Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 125 : บทที่ 124 หน่วยขุดหลุม !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61

บทที่ 124 หน่วยขุดหลุม !

การเดินทางด้วยขบวนขนาดใหญ่ครั้งนี้ แน่นอนว่าไม่สามารถซ่อนจากสายตาที่จ้องมองของแก๊งอื่นได้ เนื่องจากทุกครั้งที่กองกำลังไป่เฟิงทำอะไร แก๊งค์เล็ก-ใหญ่ที่เหลือจะต้องหวาดกลัวไปทุกครั้ง

หลังจากที่พวกเขาเห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาก็ค่อย ๆ ผ่อนคลาย

"เกิดอะไรขึ้น ? ไอ้พวกกองกำลังของไป่เฟิงมันจะทำอะไร ?" ชายสองคนที่อยู่ในแก๊งเนียนกวานคาดเดา

"ฮึ้ม ! เดียวซักวันพวกมันก็ถูกลบหายไปไม่ช้าก็เร็ว !" ชายอีกคนนั่นพูดออกมาด้วยความรังเกียจ สำหรับพวกเขาแล้ว พวกเขานั่นไม่สามารถทำอะไรกับกองกำลังของไป่เฟิงได้เลยแม้แต่น้อย

หัวหน้าของแก๊งวูลงหมุนปากกาไปมาด้วยความสับสน "ด้วยอารมณ์ของผู้ชายคนนั้น เพียงแค่เขาขยับตัวแก๊งฉิงก็ถูกลบหายไป แล้วตอนนี้ก็ยังไม่มีสัญญาณว่าเขาจะทำอะไรเลยแม้แต่น้อย เขาคิดอะไรของเขากัน ?"

โดยไม่ได้สนใจคำพูดของคนอื่น ไป่เฟิงนั่นเปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ที่อยู่บนท้องฟ้า ทุกการกระทำของเขาแน่นอนว่าจะดึงดูดความสนใจของขั้วอำนาจอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน แต่สุดท้ายพวกเขาก็ไม่สนใจปล่อยให้พวกเขาคิดกันเอง

แม้แต่คนที่อยู่ในกองกำลังของไป่เฟิงพวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากนั่งทำหน้าท้องผูกอยู่บนรถมินิแวน ตราบใดที่เบื้องบนสั่งมาพวกเขาก็ต้องทำตาม เพราะว่าชีวิตของพวกเขาเป็นแค่ลูกจ้างเท่านั้น ! พวกเขาไม่รู้ด้วยว่าเบื้องบนให้พวกเขามาทำอะไร

ลึกลับที่ 4 ไม่เคยไปบ้านของไป่เฟิงเลยซักครั้ง จึงต้องนำลึกลับที่ 5 ติดมาด้วยเพื่อให้เขานำทาง

การเดินทางนั่นใช้เวลา 1 ชั่วโมงก่อนที่ทั้งกลุ่มจะมาถึงหมู่บ้านชิงหลิง ทันทีที่พวกเขามาถึงพวกเขาก็ออกจากรถมินิแวนแล้วเริ่มเคลื่อนย้ายโต๊ะและเก้าอี้ลงมาทันทีโดยไม่ได้พูดซักคำ

โต๊ะที่ไป่เฟิงต้องการแน่นอนว่ามันต้องพับเก็บง่าย แม้แต่คนปกติก็สามารถยกมันได้ถึง 2 โต๊ะโดยไม่มีปัญหา

หลังจากนั่นก็ยกหม้อและกระทะขนาดใหญ่ โดยมือกว่า 100 คู่ทำให้ทุกอย่างเสร็จอย่างรวดเร็ว

วันนี้ชาวบ้านจากหมู่บ้านชิงหลิงได้เห็นภาพแปลก ๆ โดยมีรถบรรทุกขนาดใหญ่จอดเรียงรายอยู่หน้าหมู่บ้านพร้อมกับกลุ่มนักเลงน่ากลัวที่เดินผ่านหมู่บ้านไปพร้อมกับโต๊ะและเก้าอี้ในมือ

"ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคนหนุ่มสาวพวกนี้อยากทำอะไร !" ชายวัยกลางคนส่ายหัวในขณะที่มองไปยังกลุ่มคนที่เดินผ่านไป

ชายคนหนึ่งสูบบุหรี่แล้วกรอกตามองความวุ่นวายตรงหน้า "ใช่ บางทีพวกเขาอาจเป็นพนักงานบริษัทใส่สูทผูกไทก็ได้ อาจเพราะความจำเป็นบางอย่างทำให้พวกเขาต้องมาเป็นพวกมาเฟียก็ได้น่า ดูสิพวกเขายังเป็นวัยรุ่นกันอยู่เลย พวกเขาดูทำงานขยันขันแข็งจริง ๆ !"

อีกสองคนที่ยืนดูอยู่ใกล้ ๆ พวกเขาก็ยิ้มไปที่ผู้ชายคนนั้นด้วยความดูถูก "จะบอกว่านี้ไม่ใช่แก๊งมาเฟีย ? แกเห็นสามคนที่อยู่ข้างหน้านั่นหรือเปล่า ? บางทีพวกเขาอาจจะเป็นหัวหน้าก็ได้ !"

"ก๊อง ก๊อง"

มีเสียงเคาะดังออกมาทำให้ไป่เฟิงตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง ก่อนจะวางหนังสือแล้วไปเปิดประตู

"บอส นี้คือของที่คุณต้องการ  มีอะไรที่คุณต้องการอีกหรือไม่ ?" ลึกลับที่ 4 โค้งคับนับทันทีที่ไป่เฟิงมาเปิดประตู

เมื่อเห็นว่าหัวหน้าของกลุ่มกองกำลังของไป่เฟิงแสดงความเคารพกับเด็กหนุ่มตัวผอมตรงหน้าว่าบอส มันทำให้ทุกคนเปิดปากกว้างออกมาด้วยความตกใจ

"คน ๆ นี้เป็นบอสใหญ่ที่อยู่เบื้องหลัง ? เขาดูหนุ่มมาก !"

"แสดงความเคารพต่อบอส !"

"สวัสดีครับบอส !"

ในขณะที่พวกเขายังลังเล ก็มีเสียงคนที่ดูฉลาดตะโกนทักทายออกมา มันทำให้คนอื่น ๆ ตื่นจากฝันแล้วทำความเคารพตามทันที

"ไม่เลว พวกนายจัดการได้เร็วดี วางโต๊ะและเก้าอี้ไว้รอบ ๆ ลานกว้างนี้ จากนั่นก็เอากระทะมาตั้งไว้ตรงนี้" ไป่เฟิงชี้ไปที่จุดว่าง ๆ แถว ๆ ต้นไทร "ทำตรงนี้แค่ 20 คนพอ ส่วนที่เหลือตามฉันมา"

ลึกลับที่ 4 พูดย้ำออกมาอย่างรวดเร็ว หลังจากนั่นเขาก็ตามไป่เฟิงไปพร้อมกับคนอื่น ๆ ทันที

ผู้ชาย 80 กว่าคนที่อยู่ข้างหลังไป่เฟิง พวกเขากลืนน้ำลายในขณะที่เดินตามไป มือของพวกเขาจับจอบไว้แน่น คนที่ดูฉลาดเหมือนจะมีความรู้สึกว่าจะมีอะไรบางอย่างเลวร้ายที่พวกเขาต้องไปเผชิญหน้า

ไป่เฟิงมองพื้นดินอย่างเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง จุดนี้อยู่ตรงนี้มันเชิงเขาและมันมีเส้นโค้งธรรมชาติเล็กน้อย สิ่งที่สำคัญที่สุดคือมันต้องอยู่ในระดับต่ำที่สามารถเปลี่ยนน้ำจากลำธารได้

ไป่เฟิงหันไปมองกลุ่มคนที่สับสน แล้วยิ้มออกมาชี้ไปที่พื้น "งานของพวกนายก็ง่าย ๆ ขุดดินให้ลึกและกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ !"

"เป๊ง !"

นี้มันนรกอะไร ? เรียกพวกเขามาเพื่อขุดหลุม ? ถ้าให้พวกเขาไปต่อยตีกับใครสักคนพวกเขายังพอทำได้ แต่นี้เรียกพวกเขามาเพื่อขุดหลุมทำไร่ ทำไมพวกเขาต้องมาทำงานแบบนี้กันด้วย ?

แม้ว่าจะมีข้อสงสัยมากมาย แต่ลึกลับที่ 4 ก็ยังขุดดินไปรอบ ๆ เขาโยนโคลนออกมาด้วยไม่ได้คิดอะไรมาก เมื่อเห็นว่าบอสของพวกเขาเริ่มทำคนที่เหลือก็เริ่มทำตาม

ตั้งแต่ได้เป็นหัวหน้าแก๊งเขาก็ไม่ค่อยได้ทำงานหยาบแบบนี้มากก่อน แต่ในเมื่อบอสสั่งจะให้เขาอะไรได้ ?

พวกที่เหลือมองหน้ากันแปลก ๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ มีเพียงความคิดเดียวที่ปรากฏขึ้นมาในหัวพวกเขา

เมื่อพวกเขากลับไปพวกเขาจะไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าเคยมาที่นี่เพื่อขุดหลุม ! พวกเขายอมตายดีกว่า !

ภายในพริบตา กลุ่มวุ่ยรุ่นน่ากลัวก็ได้กลายมาเป็นชาวนาทำไร่ในชนบท !

ส่วนไป่เฟิง เขากลับไปที่บ้านของเขาแล้วทำตัวเป็นเจ้าของที่ดินผู้ร่ำรวย เขาจิบชาและฟังเพลงเบา ๆ

เมื่อใกล้เที่ยง หม้อขนาดใหญ่ก็ถูกตั้งไว้ด้านนอก ไป่เฟิงตัดเนื้อซาราแมนเดอร์ยักษ์ออกมา มันมีน้ำหนักกว่า 100 จิน !

หลังจากนั่น ไป่เฟิงก็หาผู้ชายที่พอจะทำอาหารเป็นได้ถึง 2 คน เขาสั่งงานแล้วปล่อยให้พวกเขาทำงานกันต่อไป

'ถ้าอยากจะเป็นม้าที่วิ่งเร็ว มันก็ต้องเริ่มจากการกินหญ้าเขียวบนทุ่งกว้าง !'

ไป่เฟิงยังคงคิดง่าย ๆ เหมือนเดิม คนพวกนี้ต้องกินอาหารดี ๆ เพื่อที่พวกเขาจะได้มีพลังในการทำงานหนักในช่วงบ่ายนี้ !

กระทะขนาดใหญ่ 5 ใบกำลังแผ่กลิ่นหอมออกมาทำให้ผู้ที่สูดกลิ่นเข้าไปรู้สึกหิวกระหายอย่างมาก

"บัดซบ ทำไมฉันถึงไม่รู้มากก่อนเลยว่าไอ้เด็กฮุวจีมันทำอาหารได้ดีขนาดนี้ ?"

ผู้ชายคนหนึ่งกลืนน้ำลายลงไปในขณะที่จ้องมองเนื้อบนกระทะใกล้ ๆ เขา

"ใช่ ไอ้เด็กนี้มันซ่อนทักษะมันได้เยี่ยมจริง ๆ นรกเลือด ครั้งสุดท้ายที่ฉันไปบ้านมัน ไอ้เด็กเวรนี้มันทำมาม่าให้ฉันถ้วยเดียว !"

ชายที่มีอายุมากเลียริมฝีปากด้วยความไม่พอใจ

ในขณะนั่นทุกคนก็พร้อมใจกันคิดบางอย่างเหมือนกัน ในอนาคตเรื่องอาหารพวกเขาจะให้ไอ้สองคนนี้เป็นคนจัดการ !

'แปลก ทำไมมันถึงมีกลิ่นหอมมากนัก ? เป็นไปได้ไหมว่าในที่สุดทักษะทำอาหารของฉันมันก็เผยออกมา ?'

ฮุวจีรู้สึกมันงง เขาหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมกับใบหน้าที่สับสน จริงอยู่ที่ว่าเขาพอที่จะทำอาหารได้แต่มันก็ใช่ว่าจะอร่อยทุกครั้งที่เขาทำ

ยี่สิบนาทีต่อมา เนื้อซาราแมนเดอร์ยักษ์ในที่สุดก็เสร็จ ลึกลับที่ 4 เรียกคนที่ขุดอยู่มากินอาหาร

"แก๊ง !"

จอบและพลั่วจำนวนมากถูกทิ้งลงพื้น บางคนนวดข้อมือบ่นออกมา "บัดซบ ! แม่งเหนื่อยกว่าต่อยตีกับชาวบ้านอีก !"

"ใช่ไหม ? ต่อยตีกับบางคนมันยังใช้เวลาไม่กี่นาที แต่ที่เราขุดกันอยู่นี้มันใช้เวลากว่า 2 ชั่วโมง !"

"ใช่ ฉันติดสินใจแล้ว ฉันจะเก็บจอบนี้ไว้เป็นของที่ระลึก ในอนาคตถ้าใครมันกล้าพูดเรื่องขุดกับฉันอัก ฉันจะเอาไอ้นี้แหละตีหัวมัน !" [1]

กลุ่มคนงานลากร่างอันเหนื่อยล้าของพวกเขาไปที่ลานกว้าง

"หือ ? กลิ่นหอมนี้มันอะไรกัน ?" บางคนอุทานออกมา

ตอนนี้เวลา 13.30 น. และคนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้กินข้าวเช้ามา ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้กลิ่นหอมมันทำให้ท้องของพวกเขาคำรามออกมาไม่หยุด

ดวงตาของพวกเขาสว่างไสวเหมือนกับฝูงหมาป่าดุร้ายที่เห็นมนุษย์ พวกเขารีบพุ่งเข้าไปแล้วนั่งลงที่โต๊ะเพื่อรออาหาร

[1] ED/N : มันเป็นเรื่องตลกที่ผู้แต่งเขียนไว้งับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #576 0960430402 (@0960430402) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 18:16

    55555555555555555555

    #576
    0