Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 162 : บทที่ 161 ในระยะ 3 เมตร ฉันเป็นอมตะ !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    28 พ.ค. 62

บทที่ 161 ในระยะ 3 เมตร ฉันเป็นอมตะ !

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปกระทันหัน ทุกคนรู้สึกราวกับถูกบังคับให้หยุดอยู่กับที่

"หมายความว่ายังไง ?" เหม่าเทียนหัวหรี่ตาในขณะที่มองไปยังไป่เฟิงราวท่าทางขัดแย้ง เขารู้สึกเหมือนเหยื่อที่ถูกงูพิษจ้องมอง

"ไม่ต้องห่วง เรื่องการเดิมพันของเรานั่นแน่นอนว่านายจะได้หุ้นครึ่งหนึ่งของบริษัทหมิงยู แต่นี้มันหมายความว่ายังไงกัน ?" เหม่าเทียนหัวเก็บความสงบและพูดด้วยเสียงเย็นชา

เหม่าเทียนหัวพร้อมจะยอมรับหากเขาพ่ายแพ้ เขาจะแสร้งทำตัวดี ๆ กับไป่เฟิง แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต ? แม้ว่าไป่เฟิงจะควบคุมหุ้นถึงครึ่งหนึ่ง แต่เขาก็มีเวลามากพอที่จะวางแผนและจัดการกับเขาในทีหลัง !

ในสถานการณ์ตอนนี้ ... มันอาจจะเป็นไปได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าเตรียมพร้อมที่จะสู้เป็นตาย ? เหม่าเทียนหัวค่อย ๆ เอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าและเตรียมกดบางอย่าง

ไป่เฟิงไม่สนใจคำพูดของเหม่าเทียนหัว เขาหันไปมองชายหนุ่มสองคนที่ร้องโอดโอยบนพื้น "มันคุ้มค่าที่จะเสี่ยงชีวิตให้กับคนแบบนี้ ? ในฐานะผู้ฝึกตนเหมือนกัน แม้ว่านายจะมีความกล้าและความจริงใจที่จะรับใช้ประเทศกับประชาชน แต่ไม่ว่ายังไงศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจของนายก็อย่าให้ใครมาเหยียบย้ำ !"

ไป่เฟิงรู้สึกชื่นชมทั้งสองคน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถเอาชนะศัตรูได้ แต่เพื่อประโยชน์ของคนที่เขารัก พวกเขาไม่ลังเลที่จะตัดสินใจต่อสู้เป็นตาย

ชายทั้งสองเมื่อมองไปที่ไป่เฟิงดวงตาของพวกเขาก็สว่างขึ้น ใช่แล้ว เมื่อไหร่กันที่มันเป็นแบบนี้ ? ทำไมพวกเขาต้องให้คนอื่นมาเหยียบย้ำความภาคภูมิใจของตัวเองด้วย ?

"ถ้าหากพวกนายยังมีความภูมิใจในฐานะผู้ฝึกตนก็ลุกขึ้นและฆ่ามัน !" ไป่เฟิงชี้ไปที่เหม่าเทียนหัวและกล่าวขึ้น

ช่วงเวลาที่คำพูดนี้ออกมาจากไป่เฟิง ไม่เพียงแต่ส่งผลกระทบกับชายทั้งสองคนเท่านั้น แต่มันก็ทำให้จินซันจิวและเมนเจียนั่นเดือดพล่าน แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกว่าความคิดของไป่เฟิงนั่นแปลก ๆ แต่มันก็เหมาะกับเขาจริง ๆ

"สหายเต๋า นี้เป็นไปตามที่ตกลงกันไว้ สำหรับการเดิมพันครั้งนี้หุ้นครึ่งหนึ่งของบริษัทจะถูกยกให้คุณ แต่หากคุณจัดการทุกคนในที่นี่ รัฐไม่สามารถทำเฉยได้อีกต่อไป"

จินซันจิวรู้สึกตื่นเต้นมาก 'เพื่อนคนนี้เขาไม่คิดจะปล่อยใครไป ! เขาไมเขาถึงต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ? หลังจากฆ่าลูกชายแล้ว เขายังต้องการฆ่าเหม่าเทียนหัวไปด้วย !'

หลังจากคิดไปคิดมา จินซันจิวตัดสินใจที่จะประจบกับไป่เฟิง เขาส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินไปกระซิบที่หู

"โอ้ ? งั้นฉันขอเปลี่ยนเป็นเอาบริษัทของมันทั้งหมดมาอยู่ภายใต้แก๊งของฉัน แค่นี้พอ" ไป่เฟิงไม่ได้คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ เขาจึงเปลี่ยนข้อเสนอบางอย่าง

"นี้ ..." จินซันจิวมึนงงกับการตอบสนองของไป่เฟิง ทรัพย์สินของบริษัทหมิงยูมีเป็นพันล้านหยวน และไป่เฟิงก็บอกว่าไม่ได้ต้องการอะไรมาก ขอแค่เอาบริษัทมาทุกอย่างก็จะจบ เขาคนนี้บ้าไปแล้วใช่ไหม ? ถ้าเป็นพวกตาแก่ในรัฐก็คงไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ หรอก จริงไหม ?

ในขณะที่จินซันจิวกำลังลังเล ชายหนุ่มสองคนนั่นได้เลือกหนทางไว้แล้ว พวกเขาคลานขึ้นมาจากพื้นและมองไปยังเหม่าเทียนหัวความขมขื่น

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนหน้าของไป่เฟิงในขณะที่เขาคิดจะโจมตีเหม่าเทียนหัว ทันใดนั่น ทั้งสองก็กลับไปยืนด้านหน้าเหม่าเทียนหัวโดยไม่คาดคิด !

รอยยิ้มของไป่เฟิงเปลี่ยนไปและสายตาก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงด้วยความผิดหวัง หลังจากที่การฝึกฝนของพวกเขาถูกทำลาย แล้วยังจะเรียกพวกเขาว่าผู้ฝึกตนได้ ?

เมื่อทั้งสองเดินมาถึงด้านหน้า ดวงตาแห่งความสุขก็ปรากฏขึ้นในตาของพวกเขา หรือว่าพวกเขาจะบ้าไปแล้ว ?

'ฮ่าฮ่า ฉันจะไม่ต้องกังวลเรื่องเงินที่จะใช้ตลอดชีวิตอีกต่อไป'

'เพื่อนคนนี้มันเป็นคนโง่ ? สงสัยน่าจะเพราะอากาศร้อนมันก็เลยทำให้เขาเหมือนกับดอกไม้ที่ใช้ชีวิตในเรือนกระจก !'

ความคิดแตกต่างกันออกไปในหัวแต่ละคน สำหรับความจริงที่ไป่เฟิงพูดมา แล้วมันยังไง ?

ดวงตาของไป่เฟิงกระตุกเล็กน้อย หลังจากนั่นจู่ ๆ เขาก็เคลื่อนไหว ! ความเร็วของเขาเร็วมาก เร็วจนทั้งสองคนเห็นเพียงภาพเบลอในสายตา ในไม่ช้าเขาก็เดินผ่านทั้งคู่ไปเรียบร้อยไปเรียบร้อย

ไป่เฟิงไม่ได้มองทั้งสองคน เขาเพียงแค่เดินไปหาเหม่าเทียนหัวอย่างใจเย็น

"ฟู้ว !"

ทั้งสองคนยังไม่ทันได้เปล่งเสียงออกมา พวกเขาก็กลายเป็นคนตายซะแล้ว ร่างของพวกเขาค่อย ๆ ล้มลงช้า ๆ ในตอนที่ไป่เฟิงเดินผ่านพวกเขา ไป่เฟิงก็เชือดลำคอของพวกเขาด้วยความเร็วที่เหมือนสายฟ้า !

"แกต้องการใช้กำลังจบเรื่องนี้ ?" ใบหน้าของเหม่าเทียนหัวมืดม่นเมื่อมองเห็นไป่เฟิงเดินมาหาเขา

"พอดีว่าฉันเป็นคนไม่ชอบทำอะไรยาก ๆ ฉันไม่อยากให้ปัญหามาเคาะประตูทุก ๆ วันถ้าหากฉันปล่อยแกไป" ไป่เฟิงหยุดเดินและมองไปยังเหม่าเทียนหัวยด้วยรอยยิ้ม

เหม่าเทียนหัวกดสวิทซ์ตัวควบคุมในกระเป๋า "เยี่ยม ! ดูเหมือนว่าเราสองคนจะมีความคิดเดียวกัน นายบังคับฉันเอง คงไม่มีเหตุผลที่ฉันจะปกปิดอีกต่อไป !"

เหม่าเทียนหัวเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้า เขาจัดให้มีมือสไนเปอร์หลายคนประจำการอยู่ด้านนอก !

เมื่อป้องกันเหตุไม่คาดคิด และก็เป็นไปตามที่คิด เกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดจนได้ !

ไม่มีเสียงดังหรือคำเตือนใด ๆ กระสุน 5 ลูกปรากฏขึ้นในห้อง !

หนึ่งบินไปยังหัวของยมฑูต ในขณะที่อีก 4 บินมายังไป่เฟิงปิดผนึกเส้นทางหลบหนีทั้งหมดของเขา

เหม่าเทียนหัวแสยะยิ้มเมื่อมองไปยังไป่เฟิง อะไรที่ทำให้เขามั่นใจมากขนาดนี้ ?

ในขณะที่ลูกกระสุนปรากฏขึ้นในระยะสามเมตร ไป่เฟิงก็ตรวจจับได้ทันที โดยพลังจิตของเขา เขาส่งมีดบินสีทองไปจัดการพวกมัน !

มีดสีทองพุ่งออกมาจากร่าง มันมีความเร็วกว่าเสียงถึงสามเท่า ! มันผ่าลูกกระสุนทั้ง 4 จนหมดสิ้น !

กระสุนโลหะผสมพิเศษกลายเป็นกระดาษหนึ่งชิ้นเมื่ออยู่หน้ามีดบินสีทอง มันราวกับมีดร้อน ๆ ตัดผ่านเนย ! มันไม่สามารถต่อต้านได้เลย !

ด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเสียงถึง 1000 m/s ! มันเหมือนกับการเทเลพอร์ตมาถึงลูกกระสุน !

สไนเปอส่วนใหญ่สามารถยิงด้วยความเร็วที่ออกจากปากกระบอกปืนประมาณ 800 m/s อย่างไรก็ตาม เมื่อกระสุนต้องเดินทางไกลกว่า 1,500 เมตร มันก็จะสูญเสียความเร็วตามระยะทางที่มันบินไป

แม้ว่ากระสุนทั้งห้าจะเร็วเหนือความเร็วเสียง แต่มีดบินของไป่เฟิงนั่นมันเร็วกว่าความเร็วเสียงถึง 3 เท่าตราบใดที่มันอยู่ในระยะ 3 เมตร !

"ปัง !"

"ดิ๊ง ดิ๊ง !"

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงสองวินาที นี้สามารถจินตนการได้เลยว่ามันเร็วเกินจะคิดทัน !

เพราะเสียงที่ได้ยินมีแค่เสียงของสไนเปอที่ลูกมันพุ่งมาจากหน้าต่างและจากนั่นก็คือเสียงที่กระสุนหล่นลงพื้น !

ยมฑูตเป็นตัวเดียวที่ไม่สามารถหลบลูกกระสุน แต่อย่างไรก็ตามลูกปืนทำได้เพียงรูบนเสื้อคลุมของมัน มันไม่สามารถเจาะทะลุเข้าไปภายในได้ สิ่งเดียวที่ทิ้งไว้คือรอยแผลจาง ๆ บนหัวมัน

ไป่เฟิงยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ สำหรับคนอื่นพวกเขาอาจทำได้แค่มองเห็นแสงสีทองที่พุ่งออกมาจากตัวของไป่เฟิงแว่บหนึ่ง

มีดบินมันเร็วเกินไป ! มันเร็วเกินกว่าผู้ที่อยู่ระดับเจียงแห่งวิวัฒนาการจะมองทัน !

"ทำไมแกยังรอด !" เหม่าเทียนหัวรู้สึกไม่เชื่อ กระสุนบนพื้นถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ ความเร็วระดับไหนกันที่ทำแบบนี้ได้ ?

ไป่เฟิงแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก หัวของเขารู้สึกปวดเล็กน้อยเนื่องจากใช้พลังจิตไปจนหมด ก่อนหน้านี้เขาได้ใส่พลังจิตจำนวนมากเข้าไปในมีดบินสีทอง มันจึงเหตุทำให้เขาสามารถระเบิดความเร็วที่เร็วกว่าเสียงได้ถึง 3 เท่า !

การกระทำดังกล่าวนั่นทำให้ไป่เฟิงรู้สึกอยากกลับเป็นคนธรรมดาอย่างมาก เขาแค่อยากจะเป็นคนธรรมดาที่ต้องการที่นอนโดยไม่ระแวงเท่านั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

692 ความคิดเห็น