Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 169 : บทที่ 168 2 เดือนผ่านไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62

บทที่ 168 2 เดือนผ่านไป

ไป่เฟิงลุกขึ้นยืนและขยับร่างกายไปมา นอกเหนือจากแรงที่เขาเพิ่งใช้ไปก็ไม่มีอะไรผิดปกติกับเขา

หนึ่งจะต้องรู้ว่าการแสดงพลังมากกว่า 1,000 จิน โดยใช้เพียงแค่ร่างกายมนุษย์ธรรมดานั้นเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก !

ไป่เฟิงกลืนความรู้สึกแปลก ๆ ลงไปเมื่อเขาคิดว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนกันหากเขาทำแบบนี้แต่พลังของเขาได้กลับมาแล้ว !

ร่างกายของมนุษย์มีทั้งหมด 639 ส่วน โดยร่างกายของพวกเขามีเส้นใยกล้ามเนื้อทั้งหมด 6 พันล้านกว่าเส้น สำหรับเส้นที่ยาวที่สุดยาวประมษ 60 ซ.ม. เส้นที่สั้นที่สุดคือ 1 ซ.ม. !

เพียงแค่รวบรวมแรงทั้งหมดของกล้ามเนื้อเข้าด้วยกันการฉีกแผ่นเหล็กมันจะไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป !

เป็นไปไม่ได้ที่จะทำลายยอดเขาเพียงแค่เตะหรือต่อย ! แน่นอนว่าการทำเช่นนั้นร่างกายและกล้ามเนื้อของพวกเขาจะต้องแข็งแกร่งพอสมควร หากพวกเขาไม่มีความพร้อมสุดท้ายก็เป็นพวกเขาเองที่จะกลายเป็นฝุ่น !

เทคนิคการต่อสู้นั่นจะพัฒนาส่วนกล้ามเนื้อมากที่สุดเพื่อทำให้ร่างกายของพวกเขาแข็งแกร่งมากขึ้น !

ไป่เฟิงลากร่างที่เหนื่อยล้ากลับเข้าไปในเต็นท์พร้อมกับเริ่มย่างปลาอีกต่อ

'ถึงฉันจะเข้าใจเทคนิคการใช้พลังของหมี แค่เทคนิคนี้ใช่ว่าจะสำเร็จได้ง่าย ๆ'

ไป่เฟิงคิดกับตัวเอง เทคนิคนี้มันไม่ได้ง่ายเหมือนกับเทคนิคลดอุณหภูมิในร่างหรือการหายใจด้วยแสง หากพิจารณาโครงสร้างร่างกายของมนุษย์นั้นมันสามารถบอกได้เลยว่ามันมีความซับซ้อนอย่างมากเมื่อนำมาเทียบกับหมี อย่างน้อยในตอนนี้เขาก็ยังคงทำอะไรมากไม่ได้

ไป่เฟิงไม่ได้ย่างปลาแค่ตัวเดียว แต่เขาย่างมันทั้งหมด จากนั้นเขาก็ใส่ทุกสิ่งทุกอย่างลงในกระเป๋า หลังจากกินปลาเสร็จแล้วตอนนี้มันถึงเวลาที่เขาจะต้องเดินทางต่อแล้ว เขาจะมาหยุดอยู่ตรงนี้อีกไม่ได้แล้ว

หลังจากเก็บทุกสิ่งทุกอย่าง ไป่เฟิงก็ยกกระเป๋าสะพายไหล่แล้วเดินออกไป

****

สองเดือนที่ผ่านมาไป่เฟิงไม่รู้ว่าเขาเดินทางมาไกลแค่ไหน เทือกเขาตรงหน้าเขามันดูเตี้ย ๆ และดูเหมือนอุณหภูมิจะสูงขึ้น แม้ว่าทุกอย่างจะถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวแต่มันก็ไม่หนาวมากนัก

เขาเดินไปอีกหนึ่งวันก็พบกับถนนที่ถูกสร้างโดยมนุษย์ นี่คือถนนสายปกติ แต่ทันทีที่ไป่เฟิงเห็นเขาก็ร้องไห้ออกมาทันที ! พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเขาต้องทรมานมากแค่ไหนในสามเดือนที่ผ่านมา !

เทคนิคการปิดผนึกที่เขาเรียนรู้มาจากความทรงจำจากการใช้เทคนิคการหายใจด้วยแสงดูเหมือนจะยาวนานกว่าที่เขาคิด เกือบสามเดือนแล้วที่เขาปิดผนึกแต่ตอนนี้มันก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะคลายแม้แต่น้อย

ไป่เฟิงเดินไปตามถนนเรื่อย ๆ ทันทีที่เขามาถึงตีนเขา ก็ปรากฏเมืองใหญ่ ๆ ตรงหน้าเขา !

"ฉันมาถึงเมืองหลินจูแล้ว ?"

ไป่เฟิงมองป้ายโฆษณาและพูดพำพึม แต่ทันทีที่เสียงของเขาดังออกมาจากลำคอ ไป่เฟิงก็เกือบจะกระโดดด้วยความตกใจ !

เสียงของเขามันแห้งหยาบและเชื่องช้า มันราวกับชายชราที่ผ่านทุกผ่านหนาวมานาน

เขาโยนไม้เท้าในมือทิ้งจากนั้นก็จับกระเป๋าเดินหาโรงแรม

เพราะรูปลักษณ์ในตอนนี้ของไป่เฟิงมันไม่เข้ากับการตกแต่งภาพในที่งดงามของโรงแรมเลย ทำให้ตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในล็อบบี้ก็มีแต่คนมองเขาด้วยความรังเกียจ

"ขอจองห้อง 1 ห้อง ขอบคุณ"

ไป่เฟิงเดินไปที่แผนกต้อนรับและพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พนักงานหญิงสองคนที่นั่งหลังโต๊ะมองเขาด้วยความตะลึงเป็นเวลา 1 นาทีเต็ม และเมื่อไป่เฟิงเปิดปากและพูดอีกครั้งก็ทำให้ทั้งสองสาวตื่นจากความฝัน

"ดูสิที่รัก ที่นี่แย่จริง ๆ ให้ขอทานที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาก็ได้"

เด็กสาวข้างหลังไป่เฟิงใช้มือหนึ่งบีบจมูกในขณะที่อีกมือควงแขนชายสูงและมีแต่กล้ามข้าง ๆ เธอมองไปที่ไป่เฟิงด้วยความรังเกียจ

"เอาน่า เจียงเหว่ย มันยากที่คนจะใช้ชีวิตข้างนอก เธอน่าจะพูดเบา ๆ นะ"

มู่ตงหยุนลูบหัวสาวน้อยช้า ๆ แล้วเดินไปหาไป่เฟิง "น้องชาย มีปัญหาหรือเปล่า ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะใช้ชีวิตข้างนอกนั่น ... นี่ เอาเงินไป 1,000 หยวนนี้หวังว่าจะช่วยนายได้บ้าง"

ไป่เฟิงเงยหน้าและมองเขาด้วยความสนใจ มันยากมากที่จะหาคนแบบนี้ในสังคมปัจจุบัน ตั้งแต่เขาเดินเข้ามาในเมืองมีแต่คนมองเขาด้วยความรังเกียจบ้าง ดูถูกบ้าง บางคนก็หลีกเลี่ยงราวกับเขาเหมือนตัวโรคระบาด มีเพียงชายคนนี้เท่านั่นที่ไม่ได้ไล่เขา

"อ่า !"

ทันทีที่ไป่เฟิงเงยหน้าขึ้นมา มู่ตงหยุนก็ตกใจและเดินถอยหลัง ใบหน้าของเขาปกคลุมไปด้วยความหวาดกลัว ! สายตาของเขาเมื่อมองไป่เฟิงมันทำให้เขานึกถึงหมาป่าที่เขาเห็นในป่าเมื่อตอนเด็ก ๆ !

แม้ว่าจะตกใจแค่ไหนก็ตาม แต่มู่ตงหยุนก็ฟื้นสติได้อย่างรวดเร็ว "ฉันขอโทษ ฉันก็แค่ ..."

"ไม่เป็นไร ขอบคุณมากสำหรับความใจดีของนาย แต่เก็บเงินเอาไว้เถอะ ฉันมีตังจ่ายค่าห้องพอ"

ไป่เฟิงบอกกับมู่ตงหยุนแล้วก็พยักหน้ารับกุจแจจากพนักงานก่อนจะเดินจากไป

"หยิ่งจริง ๆ ! ทั้ง ๆ ที่คุณช่วยเหลือเขาแต่เขาก็ยังไม่ยอมรับอีก แล้วทำไมคุณต้องไปให้เงินเขาด้วย ?"

เลงเจียงเหว่ยรอจนกระทั่งไป่เฟิงเดินไปไกลแล้วจึงหันหน้าไปถามมู่ตงหยุน

"ในตอนที่ฉันใช้ชีวิตหากินข้างนอกเมื่อหลายปีก่อน ฉันจำได้ว่ามีปีหนึ่งที่ฉันไม่มีเงินพอที่จะกลับบ้านในช่วงปีใหม่ ฉันพยายามที่จะยืมเงินจากทุกคนที่รู้จัก แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครให้ฉันเลยแม้แต่เพื่อนสนิท เงินแค่ 100 หยวนไม่มีใครเลยที่จะยื่นมือมาช่วย แต่อยู่ดี ๆ ก็มีคนแปลกหน้าหนึ่งให้เงินฉันแทน"

เสียงของมู่ตงหยุนโกรธแค้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงปีนั่น เขาหยุดคิดและพูดต่อ "ฉันถามคนแปลกหน้าว่า "ทำไมคุณถึงให้เงินฉันยืม ไม่กลัวว่าจะถูกฉันหลอกหรือยังไง ?" คุณเดาได้ไหมว่าคำตอบของเขาคืออะไร ?"

เลงเจียงเหว่ยส่ายหัว

มู่ตงหยุนดูเหมือนกำลังนึกถึงความทรงจำส่วนที่สำคัญที่สุด เขาพูดพร้อมกับดวงตาที่แดงขึ้น "คน ๆ นั้นบอกว่า "แน่นอนว่าฉันกลัวว่าจะถูกหลอก แต่หากฉันยังกลัวอยู่ต่อไป นายก็คงไม่ได้กลับบ้านจริงไหม" คำพูดนี้มันทำให้หัวใจของฉันตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้มันรู้สึกอบอุ่นอย่างมาก"

ไป่เฟิงไม่ได้รู้เลยว่าทั้งสองกำลังคุยกับ สำหรับเขาสิ่งที่ดีที่สุดคือการได้เห็นแสงจากคน ๆ หนึ่งที่แตกต่างจากทุก ๆ คน

สิ่งแรกที่เขาทำคือเดินเข้าไปในห้องและเปิดเครื่องทำน้ำอุ่น ! โดยไม่ลังเลเขารีบถอดเสื้อผ้าและโยนพวกมันทิ้งลงในถังขยะจนเผยให้เห็นร่างกายที่กำยำและกระชับของเขา !

รอยแผลที่น่ากลัวมีอยู่ทั่วร่างกายที่เปลือยเปล่าของเขา ภาพดังกล่าวมันสามารถทำให้ผู้พบเห็นตกใจกลัวได้ !

3 เดือนที่ผ่านมาไป่เฟิงนั่นพบกับอันตรายนับไม่ถ้วน พวกมันมีแต่สถานการณ์เสี่ยงตายทั้งนั้น ! ที่อันตรายที่สุดคือการตกไปในหลุมน้ำแข็ง !

ร่างกายของเขาถูกน้ำแข็งแหลม ๆ หล่นใส่นับไม่ถ้วน เขาคิดไว้ว่าเขาอาจจะต้องตายแน่ ๆ แต่สุดท้ายเขาก็สามารถปีนออกมาจากหลุมได้

เขาก้าวเข้าไปในอ่างอาบน้ำและจากนั้นก็ทำความสะอาดเอาของสกปรกออกไปทั้งหมด

แม้ว่าไป่เฟิงจะใช้หิมะทำความสะอาดร่างกายเป็นบางครั้ง แต่ก็เหมือนกับการอาบน้ำโดยไม่มีสบู่ อีกทั้งเขาใส่แต่ชุดเดิม ๆ เป็นประจำมันนอกจากนี้ยังใช้ชีวิตอยู่แต่ในธรรมชาติ มันจึงไม่แปลกที่จะทำให้เขาสกปรก

ผมของเขามันแข็งทำให้ทำความสะอาดยากเล็กน้อย ก่อนที่จะมาที่นี่ผมของไป่เฟิงยาวมาก ไม่กี่เดือนผมของเขาก็ยาวไปหลัง ข้อเสียของผมยาวคือมันชอบมีวัตถุเล็ก ๆ มากมายมาพันกันอยู่ในนั้น ไป่เฟิงต้องใช้เวลานานอย่างมากกว่าจะเอาพวกมันออกมาได้

หลังจากทำความสะอาดร่างกายเสร็จ ไป่เฟิงก็โทรไปยังแผนกบริการและสั่งให้พวกเขาเอาเสื้อผ้าและอาหารมาที่ห้องของเขา

โรงแรมแห่งนี้ถือว่าค่อนข้างใหญ่ อย่างน้อยที่สุดมันก็อยู่ในเมืองขนาดใหญ่ ดังนั้นค่าใช้จ่ายจึงไม่ใช่น้อย ๆ

อย่างไรก็ตามเพราะค่าบริการที่สูงมันจึงเป็นการบริการที่ดีและรวดเร็ว ใช้เวลาไม่นานจานอาหารแสนอร่อยก็ถูกส่งมาที่ห้องของเขา

ทุกจานเป็นอาหารพิเศษ พวกมันมีกลิ่นหอมและดูน่าอร่อยอย่างมาก !

สำหรับไป่เฟิงผู้ที่ไม่ได้กินเนื้อมาหลายเดือน ตอนนี้เพียงแค่มีเนื้อเข้าปากเขาก็จะบอกได้คำเดียวว่ามันคือสิ่งที่ดีที่สุดในโลก !

และในตอนนี้ไป่เฟิงก็กลายเป็นผีที่หิวโหย เขายัดทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไปในปากแล้วกลืนลงไป ไม่มีความคิดใด ๆ เหลืออยู่เลยนอกจากคำว่า "กิน !"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #654 เจ้าลูกหมู (@katay123) (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 04:15
    ขอบคุณค่ะ
    #654
    0
  2. #653 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 21:44
    อย่างน้อยผช.ก็เจตนาดีนะ ถึงแฟนสาวหรืออาจจะแค่เพื่อนพูดจาไม่ค่อยดีก็เถอะ
    #653
    0
  3. #652 sojima (@sojima) (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 18:56
    อยากให้อัพๆเร็วๆๆจัง ทนรอไม่ไหวเเล้วอยากอ่าน
    #652
    0
  4. #651 gago bobo tanga (@friday-april) (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 16:52
    รอพระเอกกลับไปผงาดไม่ไหวแล้วว
    #651
    0