Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 170 : บทที่ 169 ราชา หลินจือ !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 917
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    11 ก.ค. 62

มีบางคนสงสัยเห็นแท็ก #เกิดใหม่ #ไปต่างโลก #ไปสิงร่างชาวบ้าน

อ่านไม่ผิดฮะ มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ แต่มันประมาณตอน 485+ ขึ้นไปจ้า นิยายเรื่องนี้ผู้แต่งถนัดมากเรื่องหักมุมและความโหดเหี้ยมในแต่ละมุมที่แกหัก

บทที่ 169 ราชา หลินจือ !

หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว ไป่เฟิงก็เปิดหน้าต่างและลงไปนอนบนเตียง เขาไม่ได้ทำอย่างอื่นนอกจากมองไปยังเพดานและฟังการพูดคุยของผู้คนด้านนอก หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หลับไป

การนอนหลับกินเวลาตลอดทั้งวัน !

"หาววว !"

ไป่เฟิงลูบดวงตาเบา ๆ และหาวออกมาเสียงดังขณะเดียวกันเขาก็เหยียดตัวบิดขึ้เกียจไปมา จิตวิญญาณของเขาได้ฟื้นฟูและสดชื่นขึ้นมากหลังจากได้นอน

นาฬิกาบนผนังบอกเวลา 6.50 น. ไป่เฟิงเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงแรมจัดให้เขา เขาปล่อยให้ผมของเขาร่วงไปข้างหลังและเดินออกจากห้อง

หลังจากกินอาหารเช้าแสนอร่อยเสร็จ เขาก็มุ่งหน้าไปยังหุบเขาหยาลัง

ในภาษาทิเบต คำว่าหลินจูหมายถึงบัลลังก์แห่งอาทิตย์ หรือก็คือสถานที่ดวงอาทิตย์ขึ้นเพราะว่ามันอยู่ในเขตตะวันออกเฉียงใต้ของทิเบตโดยมันอยู่เหนือระดับน้ำทะเลถึง 3,100 เมตร !

สภาพภูมิอากาศที่นี่ดีมาก ไม่หนาวเหมือนกับส่วนอื่น ๆ ของทิเบต ตอนกลางวันแม้จะมีหิมะตกแต่ความหนาวเย็นก็ไม่ได้มากจนถึงกับทำให้คนหวาดกลัวไม่กล้าเดินไปมา

ทุก ๆ คนที่ไป่เฟิงเดินผ่านพวกเขาจะรีบเดินถอยทันที พวกเขาจะพยายามหลบหรือไม่ก็ถอยหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้เนื่องจากพวกเขาเห็นรอยแผลที่น่ากลัวบนหน้าของไป่เฟิงมันจึงทำให้พวกเขาตัดสินใจว่าเขาเป็นพวกคนไม่ดี

หลังจากที่รักษาบาดแผลของเขานั้นมันก็ได้ทิ้งรอยแผลที่เหมือนตะขาบน่ากลัวไว้บนหน้า ไม่แปลกใจเลยทำไมคนถึงกลัวเขา

ไป่เฟิงขึ้นรถบัสไปยังหุบเขาหยาลัง เขาเลือกที่นั่งข้างหน้าต่างและมองออกไปข้างนอก เขากำลังนั่งมองสภาพของพื้นที่และประเพณีของที่แห่งนี้

บางครั้งเขาก็เห็นรามะจำนวนมากเดินบนถนน ใบหน้าของพวกมันไม่ได้มีความสุขหรือความเศร้า แต่มันเต็มไปด้วยความเข้มแข็งและเงียบสงบ [1]

ถึงแม้ว่าระยะทางจะไม่ไกล แต่การเดินทางด้วยถนนที่มีแต่ภูเขาสูงก็กินเวลาไปถึง 2 ชั่วโมง

เขาซื้อตั๋วราคาเต็มอีก 270 หยวนเพื่อไปจุดหมายสุดท้าย

เมื่อมาถึงเมืองหลินจูแล้วจะไม่ให้เขาไปดูจุดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษได้อย่างไร ?

หุบเขาตัดผ่านเทือกเขาหิมาลัยไหลลงไปในหุบเขาหยาลัง นี่คือหุบเขาที่ใหญ่ยาวและลึกที่สุดในโลก ! หุบเขาหยาลังความลึกเฉลี่ย 5,000 เมตร และส่วนที่ลึกที่สุดคือ 5,382 เมตร ! มันทอดยาวจากหุบเขาไปจนถึงเส้นขอบภูฏานซึ้งยาวประมาณ 463.3 กิโลเมตร !

ธารน้ำแข็งบนหน้าผาสูงชนและแม่น้ำก็เต็มไปด้วยน้ำแข็ง โดยข้างทางแม่น้ำมีหุบเขาอยู่สองลูกที่มันราวกับกำลังพันกันอยู่เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมแปลก ๆ สถานที่ดังกล่าวอันตรายและมนุษย์ไม่สามารถเข้าถึงได้ จนถึงปัจจุบันสถานที่ดังกล่าวก็ยังเป็นสถานที่ที่สำรวจไม่ถึงทุกจุด !

ไป่เฟิงเดินออกจากรถสบาย ๆ เขาไม่ได้มีกระเป๋าเดินทางติดตัวมันจึงทำให้เขาโดดเด่นกว่าผู้โดยสารคนอื่น ๆ

"หือ ?"

ไม่ไกลจากไป่เฟิงมีสาวน้อยแสนสวยปรากฏตัว

การปรากฏตัวของเธอคล้ายกับคำอธิบายของแม่น้ำพระเจ้าลัวในบทหรูฟู เธอเป็นเหมือนรูปปั้นน้ำแข็งและหยกแกะสลักในฝัน เธอเหมือนภาพลวงตาที่ละเอียดอ่อนและมีเสน่ห์ยากจะเปรียบเทียบ การปรากฏตัวของเธอมันยิ่งใหญ่เกินกว่าความงามของผู้หญิงที่สวยที่สุดในจีน !

เธอดูสง่างามและทรงเสน่ห์ เธอสะอาดเหมือนน้ำแข็งและบริสุทธิ์เหมือนหยก เหมือนนางฟ้าที่ออกมาจากภาพวาด เธอดูเหมือนนางฟ้าที่ยืนอยู่หเนือผู้คนทั้งโลก

การเดินของเธอมันส่องแสงสีชมพูราวกับเมฆในตอนเช้า ผิวของเธอเปล่งประกายเหมือนกับหยกที่ได้รับคำอวยพรจากภูติ

ความรู้สึกที่เห็นเธอเหมือนกล้วยไม้ที่สวยงามและน่าประทับใจจนยากที่จะลืม ! 

เสื้อคลุมขนสัตว์สีขาวที่เงางามถูกวางไว้บนไหล่ที่บอบบางช่วยเสริมเสน่ห์ให้ตัวเธอส่องแสงขึ้นเรื่อย ๆ ! ผู้ชายทุกคนที่เธอเดินผ่านนั่นเพียงแค่ได้มองแว๊บเดียวก็เก็บเธอไปฝัน แต่เนื่องจากมีกลุ่มคนอันตรายอยู่รอบ ๆ ทำให้พวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้

"เกิดอะไรขึ้นน้องเล็ก ?"

อีกความงามที่ท้าทายสวรรค์แต่แตกต่างจากสาวน้อยคนเมื่อครู่ ทั้งสองดูเหมือนกันในเรื่องรูปร่างและหน้าตา แต่ความโดดเด่นของพวกเธอกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เธอเป็นเหมือนกับดอกบัวหิมะบนเทือกเขาแห่งสวรรค์ !

"ไม่มีอะไร ... ฉันคิดว่าฉันเห็นคนบางคนที่เรารู้จักอยู่แถวนี้"

หวังยุนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็หันไปรอบ ๆ และมองหาคน ๆ หนึ่งที่หายตัวไปในฝูงชน

"โอ้ รีบไปกันเถอะ ราชาหลินจือใกล้จะปรากฏตัวแล้ว ไม่ว่ายังไงต้องเป็นเราที่ได้มัน"

หวังยุยเหมือนกับนางฟ้าที่ละทางโลก มีแค่เธอเท่านั้นที่จะคุยกับน้องสาวเธอได้ เธอต้องรีบออกจากตรงนี้

"ทำไมมีผู้ฝึกตนจำนวนมากมารวมกันที่นี่ ?"

ไป่เฟิงกระพริบตาและมองไปรอบ ๆ คนเหล่านี่มีเลือดที่อุดมสมบูรณ์และพลังฉีที่บริสุทธิ์ พวกเขาเหมือนกับโคมไฟท่ามกล่างหิ่งห้อยตัวเล็กมันจึงไม่แปลกที่จะทำให้มันสะดุดตาสำหรับเขา

ไป่เฟิงไม่สนใจอะไรมากเขาเพียงแค่มองไม่กี่คนเท่านั้น คนเหล่านี้แต่งกายเหมือนคนทั่วไปแต่พวกเขาไม่สามารถหนีการรับรู้ของไป่เฟิงได้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นผู้ฝึกตนที่มีอำนาจอย่างมาก

"พี่ใหญ่หม่า เพราะการปรากฏตัวของราชาหลินจือมันเลยทำให้คนมารวมกันที่นี่จำนวนมาก ! ฉันเห็นคนจากตระกูลโม่และตระกูลฮัวมาด้วย !"

ชายคนหนึ่งพูดออกมาและมองไปยังชายตัวสูงอีกคน

"นี่มันแค่เริ่มต้น ถ้าให้ฉันเดาฉันว่าคนจากตระกูลใหญ่กับพวกองค์กรน่าจะมาที่นี่ด้วยเช่นกัน !" หม่าเตาซูกล่าว การปรากฏตัวของราชาหลินจือได้กระจายไปถึงหูผู้คนนับไม่ถ้วน และทั้งหมดที่พวกเขาทำคือการมารวมกันที่นี่ เพียงแค่วันเดียวทุกอย่างก็สับสนวุ่นวายไปหมด !

แน่นอนว่าเพราะผลที่ได้จากราชาหลินจือนั่นมันมากพอที่จะทำให้ผู้คนสนใจ ผู้เชี่ยวชาญระดับเจียงแห่งวิวัฒนาการหลายคนที่มีอินธิพลเริ่มมาหุบเขาแห่งนี้แล้ว หม่าเตาซูและพวกที่เหลือถูกส่งมาเพื่อเพิ่มโอกาสในการหาราชาหลินจือ

"ราชาหลินจือ ... อ่า ถ้าเราได้มันมา มันก็พอแล้วที่จะก้าวเข้าสู่ระดับเจียงแห่งวิวัฒนาการ !" หลี่ซุยกระพริบตาไปด้วยความต้องการ

"ราชาหลินจือมันไม่ใช่แค่ทำให้ก้าวไปยังระดับเจียงแห่งวิวัฒนาการได้ เคยมีข่าวลือว่ามันสามารถเพิ่มโอกาสในการก้าวไปยังระดับเจียนเทียนเพิ่มขึ้นถึง 30 % !"

หัวใจของหม่าเตาซูเต็มไปด้วยความอิจฉาเมื่อเขาคิดถึงผู้ที่อยู่ระดับเจียนเทียน พวกเขาคือใคร ? พวกเขาคือคนที่มีพลังเหนือมนุษย์ทุกคน ! คน ๆ เดียวเท่ากับกองทัพทหารทั้งกองทัพ !

ไม่ว่าพวกเขาจะเข้าร่วมกับตระกูลหรือเป็นแขก พวกเขาก็จะได้รับการต้อนรับที่ยอดเยี่ยม ! ในยุคที่ไม่มีอาวุธร้อนพวกเขาก็คล้ายกองทัพคนเดียวที่สามารถบดขยี้กองทัพทหารได้ด้วยตัวคนเดียว !

"เอาล่ะเร็ว ๆ เราต้องรีบไปหาราชาหลินจือและนำมันกลับมาให้อาจารย์ ถ้าหากเขาก้าวไปยังระดับเจียนเทียนได้สถานะของพวกเราก็ต้องเพิ่มขึ้นมากเหมือนกับกระแสน้ำแน่นอน !"

หม่าเตาซูกวักมือเรียกพวกที่เหลือรีบเดินทาง

สำหรับไป่เฟิงที่ยืนใกล้ ๆ แน่นอนว่าเขาได้ยินรายละเอียดทั้งหมด 'ราชาหลินจือ ? น่าสนใจ ... น่าเสียดายที่ผนึกบนร่างฉันยังไม่หายไป ไม่อย่างนั่นฉันคงเข้าไปร่วมวงด้วยแล้ว'

ไป่เฟิงส่ายหน้าและเดินจากไป ตอนนี้เขาไม่มีพลังพอที่จะยุ่งกับเรื่องนี้ เขาขจัดความเย่อหยิงที่เคยมีและเดินตามฝูงชนเข้าไปในหุบเขาเหมือนนักท่องเที่ยวคนอื่น ๆ

ราวกับแม่น้ำที่ไหลไม่มีวันหมด ในที่สุดไป่เฟิงก็สามารถผ่านฝูงชนและมาถึงด้านหน้าได้ จากนั้นเขาก็เดินตรงไปยังส่วนลึกของหุบเขา

การเดินทางไปที่หุบเขาครั้งนี้เพื่อการฆ่าเวลาในการปลดผนึกของเขา ตั้งแต่เริ่มเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะเดินตามนักท่องเที่ยวคนอื่น ๆ แม้แต่น้อย !

หลังจากช่วงยากลำบากใน 2-3 เดือนที่ผ่านมา การเคลื่อนไหวของไป่เฟิงก็ดีขึ้นกว่าเดิมมาก เห็นได้ชัดว่าแม้จะถูกผนึกเลือดและพลังฉี แต่ความสามารถทางกายภาพของเขาก็แข็งแกร่งกว่าคนปกติมาก

นี่เป็นผลที่เขาฝึกฝนมาจากภูเขาโดยที่พลังถูกผนึกเอาไว้ ความแข็งแกร่งเหล่านี้คือสิ่งที่เขาได้รับมาเองโดยยังไม่ได้ปลดผนึก

แต่ในเวลาเดียวกันร่างกายของเขาก็ต้องได้รับบาดแผลนับไม่ถ้วนในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาเพื่อแลกกับความแข็งแกร่งนี้ ถ้าหากเป็นคนธรรมดาพวกเขาคงใช้ชีวิตที่เหลือด้วยการเป็นอัมพาตหรือไม่ก็อาการป่วยเมื่อต้องเจอกับอากาศหนาวเย็น

แน่นอนว่าไป่เฟิงไม่ได้กังวลถึงสิ่งที่ตามมา เมื่อใดก็ตามที่ผนึกบนร่างหายไป เมื่อเขาปลดเลือดและพลังฉีได้ ทุกปัญหาที่เคยมีจะหายไปทั้งหมด แม้แต่อาการบาดเจ็บที่ซ่อนไว้ในปากก็สามารถรักษาให้หายขาดได้ง่าย ๆ เพียงแค่กินเนื้อราชามังกรหิมะหยกดำทุกวัน !

ที่ด้านล่างของหุบเขามีชาวนาท้องถิ่นจำนวนมากกำลังเก็บเกี่ยวผลผลิตของพวกเขาภายใต้แสงอาทิตย์ ใบหน้าพวกเขามีแต่รอยย่นและดูเหมือนคนตรงไปตรงมา

ถึงแม้ทิเบตจะเข้าสู่ยุคแห่งการพัฒนา แต่คนที่นี่ก็ยังคงใช้ชีวิตเรียบง่าย สินค้าที่พวกเขาขายได้ส่วนมากจะถูกขายในราคาที่ต่ำมาก

ไป่เฟิงสังเกตทะเลใบหน้าเงียบ ๆ เหล่านั่น มีหลายคนที่แตกต่างกันในที่แห่งนี้ บางคนก็มีความสุขธรรมดา บางคนก็มีความสุขด้วยใบหน้าร่าเริง นี่คือเผ่าพันธุ์มนุษย์ ! เผ่าพันธุ์ที่สามารถใช้ข้าวชนิดเดียวรวมกันแต่รวมคนที่แตกต่างกันถึงร้อยคนเข้ามารวมกันได้ !

[1] TL/N : ไม่ได้เกี่ยวกับลามะสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมนะครับ รามะในที่แห่งนี้คือครูธรรมะหรือพระที่อาศัยอยู่ในทิเบต ในอดีตคำพวกนี้จะเอามาใช้ก็ต่อเมื่อเรียกหัวหน้าอารามหรือชื่อที่เกี่ยวกับพระหรือแม่ชี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #657 underwaterxwar (@underwaterxwar) (จากตอนที่ 170)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 23:25
    ขอบคุณมาก นิยายสนุกมาก แต่งต่อนะรอรัวๆๆ
    #657
    1
    • #657-1 underwaterxwar (@underwaterxwar) (จากตอนที่ 170)
      15 กรกฎาคม 2562 / 23:26
      เอ่!รึนิยายแปล....แต่ไงก้อขอบคุณมากสำหรับความเพลิดเพลิน ให้กำลังใจผู้แปล
      #657-1