เทศน์ตัวเองวันเกิด

วันนี้กะมาเทศน์ เพิ่งผ่านวันเกิดมาก็มีเรื่องให้คิดมากมาย แต่สุดท้ายก็เอามาเขียนได้ไม่มากไปกว่านี้

คนเราหาได้ยากที่จะเชื่อใจได้จริงๆ ตราบใดที่ยังไม่สามารถอ่านใจคนได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ก็อย่าไปคิดว่าเราจะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขา เพราะคนเรามันเสแสร้งกันได้ รึว่าตัวตนที่แท้จริงอาจเป็นคนที่สวมหน้ากากไว้ตลอดเวลา

อย่าคิดไปเอง อย่าปักใจเชื่อกับอะไรที่มันไม่แน่ไม่นอน ยิ่งสิ่งที่เป็นข่าวลือด้วยแล้ว คนมันก็สร้างกันขึ้นมาได้ทั้งนั้น แถมคนบางคนก็ดันพยายามสุดๆเพื่อจะทำให้ข่าวลือเป็นจริงซะอีก...สิ้นคิด แทนที่จะเชื่อมั่นในตัวเอง ดันไปปรับตัวให้เข้ากับสิ่งที่คนอื่นคิดว่าตนเป็น...จริงมะ?

แล้วไอ้การพยายามจะเป็นอย่างที่คนอื่นต้องการเนี่ย...มันจะมีความสุขเหรอ? ความจริงถ้าเป็นเพื่อนกันจริงรักกันจริงหรือคนที่หวังดีจริง ก็ไม่ควรบังคับให้ใครเปลี่ยนนิสัยเพื่อเรา เพราะฉะนั้น มาพยายามยอมรับในสิ่งที่เพื่อนเป็นกันดีกว่า เพราะทุกคนก็ต่างมีส่วนดีส่วนเสียกันทั้งนั้น ถ้ารับไม่ได้ก็เลิกคบกันไปเลยป่ะ จะได้จบ ไม่มีเรื่องมีราว

นั่นมันเป็นส่วนของคนอื่น สิ่งที่เราคิดกับคนอื่นต้องให้เกียรติกันเสมอ เว้นช่องว่างกันบ้าง เอาใจเขามาใส่ใจเราบ้าง ถึงจะอยู่ร่วมกันได้

แต่เวลาคิดถึงตัวเองก็อย่าบังคับให้ใครมายอมรับนิสัยแย่ๆของตัวล่ะ เพราะถ้าแย่มากใครเสีย? เอ้าใครเสียล่ะ? ก็มีแต่เจ้าตัวน่ะแหละ ที่คนเขาจะพากันรังเกียจ นอกจากคิดถึงจิตใจของคนอื่นแล้ว เราต้องรู้จักเสียสละ ทำเพื่อคนอื่นบ้าง ทำนิสัยให้มันดูดี รู้สถานการณ์ว่าตอนไหนควรทำตัวยังไง ไม่ใช่กะอาจารย์ก็ตบหัวลูบหลัง กะเพื่อนก็เคารพเทิดทูนบูชา...เอาเข้าไป

แต่ก็ไม่ใช่ดีจนเว่อร์นะ เพราะคนเราก็แปลกที่ไม่ชอบคนดีเว่อร์ มันต้องพอดีๆ ลำบากจัง

แต่นอกจากเรื่องนิสัยแล้ว เรื่องที่สำคัญมากๆสำหรับเด็กอย่างเราๆ แม้จะโตแล้วก็ควรจะทำให้เป็น ก็คือการแบ่งเวลานั่นเอง

พูดง่ายๆงี้ ความจริงทำยากนะ เพราะเรามีเรื่องต้องทำวันๆเยอะไปหมด ตัดอะไรที่ขาดแล้วไม่ตาย ออกไปบ้าง หันมาสนใจหนังสือเรียน เพราะถ้าไม่มีอ่ะ...อดตายชัวร์

บทสรุปของทั้งหมดที่ร่ายยาวมานี้ก็มีง่ายๆแค่สามพยางค์เท่านั้นเอง(แล้วจะพิมพ์ซะยืดยาวทำไม)

คืออะไรรู้มั้ย?

รัก-ตัว-เอง

ไม่ใช่รักแบบเห็นแก่ตัว แต่รักแบบที่อยากให้คนอื่นเห็นว่าเราดีด้วย รักแบบที่จะทำให้ตัวเราก้าวหน้าไม่ใช่ถอยหลัง นั่นแหละ รักตัวเองที่แท้จริง