง และจ้องพี่หมออยู่ตลอด และก็พึมพำคำเดิมซ้ำๆว่า...

“หล่ออ่ะ ผัวกูในอนาคตชัดๆ”

นั่นแหละครับ

“เอาล่ะ เข้าใจกันแล้วนะครับ แต่ถ้าใครยังไม่เข้าเดี๋ยวพี่หมอจะขึ้นสไลด์สรุปเรื่องที่เรียนวันนี้ให้ ถ้าจดกันเสร็จแล้วก็เอามาส่งนะครับ” พี่หมออธิบายเสร็จเรียบร้อยก็ก้มลงไปเปิดโน๊ตบุ๊คของตัวเอง คงจะเปิดสไลด์สรุปให้พวกเราจดกันก่อนหมดคาบจริงๆนั่นแหละ

อยากรู้จัง พี่หมอเอาเวลาว่างที่ไหนมาทำบทเรียนพวกนี้นะ เป็นทั้งหมอในคลินิก แล้วก็เหมือนจะเป็นอาจารย์ในมหาลัยด้วย แถมยังมาเป็นครูให้พวกเราอีก จะทำหลายอย่างเกินไปรึเปล่า

“พี่หมอคะ”

“ครับ?” พี่หมอเงยหน้าขึ้นมาจากจอโน๊ตบุ๊ค มองฮานิที่ยกมือขึ้นอย่างงงๆ

“ช่วยขยับไปทางซ้ายหน่อยได้ไหมคะ?”

“ทำไมครับ พี่หมอบังหรอ?”

“ป่าวค่ะ หัวใจเราจะได้ตรงกันไงคะพี่หมอ”

“ฮิ้ววววววววว~”

ตึงๆๆๆ!

ทันทีที่จบประโยคของสาวสวยอย่างฮานิ ทั้งห้องก็เฮครืนขึ้นมาทันที ส่งเสียงโห่แซวทั้งยังทุบโต๊ะกันอย่างเมามัน เรานี่เหวอไปนิดๆเลยกับมุขของเธอ แต่ก็คงไม่เท่าพี่หมอที่โดนเองหรอก เพราะมึนได้ไม่นาน ฮานิก็พูดขึ้นมาอีก

“พี่หมอคะ ช่วงนี้หัวใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยค่ะ”

“ทำไมครับ?”

“ก็มันไปอยู่กับพี่หมอแล้วไงคะ”

“ฮิ้ววววววววว ชอบๆๆ เอาอีกมึงงงง”

“แม่ง! กูพึ่งมีประสบการณ์นักเรียนจีบครูเป็นครั้งแรก ชอบบบบเว้ยย”

นี่คือนักเรียนห้องคิงใช่ไหมครับ?

เรานั่งยิ้มขำกับเพื่อนๆที่พากันส่งเสียงแซวลั่นห้อง ถ้าเสียงดังกว่านี้ครูห้องอื่นได้มาด่าแน่ๆ แต่คนที่ชอบใจที่สุดคงจะเป็นโต๊ะหลังเรานี่แหละครับ ทุบโต๊ะกันอย่างสะใจมาก คยอมได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆอย่างเอือมๆกับเพื่อนตัวเอง เราหันไปมองพี่หมอก็พบว่าเหวอไปแล้ว ได้แต่ยกมือขึ้นมาเกาต้นคอตัวเองยิ้มๆ แบบนี้ยิ่งได้ใจฮานิเขาเลยล่ะ แต่ใครจะคิดล่ะว่า...

“งั้นอย่าเป็นปอดนะครับ”

“ทำไมอ่ะคะพี่หมอ?”

“เพราะมันอยู่ได้แค่ข้างๆหัวใจ”

            “อื้อหืออออออออ! เจ็บไหมล่ะมึ้งงง”


ใครจะคิดว่าพี่หมอจะเล่นกับเขาด้วย!?


“งั้นหนูเป็นลิ้นหัวใจค่ะ จะได้อยู่ในใจพี่หมอตลอดเวลาไงคะ”

“โอยยยยยยยยยยยย พี่หมอสู้ไหมครับ!?”

“เจอมุขนี้เข้าไปจอดสนิทเลยกู ฮานิมึงคิดได้ไงงงง”

“ว่าไงคะๆพี่หมอจะสู้เพื่อนหนูไหมมม”

“ฮ่าๆ ยอมแพ้ครับ”

แล้วทุกคนก็พากันขุดมุขขึ้นมาเล่นจีบพี่หมอกันยกใหญ่ โดยลืมไปเลยว่า อีกไม่กี่นาทีจะหมดคาบแล้ว

เชิญเพื่อนๆเล่นกันไปก่อนเลยนะ เราขอจดสรุปบนสไลด์ก่อนล่ะกัน แหะๆ

 



15 นาทีต่อมา...

กริ๊งงงงงงงงงงงงง!

“โหยยย หมดคาบและ กูเซ็งง”

“พรุ่งนี้ไม่ได้เรียนชีวะ กูจะลาป่วยย”

“ฮื้อออ ทำไมเวลาของเรามันช่างน้อยนิดเหลือเกินคะพี่หมออ”

“ฮ่าๆ เอาล่ะเด็กๆ วันนี้พอแค่นี้เนอะ อย่าลืมส่งงานที่โต๊ะพี่หมอด้วยล่ะ”

“เชี่ยยย!! กูลืมไปเลยว่าต้องจดงาน”

“เพราะมึงเลยฮานิ ถ้ามึงไม่หยอดพี่หมอเค้าป่านนี้พวกกูได้จดงานไปแล้ววว”

“อ๊ากกก ปั่นสิเว้ยย ปั่นน ใครมีกล้องก็เอาขึ้นมาถ่ายสไลด์ไว้หน่อยย เร้ววว”

ทุกคนกำลังวุ่นวาย...มากๆเลยด้วย

เรานั่งมองเพื่อนๆที่พากันวิ่งวุ่นไปถ่ายรูปสไลด์ที่กระดานบ้างล่ะ รีบนั่งจดบ้างล่ะ ตะโกนด่ากันบ้างล่ะ แต่แม้จะวุ่นวายแต่เราก็ชอบนะ ทุกคนดูสนิทกันดีมากๆเลย แล้วก็เหมือนพี่หมอจะชอบเหมือนกันนะ เพราะริมฝีปากสวยได้รูปกำลังระบายรอยยิ้มจางๆน่ามอง อ่า...แอบเคลิ้มเลยนะ

กึก

แต่กำลังมองเพลินๆอยู่แล้วก็ต้องสะดุด เมื่อสายตาคู่นั้นหันมาสบเข้ากันเราพอดี วินาทีที่เราสบตากัน มันเหมือนกับโลกทั้งโลกจะหยุดหมุนเลย ทฤษฎีของนักวิทยาศาสตร์คนไหนก็ไม่สามารถนำมาบอกอาการของเราตอนนี้ได้ ใจมันเต้นไม่เป็นจังหวะ หน้าร้อนขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุเพียงแค่ตาจ้องตา และวินาทีที่พี่หมอส่งรอยยิ้มหวานๆมาให้ เราก็แบลงค์!


เราว่าเรา...รู้แล้วล่ะ ว่าเราเป็นอะไร มาทำให้เราเป็นแบบนี้ พี่หมอมารับผิดชอบด้วยนะครับ

 

 



“เสร็จแล้วโว้ยยยยยย!!

เราสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อเพื่อนๆในห้องพากันส่งเสียงดังลั่น หันไปมองก็พบว่าทุกคนจดงานที่พี่หมอให้กันเสร็จหมดแล้ว ปั่นกันได้รวดเร็วจริงๆ แต่เรื่องอ่านออกไม่ออก ค่อยว่ากันอีกทีสินะ

“เชี่ยย กูต้องรีบไปเข้าชุมนุมแล้ว สมุดอยู่นี่นะเว้ย ฝากส่งๆๆ”

“รุ่นพี่ที่ชุมนุมโคตรดุ เข้าสายไม่ได้ ฝากส่งด้วยนะเพี่ยนๆ”

“ฝากกก”

“ฝากด้วยย”

“ฝากส่งด้วยนั้ลล~

“ฝากค่ะมึงง”

“ฝากอีกคนน”

เรามองเพื่อนๆคนแล้วคนเล่าที่เดินมาวางสมุดไว้หน้าห้องจนเป็นกองใหญ่ แล้วแต่ละคนก็พากันหิ้วกระเป๋าออกจากห้องเรียน เนื่องด้วยวันนี้วันพุธ คาบสุดท้ายจึงเป็นคาบชุมนุม ที่มีตั้งแต่ชุมนุมใหญ่ๆอย่างพวกกีฬา เต้น แม้กระทั่งชุมนุมหมากเก็บ เพื่อนๆคนแล้วคนเล่าเดินออกจากห้องกันไปจนหมด เหลือแค่เราและก็คยอม

 

อ้าว แล้วใครจะไปส่งสมุด?

 

“คยอม...”

“กูไปและ รุ่นพี่ที่ชุมนุมพึ่งไลน์มาตาม อย่าลืมไปส่งสมุดล่ะมึง เดี๋ยวซวยทั้งห้อง”

“ตะ...แต่ว่า..”

“แต่อะไรของมึง ชุมนุมมึงอ่ะชิวสุดแล้ว ไม่เข้าก็ได้ไม่ใช่ไง เพราะงั้นมึงแหละไปส่งสมุดให้เพื่อน เข้าใจ๊ ไปแล้วนะน้องบวม เดี๋ยวเสร็จจากชุมนุมกูไปหาที่ห้องสมุด” ไม่พูดพร่ำทำเพลง คยอมวางมือลงบนหัวเราหนักๆทีนึง ก่อนจะหิ้วกระเป๋าออกจากห้องไปแบบหล่อๆ

เรายู่ปาก มุ่ยหน้าลงทันที ได้แต่เก็บข้าวของเข้ากระเป๋าแล้วสะพายไว้ข้างหลัง ถอนหายใจหนักๆใส่กองสมุดกองโต แน่ล่ะ เพื่อนในห้องเราตั้งสี่สิบกว่าคน มันจะไม่กองโตขนาดนี้ได้ยังไงล่ะ อ้อ แล้วก็เรื่องชุมนุม คยอมอยู่ชุมนุมบาสแหละครับ รุ่นพี่เลยโหดๆหน่อย ห้ามขาดห้ามลาห้ามตาย เห็นคยอมบอกแบบนั้น

ส่วนเรา...พูดไปแล้วอย่าขำนะครับ คือเราอยู่...ชุมนุมพับกระดาษ แหะๆ เข้าก็ได้ไม่เข้าก็ไม่เป็นไร แค่ส่งงานพับทุกสัปดาห์ก็ผ่านแล้ว สบายใช่ไหมล่ะ เพราะแบบนี้ ในทุกคาบสุดท้ายของวันพุธ เราเลยไปอยู่ในห้องสมุด เพราะคยอมก็ไปชุมนุมของเขาใช่ไหมล่ะ เราไม่มีเพื่อน ก็ขอไป...งีบในห้องสมุดล่ะกัน เงียบแถมแอร์เย็นฉ่ำอีกด้วย ว่างๆก็ลองเข้าห้องสมุดดูนะครับ

เราเดินถือกองสมุดมาเรื่อยๆตามทางเดิน ห้องหมวดวิทย์ต้องเดินไปไกลหน่อย แต่ก็ไม่เท่าหมวดพละที่อยู่คนละฟากตึก ระหว่างทางเราเดินผ่านชุมนุมเต้นโคฟเวอร์ด้วย เห็นแล้วอยากเต้นเก่งแบบนั้นบ้างจัง แต่เราเหนื่อยง่าย บางทียังเหนื่อยนอนเลย ให้ไปเต้นแบบนั้นคงได้ตายกันพอดี

ใช้เวลาประมาณห้านาทีก็มาถึงห้องหมวด แอบส่องจากหน้าต่างดูก็ไม่เห็นวี่แววครูสักคนในห้องนั้น คงแยกย้ายกันไปตามชุมนุมที่ต้องดูแลแล้วมั้ง ว่าแต่พี่หมอพึ่งมานี่ แล้วไปไหน? ช่างเถอะ รีบส่งไว้แล้วรีบชิ่งไปห้องสมุดดีกว่า เจอพี่หมอบ่อยๆใจเราทำงานหนักเกิน

ครืดด

เราค่อยๆเลื่อนประตูให้เปิดออก ก่อนจะเดินเข้าไปด้อมๆมองหาโต๊ะพี่หมอซึ่งคงจะเป็นโต๊ะของอาจารย์คนเก่านั่นแหละ แต่ด้วยความที่ไม่เคยมาส่งงาน เลยไม่ค่อยจะรู้ตำแหน่งโต๊ะครูเท่าไหร่ ว่าแล้วมันอยู่ไหนกันล่ะ ทำไมครูหมวดวิทย์ถึงมีหลายคนขนาดนี้ โต๊ะเต็มห้องไปหมด

 

โอ๊ะ นั่นรึเปล่า?

 

เหมือนเราจะเห็นกระเป๋าพี่หมอแฮะ

ไม่คิดอะไรให้มาก เราเดินตรงไปที่โต๊ะในสุดทันที ที่โต๊ะมีโมเดลรูปโครงกระดูกอะไรสักอย่างตั้งโชว์อยู่ด้วย แล้วก็มีป้ายชื่ออาจารย์ชีวะคนเดิมติดอยู่ คงใช่แหละ โต๊ะนี้ชัว

พอคิดได้ดังนั้น เราเลยเดินเข้าไปชิดมุมโต๊ะ ก่อนจะประคับประคองสมุดกองโตให้วางลงบนโต๊ะได้โดยสวัสดิ์ภาพ ซึ่งมันลำบากมากๆเลยครับ

“ทำอะไรครับ?”

“ห้ะ!? เอ้ย!” เราสะดุ้งสุดตัว เมื่อหันหน้าไปด้านหลังก็เจอกับใบหน้าหล่อคมคายที่ยื่นมาใกล้ ทำให้เผลอถอยหลังไปอย่างตกใจ แต่เท้าดันไปเหยียบระดาษที่ปลิวตกลงมาที่พื้น ทำให้เราเสียหลักหงายไปด้านหลัง

 

คุณม๊าช่วยแบมด้วย จะหงายแล้วววว

 

“น้องแบม!

หมับ

เราหลับตาปี๋เพื่อเตรียมรับความเจ็บที่จะได้ แต่ก่อนที่จะหงายหลังลงไป เรากลับรับรู้ได้ถึงแรงดึงที่ข้อมืออย่างแรง แรงขนาดที่ว่าเราเซเข้าหาสิ่งที่ดึงไว้แทนที่จะหงายหลังลงไป แล้วอะไรที่ว่าก็คงไม่พ้นพี่หมอ เพราะพอเราลืมตาขึ้นมา...ก็เจอกับใบหน้าหล่อๆที่อยู่...ใกล้อีกแล้ว

“พะ...พี่หมอ”

“น้องแบม เป็นอะไรไหมครับ พี่ตกใจหมดเลยที่จู่ๆเราก็จะหงายหลังลงไป”

“เอ่อ..คือ..คือเรา...แบม..แบมไม่เป็นไร”

“ไม่เป็นอะไรแน่นะ หน้าเราซีดๆนะครับ พี่ว่าไปให้ที่ห้องพยาบาลตรวจดีไหม?”

“บะ...แบมไม่เป็นไรจริงๆครับ”

“แน่นะครับ แต่เราดูตกใจมากเลยนะ” ตกใจก็เพราะพี่หมอยื่นหน้าเข้ามาใกล้นี่แหละครับ ไม่ใช่อะไรเลย

พอเราไม่ตอบอะไร พี่หมอก็กวาดสายตามองเราไปทั่วร่าง เราถึงพึ่งรู้ตัวว่า...เรานอนอยู่ในอ้อมกอดของพี่หมอ

มือข้างหนึ่งของพี่หมอกอดเอวเราไว้แน่น โดยที่อีกข้างก็จับๆลูบๆไปตามแขนขาของเราอย่างสำรวจ สายตาที่แสดงถึงความเป็นห่วงก็กวาดมองไปทั่วทั้งร่างกายของเรา ด้วยความที่หูของเราอยู่ตรงตำแหน่งหน้าอกด้านซ้ายพอดี เลยทำให้ได้ยินเสียงใจเต้น..ที่แรงมากๆ

 

แย่แล้ว เรากำลังเขิน เขินที่พี่หมอใจเต้นแรงขนาดนี้เพราะ...ห่วงเรา

 

“น้องแบม แน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร ตอนนี้หน้าเรากำลังแดง แดงมากๆเลยนะครับ”

“หือ? ปะ..ป่าวครับ แบมไม่เป็นไรจริงๆ”

“พี่ว่า...เราไปหาหมอกันดีกว่าไหม ให้หมอตรวจสักหน่อย ถ้าไม่ได้เป็นอะไรพี่จะได้สบายใจ นะครับ”

“แบมไม่ได้เป็นอะไรจริงๆครับ เอ่อ...พี่หมอปล่อยแบมได้แล้วนะครับ แหะๆ”

“เราแน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร อย่าโกหกพี่เลย หน้าเราแดงมากๆ แถมตัวยังร้อนๆอีกต่างหาก พี่ว่าไปหาหมอดีกว่านะครับ”

“แบมไม่ได้เป็นอะไรจริงๆครับ” เราจำใจต้องยอมเงยหน้าขึ้นสบตาพี่หมอ เพื่อยืนยันว่าเราโอเค ไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่พี่หมอกังวล แต่ก็พลาดซะแล้วสิครับที่ยอมสบตา เพราะสายตาของพี่หมอยิ่งทำให้เราเขินหนักกว่าเก่าน่ะสิ ฮืออ แบบนี้เขาเรียกสายตาฆ่าคนได้ชัดๆ เรากำลังจะตายเพราะถูกหลอมละลายด้วยสายตาคู่นั้น

“น้องแบม...หน้ามันแดงขึ้นมาอีก...”

“พี่หมอปล่อยแบมก่อนนะ แบมไม่เป็นไรจริงๆครับ”

“หลบตาพี่ทำไมครับ หรือว่าเจ็บตรงไหน?”

“ปะ..ป่าวครับ ไม่ได้เป็นอะไร”

“แบมแบม...”

“แบมยอมบอกแล้วก็ได้ แต่พี่หมอต้องปล่อยแบมนะ”

“บอกพี่หมอมาครับ เจ็บตรงไหน?” พี่หมอว่าเสียงเข้มขึ้นนิด จนเราได้แต่เม้มปากแน่นที่ถูกกดดันผ่านทางสายตาและคำพูด ก็ได้ เราจะพูดแค่ครั้งเดียวนะ ถ้าพี่หมอล้อเรื่องที่เราบอกล่ะก็..ฮึ่ย! ค่อยคิดอีกทีแล้วกัน

“แบมไม่ได้เจ็บตรงไหนครับ แค่...”

“แค่อะไรหื้ม?”

“แค่...แค่เขินพี่หมอก็เท่านั้นเอง” เรางึมงำออกไปในที่สุด จากนั้นก็หลับตาปี๋ เราทนมองหน้าพี่หมอในระยะประชิดแบบนี้ไม่ได้หรอก แถมพี่หมอก็เงียบไปสักพักจนเราต้องค่อยๆหรี่ตาขึ้นมองว่าร่างสูงเป็นอะไร

พอลืมตาขึ้นมาก็เจอสายตาคมกริบจ้องมองอยู่ก่อนแล้ว จนเราหลบสายตาไม่ทันเลยได้แต่จ้องตากันอยู่แบบนั้น พี่มองดูเหมือนอึ้งเล็กๆที่เราบอกว่าเขินออกไปแบบนั้น แล้วร่างสูงก็เลื่อนมืออีกข้างขึ้นมาปิดหน้าตัวเองเอาไว้เหมือนไม่อยากให้เราเห็นอะไรบางอย่าง แถมดูเหมือนว่าหูพี่หมอจะแดงขึ้นเรื่อยๆอีกด้วย

“ให้ตาย...ทำไมต้องน่ารักขนาดนี้ด้วย” เสียงพี่หมอฟังดูอู้อี้แล้วก็เบามากจนเราฟังไม่ถนัดว่าพี่หมอว่าอะไร

“พี่หมอ เป็นอะไรรึเปล่าครับ...”

“พี่ไม่เป็นอะไรครับ แต่เรา...อาจจะแย่ถ้ายังน่ารักแบบนี้” ประโยคหลังพี่หมอพึมพำเหมือนจะพูดกับตัวเอง แล้วพี่หมอก็ลดมือที่ปิดหน้าลง แล้วพยุงเราให้ลุกขึ้น จากนั้นก็ปล่อยเราให้เป็นอิสระอีกครั้ง

 

เฮ้ออ หายใจคล่องขึ้นมาหน่อย เกือบตายคาอ้อมกอดพี่หมอแล้วไหมล่ะ

 

“แน่ใจนะครับว่าไม่ได้เจ็บตรงไหน”

“ฮะ? คะ...ครับ แบมไม่เป็นอะไร เมื่อกี้แค่ตกใจนิดหน่อยก็เท่านั้นเอง”

“พี่ขอโทษนะครับ ที่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง ถ้าเมื่อกี้น้องแบมล้มลงไปแล้วเจ็บตัว พี่คงโกรธตัวเองมากแน่ๆเลย” พี่หมอขมวดคิ้วอย่างรู้สึกผิด เห็นแบบนั้นแล้วมือของเราก็ไปเองโดยอัตโนมัติทันที

จึก

เราจิ้มนิ้วลงระหว่างหัวคิ้วที่ขมวดกันอยู่ ท่าทางที่คนอายุมากกว่าก็เบิกตามองเรานิดๆ แล้วตอนนั้นเราก็รู้ตัวว่าเผลอทำอะไรโดยไม่ทันคิดอีกแล้ว

“ขะ...ขอโทษครับพี่หมอ” เรารีบลดมือลง แล้วพูดขอโทษออกไปแบบลนๆ พี่หมอจะโกรธไหมอ่ะ ทำไมยืนนิ่งแบบนั้น ฮืออ แบมแบมไอ้บ้า ไปทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะ พี่หมอไม่ใช่เพื่อนเล่นนายสักหน่อยนะ

“พี่ไม่ได้ว่าอะไรครับ น้องแบมอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ กลัวพี่จะโกรธรึไงหื้ม?”

“ก็..ก็แบมไปทำแบบนั้น”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมากว่าพี่จะโกรธเราหรอก แค่...ตกใจเล็กๆที่น้องแบมทำแบบนั้น”

“ก็พี่หมอขมวดคิ้วแบบนั้นแล้วแบมรู้ไม่สึกไม่ดีนี่ครับ พี่หมอน่ะเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า จริงๆนะ” เราตอบไม่เต็มเสียงเพราะอยู่ๆแววตาของพี่หมอก็แวววาวขึ้นมากว่าตอนปกติ แต่ก็แค่แว๊บเดียวเท่านั้น ก็กลับมาเป็นสายตาอบอุ่นแบบผู้ใหญ่ตามเดิม

“โอเคครับ งั้นพี่หมอจะยิ้มบ่อยๆเพื่อให้เราสบายใจดีไหม?”

 

ไม่ดี ถ้าพี่หมอยิ้มให้เราบ่อยๆแบบนี้ หัวใจเราก็แย่พอดีสิ

 

พอเราไม่ตอบร่างสูงตรงหน้าก็ขำออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินผ่านเราไปหยิบกระเป๋าแล้วก็วกกลับมาหอบกองสมุดที่เราพึ่งวางไว้บนโต๊ะเมื่อครู่

“สมุดนี้น้องแบมเอามาส่งใช่ไหมครับ”

“ใช่ครับ คือว่าให้แบมช่วยถือไหม”

“ไม่เป็นไรครับ ตัวก็เท่านี้ แขนก็เล็กๆ พี่ไม่อยากให้น้องแบมลำบาก”

“ผมไม่ได้บอบบางขนาดนั้นสักหน่อย มาครับ ให้แบมช่วยถือนะ”

“เอางั้นหรอเรา?”

“อื้ม! ให้แบมช่วยนะ” เรายืนยันอีกครั้ง พี่หมอเลยมองอย่างชั่งใจแว๊บหนึ่ง ก่อนจะแบ่งสมุดให้เรามาให้เราอีกครึ่ง

“เอาไปถือแค่นี้พอครับ”

“แต่ว่า...”

“พี่เป็นห่วงนะ กลัวน้องแบมจะเจ็บแขน ช่วยพี่แค่นี้ก็พอแล้วครับ”

อ่า พี่หมอพูดแบบนี้แล้วเราจะทำอะไรได้ล่ะ...

 

 

 

เวลาต่อมา...

“วางไว้ตรงนั้นเลยครับ เลยเดี๋ยวพี่หมอจัดการเอง”

“อ่า ครับ”

ตอนนี้เรากับพี่หมออยู่กันที่โรงสำหรับจอดรถของโรงเรียน ข้าวของพร้อมทั้งกองสมุดถูกยัดเข้าไปวางที่เบาะหลัง แบบนี้แสดงว่าพี่หมอจะกลับแล้วงั้นเหรอ? แย่จังแฮะ...

“แล้วนี่น้องแบมจะไปไหนครับ ไม่เรียนชุมนุมหรือ?”

“คือว่าชุมนุมแบมปล่อยอิสระครับ แค่ส่งงานก็ผ่านแล้วน่ะ”

“อ้าว แล้วนี่เราจะไปอยู่ไหนครับ?”

“ปกติแบมก็เข้าห้องสมุดรอคยอมเรียนเสร็จ แล้วค่อยเดินกลับด้วยกันน่ะครับ” เราตอบออกไปตามจริง พร้อมกับยกมือขึ้นเกาแก้มเก้อๆ เพราะพี่หมอเอาแต่จ้องเรานิ่งๆไม่พูดอะไรสักคำ

 

เอ่อ... เราตอบอะไรผิดไปรึเปล่า

 

“น้องแบมเดินกลับบ้านกับยูคยอมเป็นประจำเลยหรือครับ?”

“เห? ปล่าวนะครับ แค่บางวันน่ะ”

“งั้นหรอ...”

“อ่า ถ้างั้นแบมขอตัว...”

“เดี๋ยวครับน้องแบม”

“ครับ?” เรามองหน้าร่างสูงงงๆ พี่หมอทำหน้าเหมือนคิดอะไรบางอย่างอยู่ สักพักมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน่ามอง

“ไหนๆก็ไม่ได้ทำอะไรแล้ว ไปกับพี่หมอเลยไหมครับ”

“บะ...แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ แล้วโรงเรียนก็ยังไม่เลิก...”

“อย่ากังวลน่า ไม่มีใครรู้สักหน่อย แล้วน้องแบมก็ไม่ได้ออกไปกับคนแปลกหน้า แต่เป็นครูที่โรงเรียนนะ ไม่มีใครว่าเราหรอกครับ”

“แต่คยอม...”

“ไม่อยากไปกับพี่หมอหรอครับ” พี่หมอทำหน้าหงอยอย่างเห็นได้ชัด จนเราพูดอะไรไม่ออกได้แต่อ้ำๆอึ้งๆ พอเห็นเรามีท่าทีแบบนั้น ร่างสูงยิ่งห่อไหล่ลง คิ้วขมวดมุ่นเหมือนคิดมากสุดๆอีกต่างหาก

“โอเคครับ แบมไปกับพี่หมอก็ได้”

“ถ้าน้องแบมไม่เต็มใจ...”

“เต็มใจครับ เต็มใจสุดๆเลยล่ะ!

“ดีจัง^^ งั้นเรารีบไปไปกันดีกว่าเนอะ” พี่หมอยิ้มกว้างโชว์ฟันเรียงสวย เหมือนจะพึงพอใจกับคำตอบของเรามาก เราก็ดีใจนะที่พี่หมอเลิกทำหน้าเครียดๆแล้ว แต่ยิ้มกว้างแบบนี้...มันอันตรายกับใจ... มากๆเลย

“ขอแบมโทรบอกคยอมก่อนนะครับ” พอขึ้นมานั่งแหมะบนรถคันหรูเรียบร้อยแล้ว เราก็ล้วงเอาโทรศัพท์ออกมา พี่หมอที่นั่งประจำที่คนขับก็ปรายตามองมาแว๊บหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงอนุญาต

เราก็ไม่รอช้าต่อสายหาคยอมทันที...

(“ฮัลโหล มีไรบวม”)

“เราไม่บวมแล้วนะครับ คยอมเลิกเรียกเราแบบนั้นสักที”

(“โอเคๆ แล้วมีไรครับแบมแบม”)

“คือว่า เราขอกลับก่อนนะ คยอมไม่ต้องไปหาเราที่ห้องสมุดแล้วนะ”

(“อ้าว กลับ? กลับกับใครวะ ยังเหลืออีกตั้งสิบกว่านาทีโรงเรียนถึงจะเลิก”

“คือว่า...เราไปกับพี่หมอน่ะ แหะๆ” เราหัวเราะแห้งๆออกมา ก่อนจะกระแอมเล็กน้อยเพราะคนที่เราเอ่ยถึงก็นั่งมองมาที่เราเงียบๆ คิ้วเข้มเรียงสวยได้รูปก็ขมวดน้อยๆเหมือนคิดอะไรบางอย่าง

นี่ไม่ใช่ว่ารำคาญที่เราคุยโทรศัพท์อยู่ใช่ไหม

(“พี่หมอมาร์คอ่ะนะ ทำไม เขาชวนมึงไปด้วยกันหรอ?”)

“ก็ใช่แหละ เราเห็นว่าพี่หมอก็เป็นครูที่นี่คงไม่เป็นไร...”

(“เอาเถอะ จะไปไหนก็เรื่องของมึง กูเห็นว่าเป็นพี่หมอหรอกนะ”)

“ขอโทษน้าคยอม เดี๋ยวคราวหน้าเราเลี้ยงไอติม ดีไหม”

(“กูไม่ใช่มึงครับ งั้นเท่านี้นะ รุ่นพี่เหล่กูแล้ว กลับดีๆล่ะบวม”)

“เราไม่บวมนะ คยอมบ้าที่สุดเลย” เราร้องใส่ปลายสาย แต่คงไม่ทันหรอกเพราะคยอมวางไปแล้ว เราเลยบ่นอิบอุบก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าตามเดิม พอเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องชะงักเมื่อเจอสายตาคมๆของพี่หมอมองอยู่ก่อนแล้ว

 

ตายล่ะ เมื่อกี้เราเผลอทำอะไรขายขี้หน้าให้พี่หมอเห็นรึเปล่า

 

“คุยเสร็จแล้ว เราไปกันเถอะครับพี่หมอ”

“...”

“เอ่อ...พี่หมอไม่ไปหรอครับ?” เราถามออกมาเสียงแผ่ว เพราะรู้สึกเหมือนพี่หมอจะกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่างนะ แค่เราไม่รู้ว่าเรื่องอะไรก็เท่านั้นแหละ

“น้องแบม...”

“คะ...ครับ?”

“ทำไมชอบทำให้พี่เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย”

“หะ...ห้ะ? พี่หมอ!?” เราทำหน้างงอยู่สักพัก ก่อนจะต้องร้องเสียงหลงอย่างตกใจ เมื่อร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับโน้มตัวเข้ามาเราที่นั่งตาค้างอยู่กับที่ มันใกล้ซะจนเราเห็นจมูกโด่งสวยได้รูปนั้นอยู่ห่างจากแก้มตัวเองไม่ถึงนิ้ว ระหว่างที่เรากำลังงงกับสถานการณ์นั้น...

คลิ๊ก

 

เฮ้ออ ที่แท้ก็คาดเข็มขัดนิรภัยให้หรอกหรอ ตะ...แต่ว่าแบบนี้มันใกล้ไปรึเปล่า

 

“สนิทกันมากไหม”

“คะ..ครับ?”โล่งอกได้ไม่นาน เราก็ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่หมอถาม แถมร่างสูงยังไม่ขยับออกห่างไปไหน ลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดแก้ม ทั้งกลิ่นหอมมิ้นต์อ่อนๆโชยมาแตะจมูกเริ่มทำให้หน้าเราร้อนผ่าวๆขึ้นเรื่อยๆ แต่พี่หมอก็ไม่ได้เห็นใจเราเลยสักนิด เพราะนอกจากจะไม่ขยับออกไป ยังเหมือนกับว่าพี่หมอขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆอีกด้วย

 

ทะ...ทำแบบนี้เราจะหัวใจวายเข้าจริงๆแล้วนะ

 

“กับยูคยอม สนิทกันมากไหม”

“คือว่า พี่หมอขยับออกไปก่อนได้ไหมครับ”

“ตอบพี่มาสิครับ สนิทกันมากแค่ไหน กับเจ้าเด็กนั่นน่ะ”

 

จะ..เจ้าเด็กนั่น? พี่หมอหมายถึงคยอมรึเปล่า

 

“ก็...ก็สนิทครับ คยอมเป็นเพื่อนคนเดียวที่แบมสนิทมากที่สุด” พี่ขมวดคิ้วฉับทันทีที่ได้ยินคำตอบจากเรา สีหน้าของร่างสูงดูหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างเห็นได้ชัด นะ..นี่เราทำอะไรผิดอ่ะ ใครก็ได้ช่วยบอกเราที

“แล้วก็เดินกลับบ้านด้วยกันด้วยใช่ไหม?”

“ก็..ครับ บางครั้งน่ะ” พี่หมอนิ่งไปอึดใจ ก่อนที่สายตาคมๆนั่นจะหันมามองสบตากับเราในระยะที่...ขอใช้คำหยาบนิดหนึ่งนะครับ ในระยะที่โคตรจะประชิดเลย!

“คราวหน้าไม่ต้องกลับกับยูคยอมอีกนะ”

“หา?”

“ถ้าจะกลับบ้านก็รอกลับพร้อมพี่” พี่หมอพูดออกมาเสียงจริงจัง “หรือจะไปไหนก็โทรหาพี่ แล้วพี่จะมารับ เข้าใจไหมครับ?”

“ครับ?”

“เข้าใจไหมครับน้องแบม”

“ขะ...เข้าใจครับ!” แม้จะยังไม่เก็ทสักเท่าไหร่ แต่เราก็กดหน้าลงหงึกๆจนคอแทบหลุด แถมตอนนี้ก็แทบจะฝังตัวเข้าไปกับเบาะรถอยู่แล้วด้วย

คำตอบที่พี่หมอระบายรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ ขยับตัวออกห่างจากเรา ซึ่งนั่นทำให้เราหายใจคล่องขึ้นมามาก

หมับ

“ดีมากครับ เชื่อฟังพี่หมอแบบนี้เดี๋ยวจะมีรางวัลให้นะ” ฝ่ามือหนาวางลงบนหัวผมก่อนจะขยี้เบาๆ ใบหน้าหล่อคมคายประดับไว้ด้วยรอยยิ้มที่ดูพึงพอใจ เรามองพี่หมอด้วยใจที่เต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อจู่ๆความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว...

 

นี่พี่หมอคงไม่ได้...หึง เราหรอกใช่ไหม...?

 

คำถามที่ไม่มีใครตอบได้ นอกจากคุณหมอตรงหน้าเราเท่านั้น...

 



TBC.

Talk:ไม่มีอะไรพูด แค่อยากจะบอกว่า...ฉันกลับมาแล้วววว(มาแล้วจริงๆนะ)

หลังจากที่ดองเรื่องนี้ไว้นาน นานมากกกๆก็ได้เวลาเคาะสนิมแล้วอัพต่อสักที!

หวังว่านะคะ ไรท์หวังเป็นอย่างยิ่งว่ารี๊ดทุกคนจะยังอ่าน จะยังติดตามเรื่องนี้ต่อไป

ซึ่งไร์ต้องขอโทษจริงๆที่ไม่ได้มาอัพต่อซะนานเลย แอบสารภาพว่าเกือบจะดองไปตลอดแล้วด้วยซ้ำ แหะๆ

แต่สุดท้ายก็ทำไม่ลง ขอกลับมาลงฟิคให้ทุกคนอ่านต่อดีกว่าา

วอนรี๊ดทุกท่านอย่าด่าเราเยอะนะคะ เพราะข้าน้อยผิดไปแล้ววว(กราบอกงามๆ)

สัญญาค่ะว่าปิดเทอมนี้จะ(พยายาม)ลงจนจบให้ได้ เพราะไรท์แต่งสด 555


สุดท้ายก็... ขอฝากผลงานฟิคทั้งเรื่องใหม่และเก่าด้วยเน้ออ ระหว่างที่ดองเรื่องนี้ไว้ก็ไปแอบปล่อยเรื่องอื่นออกมา 555



เรื่องนี้กำลังเข้มข้น(?)เลยค่ะ ใครที่ยังไม่เคยอ่านก็ลองไปอ่านดูน้าา



เรื่องนี้พึ่งเปิดเรื่องไปเมื่อคืน อยากให้ทุกคนไปลองอ่านดู ถ้าสนุกก็อย่าลืมกด FAV. กดคอมเม้นต์กันเยอะๆนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

610 ความคิดเห็น

  1. #599 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 05:59
    พี่หมอออ จีบก็จีบ มาทำสั่ง แหมมมมม่
    #599
    0
  2. #505 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 15:50
    งุ้ยยย น่ารักก ถามเลยสิแบม
    #505
    0
  3. #489 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 01:53
    หึงน้องอ่อมาร์คค5555
    #489
    0
  4. #351 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 11:26
    พี่มาร์คหวงแบมมากละสิ 555555 ถึงกลับจะมาส่งทุกครั้ง แต่แบมคงไม่กล้ารบกวนอะ
    #351
    0
  5. #339 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 16:16
    กับคยอมก้ยังหึงเนาะพ่อคุณ555555555555
    #339
    0
  6. #324 1OmiJung8 (@1OmiJung8) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 21:54
    หายไปนานจังคิดว่าเทแล้วซะอีกเน้อ ติดตาม ให้กำลังใจเสมอค่า=3=
    #324
    0
  7. #321 BF'EYE (@pathanan12345678) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:53
    โถ่วววว ก้นึกว่าจะคงใคร กับคยอมก้หึงหรอคะคุณณณณณ
    #321
    0
  8. #320 vviez (@iamjaja) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:48
    อยากเรียนชีวะกับพี่หมอจังเลยค่ะ
    #320
    0
  9. #319 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:31
    หายไปนานเชียว คิดถึงนะ
    #319
    0
  10. #318 Hazylight (@rinlaby) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:19
    ตามมาอ่านเรื่องนี้ เพราะรอ พ่ายรักอัพ ชอบอ่ะ ฮืออออออออ
    #318
    0
  11. #317 Tuan-En (@Tuan-En) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:40
    ชอบพี่หมอตอนหึงตอนหวงจังเลยค่ะ ฮื่อ
    #317
    0
  12. #316 JBMB1618 (@jittimaporn26301) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:27
    หึงแรงงงงงงงง55555
    #316
    0
  13. #315 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:31
    พี่หมอหึงแรงงงง
    #315
    0
  14. #314 Hazylight (@rinlaby) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:40
    ฮานินี่มันเราตอนเจอคนหล่อชัดๆ มันใช่55555555
    #314
    0
  15. วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 21:58
    แต่ละมุขนี่แบบ....นะ 5555555
    #312
    0
  16. #311 mini_tigereyes (@mini_chii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 15:11
    จีบเลยไหมพี่หมอนะ
    #311
    0
  17. #310 oni (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 02:17
    แต่ละคนในห้องเรียนนี่อารมณ์ดีกันจังรวมถึงอาจารย์พี่หมอมาร์คของแบมเนอะ
    #310
    0
  18. #309 Cartoon'x Kingdom (@ccrtnice) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 20:06
    คิดถึงงงงงง
    #309
    0
  19. #308 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 15:15
    น้องแบมตกหลุมรักพี่หมอแล้วหนะสิ คิคิ
    #308
    0
  20. #307 Jamjungjammy (@jamjungjammy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 13:07
    ตลกกกก พี่หมอต้องสู้นะ
    โดนเด็กเล่นมุขใส่ไปอีก 5555
    #307
    0
  21. #306 DOWNee40 (@DOWNee40) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 11:15
    ลั่นมาก5555
    คิดถึงสมัยตอนเรียนเลยอ่ะ
    #306
    0
  22. #305 miw_wim (@miwsirisub) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 10:22
    มาต่อเร็วๆนะไรท์ เค้ารออยู่น้าาาา
    #305
    0
  23. #304 saowanee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 09:52
    มาต่อนะไรท์รอพีหมอน้องแบมนะ
    #304
    0
  24. #303 praew pink (@praewsiree) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 09:50
    ฮือออ น่ารักกกก><
    #303
    0
  25. #302 Miewchu (@Miewchu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 23:31
    น่ารักกกกก
    #302
    0