Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 11 : บทที่ 11 การมาของหวังเจียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,007
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 291 ครั้ง
    19 ก.ย. 60

บทที่ 11 การมาของหวังเจียน

ทะเลต้นไม้พริ้วไหวไปกับสายลม ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังมองไปที่มหาสมุทรสีเขียว

บนก้อนหินขนาดใหญ่ที่ยื่นออกมาจากด้านหลังของภูเขา มีชายหนุ่มยืนด้วยท่าทางแปลก ๆ อยู่ ลมเล็กๆที่พัดมาจากด้านหลังทำให้เสื้อของเขาพริ้วไปอย่างนุ่มนวล

"อ๊ากกก"

ความร้อนแผดเผาร่างกายของไป่เฟิงทันทีที่ดวงอาทิตย์ยิงแสงบางอย่างเข้าสู่ร่างกายของเขา ความเริ่มแพร่กระจายอย่างรวดเร็วจนทำให้เขาต้องกรี๊ดร้องเพราะความเจ็บปวดและตกใจด้วยกัน

แสงแดดที่มีความหนาเท่าเส้นผมค่อยแตกเป็นเม็ดเล็กๆกระจายไปทั่วร่างกายของไป่เฟิงไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือเส้นเลือดก็ตาม

"ปัง ปัง !"

หนึ่งในสิบของเลือดในตัวเขาถูกระเหยหายไปในขณะที่เริ่มมีบางอย่างไหลท่วมในร่างกายของเขา

ด้วยพลังใจที่แข็งแกร่งของไป่เฟิง เลือดของเขาค่อย ๆ ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ มันถูกดูดเข้าไปทุกมุมในร่างกายไม่ว่าจะเป็นแขน ขา กระดูก ส่วนต่าง ๆ เซลล์ในร่างกายนับไม่ถ้วนของเขาพวกมันสั่นด้วยความตื่นเต้น พวกมันกระหายที่จะกลืนกินพลังงานที่ไหลเข้ามาราวกับว่าพวกมันหิวโหยมาเป็นเวลานาน หลังจากที่เลือดไหลเวียนไปทั่วร่างกายแล้ว หัวใจก็เริ่มสูบฉีดผลิตเลือดอีกครั้ง กระบวนการนี้ถูกทำซ้ำไปเรื่อย ๆ ถึงเก้าครั้งด้วยกัน !

'เทคนิคการหายใจลึกลับนี้มันคืออะไรกัน!'

ไป่เฟิงค่อย ๆ ลืมตา คลื่นความร้อนแผ่กระจายออกมากจากร่างกายของเขาด้วยความนุ่มนวล มีเหงื่อสีเทา ๆ ติดอยู่กับผิวของเขา

หลังจากผ่านไปในช่วงเวลาสั้น ๆ ไป่เฟิงรู้สึกสบายตัวขึ้นมาก! เพิ่งกับว่าเขาเพิ่งออกมาจากห้องซาวน่า ตอนนี้ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังงานแห่งแสง

'จริงอยู่ที่ว่าฉันสามารถดูดซับพวกที่คล้าย ๆ เส้นผมของฉันได้ แต่หากคิดดี ๆ นี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น หากฉันฝึกไปเรื่อย ๆ ละก็ มันต้องมีความยากลำบากเพิ่มขึ้นแน่' ไป่เฟิงคิดด้วยความจริงจัง ถึงเขาจะมีข้อมูลในหัวและประสบการณ์จากรุ่นก่อนๆ แต่เขาก็ใช้พวกมันเป็นที่อ้างอิงเท่านั้น เขาจะไม่รู้สึกถ้าหากไม่ได้ลองด้วยตัวเอง !

ถึงเขาจะเข้าใจหลาย ๆ อย่าง จากประสบการณ์รุ่นก่อน ๆ แต่ร่างกายของเขายังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน

'บางทีถ้าหากฉันฝึกไปเรื่อย ๆ ฉันจะสามารถรักษาอาการบาดเจ็บภายในร่างของฉันก็ได้ !'

เทคนิคการหายใจด้วยแสง มันเป็นสิ่งที่ฝึกได้ยากมาก อย่างไรก็ตามมันก็จุดประกายความหวังให้ไป่เฟิงด้วยเช่นกัน! เขาหวังว่าหากเขาฝึกมันมากขึ้น บ่อยขึ้น มันน่าจะคุ้มค่ากับความพยายามของเขา !

แสงกระพริบที่หนาพอๆกับเส้นผม มันได้สร้างผลลัพธ์ที่น่าตกใจไว้แล้ว เห็นได้ชัดว่ามันยิ่งใหญ่สมกับที่ระบบบอกจริง ๆ เทคนิคการหายใจด้วยแสงนี้ ไป่เฟิงกำลังคิดว่าถ้าเขาฝึกต่อไปมันจะเกิดอะไรได้บ้าง ไม่ใช่ว่าหากเขาฝึกไปเรื่อย ๆ เขาจะต้องได้รับแสงที่เหมือนมหาสมุทรอาบทุกวันหรอกนะ ?

หลังจากคิดอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน ไป่เฟิงรู้สึกได้ถึงจิตวิญญาณและความแข็งแรงของเขาที่เพิ่มมากขึ้น บางทีเขาสามารถชกวัวให้กระเด็นด้วยหมัดเดียวก็ได้ !

โชคดีที่ไป่เฟิงรู้ถึงขีดจำกัดตัวเองดี ถึงจะเจ็บปวดนิด ๆ เมื่อเขาโดนแสงสีทองนั่นอาบก็ตาม

หลังจากหายตื่นเต้น ไป่เฟิงก็ค่อย ๆ ลงจากภูเขาด้วยอารมณ์ที่ดียิ่ง

อย่างแรกเลยเมื่อไป่เฟิงกลับไปที่บ้านก็คือการอาบน้ำอีกครั้ง หลังจากล้างหน้าทำความสะอาดตัวเองแล้ว เขาตัดสินใจเตรียมทำอาหารมื้อกลางวันทันที ตอนนี้กระเพาะอาหารของเขามันส่งเสียงร้องด้วยความโมโหอย่างมาก เพราะมันใช้แรงไปเยอะในตอนเช้า

เวลา 9.00 น. ยังมีเวลาก่อนมื้อกลางวัน ไป่เฟิงหยิบเนื้อไก่จำนวนมากออกจากตู้เย็นแล้วเริ่มทำความสะอาด

จากนั้นเขาก็หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ หลังจากนั่นเขาก็เตรียมและล้างมันฝรั่ง ตังกุย และส่วนผสมอื่นๆ

ไป่เฟิงทำอาหารครั้งนี้โดยเมนูหลักคือไก่ยักษ์และปลาสีเขียว

ส่วมผสมทั้งหมดถูกเตรียมไว้แล้ว แต่ไป่เฟิงไม่ได้รีบร้อนในการทำอาหาร เขายังมีเวลาอีกมากกว่าจะถึงเวลานัดเจอหวังเจียน

มีแค่ซุปเท่านั้นที่ต้องต้มล่วงหน้า ไม่อย่างหากไม่ทำล่วงหน้า มันคงเสร็จไม่ทันถ้าหวังเจียนมาถึง

ซุปเริ่มมีฟองลอยออกมา ไป่เฟิงไม่ได้เพิ่มฟืนมากนัก เขาปล่อยให้มันไหม้ไปเรื่อย ๆ หลังจากที่กองไฟเริ่มดับลง เขาใช้ความร้อนจากเตาเพื่อรักษาอุณหภูมิของน้ำซุปแทน

หลังจากที่มองเวลาแล้ว เขาก็เดินออกจากบ้านอย่างสบายใจ ก่อนออกเดินทางเขาไม่ลืมหาอะไรมากันตรงเตาไฟเพื่อไม่ให้มันไหม้ออกมาด้วย

ไป่เฟิงมีเวลาซักพักก่อนหวังเจียนจะมา เขาจึงเดินเล่นไปรอบ ๆ หมู่บ้าน และจบลงด้วยการไปหาลุงเซียเฉินพูดคุยเป็นเวลานาน

****

"เอ๊ะ ? ฉันจำได้ว่าวันนี้ฉันมีนัดกินมื้อเย็นใช่ไหม ?"

หวังเจียนนึกถึงสัญญาที่เขาให้ไว้กับไป่เฟิงได้ในขณะที่กำลังมองกองเอกสาร

"เสี่ยวหลิว เตรียมรถให้ฉัน" เขาหยิบโทรศัพท์แล้วโทรไปสั่งลูกน้องของเขา

"ได้ครับ บอสหวัง"

เสี่ยวหลิวเป็นชายหนุ่มที่ติดตามหวังเจียนเมื่อตอนเขาไปซื้อปลาไหลลายเลือด เขาเป็นทั้งคนขับรถและบอดี้การ์ดให้กับหวังเจียน

ในฐานะที่เป็นหนึ่งในคนที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองชิงเฉิง ความปลอดภัยส่วนตัวของเขาเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง คนเช่นหวังเจียนถือว่าเป็นคนที่มีสถานะระดับ VIP ของเมืองจึงทำให้ความปลอดภัยของเขาต้องสูงมาก บอดี้การ์ดของเขาต้องไม่ธรรมดาเช่นกัน สำหรับหลิวซุย เขามีอีกชื่อนึงนั่นก็คือ หมัดบ้า! [1]

ไม่ใช่ว่าเพราะเขาสนใจในศิลปะการต่อสู้ แต่เพราะพลังหมัดของเขามีพลังทำลายล้างสูง และนอกจากนี้มันสามารถใช้ในชีวิตจริงได้ด้วย นอกจากนี้ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหนก็ตาม หากมีคนมารุมล้อมคุณซักสิบหรือยี่สิบคน พวกนี้ก็ยังไม่สามารถสู้กับเขาได้เลย !

ถ้าไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างหวังเจียนกับครอบครัวของหลิวซุย มันจะไม่มีทางเลยที่พวกเขาจะให้หลิวซุยมาเป็นบอดี้การ์ดของเขา

หลังจากนั้นไม่นานรถเมอร์เซเดสเบนซ์สีดำก็ได้มาจอดนอกอาคารสูง โดยรวมแล้วมันดูธรรมดาอย่างมาก แต่อย่างไงก็ตามรถคันนี้มันถูกดัดแปลงแก้ไขหลายอย่างด้วยกัน ! ไม่ว่าจะเป็นตัวรถที่กันกระสุน กระจกกันกระสุน และยางแบบพิเศษนั่นอีก หลังจากนั่นไม่นานหวังเจียนก้เดินออกมา

"บอสหวัง คุณจะไปไหนกันหรือครับ" หลิวซุยถามเบาๆ

"เราจะไปที่ภูเขาชิงหลิง นายจะเจ้าเด็กที่ขายปลาไหลลายเลือดตัวสุดท้ายได้ไหม ? เขาอยากให้เราไปรับประทานอาหารกับเขา" หวังเจียนหัวเราะเบาๆ

"เอ่อ" หลิวซุยไม่ได้พูดอะไรต่อ จากนั้นก็ขับรถออกไปทันที

ภายในร้านของเซียงเฉิน ไป่เฟิงกับลุงเซียงกำลังคุยกันอย่างออกรส บางครั้งเขาก็เป็นลูกมือให้ลุงเซียงเมื่อมีลูกค้าเข้ามา

"หลานเฟิง ดูเวลา! หลานต้องหิวแน่ ๆ มา ๆ ป้าเขาทำอาหารกลางวันมาให้หลายอย่างเลย เดียวเราคุยไปกินไปกันได้" เซียเฉินมองนาฬิกาแล้วพูดออกมา

"อา! ลุงเซียงไม่ต้อง ! ผมมีนัดกินข้าวกลางวันนี้" ไป่เฟิงปฏิเสธทันที แต่เขาก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย 12.30 น.แล้ว หรือว่าหวังเจียนจะไม่มาแล้ว?

"กริ๊ง ..."

โทรศัพท์ของไป่เฟิงดังขึ้นมา ทำให้ความคิดในด้านลบของเขาหายไปทันที

"สวัสดีครับ บอสหวัง" ไป่เฟิงมองหมายเลขด้วยรอยยิ้มแล้วรับสายทันที

"ฉันมาถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้านชิงหลิงแล้ว ฉันอยู่ตรงรถเบนซ์สีดำ" หวังเจียนเดินออกมาพร้อมกับซุยเหลียวแล้วพูดตอบกลับ

"ตกลง ผมกำลังจะไปหาคุณเดียวนี้ !"

ไป่เฟิงวางสายแล้วพูดกับลุงเซียงไม่กี่คำแล้ววิ่งไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน

"ขอโทษจริง ๆ ครับ บอสหวัง ! ที่ปล่อยให้คุณรอ" เมื่อไป่เฟิงเห็นหวังเจียนและชายหนุ่มอีกคนจากระยะไกล เขาก็ตะโกนทักทายทันที

"เอิ่ม ไปกันเถอะ ฉันอยากเห็นฝีมือการทำอาหารของนาย !"

หวังเจียนยิ้มเบา ๆ แล้วพูดติดตลอก เขาไม่ได้หวังอะไรมากกับไป่เฟิง ในฐานะคนที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองชิงเฉิง มีอาหารอะไรบ้างที่เขาไม่เคยลอง มันนานมากแล้วที่เขาไม่เคยเจออะไรแปลกๆใหม่เลย

"ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน" ไป่เฟิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ !

"อืม" หวังเจียนตอบกลับโดยไม่พูดอะไร

ทั้งสามคนเริ่มเดินไปที่บ้านของไป่เฟิงทันที โดยมีไป่เฟิงเดินนำทาง

"อืม .. เราต้องเดินกันต่อไปอีกนานแค่ไหน ?" หวังเจียนช่วยไม่ได้ที่ต้องถามออกไป เพราะพวกเขาเดินกันมา 10 นาทีกว่าแล้ว

สำหรับผู้ชายที่มีสถานะแบบเขา เขาเคยไปทุกที่ในเมืองชิงเฉิงมาแล้ว แต่เขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เดินเป็นเวลานาน ๆ มันตอนไหน!

นอกจากนี้เส้นทางที่เขากำลังเดินมันเต็มไปด้วยโคลนทั้งนั่น พื้นดินที่แห้งจนมีฝุ่นนั่นอีก ตอนนี้รองเท้าของหวังเจียนที่เป็นรุ่น Limited Edition ก็ถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นและทรายแล้ว !

หลิวซุยไม่ได้พูดอะไร เขามีหน้าที่คือเป็นบอดี้การ์ด เขาจะคอยมองไปรอบ ๆ ดูต้นไม้ทุกต้นเมื่อเห็นอะไรน่าสงสัย หากเกิดการเคลื่อนไหวผิดปกติของไป่เฟิง เขาจะรีบลงเขาทันที !

"อีกไม่ไกลครับ น่าจะซัก 7-8 นาที " ไป่เฟิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดเล็กน้อย

"อ่า เจ้าเด็กคนนี้ ... ฉันจะโกรธจริง ๆ ถ้านายทำอาหารไม่อร่อย !"

หวังเจียนเริ่มรู้สึกเสียใจที่ตอบรับคำเชิญ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเขามาแล้ว จะหันหลังไกลก็ยังไงอยู่ในเมื่อเขาเดินมาไกลแล้ว !

"ฮี่ ๆ อย่ากังวลไปบอสหวัง! ผมจะทำให้คุณอยากมาด้วยตัวเองในครั้งต่อไปแน่นอน !"

ไป่เฟิงตอบกลับด้วยความมั่นใจ เขาไม่เชื่อว่าอาหารที่ทำจากของที่ตกได้จากระบบตกปลาสวรรค์จะไม่สามารถปราบหวังเจียนได้ !
**********
ฝากเพจด้วยครับ

***********

[1] TL/N : เป็นศิลปะการต่อสู้เท่ๆชนิดหนึ่ง ตามคลิปเบย https://www.youtube.com/watch?v=SQh3ASox3IA


**********
1 คัต = 0.5 กิโลกรัม
1 เทียร์ = 50 กรัม หรือก็คือ 1/10 คัต
1 จาง = 3.3 เมตร 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 291 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 06:53
    ได้เวลาโชว์แล้วววววว
    #479
    0
  2. #403 ddlovepp (@puilikedd) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 19:34
    โชว์ของดีเลย 555
    #403
    0
  3. วันที่ 18 มกราคม 2561 / 11:26
    วัตถุดิบอ่ะดี แต่ฝีมือทำน่าจะต้องพัฒนาอีกนะ ไม่งั้นคงดึงดูดลูกค้าไม่ได้มาก
    #344
    1
    • #344-1 8-ram-8 (@8-ram-8) (จากตอนที่ 11)
      19 กันยายน 2561 / 17:05
      เจ้าดูถูกวัตถุดิบชั้นสูงเกินไปแล้ว // แต่ก็จริงนะที่ต้องพัฒนาฝีมือนะ
      #344-1
  4. #281 8lek (@8lek8) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 14:09
    ขอบคุณค่ะ

    #281
    0
  5. #114 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 01:33
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #114
    0
  6. #28 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 15:40
    จะกิน(?)เเล้ว
    #28
    0
  7. #27 แสนฤทัย (@Virgo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 15:01
    รอๆ บอสหวังจะติดใจไหมน้า ^^
    #27
    0
  8. #26 MeawMeaw🐾 (@mikaail) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 14:38
    มารัวๆ
    #26
    0