Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 154 : บทที่ 153 คนดี ๆ ต้องมาตายตอนหนุ่ม ๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    7 เม.ย. 62

บทที่ 153 คนดี ๆ ต้องมาตายตอนหนุ่ม ๆ

กัวยูวหมดสติไปแล้ว ผิวของเธอซีดเหมือนแผ่นกระดาษ

"หลินเชา ! โทรหา 120 เร็ว !"

ไคทิงตะโกนบอกให้พนักงานชายอีกคนที่กำลังมึนงงอยู่ข้าง ๆ หลินเชาดูเหมือนจะถูกปลุกให้ตื่นจากฝัน เขารีบโทรหา 120 ทันที

"ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับกัวยูว ฉันจะไม่ปล่อยพวกแกสองคนไปแน่ !" ไคทิงหันกลับไปมองเหม่าชุนและหญิงสาวพร้อมกับกัดฟัน

"ฮ่าฮ่า แล้วแกจะทำอะไรฉันได้ ? ผู้หญิงคนนั่นบังเอิญชนกับโต๊ะของฉัน ฉันยังไม่ได้แตะอาหารของฉันเลย !" เหม่าชุนไม่ได้แสดงความกลัวหรือเสียใจใด ๆ เขาหัวเราะออกมาเสียงดังราวกับเรื่องทั้งหมดมันเป็นเรื่องตลก

"เกิดอะไรขึ้นข้างนอก ? ลึกลับที่ 4 ออกไปดูสิ"

ความรู้สึกทั้งห้าของไป่เฟิงนั่นน่าตกใจอย่างมาก แม้ว่าเขาจะปิดพวกมันส่วนใหญ่เอาไว้ แต่มันก็ยังดีกว่าคนธรรมดา ทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้องและโวยวาย เขาก็บอกลึกลับที่ 4 ให้ไปตรวจสอบ

หลังจากนั่นลึกลับที่ 4 ก็กลับมา "พนักงานได้รับบาดเจ็บ มีบาดแผลขนาดใหญ่บนหน้าผากของเธอและเหมือนจะบาดเจ็บสาหัส"

"อะไร ? ขอโทษนะ ฉันต้องขอตัวไปดูก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

ฟันฟางหมิงลุกขึ้นยืนและรีบออกไปทันที

"บอส เราต้องไปด้วยดูด้วยหรือเปล่า ?" ลึกลับที่ 4 ถามอย่างลังเล

สำหรับคำถามนั้น ไป่เฟิงหยิบปลาขึ้นมาอีกชิ้นก่อนจะนำเข้าปาก หลังจากเคี้ยวแล้วกลืนลงไปเขาก็ตอบด้วยคำถาม "แกรู้ไหมว่าทำไมคนดีถึงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ?" โดยไม่รอคำตอบของลึกลับที่ 4 เขาก็กล่าวต่อ "เพราะว่าพวกเขายุ่งกับเรื่องคนอื่นมากเกินไปยังไงล่ะ !"

ลึกลับที่ 4 มองไปที่ไป่เฟิงชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าและนั่งลงอย่างเชื่อฟัง

ฟันฟางหมิงรีบเดินเข้าไปในห้องอาหารเหมือนพายุ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือกัวยูวที่หมดสติกับไคทิงที่ร้องไห้อยู่ข้าง ๆ

"เกิดอะไรขึ้น ? โทรเรียก 120 หรือยัง ?" ฟันฟางหมิงถามอย่างกังวล

เมื่อเห็นว่าเถ้าแก่มาถึงแล้ว หลินเชาก็รีบเดินไปกระซิบหูของเขาและอธิบายสถานการณ์

"คุณลูกค้าทั้งสอง เกิดอะไรขึ้น ?" ฟันฟางหมิงระงับความโกรธและถามออกมา

"เรื่องนี้ มันเพราะว่าพี่ชุนใช้แรงมากเกินไป ..."

"หุบปาก !"

ในขณะที่หญิงสาวกำลังอธิบายและขอโทษ ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรเหม่าชุนก็ตะโกนด่าเธอ

"แกเป็นเจ้าของร้านนี้ ? ไอ๊ย๊า พนักงานของแกแย่มาก ๆ ไม่ใช่พวกแกบอกกันเองหรอว่าอาหารที่ทุกคนได้จะเหมือนกันหมด แต่กลิ่นหอมที่อยู่ในอากาศตอนนี้ทำไมพวกเราถึงไม่ได้กินมัน !"

เสียงของเหม่าชุนเหมือนกับเขากำลังทนทุกข์ทรมาน เขาชี้ไปที่กัวยูวที่เต็มไปด้วยเลือด "สำหรับพนักงานคนนั้น ฉันแค่ขู่เธอเล็กน้อยและเธอก็วิ่งมาเอาหัวทุบกับโต๊ะเอง ฉันพยายามบอกเธอว่าอย่าทำแบบนั้น แต่เธอก็ไม่ยอมฟัง !"

ใบหน้าของฟันฟางหมิงแดงขึ้นด้วยความโกรธ จากคำพูดของหญิงสาวนั้นเขาเข้าใจได้ทันทีว่าอาการบาดเจ็บของกัวยูวเกิดจากคน ๆ นี้ ! หลังจากได้ยินคำพูดของเหม่าชุนเขาก็ไม่สามารถระงับความโกรธได้อีกต่อไป "ฉันจะดูว่าพวกแกจะทำอะไรได้ถ้าอยู่กับตำรวจ !"

ฟันฟางหมิงหยิบโทรศัพท์ออกมา

"ป้าป !"

"ปัง !"

เหม่าชุนฟาดมือออกไปและเหวี่ยงไปที่โทรศัพท์ในมือของฟันฟางหมิง โทรศัพท์ของเขาหล่นออกมาและหล่นลงพื้นหน้าจอแตกทันที

"สวัสดี ? น้องชุน เรามาถึงแล้ว อยู่ไหน ?"

แบล็คกี้มาถึงศาลาภูเขาบอบบางพร้อมกับกลุ่มคนด้านหลังเขา

"ทุกคนอยู่ในร้านอาหาร เดินเข้ามาได้เลยอย่าลืมปิดประตูด้วย !"

เหม่าชุนหยิบโทรศัพท์ออกมาและมองไปที่ฟันฟางหมิงที่กำลังนวดข้อมือของเขา "ปฏิเสธขนมปังปิ้งเพียงชิ้นเดียว แต่ก็ทำให้อะไรหลาย ๆ อย่างแย่ลงกว่าเดิม แกพูดอะไรกับฉันนะเมื่อกี้ ?"

"แก !" ฟันฟางหมิงมองไปที่เหม่าชุนด้วยร่างกานที่สั่นเทาในขณะที่เดินถอยหลัง

"ไอ้แก่ อย่าโกรธไปเลย ฉันไม่อยากให้แกออกไปข้างนอกแล้วบอกว่าอะไรเกิดขึ้นหน่ะ"

เหม่าชุนพูดอย่างเยือกเย็น

"น้องชุน ฉันมาแล้ว"

แบล็คกี้เดินเข้ามาและยืนอยู่ข้างหลังเหม่าชุน

แบล็คกี้นั่นรู้สึกประทับใจกับชายหนุ่มตรงหน้าเขามาก เขาเป็นลูกชายคนโตของประธานบริษัทหมิงยู ! ยิ่งกว่านั่นองค์กรที่หนุนหลังของบริษัทหมิงยูคือแก๊งที่ใหญ่ที่สุดในฝูโจว รงจิจิ !

ย้อนกลับไปเมื่อตอนประเทศกำลังถดถอยอย่างรุนแรง รงจิจิ ได้คว้าโอกาสนี้และเปลี่ยนจากแก๊งกระหายเลือดเป็นบริษัทที่ถูกต้องตามกฏหมาย ชื่อและธุรกิจของพวกเขาถูกเปลี่ยนทำให้สามารถรอดพ้นจากกฏหมายได้สำเร็จ โดยทั้งบริษัทและแก๊งนั่นมีเจ้าของเดียวกัน โดยข้อแตกต่างเดียวนั่นคือในตอนนี้พวกเขาคือบริษัทรักษาความปลอดภัย !

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นบริษัทรักษาความปลอดภัยที่อยู่ในกฏหมายมานานกว่า 10 ปี แต่อิทธิพลของพวกเขาในแก๊งใต้ดินไม่ได้ลดลงมากนัก

"เอาล่ะ ทำลายร้านนี้ทุกซะ ส่วนเรื่องในวันนี้ให้พวกแกบอกไปว่าผู้หญิงคนนั้นบังเอิญล้มลงแล้วเอาหัวตัวเธอฟาดกับโต๊ะ ชะตาของร้านนี้ขึ้นอยู่กับตัวแกแล้ว" เหม่าชุนกล่าวในขณะที่เขารับบุหรี่จากแบล็คกี้

"เข้าใจแล้ว พี่น้อง จัดการร้านซะ !" แบล็คกี้หันไปสั่ง

"ปัง !"

"ป้าป !"

"ฮัวล่า !"

นักเลงสิบกว่าคนหยิบอาวุธและเริ่มทุบตีตัวร้าน

"ตาแก่ แกได้ยินสิ่งที่น้องชุนบอกแล้ว ถ้าแกอยากจะมีชีวิตต่ออีกซักหลายปีและไม่อยากถูกฝังไว้ที่นี่ แกรู้ใช่ไหมว่าจะบอกอะไรกับตำรวจ นอกจากนี้อย่าลืมจ่ายมา 50,000 หยวนเพื่อชดเชยให้กับพี่น้องของเราที่ต้องมาเหนื่อยกับการทำลายร้านแกด้วย !

โอ้ อย่าคิดอะไรแปลก ๆ ยังไงพวกตำรวจก็ปล่อยพวกเราไปอยู่แล้ว มากที่สุดก็แค่ 1-2 ปีเอง แกคิดว่าพี่น้องของเราหลังจากที่ถูกปล่อยตัวออกมาจะเป็นยังไง ?"

แบล็คกี้ยิ้มเยาะเย้ยในขณะที่มองไปยังฟันฟางหมิง เขาไม่เคยรู้สึกหน้าหนาและภูมิใจเท่านี้มาก่อน การที่มีเหม่าชุนหนุนหลังมันราวกับว่าเขากำลังเดินอยู่บนเมฆ

"แกไม่กลัวสวรรค์จะลงโทษพวกแกหรือยังไง ?" ฟันฟางหมิงโกรธอย่างมากในขณะที่เฝ้าดูร้านที่เขาสร้างมากับชีวิตถูกทำลายลงไป

"ตาแก่ อย่าโทษกันมากเลยในเมื่อแกเป็นคนเริ่มก่อน ฉันแค่อยากจะกินอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ แต่แกไม่ยอมทำให้แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าไม่มีวัตถุดิบอีก แกคิดว่าพวกฉันโง่หรอ ?" เหม่าชุนจุดบุหรี่และพูดออกมา

'โอ้ ? น่าสนใจ ! ฉันไม่ได้อยากยุ่งกับเรื่องของคนอื่น แต่ใครจะไปคิดว่าฉันดันเป็นต้นเหตุ !'

หูของไป่เฟิงกระตุกเบา ๆ ในตอนนี้สีหน้าแปลก ๆ ปรากฏบนหน้าของเขา เขานำเนื้อชิ้นสุดท้ายเข้าไปในปากก่อนจะเช็ดริมฝีปากและเดินไปยังประตูห้องอาหาร

"ก็ได้ ฉันยอมรับความผิดของฉัน ฉันยอมให้เงินแก แต่อย่างน้อยฉันขอส่งเด็กพวกนี้ออกไปก่อนได้หรือเปล่า ?"

ในขณะเดียวกันเขาก็มองไปยังกัวยูวที่หน้าซีด ฟันฟางหมิงกังวลอย่างมาก เขาขอร้องและมองไปยังเหม่าชุน

"ฮ่าฮ่า ! ตาแก่ แกพูดอะไรของแก ? เธอจะตายหรือเปล่ามันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แค่เงินไม่กี่แสนหรือล้านหยวนฉันก็จ่ายได้ !"

เหม่าชุนส่ายหัวและเยาะเย้ย ดูเหมือนเพราะเหล้าในเลือดทำให้เขาดุร้ายมากขึ้น

"ปัง !"

"อ่าา ! ขาฉันนน !"

"อ๊ากก ! แขนฉันน !"

เสียงโวยวายที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากทางเดิน ทำให้ทุกคนในมองไปด้วยความตกใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

692 ความคิดเห็น