Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 148 : บทที่ 147 การมาเยือนของตระกูลจิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    25 มี.ค. 62

บางท่านอาจจะลืมว่าเรามีเพจ แปะ

บทที่ 147 การมาเยือนของตระกูลจิน

ไป่เฟิงรู้สึกพึงพอใจอย่างมาก สถานการณ์ในตอนนี้คล้ายกับผู้ใหญ่ยึดถุงแดง [ED/N : ถุงเงิน - อังเปา ] จากลูก ๆ ของเขาโดยบอกว่า 'เก็บไว้ให้' จากนั้นเมื่อพวกเขาถามเรื่องนี้ในอนาคต พวกผู้ใหญ่ก็จะบอกว่าเงินทั้งหมดถูกเอาไปซื้ออาหารกับเสื้อผ้าของพวกเขาแล้ว ...

จิ้งจอกน้อยไร้เดียงสาเห็นได้ชัดว่ามันไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของไป่เฟิง มันคิดสักครู่ก่อนจะพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

ไป่เฟิงเก็บผลไม้ไว้ในแหวนแล้วเดินไปทำอาหารเย็น

เขานำเนื้อมังกรออกมา 1 จิน มันได้ปรากฏออกมาในมือของเขาเพียงแค่เขาคิดให้มันออกมา หลังจากนั่นเดินเข้าไปในครัวแล้วเตรียมการเล็กน้อย จากนั่นก็มีไฟลุกโชนปรากฏใต้กระทะ

"ฉ่าา !"

ควันสีเขียวกุหลาบลอยออกมาทันที่น้ำมันถูกเทลงกระทะ

จะบอกว่าเป็นการย่างก็ไม่ใช่ มันน่าจะเป็นการทอดซะมากกว่า เขาหั่นชิ้นเนื้อบาง ๆ ก่อนจะนำพวกมันลงกระทะ

น้ำมันและแป้งห่อรอบ ๆ เนื้อทำให้มันกลายเป็นชิ้นเนื้อที่มีกรอบทองอยู่รอบ ๆ

ด้วยขนาดบาง ๆ ของมัน เขาตั้งใจไว้ว่าจะทอดมันเพียงแค่ 2 นาที และในตอนนี้จากเนื้อสีชมพูก็กลายเป็นสีทองเรียบร้อย ! มันมีกลิ่นชุ่มฉ่ำลอยออกมาจากกระทะ

หลังจากทอดอย่างสมบูรณ์แบบเสร็จ เขาตักมันขึ้นมาวางไว้บนจาน ไป่เฟิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ หลังจากนั่นเขาก็เทซอสที่ทำไว้ก่อนหน้านี้บนเนื้อ

"ไม่เลว" ไป่เฟิงบ่นพึมพำในขณะที่มองฝีมือการทำอาหารของตัวเอง

เนื้อปลาสีทองกรอบเคลือบด้วยซอสเห็ดพริกมันดูน่าอร่อยมาก

หลังจากนั่นเขาก็นึกถึงข้าวร้อน ๆ ชามใหญ่ มันก็ปรากฏขึ้นมาในมือ ไป่เฟิงรู้สึกว่าชีวิตของเขานับวันเริ่มจะสบายขึ้น

จิ้งจอกน้อยได้กลิ่นหอม ๆ มันจึงกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ มันมองไป่เฟิงด้วยสายตาประกาย

"อ้า ฉันจะทำยังไงกับเธอดี ? ใครจะไปคิดว่าสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ แบบนี้จะตะกละขนาดนี้ ? เธอกินได้ชิ้นเดียวเท่านั้น !" ไป่เฟิงหัวเราะเบา ๆ และส่ายหัว เขาหยิบขึ้นมา 1 ชิ้นและวางมันลงบนชามข้าวของจิ้งจอกน้อย

จิ้งจอกน้อยพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่ามันจะตะกละมากแค่ไหน แต่มันก็มีความทรงจำอันเลวร้ายอยู่ มันเคยกินเนื้อมังกรไปถึง 2 ชิ้น แต่เพียงแค่นั่นก็เกือบทำให้มันตายเพราะพลังงานมหาศาลที่กระจายออกมา

ไป่เฟิงใช้ตะเกียบหยิบขึ้นมา 1 ชิ้นแล้วนำเข้าปาก ตามมาด้วยเสียงเคี้ยวดังกรุบเบา ๆ ในปากของเขา "กรุ้บ !"

เสียงดังฟังชัดของเนื้อที่แตกในปากเผยให้เห็นเนื้อสีทองอ่อนที่แตกออกมา แม้ว่าปลาจะดูชิ้นเล็กแต่เพราะมันถูกทอดจึงทำให้มันดูชิ้นใหญ่กว่าปกติเล็กน้อย

มันน่าแปลกใจที่ถึงแม้มันจะถูกทอดด้วยวิธีใช้น้ำมันท่วม แต่รสชาติน้ำมันที่ติดค้างอยู่ในเนื้อมันอร่อยจนติดลิ้นของเขา ปลาที่ส่งกลิ่นหอมควบคู่กับซอสที่ทำเองมันได้ถูกจับคู่กลายเป็นอาหารที่อร่อยจนยากจะบรรยาย !

จานที่เต็มไปด้วยเนื้อหายเข้าไปในท้องของไป่เฟิง ในตอนนี้เขารู้สึกอยากจะกินมันอีก

'ลืมมันซะ ฉันน่าจะพอก่อน ฉันไม่อยากทรมานอีกรอบ' ไป่เฟิงพยายามระงับความต้องการในการกินอีกจาน เขากินมันได้เพียง 1 จินเท่านั้น หากเขากินมันมากกว่านี้เขาจะต้องไปฝึกเทคนิคการปรับอุณหภูมิร่างเพื่อกำจัดพลังงานส่วนเกิน

เขาเพิ่งจะอาบน้ำมาและเขาก็ไม่อยากที่จะต้องไปอาบน้ำอีกรอบ

"โฮ่ง โฮ่ง !"

ไม่รู้จักพอกับหลุมดำวิ่งมาหาไป่เฟิงด้วยสีหน้าโศกเศร้า อาหารของพวกเราอะ ? ไหนอะ ?

ไป่เฟิงยิ้มเบา ๆ ก่อนจะก้มลงลูบหัวหมาทั้งสอง "ใครจะไปลืมพวกแกได้"

ลูกหมาป่าตัวเล็ก ๆ ที่มีอาหารเป็นอวัยวะภายในของราชามังกรหิมะหยกดำในตอนนี้มันมีการเติบโตที่น่าตกใจอย่างมาก !

ในแง่ของขนาดมันเกือบจะตัวเท่าหมาป่าโตเต็มวัย ความดุร้ายของมันใกล้เคียงกับหมาป่าที่เป็นจ่าฝูง !

ไม่ว่าจะเป็นแรงกัดหรือความเร็ว มันไม่ใช่สิ่งที่หมาตัวอื่นจะนำมาเทียบได้ !

ไป่เฟิงเดินไปหลังบ้านแล้วหยิบอวัยวะภายในของราชามังกรหิมะหยกดำออกมาจากไหที่เขาเก็บรักษาไว้ เขาตัดมันเป็นชิ้นเล็ก ๆ สองชิ้นวางลงในชามอาหารของหมาป่าน้อยทั้งสองตัว [อ้าว ไม่ใช่เอ็งเก็บทุกอย่างไว้ในแหวนเรอะ]

"โฮ่ง !"

หมาน้อยทั้งสองไม่เสียเวลาใด ๆ พวกมันเบียดฟันและจมูกของมันลงในชามทันที

หลังจากนั่นชั่วครู่ก็เหลือเพียงชามที่ว่างเปล่า ไป่เฟิงไม่ได้ให้อาหารกับพวกมันอีก เขาให้มันในสัดส่วนที่พวกมันรับได้ หากพวกมันกินอาหารที่มีพลังงานสูงเกินไปมันจะไม่ดีต่อพวกมันเอง !

***

ในหมู่บ้านหรูหราในชิงเฉิง จิน ซันจิวมีใบหน้าที่มืดม่นในขณะที่มองไปยังจินซองที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผล

จิน ซันจิว เพิ่งผ่านพ้นช่วงเวลาลำบากเมื่อเร็ว ๆ นี้ หลังจากที่เก็บตัวฝึกตนเพื่อพัฒนาเทคนิคการต่อสู้แต่ท้ายที่สุดเขาก็ยังคงติดอยู่ส่วนสุดท้ายและไม่สามารถก้าวข้ามต่อไปได้

หลังจากที่เขาออกจากการเก็บตัว เขาก็ทราบข่าวเกี่ยวกับต้นสวรรค์กำเนิด จิน ซันจิวรีบเดินทางไปที่นั่นพร้อมกับผู้เชี่ยวชาญระดับเจียงแห่งวิวัฒนาการคนอื่น แต่ใครจะไปคิดว่าถ้ำใต้ดินจะอันตรายและมีผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากกัน ?

สุดท้ายพวกเขาก็ไม่ได้อะไรกลับมานอกจากฝุ่นบนหน้าพวกเขา

ชูวและพวกที่เหลือทำเพียงแค่ยืนเงียบ ๆ พวกเขาไม่กล้าหายใจดัง ๆ พวกเขาทำเพียงแค่ก้มหน้าไม่ยอมสบตากับจิน ซันจิว

"แกบอกว่าแกถูกจัดการงั้นเหรอ ! แกจะบอกว่าแกโดนจัดการโดยที่ยังไม่ทันมองเห็นฝ่ายตรงข้ามก็โดนจัดการก่อนแล้ว ? แล้วพวกแกยังกล้าโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีกงั้นเหรอ !" ใบหน้าของ จิน ซันจิวมืดม่นราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดทุกเมื่อ

"พาฉันไปที่นั่นพรุ่งนี้ ฉันอยากจะรู้ว่ามันเป็นใคร !" จิน ซันจิวมองไปที่พวกที่เหลือและพูดออกมาอย่างเย็นชาก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง

ใบหน้าของจินซองยังคงเต็มไปด้วยผ้าพันแผล แต่ดวงตาของเขากลับส่องประกายเต็มไปด้วยความเกลียดชัง จากตอนแรกที่เขาคือชายหนุ่มหล่อเหลา แต่ในตอนนี้เขากลับถูกทุบตีจนไม่เหลือความหล่อ !

วันต่อมา จิน ซันจิวก็ได้มาถึงหมู่บ้านชิงหลิง ภายใต้การนำของชูวและพวกที่เหลือ เนื่องจากพวกเขาเป็นผู้ฝึกตน สมรรถภาพทางกายภาพและความเร็วของพวกเขาจึงเท่ากับม้าแข่ง ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงหน้าบ้านของไป่เฟิง

"ออกมาซะ อย่าให้ฉันต้องรอ !" จิน ซันจิวตะโกนออกไปทางบ้าน เสียงที่ทรงพลังของเขาก้องกังวานไปทั่ว

ชูวและพวกที่เหลือเลือดและพลังฉีของพวกเขาสั่นสะท้าน

ไป่เฟิงเพิ่งกลับมาที่บ้านหลังจากฝึกประจำวันเสร็จ เมื่อเขาได้ยินเสียงตะโกน เขาก็เดินไปที่ประตูหน้าบ้านทันที

"โฮ่ง ! โฮ่ง !"

หมาป่าตัวน้อยทั้งสองพวกมันไม่เกรงกลัวใครทั้งสิ้น พวกมันตะโกนเห่าด้วยความน่ากลัวในขณะที่เดินตามหลังไป่เฟิงมา

บางทีอาจจะเพราะว่ามันกินเนื้อดิบมากเกินไป หมาป่าน้อยจึงเริ่มก้าวร้าวและดุร้ายมากขึ้น

"เอี๊ยด !"

ไป่เฟิงเปิดประตูเบา ๆ และยืนอยู่ที่ประตู เขาจ้องเขม็งไปยังกลุ่มตรงหน้า

"ไอ้เด็กสารเลว แกคงไม่คิดว่าฉันจะมาสินะ ? วันนี้ ฉันจะทำให้แกเข้าใจว่าอะไรคือความหมายของความตายที่ไม่สามารถตายได้ !" จินซองหัวเราะอย่างเย็นชาเมื่อมองเห็นไป่เฟิง เขาตะโกนออกมาด้วยความเกลียงชังที่อยู่ในใจของเขา

จิน ซันจิวขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร 'ช่างมัน มันคงจะดีถ้าให้เขาระบายความโกรธออกมา ไม่อย่างนั่นมันจะกลายเป็นปัญหาที่จะเปลี่ยนให้หัวใจเขาเป็นปีศาจ' เมื่อมองเห็นความเกลียดชังบนหน้าของลูกชายตัวเอง จิน ซันจิวทำได้เพียงแค่ถอนหายใจเท่านั้น

'แต่ทำไมคน ๆ นี้ดูคุ้น ๆ ? เหมือนฉันจะเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน ?' จิน ซันจิวลูบเคราในขณะที่เขามองไปยังใบหน้าที่ไม่แยแสของชายหนุ่ม

"ตุ้บ !"

จิน ซันจิว รู้สึกหัวใจอยากจะกระโดดออกมา !

ในที่สุดเขาก็จำได้ว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นใคร ! ไอ้นรกเลือด ไอ้จินซอง ไอ้เด็กสารเลว มันพาเขามาตายชัด ๆ !

ความแข็งแกร่งของจิน ซันจิวอยู่ในระดับเกือบแนวหน้าของเจียงแห่งวิวัฒนาการ แต่ก็ยังคงต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของผู้เชี่ยวชาญคนอื่นเล็กน้อย แต่เมื่อตอนที่ต่อสู้กับงูยักษ์ เขากลับถูกบังคับให้ออกมายืนห่าง ๆ และทำได้เพียงแค่ยืนมอง !

เขามีความรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือคนที่กล้าเผชิญหน้ากับงูยักษ์ ! 

ยิ่งเขามองไป่เฟิงมากเท่าไร เขาก็ยิ่งมั่นใจได้ว่าคนตรงหน้าคือคนเดียวกับคนที่กล้าเผชิญหน้ากับงูยักษ์ ! เขาไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกับไป่เฟิงที่นี่ เขาได้ยินมาจากลูกชายของเขาว่าคนที่ทุบตีเขาเป็นคนที่อยู่เพียงครึ่งก้าวของเจียงแห่งวิวัฒนาการ และนอกจากนี้เขายังไม่รู้ด้วยว่าคน ๆ นั่นชื่ออะไร มันจึงทำให้เขาต้องเดินทางมาที่นี่

"ป้าป !"

"อ่าาา !"

มีเสียงดังออกมาจากภูเขา มันเป็นเสียงร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดอันน่าสยดสยอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #640 แมวดมกาว'วว (@kookiooo) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 20:15
    พวกลึกลับไปเอาเงินคืนที่นอกโลกหรือไงเนี่ย
    #640
    0
  2. #609 kiraichi (@kiraichi) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 23:02
    โชคดีจริงๆที่เห็นแจ้งเตือน ถ้าไม่เห็นนี่ลืมไปแล้ว55555 แต่เรื่องนี้ชอบมากจริงๆ พระเอกเทพดี
    #609
    0