Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 168 : บทที่ 167 กระดูกสันหลังที่เหมือนกระดูกของมังกร !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62

บทที่ 167 กระดูกสันหลังที่เหมือนกระดูกของมังกร !

หลังจากสังเกตหมีมาหลายวัน ไป่เฟิงก็รู้แล้วว่าส่วนที่สำคัญที่สุดในการเคลื่อนไหวคือท่าทางการยืน !

แม้ว่าพลังจิตและการรับรู้ของเขาจะถูกปิดผนึกไว้ แต่พื้นฐานและสมองของเขาไม่ได้โดนปิดผนึก ดังนั้นเขาจึงสามารถเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างได้รวดเร็วกว่าคนปกติ !

ไป่เฟิงยืนอยู่บนก้อนหินอย่างมั่นคง เขาหลับตาและคิดว่าขาของเขาหนักประมาณ 30,000 คัต [1 คัต = 0.5 กิโลกรัม] ร่างกายของเขาค่อย ๆ โค้ง กล้ามเนื้อทั้งหมดในร่างเริ่มสั่นสะเทือนจนไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า

มันเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แต่ไป่เฟิงเหนื่อยมาก เขาหายใจเร็วขึ้น มีลมหายใจร้อน ๆ จำนวนมากไหลออกมาจากปากและจมูกของเขา !

ไป่เฟิงหยุดทันที ร่างกายของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อทั้งตัว

"ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนี้ ฉันขาดอะไรไป ?" ไป่เฟิงพึมพำในขณะที่เขาตรวจสอบสภาพของเขา ปัญหาไม่ใช่ท่าทางหรือการเคลื่อนไหวของร่างกายเขา แต่ผลของมันก็ไม่น่าจะใช่แบบนี้ อาจจะเป็นไปได้ว่าสิ่งที่ทำให้ผิดพลาดคือการหายใจของเขา !

ดวงตาของไป่เฟิงสว่างขึ้นราวกับรู้แจ้ง ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ถึงสิ่งที่ขาดไปได้ !

เขากลับไปที่เต็นท์วางเสื้อผ้าไว้ข้าง ๆ กองไฟที่กำลังจะมอดดับ เขารีบหยิบไม้ขึ้นมาโยนลงไปจากนั่นก็หยิบหิมะขึ้นมาทาบนร่างกาย

รอยแผลต่าง ๆ บนร่างกายของเขาเริ่มปรากฏขึ้นมาเมื่อหิมะขจัดสิ่งสกปรกออกจากร่าง รอบแผลที่ดูน่าเกลียดจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏบนร่างของเขา

โชคดีที่บาดแผลเหล่านี้ไม่ติดเชื้อ ไม่อย่างนั้นจะเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเขา

ไป่เฟิงทำให้ร่างกายแห้งและเมื่อรู้สึกได้ว่ามีลมพัดผ่านร่างที่เปลือยเปล่าของเขา เขาก็รู้สึกสั่นสะท้านเพราะความหนาวเย็นของมัน เขาจึงรีบกลับเข้าไปในเต็นท์อันอบอุ่นของเขาทันที

หลังจากนั่นก็หยิบหนังสือเก่า ๆ ขึ้นมาอีกเล่มและเริ่มอ่านมัน หมีมันจะปรากฏตัวขึ้นมาในเวลาที่แน่นอนทุกวัน ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลว่ามันจะปรากฏตัวหรือไม่แม้ว่าเขาจะอยู่ในเต็นท์ก็ตาม

เพราะไม่มีโทรศัพท์หรือโทรศัพท์มือถือ ไป่เฟิงจึงใช้การอ่านเพื่อบรรเทาความน่าเบื่อและฆ่าเวลาแทน

เช้าวันต่อมาไป่เฟิงไม่ชักช้า เขารีบฝึกเทคนิคการหายใจด้วยแสงทันที แสงสีม่วงพุ่งเข้ามาในปากจากนั่นเขาก็รู้สึกถึงอาการคันที่อยู่ในกระดูกของเขา ! มันเหมือนกับว่ามีมดจำนวนมหาศาลกำลังกัดกระดูกของเขา !

"อ่าา คันชิบ !"

"ปัง ปัง !"

เขาไม่สามารถทนกับอาการคันได้อีกต่อไป ไป่เฟิงรีบวิ่งไปที่ต้นไม้ก่อนจะแทกร่างของเขากับมันอย่างรุนแรง !

เนื่องจากเพราะอากาศที่หนาวเย็นในฤดูหนาว การได้รับบาดเจ็บจากปกติจะทำให้บาดเจ็บกว่าปกติหลายเท่า !

ไป่เฟิงก็เช่นกัน ทันทีที่เขาพุ่งชนกับต้นไม้เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่าง หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ ชา 20 นาทีต่อมาเขาก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป กลับกันแขนขาทั้ง 4 ข้างของเขากลับไม่มีรู้สึกแทน

ครึ่งชั่วโมงต่อมาอาการเหล่านั่นก็หายไป ไป่เฟิงนั่งลงบนพื้นหายใจอย่างหนัก มีอากาศร้อน ๆ จำนวนมากแผ่ออกมาจากร่างของเขา

หลังจากใช้ชีวิตกว่า 20 วันในป่าเขาได้รับประโยชน์มากมาย อย่างน้อยที่สุดความสูงเขาก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย

ไป่เฟิงรู้สึกว่าความเจ็บปวดบางอย่างวิ่งกลับมาที่ร่างกายของเขา ความรู้สึกที่ร้อนได้แผ่ไปทั่วร่างของเขาราวกับเปลวไฟกำลังวิ่งไปในเส้นเลือด เขาลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบากและกลับไปยังที่พัก จากนั้นก็เริ่มทำอาหารเช้า

ความเจ็บปวดนี้มันอยู่ในขั้นที่เขาสามารถทนได้ เมื่อเทียบกับอาการคันของกระดูกที่เขาใช้ร่างชนกับต้นไม้นั่นมันแตกต่างกันอย่างมาก

'ดูเหมือนว่ากระดูกใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว และเมื่อถึงตอนนั้นจะได้รู้กันซักทีว่าแสงสีม่วงมันช่วยอะไร' ไป่เฟิงคาดหวังอย่างมาก ในเวลาเดียวกันเขาก็ไม่ได้หยุดพลิกปลาไปมา

หลังจากจัดการปลา 3 จินเสร็จ เขาก็กลับเข้าไปในเต็นท์อีกครั้ง

และในตอนนี้ 13.00 น. เขาก็ย่างปลาอีกตัวสำหรับมื้อกลางวัน นี่เป็นปลาตัวที่ใหญ่ที่สุดที่เขาจับได้ มันมีน้ำหนักประมาณ 6 จิน !

หลังจากจัดการมันไปครึ่งหนึ่ง ท้องของเขานี้ก็ป่องจนไม่สามารถกินได้อีกต่อไป ทันใดนั้นเขาก็คิดบางอย่างได้ก่อนจะนำปลาเดินไปที่ต้นไม้ที่มีรังผึ้ง จากนั่นก็วางมันไว้บนก้อนหินเพื่อใช้เป็นค่าเล่าเรียนสำหรับหมี

จากนั้นเขาก็ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ตากปกติและนั่งเงียบ ๆ ต้นไม้นี้อยู่ใกล้กับต้นไม้ใหญ่อีกต้นนั้นก็เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะหนีไปอีกต้นได้ทันทีหากมีอันตรายเกิดขึ้นกับเขา !

"โฮก !"

ทันใดนั้นหมีตัวใหญ่ก็โผล่ออกมาจากป่าและตามมาด้วยเสียงคำรามที่แสดงว่ามันมาถึงแล้ว

"ฟิด ฟิด !"

ในขณะที่มันจะเริ่มทำกิจวัตรประจำวัน มันก็ดมกลิ่นและรู้สึกได้ถึงบางอย่างก่อนจะพ่นลมร้อน ๆ ออกมาจากจมูกของมัน

หมีเดินไปที่ก้อนหินและมองไปยังชิ้นปลาที่เหลืออยู่ ดูเหมือนกลิ่นแปลก ๆ จะมาจากสิ่งนี้

หมีไม่ได้รีบกินปลาในทันที มันทำแค่เดินวนไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัย หลังจากตรวจสอบสภาพแวดล้อมหลายครั้งเป็นเวลากว่าสิบนาทีมันก็คว้าปลาเข้ามาใส่ปากมัน

สำหรับหมีตัวใหญ่ เศษปลาตัวนี้ไม่เพียงพอแม้แต่จะเติมรอยแยกระหว่างฟันของมัน ! มันคลานไปรอบ ๆ อีกสักพักเพื่อหากลิ่นเพิ่มเติม และเมื่อไม่มีประโยชน์อีกต่อไปมันก็กลับมาที่ต้นไม้ก่อนจะมองขึ้นไปด้วยความตะกละตะกลามยังรังผึ้งขนาดใหญ่บนหัวของมัน

หมียืนขึ้นก่อนจะใช้น้ำหนักภายใต้ร่างอ้วน ๆ ที่อยู่ภายใต้ขนหนา ๆ ของมันปักหลักจากนั่นก็ค่อย ๆ ยืนขึ้นและรวบรวมความแข็งแกร่งก่อนจะงอตัวให้เหมือนกับในตอนนี้มันมีกระดูกสันหลังที่เหมือนกับกระดูกสันหลังของมังกร !

ท่าทางของมันในตอนนี้เต็มไปด้วยความดุร้าย !

มันหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ รวบรวมพลังอีกครั้งแล้วกระแทกต้นไม้ !

"ปัง !"

เสียงดังสนั่นตามมาด้วยผึ้งบนต้นไม้ที่รู้สึกอันตรายราวกับพวกมันพร้อมจะหล่นลงมาจากต้นไม้ได้ทุกเมื่อ !

ใบหน้าของไป่เฟิงเต็มไปด้วยความยินดี ลมหายใจของคนนั่นเวลาหายใจออกหรือเข้าจะกลายเป็นไอระเหยสีขาวขุ่น แต่เมื่อเขามองไปที่การหายใจของหมีเขาเห็นลมหายใจของมันเป็นสีขาว !

เมื่อหมีถูกผึ้งไล่ล่าอีกครั้งมันก็รีบหนีไปเหมือนเดิม ไป่เฟิงรีบลงมาจากต้นไม้ก่อนจะวิ่งไปยังน้ำตก

เนื่องจากมีประสบการณ์ในการตกปลาที่นี่แล้ว ไป่เฟิงจึงไม่ต้องใช้ความพยายามมากนักในการจับปลาโง่ ๆ อีก 10 ตัว เขาผูกปลาทั้งหมดไว้ด้วยก่อนก่อนจะเดินผ่านหิมะ

เขากลับมาถึงที่พักอันแสนสุข ไป่เฟิงขุดหลุมเล็ก ๆ ไว้ในหิมะก่อนจะฝังปลาเข้าไปแล้วนำหิมะกลับมาถมเหมือนเดิม

จากนั้นเขาก็เริ่มฝึกการเคลื่อนไหวเหมือนหมีตามความทรงจำของเขา เขาไม่ได้ฝึกท่าเทคนิคการปรับอุณหภูมิร่าง แต่เขาเลือกที่จะลอกเลียนแบบการเคลื่อนไหวของหมีแทน

ไป่เฟิงจินตนาการว่าเขาเป็นหมีในขณะที่เดินไปยังต้นไม้ใหญ่ จิตใจของเขากำลังนึกถึงทุก ๆ รายละเอียดการเคลื่อนไหวของหมี

จากนั้นเขาก็เริ่มขยับ ! การขยับนี้เหมือนกับหมีตัวใหญ่ ! เขาคลายและงอไหล่ในขณะที่เท้าก็ปักลงไปในหิมะแล้วยืนอย่างมั่นคงราวกับว่าเขากำลังโตขึ้น !

"ฮึ่ม !"

เสียงคำรามเหมือนสัตว์เดรัจฉานออกมาจากลำคอของเขา การหายใจของเขาประสานเข้ากับการเคลื่อนไหวดูไหลลื่น !

กล้ามเนื้อของเขาเหนี่ยวรั้งพวกมันรวมกัน กล้ามเนื้อเหมือนสันเขาและกระดูกสันหลังก็เหมือนมังกร ! มันมีรูป "?" ขนาดใหญ่บนหลังของเขา !

ผิวบนหลังของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับว่าเลือดพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ ! ในขณะเดียวกันก็เริ่มมีหมอกสีขาวกระจายออกมาทางด้านหลังของเขา

หลังจากนั้นเขาก็เดินไปยังต้นไม้ก่อนจะพุ่งชนไปยังต้นไม้ ! โมเมนตัมของเขาในตอนนี้เหมือนว่าต่อให้เป็นภูเขามันก็อาจจะทุกทำลายได้ทุกเมื่อ !

"ปัง !"

เสียงดังออกมาจากต้นไม้ขนาดใหญ่ตามมาด้วยหิมะจำนวนมากที่หล่นลงมา

ไป่เฟิงมองผลลัพท์ด้วยความตกใจ

'ฉันทำได้แล้ว ! นี้คือความแข็งแกร่งหลังจากที่ฉันทำมันได้ ?'

ไป่เฟิงรู้สึกประหลาดใจมาก นอกเหนือจากอาการแสบ ๆ คัน ๆ เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บเลย

จากการประเมินของเขาแรงปะทะก่อนหน้านี้น่าจะไม่ต่ำกว่า 1,000 จิน ! ไม่อย่างนั่นเป็นไปไม่ได้ที่ต้นไม้จะสั่นขนาดนี้ !

แม้ว่าต้นไม้จะสั่นแต่มันเทียบไม่ได้เลยหากแรงปะทะเมื่อครู่เป็นหมีที่มาทำแทน !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #650 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 168)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 15:48

    สนุกมากค่ะ ขอบคุณค่ะ

    #650
    0