คุณชอบหน้าอ่านนิยายแบบใหม่มั้ย
ช่วยบอกเราหน่อย
คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สวัสดี

ชาวดันกะรอนปะทุกๆคน เรามีนามปากกาว่า Pannpat ไม่ได้มีอะไรมากหรอกนี้นิยาย

เรื่องนี้เป็นเพียงแคเรื่องสั้น

ของไรท์ ที่อดใจไม่ไหวที่

จะแต่งมันแถมช่วงนี้คลั่ง

กันดัมอย่างหนัก

งานมโนล้วนๆนะจ๊ะ

ถ้ามันดีหรือไม่ดีอย่างไงอาจจะ

แต่งเป็นเรื่องยาวไปเลย

ไม่ชอบตรงไหนก็บอก

ชอบตรงไหนก็บอก

ไม่หยิ่งจ้าาา(มั้ง(づ ̄ ³ ̄)づ)






(ป.ล.รูปว่าเองค่ะ)

CR.SQW

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 22 ก.ค. 61 / 17:25

บันทึกเป็น Favorite


 โรงเรียนคีโบกามิเนะ ที่รวบรวมเหล่านักเรียนที่มี

สุดยอดความสามารถต่างๆ รวบอยู่ด้วยกันเป็นสถานศึกษาที่คนธรรมดาๆ ก็อาจไม่เข้าใจ โอ้ว…สวัสดี ดูเหมือนว่าเธอกำลังอ่านเรื่องราวของฉันอยู่สินะ งั้น สวัสดีฉันชื่อ ชิซึกาโนะ ไร ห้อง1-A สุดยอดนักเรียนสัตวแพทย์ ถึงหน้าจะไม่เหมือนซะเท่าไรอ่านะ พวกคุณอาจคิดว่ามันแลดูธรรมดามากสินะคงอัตติเมทของฉันนะ มัยก็จริงนั้นแหละ


“....หิวน้ำ…”


ถ้าถามถึงว่าทำไมมาอยู่ในสวนสาธารณะล่ะก็ กำลังโดดเรียนอยู่ค่ะฉันเดินไปที่ตู้กดน้ำก่อนที่จะหยิบเหรีญ500เยนขึ้นมา ก่อนที่ฉันจะกดเลือกน้ำ


ตุบ!!


ฉันก้มลงไปหยิบกระป๋องโคล่าที่เพิ่งซื้อมาก่อนที่จะเปิดกระป๋องและดื่มมันขึ้น


“อ่าาาา...สดชื่นนนน”


ฉันกล่าวก่อนที่ฉันจะเดินไปนั้งที่เดินกลับไปนั้งที่เดิม .


“ตอนนี้...10โมงกว่สแล้วนิ...เร็วจัง”


ในขณะที่จะฉันจะเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมนั้น


“ฮ่าา!!! อย่างงั้นแหละสี่ จุตรเทพความมืดแห่งการทำลายล้างข้าภูมิใจในตัวของเจ้าจริงๆ!!”


เสียงๆนึงที่แลดูค่อนข้างต่ำพอตัว มันดังมากจากข้างหลังฉัน ที่ดูถ้าตรงนั้นจะเป็นลานกว้างล่ะมั้ง แต่ฉันก็ไม่คิดจะเดินไปดูหรืออะไร


“...ดะ...เดี๋ยวสิ!!!”


พรึ่บ!!! ตูม!!!!!


อยู่ๆเสียงที่ดังมากจากลานกว้างก็ดังขึ้นดังมาก….ไม่สิคงไม่เป็นไร….ดูหน่อยล่ะกัน ฉันลุกขึ้นและรีบวิ่งไปดูเหตุการณ์ที่นั้น


“...อะ...อะไรกันเนี่ย”


รอบๆเต็มไปด้วคราบของระเบิดขนาดใหญ่ซึ่งมันแบบว่าดูแย่มากๆ ดูมันไม่น่าใช่สนามหญ้าที่เคยเห็ มาก่อนฉันมองไปรอบๆชั่วครู่ก่อนที่จะเห็นผู้ชายคนนึงที่นอนอยู่


“เฮ้!! นายเป็นอะไรไหม?”


ฉันเดินไปดูเขาคนนั้นก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมา


“แค่นี้...คนอย่างข้าไม่เป็นอะไรหรอก”


ถ้าสิ่งที่เขาพูดเป็นจริงก็ดีนะสิแต่สภาพของเขา


“มะ..ไม่เป็นบ้าอะไรของนาย เลือดอาบขนาดนั้นเนี่ยนะ”


เลือดที่ไหลออกมาจากหัวของหมอนี้ซึ่งมันไหลไม่หยุดโคตรๆก่อนที่ฉันจะสังเกตเห็นแฮมเตอร์ที่นอนบาดเจ็บเช่นกันฉันไม่รอช้ารวบแฮมเตอร์พวกนั้นมาอุ้ม


“นะ...นั้นเจ้าจะเอาพวกนั้นไปไหน!!!”


“นายก็ลุกขึ้นมาสิ แล้วตามฉันมา ชีวิตสัตว์นะต้องสำคัญก่อนเร็วสิ!!”







จากนั้นไม่นานฉันก็พาพวกเขามาโรงพยาบาลไม่ใช่แค่โรงบาลธรรมดาๆนะ โรงพยาบาลสัตว์...แถมเป็นโรงพยาบาลของฉันด้วยและในตอนนี้ฉันได้พันผ้าพันแผลจากแฮมเตอร์สี่ตัวนั้นจนเสร็จแล้ว


“เอาล่ะ เดี๋ยวก็หายล่ะนะ”


พวกแฮมเตอร์ก็มาจุ๊บที่มือฉันอย่างรัว คงเป็นการขอบคุณอะไรงั้นมั้งฉันให้พวกมันขึ้นมาเกาะในตัวฉันก่อนที่จะเดินไปหาเจ้าของพวกมัน


“ขอโทษที่ให้รอนาน”


ฉันเดินเข้ามาในห้องที่ผู้ชายคนนั้นอยู่ก่อนที่จะมอบแฮมเตอร์ให้แก่เขา


“ขอบคุณเจ้ามาก ที่ช่วยจุตรเทพของข้า”


ฉันพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะมองไปที่ชุดคอสตูมของเขาที่ดูเหมือนว่าจะอยู่โรงเรียนเดียวกันแถมเคยเห็นหน้าอยู่สองสามครั้งน่าจะอยู่ห้องBนั้นแหละนะ


“นายชื่ออะไร”


“ฮะ...ถามได้ดี ข้าชื่อ ทานากะ กั้นดั้ม และนี้4จุตรเทพของข้า ข้าก็ต้องขอบคุณเจ้าตัวที่ได้ช่วยชีวิตทั้งข้า ข้าภูมิใจในตัวเจ้าจริงๆ”


เป็นการแนะนำตัวที่อลังการโคตรเลยนะ จะว่าไปปกติเวลาเห็นเขาก็ชอบทำตัวแปลกๆตอนนี้น่า เห็นว่าเป็นจูนิเบียวด้วยนิโรคป่วยม.2สินะ


“อืม..ฉันชื่อชิซึโนะ ไร ยินดีที่ได้รู้จัก”


“เป็นชื่อที่ดีนิน่า”


“ขอบคุณล่ะกันนะ”


ฉันกล่าวออกไปแต่ในขณะนั้น4จุตรเทพที่อขาเรียกว่าอย่างงั้นอ่านะ แฮมเตอร์4ตัวนั้นตอนแรกฉันก็คิดว่าพวกเขาจะเดินไปหากั้นดั้มแล้วแต่มันกลับไม่ห่างจากตัวของฉันเลย


“สงสัยเจ้าพวกนี้คงยอมรับเจ้าในฐานะราชินีแล้วล่ะ”


“หืม...หรอ?”


ถึงจะไม่เข้าใจเท่าไหร่ในความแปลกของเขาเถอะนะแต่ก็ถือว่าดีใจที่ได้ช่วยก่อนที่เขาเกือบจะตายล่ะกัน


“หืม?”


เมื่อฉันเงยหน้ามองที่แผลบนหน้าผากของเขา


“รู้สึกดีขึ้นไหม?”


“อืม...ก็ดีนะแต่มันแปลกๆไปหน่อย”


เมื่อฉันลองสังเกตดูดีๆแล้ว ผ้าพันแผลที่เจ้าพวกคนที่จ้างมาพวกนั้นพันไม่ดีสักเท่าไหร่ เฮ้ย...เดี๋ยวตัดเงินเดือนซะนี้


“เดี๋ยวแก้ให้นะ”


ตัวความที่หมอนี้เป็นคนที่สูงกว่าฉันฉันจึงจะต้องยื่นขาเพื่อไปแก้ไขผ้าตรงนั้น


“แปปนะ”


“ดะ...เดี๋ยวก่อน ขะ...ข้าแก้เองก็ได้”


“เอาเถอะ เดี๋ยว”


“หน้าอกของเจ้า!!!”


กั้นดัมพูดออกมาก่อนที่จะาะดุ้งและถอยห่างจากตัวเขาเล็กน้อยดีที่เสร็จทัน หน้าอกของฉันมันใหญ่ถึงขณะที่จะโดนหน้าเขาเลยหรอเนี่ย โอ้วไม่คิดนะเนี่ย


“ตะกี้นี้โดนไหม?”


“มะ...ไม่”


เขาหน้าแดงขึ้นจนมันทำฝห้มีความรู้สึกที่ไม่คิดว่าฝ่ายหญิงจะเป็นคนคิดขึ้นมาเอง

น่ารัก….

ใช่นี้คือความคิดของฉัน ตอนนี้ความคิดของฉันมันแลดูบ้าสุดๆ


“งะ..งั้นขอบใจเจ้ามาก ข้าขอตัวกลับล่ะ!!!”


“อืม..บ๊ายบาย”


เขาก็แลดูเป็นคนดีนะ ถึงจะทำแปลกไปหน่อยแต่ หน้าตาแบบนั้นนะ น่ารักเป็นบ้าเลย!!! หยุดคิดภึงหน้าตาที่ดูซีดแลบนั้ยนะพอถูกเติมไปด้วยสีแดงเข้าไปทำไมถึง หมอนั้นถึงน่ารักขนาดนั้นกัน

(´////`)♡


กริ๊ง กริ๊ง


เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นจึงรีบดึงขึ้นมารับทันทีที่ได้ยิน


“นี้ๆ พี่ไค ตะกี้หนูเจอผู้ชายที่ย่ารักโคตรๆเลยล่ะ”


“เออๆ แต่แกอะไปบ้านคู่หมั้นของแกหรือยัง?”


“อ่อ...ใช่หนูลืม!!”


ใช่วันนี้เป็นวันที่ฉันจะต้องไปพบคู่หมั้นที่ทางพ่อและแม่จัดหาให้แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรพวกท่านนะ ก็ทำตามไปนะดีแล้วแต่เสียดายยน้องกั้นดั้มจังนะ แต่ถ้าฝ่ายนั้นไม่เห็นด้วยเขาก็อาจมีโอกาสก็ได้ โอเครๆไปกันดีกว่า





ชายหนุ่มจูนิเบียวที่เกิดอาการเขิลอายมาตลอดทางตัวสาเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อ30นาทีก่อนจนรู้สึกตัวอีกทีเขาก็มาถึงหน้าบ้านตอนไหนไม่รู้


“ไม่เอาน่าคนอย่างข้าจะไป เขิลอายอะไรแบบนั้นกันล่ะ”


เขากล่าวไปเหลื่อยๆก่อนที่จะเดินมาถึงหน้าบ้านของเขา แต่สายตาของเขานั้นดันไปสังเกตเห็นรองเท้าที่ไม่คุ้นเคยอยู่สองสามคู่แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ


“....อ่าว? กั้นดั้มมาแล้วหรอ?”


“....เจ้าพวกนั้นใคร?”


“พูดจาเสียมารยาทจังนะ นี้คือพ่อแม่ฝ่ายคู่หมั้นของลูกไง”


แม่ของกั้นดั้มกล่าวก่อนที่เขาจะทำหน้ามึนงง


“เจ้าพูดอะไร ข้าไม่เห็นจะ---”


“มาแล้วหรอค่ะ?”


ผมสีม่วงที่ดูคุ้นเคย กับดวงตาสีเขียวที่แสนสวยนั้น พอได้เห็นสิ่งพวกนั้นมันทำให้เขาหน้าขึ้นสีอีกครั้ง


“โอ้ว….กั้นดั้มหรอ?



#เดี๋ยวไปต่อในเรื่องยาวอีกที


#เขาหมั้นกันแล้วววว










ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Pannpat2547 จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 20:39

    omg.....

    #2
    0
  2. วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 22:35
    น่ารักมากเลยค่ะ เราชอบมากๆ
    #1
    0