Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 171 : บทที่ 170 ได้รับขุมทรัพย์ชิ้นใหญ่ !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    11 ก.ค. 62

บทที่ 170 ได้รับขุมทรัพย์ชิ้นใหญ่ !

หุบเขาหยาลังมีเวลาเปิดให้เข้าชมจำกัด นอกจากนี้ยังเปิดแค่บางส่วนที่พวกเขาสำรวจแล้วทั้งสิ้น โดยพื้นที่ที่พวกเขาเปิดนั่นมีไม่ถึง 1 ในพันของทั้งหมด !

ยิ่งไปกว่านั้นส่วนมากจะมีพื้นที่ขนาดใหญ่ที่ไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ เมื่อไป่เฟิงเดินไปเรื่อย ๆ อย่างเงียบ ๆ คนก็เริ่มลดจำนวนน้อยลง ในเวลานี้เหลือนักท่องเที่ยวน้อยมาก

นั่นก็เพราะนักท่องเที่ยวทุกคนมาที่นี่ต้องคิดถึงเวลาที่จะกลับไปด้วย แตกต่างกับไป่เฟิงที่ไม่ได้กังวลว่าจะกลับหรือไม่กลับดี ที่เขาต้องการก็แค่การก้าวเดินต่อไป !

เขาก้าวเท้าไม่ช้าไม่เร็ว การเดินของเขาราวกับกำลังเดินเล่นในสวนของเขา

หลังจากเดินมาตลอดบ่าย ในที่สุดเขาก็เดินมาถึงจุดสิ้นสุดที่กำหนดไว้สำหรับนักท่องเที่ยว ไป่เฟิงปีนขึ้นไปบนหินก้อนใหญ่และเดินเข้าไปในดินแดนอีกฝั่ง

ก้อนหินดูเหมือนจะแบ่งโลกทั้ง 2 โลกไว้ ส่วนหนึ่งของภูเขามีแต่แม่น้ำและป่า แต่อีกส่วนกลับถูกปกคลุมไปด้วยหิมะและอากาศที่หนาวเย็น มีหญ้าโผล่ออกมาเพียงน้อยนิดเท่านั้น !

หน้าผาหินทั้งสองด้านเต็มได้วยต้นไม้ขนาดใหญ่ที่มีลมพัดเบา ๆ ตลอดเวลา

'สถานที่นี่มันดีมาก น้ำสะอาดอีกทั้งภูเขาที่ดูลึกลับนั่น ไหนจะวิวที่งดงามนี่อีก'

ไป่เฟิงไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากถอนหายใจด้วยความชื่นชม หลังจากนั้นเขาก็เดินต่อไปอย่างรวดเร็ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการหาสถานที่อยู่อาศัยก่อนที่อุณหภูมิจะต่ำลงกว่านี้หลังดวงอาทิตย์ตก

โชคดีก่อนที่ท้องฟ้าจะเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไป่เฟิงก็สามารถหาที่พักได้ มันเป็นถ้ำที่อยู่ข้าง ๆ หน้าผา ดูเหมือนว่ามันจะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเพราะการกัดเซาะของน้ำเมื่อนานมาแล้ว

หลังจากวางพุ่มไม้ไว้นอกถ้ำ เขาก็ก่อไฟแล้วออกไปเก็บหญ้าแห้งมาทำเป็นเตียง ไม่นานรังของเขาก็เสร็จเรียบร้อย

ด้วยความนึกคิด เนื้อก็ปรากฏออกมาในมือของเขา การเดินทางครั้งนี้คือสิ่งสุดท้ายที่เขาอยากทำ จุดประสงค์ที่เขามาที่นี่ก็แค่มามองหุบเขาที่ลึกที่สุดในโลกเท่านั้น เขาจึงไม่ได้เคร่งเครียดกับตัวเองมากนัก

วงแหวนในขณะนี้เต็มไปด้วยอาหารมากมาย เนื่องจากมีประสบการณ์จากการเดินทางเข้าไปในป่าจึงทำให้เขาเตรียมพร้อมเอาไว้ ไม่เหมือนกับนักเดินป่าคนอื่น ๆ ที่ส่วนมากแม้จะมีชีวิตรอดแต่พวกเขาก็ต้องตายเพราะขาดอาหาร !

ถ้ำในตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงเผาไหม้ของไฟและไป่เฟิงก็นอนอยู่บนเตียงหญ้ามองไปที่เพดานถ้ำจนกระทั่งเขาค่อย ๆ หลับไป

เช้าวันต่อมาไป่เฟิงก็ตื่นขึ้นมาเองท่ามกลางเสียงนกร้องและเสียงไหลของแม่น้ำ เขาคลานออกมาและเริ่มฝึกเทคนิคการหายใจด้วยแสง

แสงสีม่วงเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ในแต่ละครั้งที่ฝึก แสงสีม่วงจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีมืดขึ้นเรื่อย ๆ จนเกือบจะสีดำ และร่างกายของไป่เฟิงก็เริ่มเปล่งแสงเหมือนหลอดไฟ LED สีม่วงขนาดใหญ่ ! ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงควบคู่กับบาดแผลน่ากลัวบนหน้าทำให้ตอนนี้เขาดูเหมือนปีศาจ !

ทันทีที่แสงสีม่วงห่อหุ้มโครงกระดูกของไป่เฟิง เขารู้สึกราวกับมีมดนับล้านตัวกำลังกัดอยู่ข้างใน คลื่นความเจ็บปวดและอาการคันค่อย ๆ กัดแทะกระดูกของเขา มันเป็นความเจ็บปวดที่ยากจะอธิบาย

"ปัง ปัง !"

เสียงที่น่ากลัวของชายคนหนึ่งที่กระแทกเข้ากับต้นไม้ดังซ้ำ ๆ ผ่านหุบเขาลึกในยามเช้า ต้นไม้สั่นอย่างรุนแรงทุกครั้งที่ถูกชนราวกับถูกหมีวิ่งมาเหยียบย่ำ ใบของมันค่อย ๆ ล่วงลงมาจากต้นช้า ๆ !

ไป่เฟิงนั่งอยู่บนพื้นด้วยความอ่อนล้า เขาไม่รู้ว่าใช้เวลาไปนานแค่ไหนกว่ามันจะจบ เขารู้สึกว่าทุกครั้งที่ใกล้จะจบเขาจะรู้สึกเหมือนใกล้ตาย

หลังจากนอนอยู่บนพื้นเป็นเวลานาน เขาก็รีบลุกขึ้นมากินอาหารเช้าก่อนจะเดินทางต่อ ห้าวันผ่านไป ไป่เฟิงเดินข้ามแนวกั้นมาถึงส่วนที่ไม่มีมนุษย์อาศัย ความรู้สึกของเขามันราวกับอยู่ที่นี่เพียงคนเดียวโดยเขาได้อยู่ระหว่างสวรรค์และโลก มันมีแต่ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เขารู้สึกได้

"พี่ใหญ่หม่า ดูเหมือนว่าเราจะเป็นกลุ่มแรกที่มาที่นี่ เราต้องเข้าใกล้ราชาหลินจือแล้วแน่ ๆ !"

หลี่ซุยรู้สึกตื่นเต้นอย่างมากเมื่อกลุ่มของพวกเขาเดินผ่านป่ามาได้

"รอบนี้เราต้องไม่ปล่อยให้ราชาหลินจือหนีไปได้ ตราบใดที่อาจารย์ของเราก้าวไปยังระดับเจียนเทียนได้ เขาจะต้องช่วยให้เราก้าวไปยังระดับเจียงแห่งวิวัฒนาการแน่นอน !"

หม่าเตาซูพูดออกมาเบา ๆ ในขณะที่ขยับปลายเท้าแล้วส่งร่างไปข้างหน้าหลายเมตร เขาสั่งคนข้างหลังโดยที่ไม่ได้หันไปมอง

"ครับ !"

ทุกคนพยักหน้าซ้ำ ๆ ทุกคนเข้าใจดีว่านี่คือโอกาสที่พวกเขารอมานาน การก้าวไปยังระดับเจียงแห่งวิวัฒนาการ !

ด้วยความสามารถระดับปานกลางของพวกเขา คนที่มีแนวโน้มมากที่สุดจะได้ก้าวไปยังระดับเจียงแห่งวิวัฒนาการ ... คงมีเพียงแค่หม่าเตาซูเท่านั้น แต่หากว่าอาจารย์ของพวกเขาได้ก้าวไปยังระดับเจียนเทียน พวกเขาก็จะได้รับทรัพยากรจำนวนมากตอบแทน ! เมื่อถึงเวลานั้นพวกเขาแค่นั่งนิ่ง ๆ ก็สามารถก้าวไปยังระดับเจียงแห่งวิวัฒนาการได้ !

ถึงแม้ว่าราชาหลินจือจะเป็นพืช แต่มันกลับไม่อยู่เฉยแล้วรอให้คนมาจับหรอก ! มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอแต่กลับเป็นต้นไม้โบราณตระกูลต้นยี ! [1]

ตราบใดที่มีต้นไม้และพืชอื่น ๆ อยู่รอบตัว ราชาหลินจือมันก็จะกระโดดหนีไปเรื่อย ๆ ราวกับว่ามันมีพลังในการเคลื่อย้ายตัวเองไม่จำกัด !

มันราวกับเกิดมาจากพระเจ้า ! หากว่าราชาหลินจือไม่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้แต่กลับเกิดมาอีกโลก ด้วยจิตวิญญาณที่อุดมสมบูรณ์พวกมันก็จะสามารถก้าวไปยังระดับเจียนเทียนได้ทันทีที่มันเกิด !

น่าเสียดายที่มันเกิดมาในสถานที่ที่มีจิตวิญญาณเบาบาง มันไม่มีจิตวิญญาณฉีสนับสนุนมันเลย ! ดังนั้นมันจึงอ่อนแอและมีพลังอยู่น้อยมาก

เนื่องจากการปรากฏตัวของเหล่าผู้ฝึกตน ราชาหลินจือรู้สึกถึงอันตราย มันรีบหลบหนีทันที

แม้ว่าหม่าเตาซูจะพวกที่เหลือจะใกล้จับมันได้ ถึงพวกเขาจะอยู่ห่างมันเพียง 100 เมตรแต่หากเมื่อไหร่ก็ตามที่ละสายตา มันจะก็หายไปทันที !

ขณะเดียวกันไป่เฟิงก็มองไปยังต้นไม้สีเขียว ๆ ที่ปรากฏตัวออกมาข้าง ๆ เขา มันเป็นเห็ดหลินจือขนาดเล็กที่มีแสงสีเขียวอ่อนเล็ดลอดออกมา !

ไป่เฟิงมั่นใจว่าเขาไม่เคยเห็นเห็ดหลินจือแบบนี้มาก่อน เขาไม่รู้เลยว่ามันมาปรากฏตัวได้อย่างไร !

"หรือว่ามัน ... มันคือราชาหลินจือ ?"

ไป่เฟิงพึมพำในขณะที่มองมัน เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะมาส่วนร่วมในการล่ามัน แต่มันกลับวิ่งมาหาเขาเอง ! เขาควรจะทำอย่างไรดี ?

ไป่เฟิงเอื้อมมือไปจับเห็ดหลินจือขึ้นมา โดยทั่วไปแล้วเห็ดหลินจือพวกมันจะมีสีแดงเข้มหรือสีม่วง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเห็ดหลินจือสีเขียว !

เขาหยิบราชาหลินจือออกมาจากต้นไม้เบา ๆ ก่อนจะดึงมันมาดม อย่างไม่คาดคิดมันไม่มีกลิ่นใด ๆ เล็ดลอดออกมาราวกับว่ามันซ่อนกลิ่นไว้ในตัว !

ไป่เฟิงก้มหัวลงไปตรวจสอบ อาจจะเป็นไปได้ว่ามันอาจจะปล่อยกลิ่นออกมาเมื่อถูกจับตัวนาน ๆ !

"ดิ๊ง ! สมบัติระดับ 5 เห็ดหลินจือสีเขียว (เติบโต 1 ชุน (3 1/3 ซม.) ทุก ๆ 100 ปีมันจะปลดปล่อยจิตสำนึกและพลังเวทย์ออกมาจนกว่าจะครบ 1,000 ปี และหากมนุษย์กินมันเมื่อตอนอายุ 10,000 ปีร่างกายของมนุษย์จะกลายเป็นร่างกายที่มนุษย์ไม่รู้จัก มันสามารถยืดขัยอายุขนาดที่ว่าสามารถปกครองท้องฟ้าได้ !) ประสบการณ์ที่ได้รับ : 0!"

เสียงที่คุ้นเคยของระบบดังออกมาในจิตใจของไป่เฟิง ดวงตาของเขาสว่างด้วยความตกใจ เขาเพิ่งได้ขุมทรัพย์ชิ้นใหญ่ !

สำหรับสิ่งที่ระบบกล่าวมาเกี่ยวกับร่างกายที่ถูกพัฒนา ไป่เฟิงไม่สนใจสำหรับเขาแล้วเขาต้องการเพียงแค่การยืดอายุไขของตัวเองให้นานที่สุด

"ไอ้เด็กบัดซบ ! วางราชาหลินจือลงซะ !"

ไกลออกไป หม่าเตาซูและพวกที่เหลือโกรธและตะโกนออกมาเสียงด้วยเมื่อเขาเห็นราชาหลินจือในมือของไป่เฟิง

พวกเขาค้นหามาเป็นเวลานาน แต่เขากลับโดนใครที่ไหนก็มารู้มาแย่งรางวัลของพวกเขา !

ไป่เฟิงมองไปที่พวกเขาก่อนจะเก็บเห็ดไว้ในแหวนโดยไม่ลังเล หลังจากนั่นก็วิ่งเข้าไปในป่าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ตอนนี้เขาเหมือนเสือที่อยู่ในช่วงลำบากและถูกสุนัขดูถูก แต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากหนีให้พ้นจากคนเหล่านี้ก่อน

ช่องว่างระหว่างกลุ่มที่ติดตามมากับไป่เฟิงน้อยลงจนน่าตกใจ โชคดีที่ภูมิประเทศของป่ามีความสลับซ้อนและการเคลื่อนไหวของไป่เฟิงก็คล่องแคล่วมาก เขาเหมือนลิงที่วิ่งและกระโดดไปมา การเคลื่อนไหวของเขาเร็วมากเมื่ออยู่ในป่า

ในเวลาเดียวกัน หม่าเตาซูและพวกที่เหลือก็ใช้พลังและความเร็วของพวกเขาไล่ตามอย่างน่ากลัว พวกเขาแต่ละคนใช้ทักษะเคลื่อนที่ที่ทำให้พวกเขาก้าวไปข้างหน้าได้ถึงหลายเมตรเพียงแค่การก้าวครั้งเดียว !

'ไม่ดีแล้ว ไม่ช้าก็เร็วฉันจะต้องถูกจับได้แน่ !'

การเคลื่อนไหวของไป่เฟิงไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อยในขณะที่สมองของเขาทำงานหาทางหนี

"บัดซบ ไอ้เด็กเวร หยุดวิ่งแล้วส่งราชาหลินจือมา ไม่งั้นถ้าฉันจับแกได้ฉันจะจับแกมาทรมานให้โหดร้ายที่สุด !"

หม่าเตาซูพูดออกมาด้วยความเย็นชาในขณะที่ไล่ตาม เขาเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ผู้ฝึกตนแต่กลับไหลลื่นเหมือนปลาไหล ! พวกเขาไล่ล่ามาเป็นเวลานานแต่ก็ไม่สามารถไล่จับมันได้ !

ไป่เฟิงยิ้มอย่างเย็นชาในขณะที่คิดว่าพวกมันคิดว่าเขาบ้าหรือยังไง คนพวกนี้คือว่าเขาเป็นเด็กสามขวบ ? แม้ว่าเขาเต็มใจที่จะมอบราชาหลินจือให้ในตอนนี้ แต่มันก็ยากที่จะให้หนีพ้นความตายได้ !

ผู้ที่เก็บความลับได้ดีที่สุดคือคนตาย นั่นคือคำนิยามที่เขาคิดได้ !

[1] Tl/N : ต้นยี เป็นหนึ่งใน 10 ต้นไม้สวรรค์ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบทั้งห้าของโลก มีชื่อดังนี้

Jia (Yang Wood-Tree) และ Yi (Yin Wood-Flower);

Bing (Yang ไฟดวงอาทิตย์) และ Ding (Yin ไฟเปลวไฟเทียน);

Wu (Yang Earth-Mountain) และ Ji (Yin Earth-Soil);

Geng (Yang Metal-Iron) และ Xin (Yin Metal-Gold);

Ren (Yang Water-Sea) และ Gui (Yin Water-Rain);

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 22:40
    มาอัพต่อเร็วๆนะ
    #655
    0