Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 141 : บทที่ 140 ส่วนแบ่งที่ได้จากการปล้น !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    17 ก.พ. 62

บางท่านอาจจะลืมว่าเรามีเพจ แปะ

บทที่ 140 ส่วนแบ่งที่ได้จากการปล้น !

ในขณะที่ถ้ำกำลังถูกเผาไหม้ กลุ่มของผู้เชี่ยวชาญทั้งหลายก็นั่งอยู่นอกถ้ำอย่างสบายใจโดยไม่สนใจโลก เมื่อพวกเขาหิวน้ำก็จะมีคนนำน้ำมาให้ หากพวกเขาต้องการอาหารก็จะมีพ่อครัวระดับดาวมาทำให้กินทันที

ผู้เชี่ยวชาญหลายคนจับกลุ่มคุยกันนอกจากนี้ไป่เฟิงยังได้รับคำเชิญจากเดาซึ ดานเจียให้นั่งคุยกับพวกเขาด้วยเช่นกัน

ต้องมีอำนาจแค่ไหนกันถึงจะมีโอกาสได้พูดคุยกับคนพวกนี้ ? หากไม่มีระบบตกปลาปรากฏขึ้นมา ไป่เฟิงไม่ได้รู้เลยว่าผู้เชี่ยวชาญที่เขาคุยอยู่นี้มีอิทธิพลในยุคปัจจุบันมากแค่ไหน คนธรรมดาอย่าว่าแต่พบเจอเลย แค่ได้ยินเสียงของพวกเขาก็ยากมากแล้ว

กลุ่มของเดาซึ ดานเจียนั่นค่อนข้างน้อย มีเพียงไม่กี่คนเท่านั่นที่นั่งล้อมกัน

ชายวัยกลางคนที่มีดาบโบราณอยู่ด้านหลังที่เป็นคนของแก๊งฉิงเฟิงก็นั่งอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

นอกจากนี้ยังมีชายชราตัวผอมแปลก ๆ พร้อมกับรอยย่นบนหน้าเขา จากลักษณะแล้วเขาดูเหมือนกับคนปกติทั่วไป แต่ว่าเขาคนนี้กลับมีภูมิหลังที่น่ากลัวอย่างมาก เขาคือหัวหน้านิกายห้าพิษ !

คนสุดท้ายคือชายที่มีแต่มัดกล้ามและแขนที่มีขนาดเท่าขาของม้าแข่ง ! เขาคือหนึ่งในผู้ฝึกตนจากนิกายช้างเสือ !

คนจากตระกูลเนี่ยตั้งใจจะดึงตัวไป่เฟิงเข้ามาคุยด้วย แต่เมื่อเห็นว่าเขานั่งอยู่กับกลุ่มของเดาซึ ดานเจีย พวกเขาก็ล้มเลิกความคิดทันที

แม้ว่าตระกูลเนี่ยจะมีพลังอำนาจมาก แต่ก็ยังยากที่จะนำมาเทียบกับพวกเขา ! อย่างน้อยคนที่มีอำนาจน้อยที่สุดที่นั่งอยู่ในกลุ่มของเดาซึ ดานเจีย ก็ยังมีอำนาจที่พวกเขาไม่กล้าแตะต้อง !

"ท่านยอดยุทธ ท่านฝึกฝนเทคนิคคู่ใช่ไหม ?" เดาซึ ดานเจียไม่ได้พูดกับไป่เฟิงเหมือนกับพูดกับเด็กน้อย แต่เสียงที่เขาพูดออกมานั่นเหมือนกับพูดกับคนที่มีพลังพอกัน

อีกสามคนนั่นไม่ได้ประหลาดใจกับเรื่องนี้ เส้นทางการฝึกตนนั่นสิ่งสำคัญคือความแข็งแกร่งของตัวเอง ไม่สำคัญว่าพวกเขาจะมีอายุมากแค่ไหน ต่างกันมากแค่ใด สมมติมีเด็กที่มีอายุเพียง 10 ขวบที่มีระดับฝึกตนระดับเจียนเตียนอยู่ด้านหน้าพวกเขา ดานซึ ดานเจียกับพวกที่เหลือก็ไม่ลังเลที่จะเรียกเขาด้วยความเคารพว่า "ผู้อาวุโส !"

"จะเรียกแบบนั่นก็ได้ ... แต่ยิ่งฉันฝึกมันมากแค่ไหน ก็ยิ่งเข้าใจว่าร่างกายของมนุษย์มันมีความน่ากลัวซ่อนอยู่อีกมาก ความสำเร็จเล็กน้อยของฉันมันไม่มีข้าอะไรมากนัก"

ไป่เฟิงถอนหายใจตอบอย่างจริงจัง นี่คือความคิดที่แท้จริงของเขา เมื่อการฝึกของเขาก้าวหน้ามากแค่ไหน เขาก็ตระหนักได้ว่าร่างกายของมนุษย์ก็เหมือนกับจักรวาลที่มีพลังอำนาจไม่จำกัด !

"ฮ่า ๆ ท่านจอมยุทธ ท่านจะโอ้อวดมากเกินไปแล้ว ท่านมีอายุเพียงเท่านี้แต่ก็มีพลังมากพอกับเราที่มีอายุมาหลายร้อยปีแล้ว ที่ท่านไม่มีอาจจะแค่อำนาจในมือเท่านั้น แต่ถึงจะมีมันแต่ตอนนี้ก็อย่าลืมว่าเรายังคงต้องระแวงพวกอาวุธสมัยใหม่ด้วยเช่นกัน พวกมันน่ากลัวอย่างมากจนขนาดที่พวกเราอยู่มาหลายร้อยปียังกลัวมัน ! "

ผู้ที่อยู่ในนิกายช้างเสือหัวเราะออกมาดัง ๆ จากคำพูดของเขานั่นบ่งบอกได้เลยว่าเขาเกลียดชังอาวุธสมัยใหม่มากแค่ไหน !

ชายวัยกลางคนที่มีดาบอยู่ข้างหลังนั่นถูกเรียกว่า หลานหลิน เขาส่ายหัวถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "การปรากฏตัวของอาวุธสมัยใหม่มันถือเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเราที่อยู่ภายใต้สวรรค์ แต่เวลาเดียวกันมันก็เป็นความเลวร้ายสำหรับพวกเราด้วยเช่นกัน !"

ทั้งห้าคนทำความคุ้นเคยและพูดคุยอย่างเป็นกันเอง แต่ละคนนั่นเป็นผู้เชี่ยวชาญในภูมิภาคของตัวเอง พวกเขามีประสบการณ์และความเข้าใจที่ต่างกัน มันจึงกลายเป็นหัวข้อพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้กัน

แน่นอนว่าไป่เฟิงใช้เวลาส่วนใหญ่นั่งฟังพวกเขาคุยกัน มีเพียงบางครั้งที่เขาจะมีส่วนร่วมเล็กน้อย ความเข้าใจของคนเราต่างกันและคำพูดของพวกเขานั่นก็ลึกซึ้งอย่างมาก มันเพียงพอที่จะจัดการปัญหาปัจจุบันของพวกเขาได้ในเวลาเดียวกัน !

ช่วงเวลาค่ำคืนผ่านไป ทั้งห้าลุกขึ้นและคำนับซึ้งกันเล็กน้อย การแสดงความสุภาพนี้ไม่ใช่เพื่อแสดงความขอบคุณ แต่เป็นการแสดงความเคารพสำหรับความเข้าใจและความรู้ใหม่ ๆ จากแต่ละคนที่พวกเขาได้รับ ในความรู้สึกของพวกเขานั่นเสียใจอย่างมากที่มาพบกันช้าเกินไป

หลังจากนั่นทั้งวันเมื่อไฟในถ้ำใต้ดินมอดดับลงไป กลุ่มผู้เชี่ยวชาญหลายคนก็เตรียมตัวที่จะลงไปในถ้ำอีกครั้ง

แม้ว่าไฟจะดับไปแล้วแต่อากาศภายในถ้ำยังคงเต็มไปด้วยความร้อน คนปกติหากเข้ามาพวกเขาคงอยู่ในถ้ำได้น้อยกว่าครึ่งชั่วโมง ไม่อย่างนั่นพวกเขาจะตายเพราะอาการขาดน้ำแทน !

คนที่ลงมานั่นคือผู้ฝึกตนทั้งหมด พวกเขาสามารถควบคุมร่างกายได้ดี ความร้อนระดับนี้จึงอยู่ในระดับที่พวกเขาสามารถทนได้

พื้นดินถูกเผาไหม้อย่างรุนแรงจนกลายเป็นสีดำ เปลวไฟยังคงลุกไหม้อยู่บางจุด ป่าอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้ถูกทำลายโดยสมบูรณ์ ส่วนใหญ่ในถ้ำเหลือแต่ซากของต้นไม้ที่ดำตะโกเท่านั้น

ร่างกายของงูลูกครึ่งนั่นถูกเผาไหม้ไปจนหมด โชคร้ายของมันที่ว่ามีระเบิดส่วนหนึ่งได้ระเบิดไปทางซากของมัน มันจึงทำให้ร่างกายของมันส่วนใหญ่ถูกเผาไหม้จนเหลือเพียงแค่ส่วนหัวและคอบางส่วนเท่านั้น เห็นได้ชัดว่ามันไม่สามารถนำมากินได้อีกแล้วตอนนี้

เมื่อเห็นฉากตรงหน้า มันทำให้ผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากรู้สึกเจ็บปวดในอก ร่างกายของงูประหลาดตัวนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าสมุนไพรล้ำค่าเช่นโสมพันปีเลย แต่ว่าทุกอย่างกลับถูกทำลายไปจนหมด !

กลุ่มของไป่เฟิงนั่นมีเพียง 5 คนเท่านั้น พวกเขาไม่สนใจซากของงูแม้แต่น้อย พวกเขามุ่งหน้าไปที่ทะเลสาบแทน !

บรรดาผู้ที่กล้าขัดขวางพวกเขา จะถูกจัดการทันที !

บนเกาะที่เคยมีต้นสวรรค์กำเนิดนั่น มีต้นไม้เล็ก ๆ ที่ดูลึกลับอยู่จากตอนแรกที่มันดูมีพลังงานมหาศาล แต่ตอนนี้มันกลับดูเงียบสนิทแทน มีบางส่วนของใบที่ดูเหลืองลงเล็กน้อย

จากลักษณะของมันนั่นเห็นได้ว่าต้นสวรรค์กำเนิดได้รับความทุกข์ทรมานอย่างมากเมื่อรากของพวกมันถูกเผาลงไป หากไม่ใช่ว่ามีทะเลสาบขนาดใหญ่รอบ ๆ คอยทำหน้าที่เป็นกำแพงกั้นไว้ ต้นไม้คงถูกทำลายลงไปด้วยเช่นกัน !

"เหล่าเพื่อนของข้า เราทั้งห้าคนเมื่อไปที่ต้นไม้แล้วพวกเราจะแบ่งผลไม้เท่า ๆ กัน มีใครคัดค้านหรือไม่ ?" เดาซึ ดานเจียมองไปที่ฝูงชนและกล่าว

หลานหลิน พยักหน้าแล้วพูดออกมาคำเดียว "ดี !"

"ได้ !"

ชายจากนิกายช้างเสือพยักหน้าเห็นด้วย

พวกเขาไม่มีการคัดค้านแม้แต่น้อย ผลไม้มีอยู่ทั้งหมด 28 เม็ด ถึงแม้ว่ากลุ่มของไป่เฟิงจะมีอยู่ เพียง 5 คน แต่ที่เหลือก็สามารถแบ่งปันให้กับผู้ที่อยู่ข้างหลังได้

"ดิ๊ง ! สมบัติระดับ 4 ผลมังกรถัง ! (ผลไม้พิเศษที่กำเนิดมาจากต้นไม้ที่ถูกสร้างในภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดดำของมังกร ! มันถูกกลั่นมาเป็นเวลานานจนกำเนิดผลไม้นี้ออกมา ! หากงูได้กินเข้าไปมันจะได้รับสายเลือดและกลายเป็นงูที่มีสายเลือดมังกรทันที ! หากมนุษย์กินเข้าไปจะได้รับความแข็งแกร่งจำนวนมาก ! ) ประสบการณ์ที่ได้รับ : 0 !"

ไป่เฟิงบีบผลไม้เล็กในมือของเขาหลังจากอ่านการแจ้งเตือนของระบบ

งูขนาดใหญ่ที่พวกเขาได้สังหารมันเป็นงูปกติที่ได้กินผลไม้นี้เข้าไปจึงทำให้มันกลายเป็นงูถัง !

ต้องใช้เวลา 300 ปี กว่าต้นสวรรค์กำเนิดจะกำเนิดผลไม้ได้ 28 ผล เดิมทีงูถังนั่นต้องใจที่จะรอให้ผลไม้กำเนิดขึ้นมามากกว่านี้ก่อนที่จะกินพวกมันลงไปเพื่อที่จะวิวัฒนาการเป็นงูถังขั้นสมบูรณ์ แต่ท้ายที่สุดผลไม้ที่มันเฝ้ารอคอยมาอย่างยาวนานสุดท้ายนอกจากจะไม่ได้กินแล้วยังกลายเป็นคนของอื่นแทน

ทุกคนยอมรับข้อเสนออย่างยินดี พวกเขานั่นเป็นคนฉลาด เขารู้ว่าเมื่อใดจะต้องรุกเมื่อไหร่จะต้องถอย

มีผลไม้จำนวนมากอยู่ที่นี่ นอกจากนี้เดาซึ ดานเจียและกลุ่มของเขายังเอาไปเพียง 5 ผลเท่านั้น ไม่มีใครคัดค้านในเรื่องนี้ หากใครก็ตามพยายามที่จะขัดขวาง พวกเขาก็จะถูกจัดการแทน !

เมื่อเก็บผลไม้ทั้งหมดเสร็จแล้ว ผู้เชี่ยวชาญหลายคนก็เฝ้าดูอยู่เงียบ ๆ ขณะที่พวกเขาเฝ้าดูชายทั้งห้าคนเริ่มแบ่งส่วนที่ได้จากการปล้นกัน

เดาซึ ดานเจียใส่พลังของเขาทั้งหมดลงในจานอัศดง ก่อนจะเหวี่ยงมันไปที่ลำต้นของต้นสวรรค์กำเนิดด้วยพลังทั้งหมดของเขา !

"แด๊ง !"

แม้จานอัศดงจะมีความคมอย่างมาก แต่มันก็ผ่าเข้าไปได้เพียงหนึ่งในสิบของลำต้นเท่านั้น !

ต้องเหวี่ยงมันออกไปถึง 20 กว่าครั้งก่อนที่ต้นไม้โบราณจะล้มลง !

ลำต้นของมันมีความหนาเท่าขาของผู้ชาย แต่ตอของมันกลับเต็มไปด้วยวงแหวนนับไม่ถ้วน ! มันสามารถบอกได้เลยว่ามันมีอายุมายาวนานมากแค่ไหน ! [สำหรับผู้ที่ไม่รู้นะครับ การนับอายุต้นไม้นับจากวงแหวนของต้น ยิ่งวงแหวนของต้นไม้มากแค่ไหน ก็หมายถึงมันมีอายุมาหลายปีมากแค่นั่น]

เดาซึ ดานเจียไม่ได้หยุดเท่านั่น เขาขุดลงไปในลำต้นของมันอย่างช้า ๆ จนกระทั่งเจอกับแกนของมันที่มีความหนาเท่าไข่ไก่ !

นี่คือส่วนที่มีค่ามากที่สุดของต้นสวรรค์กำเนิด ! แกนของมันมีพลังงานบริสุทธิ์ทั้งหมดจากต้นไม้ ถ้าหากกินมันเข้าไปมันพลังงานของมันก็จะถูกดูดซึมอย่างช้า ๆ ไปตามเวลา ! มันส่งผลต่อความเร็วของการฝึกรวมทั้งสามารถรักษาอาการบาดเจ็บที่ซ่อนอยู่ในร่างกายได้ด้วย !

ดานเจีย ซี วางแกนที่มีความยาว 2 เมตรลงบนพื้นก่อนจะตัดมันออกเป็น 5 ชิ้น โดยความยาวของพวกมันเท่ากันทั้งหมด !

"ดิ๊ง ! สมบัติระดับ 5 แกนต้นเลือดมังกร ! (10 ปีถึงจะมีขนาดเท่า 1 คัน , 100 ปี เท่า 1 ชิ . 1000 ปีเท่ากับ 2 ชิ , 3000 ปีเท่ากับ 1 จาง ! [1] เพียงแค่พกมันไว้ตลอดเวลา ร่างกายก็จะแข่งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ หากกลืนผงมันลงไปจะทำให้สมาธิและสติปัญญาเพิ่มขึ้นได้ นอกจากนี้ยังสามารถนำมันมาเผาเป็นธูปเพื่อช่วยในการฝึกฝนได้ด้วยเช่นกัน !) ประสบการณ์ที่ได้รับ : 0 !"

ระบบรายงานทันทีเมื่อไป่เฟิงหยิบส่วนหนึ่งของไม้ขึ้นมา

[1] คัน = 3 1/3 เซน
ชิ = 33 1/3 เซน = 10 คัน
จาง = 3 1/3 เมตร = 10 ชิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

692 ความคิดเห็น