Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 13 : บทที่ 13 กฏแปลกประหลาด !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 314 ครั้ง
    19 ก.ย. 60

บทที่ 13 กฏแปลกประหลาด !

ดวงอาทิตย์สว่างจ้าที่ลอยสูงอยู่บนท้องฟ้า มันกำลังแผ่ความร้อนด้วยแสงแดดอันเจิดจ้าลงมาบนพื้นโลก คลื่นความร้อนของมันสามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่า เพราะความร้อนที่มันแผ่ออกมามันจะมีไอบาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ

ลมพัดเบาๆ พัดเข้าผ่านผ้าม่านในห้องเบาๆ

"ลืมไปซะ .. ฉันคิดว่าแรงบันดาลใจของแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน แต่ว่าฉันไม่คิดว่านายจะเป็นเหมือนพวกนั้นซะอีก" หวังเจียงหลังจากเงียบมานานก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเสียใจเล็กน้อย

"ไม่ต้องกังวัล ฉันจะช่วยโปรโมทร้านอาหารของนายให้เอง ! ตอนนี้มันสายแล้ว ฉันมีหลายอย่างที่ต้องรีบไปทำ" หวังเจียงบอกให้หลิวซุยตามเขาไปพร้มกับอำลาไป่เฟิง

"เด็กหนุ่มคนนี้น่าสนใจจริงๆ เห็นได้ว่าเขายังหนุ่มแท้ ๆ แต่เขาพูดเหมือนกับว่าเขาผ่านอะไรในชีวิตมาตั้งมากมาย" หวังเจียงพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าใจเล็กน้อยในขณะที่เดินอยู่บนโคลนแห้ง ไปพร้อมกับหลิวซุย

"อันที่จริงผมว่าเขาก็ไม่เลวนะครับ" หลิวซุยตอบหลังจากพิจารณาเงียบๆแล้วเขาก็เพิ่มเข้าไปอีกว่า "นอกจากนี้เขายังทำอาหารได้สุดยอดอีกด้วย !"

คิ้วของหวังเจียงขมวดเล็กน้อย หลังจากคิดอะไรหลายๆอย่างแล้วเขาก็เดินหายไปจากตรงนั่น

ในขณะเดียวกันไป่เฟิงกำลังทำความสะอาด "ฉากอาชญากรรม" บนโต๊ะอาหารนอกจากจะมีชามข้าว จานอาหาร หม้อที่เขาต้องทำความสะอาดแล้ว เขายังต้องขัดถูและทำความสะอาดห้องครัวไปด้วย

'อืม.. ตอนนี้ฉันก็มีเวลาว่างแล้ว ทำไมฉันไม่ฝึกเทคนิคการหายใจด้วยแสงอีกซักเล็กน้อยละ ? ตอนที่ฉันทำท่าสุดท้ายนั่นมันแปลก ๆ ยังไงอยู่ ...' ไป่เฟิงพึมพำกับตัวเอง

เนื่องจากตอนนี้ไม่สามารถฝึกเทคนิคการหายใจด้วยแสง แบบเต็มที่ได้ เพราะการฝึกปกติจะต้องทำในตอนเช้าเท่านั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าจะฝึกวิธีการเคลื่อนไหวอย่างเดียวไม่ได้

ไป่เฟิงยืนอยู่ใต้ร่มต้นไทร ค่อย ๆ เคลื่อนไหวช้า ๆ แต่เป็นระบบ

การเคลื่อนไหวสองชุดแรกไม่มีปัญหาเลย แต่ที่ยากลำบากที่สุดคือการเคลื่อนไหวท่าที่สาม ความยากลำบากของมันจะเพิ่มขึ้นทวีคูณหลายเท่าเมื่อเทียบกับสองท่าก่อนหน้านี้ !

จุดสำคัญของท่าที่สามคือเขาต้องเลียนแบบการเคลื่อนไหวของแมว เขาต้องทำร่างกายให้สั่นเหมือนมัน กล่าวอีกอย่างก็คือเขาต้องโกรธให้มันเหมือนมัน โกรธและสั่นโดยใช้เสียงข้างในตัวในการทำ ... ! [ใน ที่นี้คือ เวลาแมวมันโกรธมันจะขู่แล้วตัวจะสั่น ขนจะพอง ไป่เฟิงต้องทำตัวแบบนั่นให้ได้]

อย่างไงก็ตามความแตกต่างระหว่างแมวกับมนุษย์ต่างกันเกินไป! เพื่อจะทำให้กล้ามเนื้อ กระดูก พลังงาน เลือด สั่นได้เหมือนแมว มันเป็นไปไม่ได้เลย!

แต่ว่าในคู่มือนี้มันสามารถทำได้จริง โดยมันได้บอกวิธีเอาไว้หลายอย่าง แต่อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถฝึกพวกมันได้ในขณะนี้ ไม่อย่างนั่นหากเขาบังเอิญดูดซับพลังภายในธาตุหยางมากเกินได้หากเขาทำในตอนกลางวันนี้

ดังนั่นไป่เฟิงจึงทำได้แค่ทำท่าทำทาง แต่ไม่ได้ฝึกส่วนสำคัญแต่อย่างไร

หลังจากเคลื่อนไหวแต่ละท่าเสร็จแล้ว ไป่เฟิงก็นั่งลงสมาธิ จดจ่อไปกับเทคนิคการหายใจด้วยแสง เขาพยายามจะสลักพวกมันลงเข้าไปยันกระดูกของเขา [1]

เช่นเดียวกับเวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆ พื้นดินรอบๆ ไป่เฟิ่งเริ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขา

ทุกครั้งที่เปรียบเทียบประสบการณ์จากอดีตกับประสบการณ์ตัวเอง ไป่เฟิงจะรับรู้ข้อมูลใหม่ ๆ ทำให้เขาพัฒนาตัวเองไปทีละนิดได้

ตลอดช่วงบ่ายเขาทำหลาย ๆ อย่างได้ดีอย่างน้อยเขาก็สามารถเคลื่อนไหวท่วงท่าได้ในรอบเดียว ในแง่ของการเคลื่อนไหวสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ก็คือความสามารถในการพัฒนาตัวเองของเขา

ปัญหาสำหรับไป่เฟิงเวลาเลียนแบบท่วงท่านั่นก็คือ ถึงเขาจะทำพวกมันเป็นกิจวัตรประจำวันได้ เขารู้ว่าต้องเคลื่อนไหวอย่างไร แต่เขากลับไม่เข้าใจความหมายที่อยู่เบื้องหลังของมัน

ประสบการณ์จากอดีตของผู้อื่น ใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงเท่านั้น แต่เขาไม่สามารถนำมาใช้ด้วยตัวเองได้ !

เพราะว่าร่างกายของคนทุกคนมันไม่เหมือนกัน สิ่งที่เหมาะกับคนอื่น มันอาจจะไม่เหมาะสำหรับเขาก็ได้

ไม่ต้องพูดถึงความสามารถทางร่างกายหรือความยืดหยุ่นทางร่างกายที่ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยคนทั่วไปของไป่เฟิงเลย แต่ว่าน่าเสียดายที่การเคลื่อนไหวหลาย ๆ อย่างที่เขารู้ มันเกินกว่าที่ร่างกายมนุษย์จะรับได้ ดังนั่นเพื่อทำให้ได้แบบนั่น ไป่เฟิงจำเป็นต้องเข้าใจ และปรับเปลี่ยนการเคลื่อนไหวให้เข้ากับร่างกายที่อ่อนแอของเขาเอง

"จ๊อกก จ๊อกก ... " [เสียงท้องร้องครับ แต่ต้นฉบับมันเป็น Gu Guu ซึ้งผมสงสัยมากเสียงท้องใครมันร้องกรุ๊ว กรุ๊ว วะ -*- ]

ท้องของไป่เฟิงประท้วงด้วยความหิวโวยและส่งสัญญาณว่าหมดเวลาในการฝึกแล้ว การออกกำลังกายจำเป็นต้องใช้ทั้งความสามารถทางร่างกายและจิตใจ ดังนั้นความแข็งแกร่งทางร่างกายและจิตใจของไป่เฟิงได้ถูกระบายออกไปหมดแล้ว เมื่อเขาออกกำลังกาย ตอนนี้เขารู้สึกหิวอย่างมากทั้งๆที่มันยังไม่ถึงมื้อเย็น

ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นๆ ไป่เฟิงทำได้แค่เดินไปอาบน้ำล้างตัวแล้วเข้าไปทำอาหารต่อเท่านั้น

หลังจากออกแรงเมื่อตอนบ่าย ความอยากอาหารของไป่เฟิงถูกปลุกขึ้นอย่างรุนแรง เขารีบกินข้าวจากข้าวที่เหลือเมื่อตอนกลางวันทันที

"หวังว่าวันนี้โชคจะเข้าข้างฉัน ทำให้ฉันจับอะไรดีๆได้ ..."

ไป่เฟิงลูบท้องด้วยความพึงพอใจ เมื่อเขาเช็ดปากเสร็จแล้วก็หยิบคันเบ็ดสีม่วงแล้วตรงไปทันบ่อน้ำโบราณทันที

ในฐานะที่เป็นคนชื่นชอบการตกปลา จะรู้ได่ว่าความสนุกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับคนชอบตกปลานั่นก็คือการตกปลาที่รอคอยว่าเมื่อไหร่ปลาจะกินเบ็ด

เด็กหลายคนไม่สามารถทนกับการรอคอยที่นาน ๆ แบบนี้ได้ ดังนั้นส่วนใหญ่ผู้ที่ชื่นชอบการตกปลานั้น ส่วนใหญ่จะเป็นพวกวัยกลางคนหรือคนแก่ ๆ เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม มันก็ยังมีหนุ่มสาวบางคนเช่นกัน เช่นไป่เฟิงที่มีกลิ่นอายของชายชราที่ขึ้เกียจทำอะไรไปทุกอย่าง ได้โยนสายเบ็ดลงไปในบ่อน้ำ แล้วนั่งลงอย่างสงบบนเก้าอี้ที่เขาได้เตรียมเอาไว้ เขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น ที่เห็นอยู่มีแค่เขานั่งอย่างสงบ อดทน และเงียบสงัด 

แต่วันของเขาก็หมดลงนั่นก็เพราะว่าเขาตกอะไรไม่ได้เลย

'อืม .. ดูเหมือนว่าอัตราความสำเร็จในการตกได้จะเหมือนกันทุกครั้งที่ตก' ไป่เฟิงถอนหายใจ แต่ก็ไม่ได้ท้อแท้

เขามีเหตุผลที่เรียบง่ายมาก โดยปกติถ้าใครไม่สามารถตกอะไรได้ ที่พวกเขาควรทำก็คือย้ายตำแหน่งจากปัจจุบันไปอีกจุดหนึ่งแล้วลองตกอีกครั้งเท่านั้น

แต่ใครจะรู้แน่ว่ามีปลาเยอะแค่ไหนใต้ผิวน้ำ บางทีเขาอาจจะพลาดปลาหายากไปก็ได้เมื่อเขาเปลี่ยนจุดตก 

เนื่องจากใช้โอกาสของวันนี้ไปแล้ว ไป่เฟิงจึงลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปที่ห้องของเขา

ในขณะเดียวกัน เมื่อหวังเจียนกลับไปที่บริษัทแล้ว เขาได้ติดต่อกับหัวหน้าแผนกการตลาดเพื่อแนะนำร้านอาหารของไป่เฟิงตามที่ได้สัญญาเอาไว้

"สวัสดี ? นั่นใคร ?"

ในขณะที่ไป่เฟิงกำลังดูข่าวในทีวี ทันใดนั้นก็ได้มีโทรศัพท์มือถือของเขาสว่างขึ้นพร้อมกับเลขที่ไม่คุ้นเคยปรากฏบนหน้าจอ

"สวัสดี ผมเป็นสมาชิกของทีมการตลาดจาก บริษัทชิงเฉิง อ่า บอสหวังบอกมาว่าเขาเพิ่งกลับมาจากร้านอาหารของคุณเมื่อตอนกลางวันนี้ .." เสียงที่ดังออกมาถูกส่งผ่านโทรศัพท์

"โอ้ มีอะไรให้ฉันช่วยบ้าง ?" ไป่เฟิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

"คือมันเป็นแบบนี้ ... บอสหวังสั่งมาว่าให้เราช่วยโฆษณาเกี่ยวกับร้านของคุณ ฉันจำเป็นต้องเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของร้านคุณก่อน ถึงจะทำงานได้ดีขึ้น" เจ้าของเสียงอธิบายอย่างละเอียด

"อ่า ได้ๆ อย่างแรกเลยต้องพูดถึงกฏของร้านฉันซักเล็กน้อยก่อน .." ไป่เฟิงค่อยข้างประหลาดใจกับการกระทำของหวังเจียง มันช่างรวดเร็วจริงๆ !

หลังจากนั้นเขาก็เอากระดาษที่เขียนกฏเอาไว้ แล้วเริ่มพูดเกี่ยวกับกฏของเขาทั้งหมด

"เอิ่ม ทั้งหมดมีแค่นี้แหละ ..." ไป่เฟิงหยุดพูด ขณะกำลังดูว่าควรจะปรับอะไรอีกไหมตอนนี้

"โอเค ขอบคุณที่เสียสละเวลา ฉันได้จดไว้หมดแล้ว"

หลินเยหลังจากที่วางสายลง เขาไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเมื่อมองสิ่งที่จดในกระดาษ

ถ้าเขาไม่ได้รับงานนี้จากบอสหวัง เขามั่นใจได้เลยว่านี้มันเรื่องตลกเชี้ยอะไรกัน !

กฏของไป่เฟิงมันบ้าอย่างมาก !

ข้อที่หนึ่ง: ร้านนี้ไม่สามารถดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้ ทุกอย่างที่มีแอลกอฮอล์จะห้ามนำเข้าร้าน หากฝ่าฝืนจะถูกลงบัญชีดำ

ข้อที่สอง : ร้านนี้สามารถจองได้ แต่เวลาและวันที่จะได้รับการตัดสินใจจากเจ้าของร้านอีกที

ข้อที่สาม : ลูกค้าไม่สามารถสั่งอะไรได้ ทุกอย่างจะเป็นเจ้าของร้านที่ตัดสินใจว่าเขาจะทำอะไรแทน

ข้อที่สี่ : ห้ามชำระผ่านบัตรเครดิต รับเฉพาะเงินสดหรือโอนผ่าน WeChat เท่านั้น

ข้อที่ห้า : เวลาเปิดทำการไม่มี รวมทั้งราคาของทุกอย่างจะถูกกำหนดโดยเจ้าของร้าน

นอกจากนี้ลูกค้าต้องมีบัญชี Weibo [2]

"นี้มันเชี้ยอะไรเนี่ย ?" หลินเยพูดออกมาดังๆด้วยความขุ่นมัว แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ สุดท้ายเขาก็โทรศัพท์ไปและรายงานบอสหวังเท่านั้น

"อ่า ! ไอ้เจ้าเด็กโง่คนนี้ .. บางทีฉันไม่น่ารับคำขอร้องจากมันเลย" หน้าผากของหวังเจียนย่นเล็กน้อย เขารู้สึกปวดหัวกับความจู้จี้จุกจิงอย่างมากหลังจากที่ได้ฟังเรื่องพวกนี้ คนบ้าที่ไหนมันทำธุรกิจกันแบบนี้ ?! [3]

หวังเจียนได้แต่สายหัวเท่านั้น หลังจากนั้นเขาก็เรียกคนไม่กี่คนเข้าไปในห้องของเขาและให้คำแนะนำเล็กน้อย ไม่นานหลังจากนั้นบริษัทที่รู้จักกันในชื่อ บริษัท ชิงเฉิง ก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้น !

ภายในคืนเดียวทุกแพลตของ บริษัท ชิงเฉิง ได้มีการแสดงข้อมูลเกี่ยวกับร้านอาหารส่วนตัวของไป่เฟิง

"โว้ว ! ร้านอาหารส่วนตัวเชี้ยนี้มันอะไรกัน ? แม้แต่บริษัท ชิงเฉิง ก็ยังให้การสนับสนุนร้านนี้งั้นหรือ ?"

บริษัท ชิงเฉิง เป็นองค์กรที่ใหญ่ที่สุดในเมืองชิงเฉิง จึงไม่น่าแปลกใจที่คนนับไม่ถ้วนให้การสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้

พวกเขามีผู้ติดตามหลายล้านคนในแต่ละแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียและฟอรัม ทันทีที่ข่าวนี้มีการปล่อยออกมา สิ่งที่ทุกคนเห็นนั้นคิดได้ไปในทางเดียวกัน ร้านอาหารส่วนตัวนี้เป็นอะไรกับหวังเจียน พวกเขาเกี่ยวข้องกันแบบไหน ?

เพราะปกติแล้วทุกอย่างที่เกี่ยวกับการขายขนาดใหญ่แบบนี้จะทำไม่ได้หากไม่ได้รับการอนุมัติจากหวังเจียน

แต่ก็ได้มีความติดที่สองที่ทุกคนเข้าใจตรงกัน นั่นก็คือ เจ้าของร้านนี้มันต้องบ้าพอตัวเลยทีเดียว !

**********
[1] ED/N : หมายถึงประสบการณ์และข้อมูล อ้างอิงจากตอนที่ 10
[2] ED/N : อันนี้ผมไม่ค่อยรู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร บางทีอีกหลายๆตอนน่าจะมีอธิบาย
[3] ED/N : เป็นคำพูดในอนิเมะ บางครั้งมีนก็จะโผล่มาในนิยายจีนหลานๆเรื่อง

************
1 คัต = 0.5 กิโลกรัม
1 เทียร์ = 50 กรัม หรือก็คือ 1/10 คัต
1 จาง = 3.3 เมตร
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 314 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #645 ไจแอนท์คุง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 20:46

    เสียงท้องร้องที่คนจีนได้ยินจะออกเสียง กู่ กู่ อย่างที่บ้านเป็นจีนแต้จิ๋ว เวลาท้องร้องจะบอกว่า หิวข้าวท้องร้องกู่ กู่ แล้ว เพราะฉะนั้นต้นฉบับใช้เสียงนั้นก็ถูกแล้วค่ะ

    #645
    0
  2. #499 1129900531172 (@1129900531172) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 08:08
    ไม่รู้ทำมัยอ่านเรื่องนี่ละขำ ตลอดเลยเลย 5555
    #499
    0
  3. วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 07:04
    ทำยังไงให้โกรธเหมือนแมวเนี่ยยยย
    #481
    0
  4. #419 sangba01za (@sangba01za) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 23:44
    Weibo เป็นแอพที่ชาวจีนส่วนใหญ่ใช้กันครับ
    #419
    0
  5. วันที่ 18 มกราคม 2561 / 11:37
    ไม่เห็นพระเอกเปิดหน้าต่างช็อปปิ้งของสักที 555
    #345
    0
  6. #332 Grisaia (@Grisaia) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 18:48
    หน้าคุณ(-)หนามากกกกก ที่กล้าเปิดร้านแบบนี้ แล้วโฆษณาแบบนี้
    #332
    0
  7. #177 InkFish (@ginmoon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 00:07
    อันที่2น่าจะเป็นการจ่ายเงินของจีนรึปล่าว
    เคยเห็นในข่าวเอาโทรศัพท์แสกนQRโค้ดแล้วก็จ่ายเงินไม่ต้องใช้เงินจริง
    อันเดียวกันป่าวหว่า
    #177
    0
  8. #119 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 10:13
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #119
    0
  9. #86 ALOHA (@chatriya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 00:33
    ลั่นมาก ร้านเชี้ยไร กร๊ากกกกกกกก

    แบบนี้และของแรร์
    #86
    0
  10. #47 kay30 (@kay30) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 18:50
    ติดตามจ้าาา
    #47
    0
  11. #42 คนดี (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 20:59
    จกโต๊ะเดียว เวอร์ชั่นจีน
    #42
    0
  12. #35 แสนฤทัย (@Virgo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 17:59
    อยากเห็นลูกค้ามาทานอาหารแล้ว กินแล้วจะว่ายังไงกันน้า เจอเจ้าของร้านติสๆ แบบนี้ 55+
    #35
    0