Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 124 : บทที่ 123 ความแข็งแกร่งมันอยู่ที่จำนวน !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    19 ธ.ค. 61

บทที่ 123 ความแข็งแกร่งมันอยู่ที่จำนวน !

กลางคืนผ่านไป ไป่เฟิงตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เข้าวิ่งไปที่ภูเขาอย่างสบาย ๆ โดยทุก ๆ ก้าวของเขานั่นมันไกลหลายเมตรเลยทีเดียว !

ทุก ๆ ครั้งที่เขาก้าว เท้าของเขาจะปักหลักอย่างมั่นคงก่อนที่จะก้าวออกไปเบา ๆ โดยการก้าวแบบนี้มันทำให้เขากระพริบไปมาราวกับภูติผี !

โดยที่ไม่ต้องใช้ความพยายากมากนัก ไป่เฟิงก็มาถึงยอดภูเขาเรียบร้อย เขาผ่อนคลายก้ามเนื้อและยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะเริ่มฝึกเทคนิคการหายใจด้วยแสง

ครั้งนี้ไป่เฟิงสังเกตได้ว่ามีปริมาณพลังงานสีม่วงผสมอยู่ในลำแสงมากยิ่งขึ้น มันเกือบจะเป็น 2 ใน 3 ของลำแสงแล้ว !

ก่อนหน้านี้แสงสีม่วงมันหายไปอย่างรวดเร็วหลังจากดูดซับเข้าไปในกระดูกของเขา มันไม่เหลือร่องรอยใด ๆ ที่จะทำให้เขารู้ได้เลยว่ามันทำอะไรได้อีก แต่สุดท้ายครั้งนี้มันก็ยังเป็นเหมือนเดิม

"ไม่มีทางที่แสงสีม่วงนี้จะไร้ประโยชน์ บางทีมันอาจน้อยเกินไปจนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงกับร่างกายฉันก็ได้ใช่ไหม ?"

ไป่เฟิงคิดเข้าข้างตัวเอง เขาไม่เชื่อว่าแสงสีม่วงพวกนี้จะไร้ประโยชน์ ! สิ่งที่สามารถอธิบายได้อย่างเดียวคือมันจะแสดงความสามารถที่แท้จริงออกมาได้ก็ต่อเมื่อมันสะสมได้ถึงระดับหนึ่งแล้ว !

แต่หลังจากที่ดูดซับไปเรื่อย ๆ สุดท้ายเขาก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันถึงจะแสดงผลออกมาได้

หลังจากฝึกตอนเช้าเสร็จแล้ว ไป่เฟิงก็กลับมาบ้านของเขาทันที

ความลับภายในบ้านของเขานั่นมันมีมากเกินไป นอกจากนี้บ้านของเขายังอยู่ที่ห่างไกลถึงแม้ปกติแล้วจะไม่มีใครมาหาเข้าก็ตาม

ไป่เฟิงเหมือนตาแก่ที่เก็บทองไว้ใต้หมอนเพราะกลัวคนอื่นจะรู้เรื่องนี้

และอีกอย่างก็คือไม่รู้จักพอกับหลุมดำถึงพวกมันจะฉลาดแต่พวกมันยังเล็กเกินไป !

อย่างแรกที่ไป่เฟิงทำเมื่อกลับมาถึงคือวิ่งไปที่ลำธารแล้วดูบ่อปลาเล็ก ๆ เมื่อเขาเห็นว่าปลามังกรน้ำแข็งทั้ง 4 ตัวกำลังว่ายไปมาเขาก็สบายใจ

ถึงแม้ว่าปลามังกรน้ำแข็งพวกนี้จะอยู่รวมกัน แต่พวกมันก็มีปัญหาเวลาที่พวกมันว่ายไปมาเพราะบ่อมันเล็กเกินไป 'จริงอยู่ที่พวกมันไม่ตาย แต่บ่อนี้มันเล็กเกินไป ดูเหมือนว่าฉันจะต้องทำบ่อขึ้นมาใหม่เพื่อที่พวกมันจะอยู่กันได้สบายมากขึ้น'

ไป่เฟิงส่ายหน้าและกลับมาที่บ้าน อย่างแรกที่เขาทำคือนำเนื้อแช่แข็งจากชั้นใต้ดินขึ้นมาเพื่อจะเตรียมอาหารเช้า

เนื้อซาราแมนเดอร์ยักษ์มันไม่มีค่าสำหรับเขาแล้ว หลังจากคิดบางอย่างได้เขาก็ส่งข้อความไปที่ห้องสนทนา

"เปิดให้จองแล้ววันนี้ สำหรับวันที่มาได้คือวันพรุ่งนี้ จำกัด 50 โต๊ะ โต๊ะละ 1,600 หยวน"

เมื่อข้อความนี้ปรากฏ จากห้องสนทนาที่เงียบสงบมันราวกับว่าถูกระเบิดลงทำให้เกิดความวุ่นวายทันที !

"เอาจริงดิ ! ทำไมราคามันถูกลง ?"

"นี้ใช่เจ้าของร้านจริง ๆ ใช่ไหม ? ไม่ใช่ว่าเขาถูกใครหลอกอะไรมาใช่ไหม ?"

"มันไม่สำคัญหรอกว่าใช้เจ้าของร้านจริง ๆ หรือเปล่า แต่ที่สำคัญคือมันมีถึง 50 โต๊ะ ! ฉันจะต้องเป็นหนึ่งในนั้น !"

ท่อมกล่าวความวุ่นวาย มีไม่กี่คนที่รู้สึกแปลก ๆ "เป็นไปได้ไหมว่าวัตถุดิบมันจะไม่เหมือนกับครั้งก่อน ?" คนที่ได้ไปกินเนื้อซาราแมนเดอร์ถามขึ้นมา

เมื่อเห็นการตอบสนองในห้องสนทนา ไป่เฟิงก็แทบจะพ่นเลือดออกมา พวกมันคิดว่าเขาถูกใครหลอกมา ?

"มันเป็นโปรโมชั่นของร้าน วัตถุดิบและคุณภาพของมันเหมือนกับครั้งก่อน มั่นใจได้เลยในเรื่องรสชาติ แต่ว่าด้วยพื้นที่ที่มีจำกัด ทุกคนต้องนั่งข้างนอกเพราะฉะนั้นอย่าลืมเอาครีมกันแดดมาด้วย !"

"แต่ถ้าพรุ่งนี้สภาพอากาศเลวร้าย โปรโมชั่นจะถูกยกเลิกทันที !"

"บัดซบ ! ใช่เขาจริงดิ ? เป็นเขาตัวจริงใช่ไหม ?"

"ให้กินอาหารนอกบ้านที่โดนความร้อนจากดวงอาทิตย์แผดเผา ... พวกเราคงไม่ถูกเผาจนดำก่อนที่จะกินเสร็จใช่ไหม ?"

บางคนเริ่มไม่แน่ใจ จริงอยู่ที่การกินอาหารสำคัญ แต่ความงามต้องมาก่อนอันดับแรก !

นอกจากนี้ยังมีสาว ๆ ที่รักในการกิน และเพื่อกินอาหารที่อร่อยได้ พวกเขายอมพกร่มไปกับพวกเขาด้วย !

"บัดซบ ฉันรู้แล้วว่าเขาไม่ได้โดนใครหลอกให้ลดราคาหรอก ! ที่จริงแล้วมันแค่มีเงื่อนไขเพิ่มขึ้นมาเท่านั้น !" มีคนโวยวายออกมา

"อันที่จริงมันก็ไม่แย่มากนะ อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องไปหาโต๊ะกับเก้าอี้ จริงมะ ?" อีกคนส่งไอคอนเบื่อออกมา

"บัดซบ !"

ทันใดนั่นการแสดงออกของไป่เฟิงก็เปลี่ยนไปทันที เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ "เวรเอ้ย ถ้ามีคนจำนวนมากมาแล้วพวกเขาจะนั่งไหนกัน ?"

จริงอยู่ที่ว่าเขายังมีช้อนส้อมกับชาม ถึงแม้ว่าพวกมันจะถูกเก็บไว้มานานจนล้าสมัยแล้ว แต่ถ้าเอามันมาปัดฝุ่นเล็กน้อยก็น่าจะใช้ได้

ใบหน้าของเขามืดลงทันทีเมื่อคิดบางอย่างได้ เขาจะให้ลูกค้าเอาโต๊ะกับเก้าอี้มาด้วยดีไหม ?

'ใช่แล้ว ถ้าฉันยกเลิกการจองโต๊ะ 50 โต๊ะไปซะก็สิ้นเรื่อง !'

ไป่เฟิงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา

'บัดซบ ! พวกมันเป็นผีหิวโหยหรือยังไง ? มันไม่มากเกินไปหน่อย ?'

ไป่เฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่ามีข้อความเข้ามาถึง 200 ข้อความ ! นอกจากนี้ยังมีบางคนส่งมาอีก 2-3 รอบเพื่อเพิ่มโอกาสของพวกเขาอีกด้วย !

เห็นได้ชัดว่าไป่เฟิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับความพ่ายแพ้ เขาสุ่มรับเงินฝาก 50 คนแล้วโพสต์รายชื่อออกไป

ไป่เฟิงกุมขมับแล้วนั่งลงกับเก้าอี้เป็นเวลานาน หลังจากคิดไปคิดมาแล้วในที่สุดดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอันชั่วร้าย "ฮี่ฮี่ เจอทางออกแล้ว !"

นี้เป็นครั้งแรกที่ไป่เฟิงเข้าใจอย่างลึกซึ้งกับคำว่า "ความแข็งแกร่งมันอยู่ที่จำนวน" ! ใช่แล้วถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะตัวคนเดียว แต่เขาสามารถหาคนมาช่วยเหลือเขาได้ !

"ลึกลับที่ 4 เลือกคนมา 100 คนแล้วให้พวกเขามาที่บ้านของเขา" ใช่แล้ว ความคิดของเขาคือการให้ลึกลับที่ 4 ส่งคนมาช่วย !

"เข้าใจแล้วครับ ! บอส คุณต้องการอะไรอีกไหม ?"

ลึกลับที่ 4 กำลังพักผ่อนอยู่ในคฤหาสน์สุดหรูในเมืองพร้อมกับไวน์แดงราคาแพงในมือ ตอนแรกที่โทศัพท์ของเขาดังขึ้นมาเขามองมันอย่างเฉื่อยชาและไม่สนใจ แต่ทันทีที่เขาเห็นว่าเป็นเบอร์ใครเขาก็แทบจะพ่นไวน์ทั้งหมดในปากออกมา เขารีบรับพร้อมกับพูดด้วยความเคารพ

แม้ว่าพวกลึกลับทุกคนจะดูมีพลังอำนาจในสายตาคนอื่นยกเว้นลึกลับที่ 1 สำหรับพวกเขาแล้วในสายตาไป่เฟิงนั่นมันไม่ต่างอะไรกับหมาข้างถนน !

ถ้าสุนัขที่เชื่องและเชื่อฟัง พวกมันก็จะได้เพลิดเพลินไปกับอาหารและที่อยู่อาศัยดี ๆ แต่ถ้ามันไม่เชื่อฟังพวกมันก็จะถูกคนไล่ตีจนตาย !

ไป่เฟิงให้สิ่งพวกนี้กับเขา ดังนั้นเขาพวกจึงพร้อมที่จะเชื่อฟังเขาตลอดเวลา

หลังจากคิดบางอย่างได้ไป่เฟิงก็สั่งออกมา "เอาโต๊ะมา 50 กับชุดเก้าอี้อีก 50 ชุด ขอราคาไม่แพงและไม่ต้องใหญ่มาก เอาโต๊ะที่นั่งได้แค่ 4 คนพอ

นอกจากนั่นฉันขอกระทะขนาดใหญ่พิเศษ 50 ชามขนาดใหญ่พิเศษอีก 50 แล้วก็จอบอีก 100" [1]

เมื่อเขาพูดจบแล้วเขาก็คิดในใจสั้น ๆ ก่อนจะพูดต่อ "นี้คือทั้งหมด ถ้าต้องการอะไรอีกเดียวโทรไป"

"ได้ครับ ผมจะไปหาทันทีที่ได้รวบรวมทุกอย่างพร้อม !"

ลึกลับที่ 4 ตอบด้วยความเคารพ เมื่อเขาได้ยินเสียง 'ตู๊ด ตู๊ด ...' เขาก็ถอนหายใจออกมา

เขาไม่กล้าถามว่าบอสของเขาจะเอาพวกมันไปทำอะไร แต่ว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องของเขา เขาเพียงแค่ทำงานที่บอสมอบหมายให้เสร็จก็พอ !

ลึกลับที่ 4 วิ่งไปแจ้งคนอื่น กองกำลังของไป่เฟิงทุกคนนั่นตื่นตัวขึ้นในทันที ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาพวกเขาก็รวบรวมทุกอย่างเสร็จแล้ว !

กลุ่มรถบรรทุกขนาดใหญที่เต็มไปด้วยโต๊ะและเก้าอี้มากมายพร้อมกับรถมินิแวนกว่า 10 คัน แต่ละคันมีราคาประมาณ 3-4 หมื่นหยวน พวกเขาออกเดินทางไปที่หมู่บ้านชิงหลิงพร้อมกับนักเลงและนักกล้ามตัวใหญ่จำนวนมาก !

ไป่เฟิงกำลังนอนเอนกายสบาย ๆ จิบชาที่หามาจากภูเขาชิล ๆ แม้ว่าชาพวกนี้จะค่อนข้างหวานแต่เขาก็ชอบมัน

ด้วยสถานะทางการเงินปกติ ไป่เฟิงไม่จำเป็นที่จะต้องเปิดร้านอาหารอีกต่อไป

แต่อย่างไรก็ตาม ร้านอาหารนี้ก็เป็นหนึ่งในความลับที่เขาชอบ ถ้าเขาทิ้งมันไปชีวิตของเขาคงจะน่าเบื่อมาก มันไม่ดีหรือที่จะทำให้ชีวิตมีอะไรน่าทำไปมากกว่านี้ ?

**

[1] TL/N : จอบ 100 อัน ? ฮัว ฮัว ฮัว [ไม่ต้องงง ผมก็งง What the ???]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #579 sahavith (@sahavith) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 13:19

    แรงงานฟรีที่น่าสงสาร
    #579
    0
  2. #574 Worada Ray (@wai69770689) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 14:17
    เข้าใจหาคนมาชว่ย ขุดสระ
    #574
    0
  3. #573 Princesseden (@Princesseden) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 13:38
    ค้างงงงงงงนี่คือจะมาเปิดร้านหรือว่ามาดักตีใคร555
    #573
    0