Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 16 : บทที่ 16 หวังจุนผู้ยังไม่รู้สึกตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 328 ครั้ง
    19 ก.ย. 60

บทที่ 16 หวังจุนผู้ยังไม่รู้สึกตัว

ทั้งกลุ่มตะลึงจนพูดไม่ออก ร้านอาหารแบบไหนกันทำไมมันถึงเรื่องมากขนาดนี้ ?!

***

ภายในตึกเก่าๆที่เชิงเขาเชิงหลิง มีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังปรุงน้ำซุปที่มีกลิ่นหอมออกมาจากในหม้อ เขาแสดงท่าทางเบื่อหน่ายอย่างมาก เพราะวันนี้มันร้อนมาก เขาอยากจะทิ้งที่ทำอยู่แล้วเดินไปออกไปเล่นที่ลานกว้างจริง ๆ

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จนตอนนี้เวลา 11.40 น. กลุ่มของหวังจุนได้มาถึงหมู่บ้านชิงหลิงแล้ว

"อ๊าาา ! อากาศที่นี้ดีมากเลย !"

หญิงสาวที่มีไขมันน้อย ๆ บนหน้า กระโดดออกมาจากรถแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ

"อืม ที่นี้มันเยี่ยมจริง ๆ .. " หวังจุนเหลือบมองไปที่หน้าอกใหญ่ๆนั่น แล้วกลืนน้ำลายลงคอ พึมพำกับตัวเอง

"น้องจุน ร้านอาหารมันอยู่ตรงไหนกัน ? ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับร้านนี้เลย แล้วเราจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันอยู่ที่ไหน" หลี่เหว่ยยืนอยู่ข้างถนน คาบบุหรี่ไว้ในปากแล้วพ่นออกมากระจายไปรอบๆ

"รอแปป ขอฉันโทรหาเขาก่อน"

หวังจุนในขณะที่กำลังเดินไปใต้ต้นไม้ เมื่อได้ยินคำถามของหลี่เหว่ย เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าร้านนี้มันอยู่ที่ไหน !

"สวัสดีพี่ชาย ผมมาถึงทางเข้าหมู่บ้านแล้ว ร้านอาหารของคุณอยู่ตรงไหนงั้นเหรอ ?" เขาคุยโทรศัพท์ในขณะที่เริ่มมีเหงื่อไหลออกมาเต็มหน้าเขา

"มาถึงแล้ว ? งั้นรออยู่ตรงนั้น เดียวฉันจะไปหาพวกนายเองตอนนี้" เสียงไม่แยแสของไป่เฟิงดังออกมาจากโทรศัพท์

"ได้ !" หวังจุนวางสาย

"โฮะ โฮะ . ถึงเจ้าของนายจะเรื่องมากแค่ไหน แต่ดูแล้วเขาค่อนข้างเป็นคนจริงใจดี เพราะเขาถึงกับออกมารับเราด้วยตัวเองเลยทีเดียว ให้ฉันเดา เขาน่าจะไม่ใช่คนใหญ่โตอะไร !"

หวังจากได้คุยเป็นช่วงเวลาสั้นๆ หวังจุนได้เปลี่ยนภาพลักษณ์ของไป่เฟิงทันที ดูเหมือนข่าวลือพวกนั่นจะไม่เป็นความจริงซักนิด เจ้าของร้านเขาออกจะเป็นคนดีขนาดนี้ !

"น้องจุน ตกลงร้านมันอยู่ไหนงั้นเหรอ ?" หลี่เหว่ยตอบด้วยความอดทน ตอนนี้เริ่มมีเหงื่อเต็มหลังเสื้อของเขาแล้ว

ในสภาพอากาศเชี้*ๆ แบบนี้ เขารู้สึกว่าลมที่พัดมาโดนหน้าเขาพวกมันเหมือนเป็นลมที่ออกมาจากเครื่องเป่าผมเลยทีเดียว

"เจ้าของร้านบอกให้เรารอที่นี้ เดียวจะออกมาหาเราเองในไม่ช้า" ใบหน้าที่มีแต่ไขมันของหวังจันถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อ

"ฉันคิดว่า พวกเราควรรออยู่บนรถนะ ตรงนี้มันร้อนเกินไป !"

สาวทั้งสองคนรีบกลับขึ้นมาในรถทันที หวังจุนก็เดินเข้าไปในปรับแอร์ทันที

"เมื่อไหร่เขาจะมา ? ที่นี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตซักหน่อย !" หลี่เหว่ยเริ่มหมดความอดทน

"ฉันคิดว่าร้านอาหารของเขาน่าจะอยู่ที่ท้ายหมู่บ้าน รออีกสักหน่อย"

หวังจุนพูดไม่ออก ใครจะไปเดินมาไวขนาดนั่น นี้ยังผ่านไปไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ บางทีเจ้าของร้านยังไม่ทันก้าวออกจากร้านด้วยซ้ำ !

***

"อ๊า ทำไมมันนานขนาดนี้ ? พี่ชายจุน คุณโทรหาเขาอีกรอบได้ไหม ?" สองสาวก็เริ่มหมดความอดทนเช่นกัน

"พวกเรารอกันอีกซักพัก ฉันคิดว่าเขาเพิ่งจะเตรียมอาหารให้เราอยู่เลยออกมาไม่ได้ ฉันได้ยินว่าเขาเป็นพ่อครัวชั้นยอด มาตรฐานสำหรับอาหารที่เขาทำมันก็ต้องสูงเช่นกัน " หวังจุดหยิบบุหรี่ออกมาสูบแล้วตอบกลับ

หลังจากนั้น 20 นาทีผ่านไป หวังจุนเริ่มรู้สึกถึงการจ้องมองจากข้างหลังของเขา การจ้องมองนี้มันดูอาฆาตมากๆ แล้วดูแล้วมันมีแต่จะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆด้วย

"เอิ่ม เดียวฉันจะโทรหาเขาเอง ว่าเกิดอะไรขึ้น .." หวังจุนเริ่มรู้สึกผิดเล็กน้อย เขาดึงโทรศัพท์ออกมาโทรออก ก่อนที่เขาจะฆ่าเขาแล้วโดนจับเอาไปทำอาหารโดยคนที่อยู่ข้างหลังเขา

"พี่ชาย ทำไมคุณยังไม่มาซักที เป็นไปได้ไหมว่าคุณออกมาไม่ได้ ให้เราไปด้วยตัวเองก็ได้นะ ..." หวังจุดปลดปล่อยคำพูดมากมายทันที ที่โทรติด

"โอ้ ฉันไม่คิดว่าพวกนายจะมาร้านฉันได้หรอกนะ เดียวฉันจะถึงแล้ว รอสักครู่"  ไป่เฟิงเดินลัดไปทางโคลนแห้ง เมื่อเขาได้รับโทรศัพท์

"..." 

หวังจุนพูดไม่ออก ความเร็วในการเดินของผู้ชายคนนี้มันเร็วแค่ไหนกัน ?

ความไว้วางใจซึ้งกันและกันมันอยู่ตรงไหนกันระหว่างเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเอง !

"มีอะไรกันงั้นเหรอ" ไป่เฟิงถามด้วยเสียงแห้งๆ

"ไม่ ... ไม่มีอะไรแล้ว" หวังจุนรู้สึกว่างเปล่าในเวลานั้น

"อืม"

ไป่เฟิงวางโทรษัพท์แล้วเดินไปทางหมู่บ้าน ตอนนี้สามารถเห็นเขาได้จากระยะไกลแล้ว

"น้องจุน เขาพูดว่าอะไรบ้าง ?" หลี่เหว่ยถามด้วยความโกรธ พวกเขาจะต้องรออีกนานแค่ไหนกัน

"เขาบอกว่ากำลังจะถึงแล้ว ..." หวังจุนพึมพำ

"มารดันมันเถอะ ! อารมณ์ของฉันไม่ใช่ของล้อเล่น ! ลืมมันซะ น้องจุน เราไปกันเถอะ ! เจ้าของร้านคิดว่าพวกเราเป็นลิงกันหรือยังไง พวกเราไปกัน !"

หลี่เหว่ยตอบกลับมาด้วยความโกรธ ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร การรอคนนั่นเป็นเวลานานถึงครึ่งชั่วโมงมันเหมือนเขากำลังล้อเล่นกับความรูสึกของพวกเขา [1]

"ตั้งแต่ที่เรามาถึงที่นี้ เราน่าจะรออีกซักสองสามนาที ... ถ้าเขายังไม่มีเราค่อยไปดีกว่าไหม ?"

การแสดงออกของหวังจุนเริ่มเปลี่ยนไป หัวใจที่แข็งกระต่างของเขาจะไม่ไปไหนเพราะเขาคิดว่าไป่เฟิงน่าจะมาถึงในไม่ช้า

จากนั่นก็ได้มีรถมาจอดข้างๆ รถของหวังจุน

"โอ้ พระเจ้า ! นั่นมัน "

สาวๆหลังรถรู้สึกวุ่นวายกับรถข้างๆทันที พวกเธอเปิดปากได้กว้างอย่างมาก !

"ชิ มันก็แค่ Rolls Royce Phantom! มันไม่ได้บินได้ซักหน่อย" หลี่เหว่ยพูดออกมาโดยไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่ตาของเขามันจองไปที่รถข้าง ๆ เหมือนว่าตาของเขาถูกกาวติดอยู่

"ฉันกำลังจะถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้านแล้ว พวกนายอยู่ไหนกัน ?"

ไป่เฟิงมองไปที่รถสองคันที่จอดหน้าหมู่บ้าน เขาคิดว่าต้องมีลูกค้าเขาซักคัน

"โอ้ ขอบคุณสวรรค์และโลก คุณมาถึงแล้วงั้นเหรอพี่ชาย โอ้ เราเห็นคุณแล้ว !"

หวังจุนวางสายแล้วลดกระจกลงมองไปที่ร่างค่อยๆเดินมาจากระยะไกล

"..."

เชี้*อะไรเนี่ย ? ไป่เฟิงมีสีหน้าที่ว่างเปล่า เขายังไม่ถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้านเรา พวกเขาเห็นเขาได้ยังไง ?

"อ๊า! พี่ชายเจ้าของร้าน ทำไมใช้เวลานานนักละ ?"

หวังจุนมองไปที่ชายวันกลางคืนที่สะพานตะกร้าไม้ไผ่เล็กๆ อยู่ข้างหลังกำลังวิ่งไปตามทาง

'นี้ต้องเป็นเจ้าของร้านแน่ๆ ! ดูภาพลักษณ์ของเขาสิ เสื้อผ้าที่ดูเรียบง่าย รองเท้าฟาง ของเหล่านี้มันช่างลงตัวกับเขาจริงๆ !'

"แฮ่ก แฮ่ก ฉัน ฉันเป็นแค่ชาวนา แฮ่ก แฮ่ก ฉันไม่ใช่เจ้าของร้าน"

เตียว เหลาชิ เขากำลังจะเข้าไปในเมืองเพื่อส่งไก่ที่ยังเป็น ๆ ไปให้กับลูกสาวของเขา ตอนนี้เขารีบโคตร ๆ แต่ตอนนี้เขาถูกหยุดด้วยไอ้อ้วนที่ไหนก็ไม่รู้มาเรียกเขาว่าเจ้าของร้าน ในขณะที่เขาค่อย ๆ เช็ดเหงื่อแล้วค่อยๆหายใจตอบด้วยน้ำเสียงยากลำบาก

"ฮ่า ๆ ! คุณจริงจังเกินไปแล้วเจ้าของร้าน !"

หวังจุดคิดว่ามีบางอย่างแปลก ๆ แต่เขาก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร เขาจับไหล่ของคนตรงหน้าแล้วสันนิษฐานว่านี้ต้องเป็นเจ้าของร้านที่กำลังแสดงความอ่อนน้อมถ่อมตนแน่ๆ

"ดูสิ ! นี้แหละคือหัวหน้าพ่อครัวจริง ๆ เพราะเขาต้องเข้าออกเมืองบ่อย ๆ แน่ ๆ ถึงได้ขนของมาขนาดนี้ ! ไม่อย่างงั้น บริษัทชิงเฉิง จะโฆษณาให้เขาได้ยังไง แล้วดูตอนนี้สิ เขายังแสดงเป็นคนต่ำต้อยนี้อีก ! อ๊า ! เจ้าของร้าน ที่เหงื่อคุณออกเยอะขนาดนี้เพราะคุณวิ่งมาหาพวกเราใช่ไหม ?"

หวังจุนรู้สึกซึ้งใจอย่างมาก เจ้าของร้านเป็นคนดีจริงๆ แต่งต่างกับเหลาชิที่เขาค่อยๆโมโหขึ้นเรื่อยๆ

"แฮ่ก แฮ่ก ฉัน..."

"ไม่ต้องรีบ พักก่อนก็ได้"

เหลาชิค่อย ๆหายใจช้า ๆ ในขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างกับไอ้เจ้าไขมันข้างหน้า 

"ไอ้ *** แม่*เอ้* ! รถเมย์ไปแล้ว !'

ในขณะที่เตียวเหลาชิกำลังพัวพันกับหวังจุน เขาได้แต่มองรถโดยสารออกไปไกลๆทั้งน้ำตา

"เฮ้ ! ฉันคิดว่ามีอะไรแปลก ๆ นะ ทำไมฉันรู้สึกว่าเขาเป็นแค่ชาวนาธรรมดา ๆ จริง ๆ ละ ?" หลี่เหว่ยหันไปถามสาวๆ ด้วยท่าทางมึนงง

"อืม .. นายคิดแบบนั่นเหรอ ?"

ร่องรอยความสงสัยปรากฏออกมาในสายตาสองสาว จะว่าไปเขาดูไม่เหมือนพ่อครัวจริง ๆ นั่นแหละ ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่ใช่ หรือบางทีเขาจะมีงานอดิเรกเป็นการทำอาหาร ?

"ไอ้อ้วนสารเลว ! ฉันบอกแกแล้วว่าฉันไม่ใช่เจ้าของร้าน แกทำให้ฉันพลาดรถที่จะไปเมืองซวน !" เตียว เหลาชิรู้สึกเสียใจมาก ในเมื่อเขาไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว ที่เขาทำได้คือการนำความโกรธทั้งหมดไปลงที่เจ้าไขมันที่ยังคงคว้าแขนของเขาอยู่

"เดียว ๆ เลิกล้อเล่นได้แล้วคุณเจ้าของร้าน ร้านของคุณอยู่ไหน ไปกันเถอะ" หวังจุนตึกใจอยู่ซักครู่ แล้วหันมาพูดตอบ เขาคิดว่าเจ้าของร้านคนี้ดูตลกจริงๆ 

"ฉันบอกแกแล้วใช่ไหม ว่าฉันไม่ใช่เจ้าของร้าน" เตียว เหลาชิพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งครึ่ม ตอนนี้เขาดูสงบจนน่ากลัวมาก

ทันใดนั้น มีความคิดอันชั่วร้ายที่ถูกซ่อนอยู่ เมื่อเหลาชิมองไปที่หวังจุนตั้งแต่หัวถึงเท้า 'อืม .. ไอ้เจ้าอ้วนนี้มันมีจุดอ่อนเยอะเกินไป ฉันจะตีตรงไหนเพื่อทำให้มันเจ็บปวดมากที่สุดดี ? ฉันจะทำยังไงให้เจ้าหมูนี้จ่ายค่าเสียเวลาของฉัน ?'

"ถ้าคุณไม่ใช่เจ้าของร้าน แล้วใครจะเป็นเจ้าของร้านละ ?"

"อา! อา ... !"

หวังจุนล้อเล่นและหัวเราะ แต่เมื่อเขาเห็นร่างของเหลาชิสั่นเล็กน้อย แล้วจากนั่นก็เหนเขายิ้มและทำหน้าตาโหดร้าย ทำให้เขารู้สึกตกใจอย่างมาก

"เชี้*แล้ว ทำไมเขาดูน่ากลัวนัก ไอ้*** อย่าบอกนะว่าเขาจะทำร้ายฉัน ?!?"

หวังจุนได้แต่จ้องมองไปที่ชาวนาที่ดูโกรธแค้นตรงหน้าเขา แล้วเขาก็ตระหนักได้ถึงความผิดพลาดของเขาได้ทันที ...

[1] ED/N: วลีนี้ประมาณว่า พวกเขาควรจะได้กินตั้งแต่มาถึง หรือก่อน 12.30 น. แล้ว WTF นี้มันเกิดอะไรขึ้น มันใช่ปัญหาของพวกเขาหรือ ?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 328 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 07:54
    สงสาร55555
    #484
    0
  2. #284 8lek (@8lek8) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 18:23
    ขอบคุณค่ะ
    #284
    0
  3. #122 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 10:28
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #122
    0
  4. #51 Peopleofthebook (@Peopleofthebook) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 17:59
    หวังว่าจะผ่านไปด้วยดีนะ
    #51
    0