Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 17 : บทที่ 17 มายา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 312 ครั้ง
    19 ก.ย. 60

บทที่ 17 มายา


ดวงอาทิตย์ขนาดใหญ่ที่อยู่สูงบนท้องฟ้า มันส่องแสงแดดอันเจิดจ้าออกมาทำให้พื้นดินเกิดคลื่นความร้อนลอยออกมา หวังจุนรู้สึกหนาวไปจนถึงขั้นที่ว่าหัวใจเขาราวกับโดนแช่แข็งในทะเลสาบน้ำแข็งเมื่อเขามองไปที่กล้ามแขนของเหลาชิ


"เชี้* ! ฉันเพิ่งเห็นรูปร่างเขาชัดๆ เขาไปทำอะไรมากัน ?! นี้มันเรื่องตลกอะไรกัน ! เขาคงไม่ใช่คนในตำนานที่ว่ามีแรงเท่ากับม้าแข่ง มีหน้าอกที่ถ้าเอาหินมาทุบแต่มันจะแตกแทน หรือ คนที่มีพลังมากพอจะเปิดขวดด้วยดอกเบญจมาศ ใช่ไหม ?" [1]


"เอิ่ม โทษที ฉันคิดว่าเจ้าของร้านที่นายพูดถึงคือฉันนะ ... " ไป่เฟิงเดินเข้ามาระหว่างหวังจุนกับเตียวเหลาชิ แล้วพูดเบาๆ


"เอ๊ะ ? นาย .. หลานเฟิง ?! ฮ่าฮ่า ! ไอ้เด็กเลว แกกลับมาตอนไหนกัน ? " ตาของเตียวเหลาชิหรี่ลงพร้อมกับรอยยิ้มด้วยความยินดีเมื่อเขาเห็นชายหนุ่มที่เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง


"ลุง เตียว !" 


ไป่เฟิงหันมาทักทานลุงเตียวด้วยความเคารพ


'ฟิ้ว ! ทันเวลาพอดี ! อันตรายจริง ๆ มันน่าจะจบแล้วใช่ไหม ? ช่างเป็นเจ้าของร้านที่น่านับถือจริง ๆ เลือกมาถูกเวลาสำคัญพอดี ! '


หวังจุนชื่นชมยินดีในใจเมื่อเขาเห็นไป่เฟิง การจ้องมองของเขาราวกับเขาเห็นผู้ช่วยชีวิตของเจา ตอนนี้หัวเข่าของหวังจุนกำลังสั่นอยู่เล็กน้อย เขาค่อย ๆ ทำใจเย็นแล้วก้าวถอยหลัง เมื่อกี้เกือบจะมีหมัดที่ดูเหมือนเหล็กกำลังจะต่อยหน้าเขาพอดี ดีที่ฉันไม่กลัวจนล้มไปซะก่อน


"แกมาถึงตอนไหน ไอ้เด็กเลว ? อยากน้อยแกน่าจะมาบอกฉันบ้าง ว่าแกกลับมาแล้ว มาที่บ้านลุงสิเดียวลุงจะเลี้ยงข้าวแกเอง !"


"เฮ้อ !" เตียวเหลาชิถอนหายใจอย่างหนักหน่วง


"ลุง เตียว มีอะไรเกิดขึ้น? ทำไมลุงถึงต้องถอนหายใจ ?" ไป่เฟิงถามอย่างมึนงง


"ฉันถอนหายใจก็เพราะมันน่าเสียดายที่แกกลับมาช้าเกินไป เพราะลูกสาวสุดที่รักของฉันเพิ่งแต่งงานออกไป ! ถ้าแกกลับมาก่อนหน้านี้เร็วซักหน่อยฉันคงแนะนำเธอให้แกแล้ว !"


เหลาชิรู้สึกเสียดายอย่างมาก เขาเฝ้าดูไป่เฟิงเติบโตขึ้นมาและเขาก็รู้ว่าไอ้เด็กนี้ไม่เลว แต่น่าเสียดาย


'ลุงเตียว หยุดพูดเรื่องตลกเถอะ ... โชคดีที่สวรรค์สงสารฉันเลยให้ฉันกลับมาช้า'


ในขณะที่เหลาชิกำลังพูดถึงลูกสาวของเขา แต่ไม่ใช่กับไป่เฟิงที่กำลังนึกถึงภาพลักษณ์หญิงสาวกอริลลาน่ากลัวที่ปรากฏขึ้นมาในใจเขา ถ้าเป็นเขาที่ได้แต่งละก็เขาคิดว่าเขาอาจจะได้หลบหนีหายไปจากที่นี่ตลอดกาลเลยก็ได้ โชคดีที่สวรรค์เมตตาเขาไว้


"ไม่ต้องห่วงลุงเตียว .. บางทีผมก็คิดว่าผมเป็นพวกไม่ค่อยมีโชคซักเท่าไหร่ บางทีมันอาจจะเป็นเวรกรรมของพวกเราก็ได้ !"


ไป่เฟิงไม่ได้กระพริบตาในขณะที่พูดเหมือนกับเขาเป็นฝ่ายผิดเล็กน้อย เขาเกาหลังหัวด้วยความเขินอาย และขุ่นเขือง


"ใช่ไหม ใช่ไหม ? เพราะว่าหว่านตัวน้อย ๆ เป็นคนดีและสวยมาก แต่โชคร้ายที่แกไม่มีโชคได้อยู่เคียงข้างเธอ ฮ่าฮ่าฮ่า"


เหลาชิหัวเราะด้วยความภูมิใจ เขาไม่มีอะไรที่น่าภาคภูมิใจไปกว่าการได้มีลูกสาวที่ยอดเยี่ยมแบบนี้แล้ว !


วังจุนยืนอยู่ข้าง ๆ เขาไม่กล้าแทรกการพูดคุยของพวกเขา มันเป็นเรื่องยากมากที่จะเปลี่ยนหัวของพวกเขาในตอนนี้ บางทีถ้าเขาเปิดปากพูดในตอนนี้ เขาอาจจะถูกหมายหัวจากเหลาชิอีกครั้งก็ได้ เมื่อถึงเวลานั้นเขาอาจจะไม่มีน้ำตาไหลอีกแล้วถ้าเขาร้องไห้ !


"อ่า ลุงเตียว ผมมีแขกที่ต้องบริการวันนี้ เอาไว้คุยกันวันหลัง .. ผมว่าจะชวนลุงไปกินอาหารที่บ้านผมในครั้งหน้า"


ไป่เฟิงเห็นสังเกตุเห็นความเงียบไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ เขากำลังนึกถึงบุคคลผู้โชคร้ายที่ได้แต่งงานกับหว่านตัวน้อย เมื่อไม่กี่ปีมานี้เขาเห็นหว่านตัวน้อย ดูเหมือนมือของเธอมันหนาขึ้นจนจะเท่าต้นขาของเขาอยู่แล้ว


"ก็ได้ เราจะคุยกันครั้งหน้า !" เหลาชิพยักหน้าและเดินจากไป


"เอ๊ะ ? เดียวนะ .. เหมือนฉันลืมอะไรไป ?"


เหลาชิหยุดฝีเท้าแล้วหันหลังมาพึมพำกับตัวเอง


'เชี้* ! เขาจะหยุดเพื่ออะไร ?! ขออย่าให้เขาจำฉันได้ !'


หวังจุนรู้สึกใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เขากำลังอธิษฐานกับพระเจ้าและเทพทุก ๆ องค์


"ช่างมัน ฉันจำไม่ได้" เหลาชิส่ายหน้าด้วยความลังเล แล้วเดินต่อไปเรื่อย ๆ


"ฮุ๊ย ขอบคุณสวรรค์จริง ๆ ที่พี่ชายเจ้าของร้านมาพอดี ! ไม่งั้นตอนนี้ผมคงกลายเป็นศพของหมูอ้วน 180 กิโลที่อยู่ที่นี่และกลายเป็นบาร์บีคิวภายใต้แสงอาทิตย์ที่ไม่มีความปราณี นี้ !" ไขมันวังจุน พึมพำอย่างรุนแรง เขาตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ ความสะเทือนใจและความกลัว ปรากฏออกมาผ่านใบหน้าของเขา


'ไอ้*** อย่ามาล้อเล่นน่า !'


ผู้ชายคนนี้มีน้ำหนักมากกว่า 180 กิโล ! แกเป็นเบเฮมอทหรือยังไง แกไม่ตายเลยหรือยังไง ?


ไป่เฟิงมองด้วยความไม่เชื่อไปที่ร่างของหวังจุน


"ถึงฉันจะไม่มา ยังไงนายก็ไม่มีทางตายด้วยเรื่องแค่นี้หรอก" ไป่เฟิงตอบด้วยสีหน้าจริงจัง


"อ่า ผมรู้! ฉันมันแย่จริงๆ ผมกำลังคิดอยู่เลยว่าเจ้าของร้านที่สร้างกฏไร้สาระพวกนี้จะมีนิสัยอย่างไง ?" หวังจุนกำลังคิดอยู่


"เราจะไปที่ร้านกันเลยไหม ?" หวังจุนถาม


"ฉันขอเวลาเดียว เดียวขอโทรหาบางคนก่อน"


ไป่เฟิงเดินออกมาไม่นานเขาก็โทรหาคนที่จะมากินอาหารมื้อกลางวันนี้อีกอีกกลุ่ม


"สวัสดี ? พวกคุณอยู่ไหนกันละ ?"


"เรามาถึงแล้ว คุณอยู่ไหนล่ะ ?"


เสียงที่ฟังแล้วสดชื่นเหมือนน้ำในฤดูใบไม้ผลิดังออกมา


"ฉันอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน มันมีรถสองคันจอดอยู่ คึนนึงเป็น Volkswagen อีกคันเป็น Rolls Royce..."


ไป่เฟิงประหลาดใจเล็กน้อย พวกเขามาถึงแล้ว ? นอกจากนี้ยังมีรถที่ไม่สามารถเห็นได้ที่นี่ทั้ง 2 คันอีก


"เว้นแต่ ...."


ไป่เฟิงมองไปที่รถ Rolls Royce


"คุณเป็นเจ้าของร้านใช่ไหม ?"


สองสาวแต่งชุดลำลอง ถ้าให้คะแนนละก็ 9/10 พวกเขากำลังเดินออกมาจากรถ Rolls Royce ทั้งสองดูเหมือนกันมากราวกับพวกเธอเป็นพี่น้องกัน !


ชายวัยกลางคนเดินออกมาเบื้องหลังของสาวสวยทั้งสองคน


"อืม"


ไป่เฟิงพยักหน้าแรง ๆ เกิดแสงเจิดจ้าในดวงตาของเขาเมื่อมองไปที่สาวสวยที่กำลังเดินมา ไป่เฟิงกำลังพิจารณาเงียบๆถึงความงามของพวกเธอ ! อย่างไงก็ตาม เขาตกใจไปเพียงชั่วครู่เท่านั่น เขาสลัดความคิดไม่ดีออกไปแล้วทำใบหน้าให้กลับสู่ความปกติ


สาวสวยทั้งสองช่างแตกต่างจากชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างหลังพวกเธอจริง ๆ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ใช่พี่น้องกัน เขาเลื่อนสายตาไปมองที่มือของพวกเธอในเสี้ยววินาที [2]


"ช่างเป็นพี่น้องสาวสวยที่น่าทึ่งจริงๆ !"


วังจุนกำลังพยายามที่จะขยายดวงตาของเขาเพื่อจะได้มองชัด ๆ แต่ความพยายามนั้นมันก็ไร้ผล เพราะมันมีไขมากรอบตาของเขามากเกินไป !


"โอ้ พระเจ้า ! นี้มันสาวสวยสุดยอด ! สมบูรณ์แบบ ! พวกเธอเป็นคนจากตระกูลไหนกัน ?" หลี่เหว่ยไม่สามารถกระพริบตาได้ในขณะที่เขามองด้วยความรักไปยังสาวสวยทั้งสอง


"ฮึ้มม ! มันไม่เห็นจะสุดยอดตรงไหน !" หญิงสาวที่มีไขมันเล็กน้อยบนหน้าของเธอพูดด้วยความรำคาญ


"ฮี่ ๆ พวกนายทั้งสองควรหยุดได้แล้วนะ ดูสิน้ำลายไหลออกมาจากปากพวกนายกันแล้ว ..." สาวสวยอีกคนพูดขึ้นด้วยยอมยิ้มบิดเบี้ยวบนหน้าเธอ


'เอ๊ะ ? ทำไมช่างเป็นดวงตาที่บริสุทธิ์จริง ๆ ! เขาดูตกใจจริง ๆ เมื่อเขามองมาที่เรา แต่หลังจากนั้นเขาก็กลับเป็นปกติได้ในทันที ...' หวังหยุย คิดกับตัวเธอเอง


'ผู้ชายคนนี้แตกต่างจากคนอื่นๆ ปกติเมื่อผู้ชายมองมาที่ฉัน พวกเขาจะมองด้วยสายตาลามก หรือ ปรารถนาที่อยากจะเป็นเจ้าของ แต่สายตาของเขามันช่างดูสงบ และไม่แยแสต่อสิ่งใดเลย' หวังหยุน คิดเช่นเดียวกัน ในเวลาเดียวกันเธอก็รู้สึกรังเกียจสายตาที่มองมาจาก วังยุน กับ หลี่เหว่ยมากขึ้น


"เอาละ ในเมื่อมากันพร้อมแล้วก็ไปกันเถอะ " ไป่เฟิงพูดพร้อมหันหลังเดินจากไป


"การมาครั้งนี้ไม่เสียเที่ยวแล้ว ! ในเมื่อได้เจอกับนางฟ้าแสนสวยทั้งสอง เพียงแค่เราได้พบพวกเธอแค่นี้ก็คุ้มค่าแล้ว !"


วังจุนพยักหน้าแรง ๆ แล้วพูดออกมา เขายังอยู่ในอาการตกใจอยู่เลย


มีคำโบราณเคยว่าไว้ว่า เมื่อคุณได้เห็นสิ่งสวยงาม มันก็เพียงพอแล้วที่จะเติมเต็มทุกอย่าง หวังจุนเห็นด้วยกับคำพูดนี้


'พวกเธอทั้งสวยน่าจะมาจากตระกูลที่ร่ำรวย ต่อให้ฉันพยายามตลอดชีวิตก็ยังคงล้มเหลวที่จะจับจองหัวใจของคนใดคนหนึ่ง แต่อย่างน้อยฉันก็ควรจะลองมัน '


ดวงตาของหลี่เว่ยกระพริบด้วยความหลงไหลในขณะที่เขาคิดถึงวิธีเข้าหาผู้หญิงทั้งสองคน


*****


หลังจากที่ออกเดินทางไม่นาน วังจุนกับหลี่เว่ยก็ตื่นจากความฝันอันสวยงามของพวกเขา เมื่อความจริงก็คือพวกเขาเหมือนเหยื่อบนถนนที่เดินไปไม่มีที่สิ้นสุด เขาจะต้องเดินต่อไปเรื่อย ๆ แบบนี้ ไอ้ร้าน **** ทำไมมันไกลขนาดนี้กัน ?!


"เจ้าของร้าน อีกไกลไหมกว่าจะถึงร้านอาหารของคุณ ? ทำไมเรายังไม่ถึงอีก ?"


หวังยุย ไม่สามารถทำอะไรได้หลังจากเดินมากว่า 10 นาทีก็ถามขึ้น


"ใกล้ถึงแล้ว" ไป่เฟิงตอบหลังจากคิดสักครู่ เดินมาแค่ 10 นาทีเอง ไม่เห็นจะนาน ใช่ไหม ? ทำไมพวกดูเหมือนซอมบี้จัง แค่เดินมานิดเดียวเท่านั้น ?


"อ๊า ! ไม่ไหวแล้ว ฉันไม่ต่อไม่ไหวแล้ว !"


อีก 20 นาทีต่อมา หวังหยุนตอนนี้เธอนั่งล้มลง เข่าของเธอปวมอย่างมาก แล้วเธอก็ไม่ยอมลุกไปไหนอีกแล้ว


"มันอยู่ข้างหน้านี้เอง .. เรากำลังจะไปถึงในอีกไม่กี่นาที !" ไป่เฟิงขอโทษแล้วชี้ไปที่บ้านเก่า ๆ ที่สามารถมองเห็นได้จากระยะไกล


"อีกไม่กี่นาที ?! อะไรคือความไว้วางใจกันระหว่างเพื่อนมนุษย์กัน ?! ตอนนี้ฉันหิวจนจะกินหมาได้ทั้งตัวแล้ว !"


หวังจุนเหลือบตามอง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเจ้าของร้านถึงใช้เวลาในการไปหาเขาที่ทางเข้าหมู่บ้าน นานมากก ! ไม่ใช่ว่าเขาเดินช้า แต่เพราะทางมันไกลเกินไปต่างหาก !


***************


[1] TL/N : เบญจมาศเป็นคำแสลงว่าทหารหนัก ครับ :D

[2] ED/N : ผู้เขียนหมายถึงดูแตกต่างกัน / ไม่เหมือนครอบครัวเดียวกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 312 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 07:59
    ถามแม่งทุกคน เมื่อไหร่จะถึง วงวาร
    #485
    0
  2. #333 Grisaia (@Grisaia) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 19:29
    ทำไมไม่ใช้รถไปวะ
    #333
    1
    • #333-1 8-ram-8 (@8-ram-8) (จากตอนที่ 17)
      19 กันยายน 2561 / 18:06
      พื้นที่ยังไม่พัฒนาครับ ( ดินแดงนั้นเอง )
      #333-1
  3. #285 8lek (@8lek8) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 18:29
    ขอบคุณค่ะ
    #285
    0
  4. #137 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 09:41
    ที่เป็นชื่อใช้อักษรพินยินนะครับ laoshi อ่านว่า เหล่าซือ เป็นคำเรียกด้วยความเคารพ ส่วน Ding (ติง) เป็นแซ่
    #137
    0
  5. #123 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 10:33
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #123
    0
  6. #50 ShinSangIn (@ShinSangIn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 13:15
    Ding ภาษาจีนอ่านว่า ติง นะคะ
    #50
    0
  7. #49 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 10:45
    ได้แดกเดียวก็หยุดบ่นเอง
    #49
    0