Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 177 : บทที่ 176 การสอบเป็นนักปรุงยาของทางการ !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    12 ส.ค. 62

บทที่ 176 การสอบเป็นนักปรุงยาของทางการ !

"ฉันบอกให้แกไปได้แล้วงั้นเหรอ ?"

ไป่เฟิงหันไปข้างหลังมองผ่านไปยังฝูงชน เขามองไปยังหม่าเตาซูที่พยายามหนี เขาก็หยิบก้อนหินขึ้นมาก่อนจะปามันออกไป !

"ฟิ้ว !"

หินพุ่งผ่านอากาศด้วยเสียงที่แสบแก้วหู มันพุ่งไปยังหัวของหม่าเตาซู ! ราวกับว่าหัวของเขาเป็นฝ้าย หินมันพุ่งจากด้านหลังและทะลุผ่านหน้าผากของเขาพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมา !

"ปัง !"

หม่าเตาซูทรุดตัวลงกับหิมะ เลือดสีแดงค่อย ๆ ไหลออกมาจากหัวของเขาช้า ๆ มันค่อย ๆ ย้อมหิมะให้เป็นสีแดง

แม้ว่าเขาจะตาย แต่หม่าเตาซูก็ไม่อาจเชื่อได้ว่าเขาต้องตายด้วยน้ำมือของคนที่เขาเคยไล่ล่าเหมือนหมาเมื่อไม่กี่วันก่อน !

หินยังคงพุ่งออกไปไม่มีท่าทีว่าจะหยุดจนมันพุ่งชนกับต้นไม้ใหญ่และฝั่งตัวอยู่ในนั้น

พลังการปาครั้งเดียวแต่กลับเกิดผลลัพธ์ที่น่ากลัว !

หินเล็ก ๆ ในมือของไป่เฟิงมันราวกับอาวุธที่น่ากลัวที่สุด ! มันเหมือนกระสุนที่ถูกยิงออกมาจากปืน !

สำหรับพวกคนแก่ทั้งหลายยังคงก้มหน้าคำนับไป่เฟิงอยู่ พวกเขาไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เขาทำแม้แต่น้อย

"เดี่ยว !"

หวังหยุนตะโกนออกมา

"หืม ?"

ไป่เฟิงหยุดเดินแล้วหันกลับมามองหวังหยุน

หวังหยุนเมินหวังหยุยที่พยายามหยุดเธอ เธอเดินไปหาไป่เฟิงอย่างกล้าหาญ "นายบอกว่าจะตอบแทนฉัน 3 ครั้งใช่ไหม งั้นฉันขอใช้ค่าตอบแทนครั้งแรกแรก ฉันต้องการราชาหลินจือ นายให้ฉันได้หรือเปล่า ?"

"น้องเล็ก !"

"คุณหนูรอง ไม่ได้นะ !"

หวังหยุยรู้สึกหัวใจอยากจะกระโดดออกมาอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดของน้องสาวเธอ ตอนนี้เธอไม่สนใจความปลอดภัยของตัวเธอเองอีกแล้ว เธอวิ่งไปข้างหน้าแล้วยืนขวางหวังหยุนกับไป่เฟิง ในขณะเดียวกันฉินเติงและคนทื่เหลือก็รีบวิ่งมาปกป้องพวกเธอ

"นายท่านที่เคารพ ดูเหมือนคุณหนูของเราจะไม่ตั้งใจได้โปรดให้อภัยกับเธอด้วย"

ฉินเติงยกมือขึ้นมาคำนับแล้วพูดออกมาอย่างสุภาพ

ราชาหลินจือคืออะไร ? ทำไมพวกเขาถึงกล้าขอมันเป็นของตอบแทน ?

หากเป็นคนอื่นไม่มีทางที่พวกเขาจะจบเรื่องนี้ง่าย ๆ ! โดยเฉพาะยิ่งกับสมบัติที่มีค่ามหาศาลเช่นนี้ด้วยแล้ว !

"ไม่เป็นไร แต่ว่าราชาหลินจือฉันกินมันไปแล้ว ดังนั้นคำขอของเธอคงไม่ได้หรอก เอาไว้ฉันจะหาอีกต้นแล้วมอบให้เธอทีหลังละกัน"

ไป่เฟิงพูดออกมาเบา ๆ ก่อนจะกระโดดด้วยปลายเท้า เขาเหมือนแปลงปอที่กระโดดข้ามทะเลสาบ ในไม่ช้าเขาก็หายตัวไปไกล

"หื้ม ! เป็นคำพูดที่ดูดีจริง ๆ ... รอให้ฉันเจออีกต้นก่อน ? คิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง ?"

หวังหยุนย่นจมูกด้วยความไม่พอใจ คน ๆ นี้โกหกเธอว่าจะหาราชาหลินจือมาให้เธออีกต้น แต่ใคร ๆ ก็รู้ว่ามันหายากแค่ไหน จะมีใครรู้ได้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะหาสมุนไพรที่คล้ายคลึงกับมันได้ ?

ส่วนคนอื่น ๆ นั่นกำลังคุยกับถึงสิ่งที่พวกเขาได้ยิน ผู้ชายคนนั้นเห็นได้ชัดว่าเขาทรงพลังอย่างมาก ในตอนนี้ไม่มีใครสนใจราชาหลินจืออีกต่อไป ! สิ่งเดียวที่พวกเขาพูดกันตอนนี้คือผู้เชี่ยวชาญระดับเจียนเทียน !

'บัดซบ ท่านย่ามันเถอะ ! ถ้าแกกินมันไปแล้วทำไมแกไม่พูดออกมาก่อน ?!'

เล่ยปิงและคนอื่น ๆ สาปแช่งด้วยความขมขื่นในใจในขณะที่พวกเขากอดบาดแผลของพวกเขา นี่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาเอาตัวเองมาเจ็บตัวฟรีหรอกหรือ ?

วันต่อมาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหุบเขาหยาลังก็แพร่กระจายไปทั่วทุกทิศทาง

ผู้เชี่ยวชาญลึกลับที่ได้กินราชาหลินจืออีกทั้งสามารถทะลวงไปยังระดับเจียนเทียนได้ เขาสามารถจัดการกับผู้เชี่ยวชาญระดับเจียงแห่งวิวัฒนาการได้ง่ายราวกับผายลม !

คนนับไม่ถ้วนต่างถอนหายใจเมื่อได้ยินข่าว ไม่แปลกเลยทำไมพวกเขาถึงหาราชาหลินจือไม่เจอ 

สองวันต่อมาไป่เฟิงก็กลับมาที่บ้านของเขาในหุบเขาจิตวิญญาณสีน้ำเงิน ในขณะที่เดินผ่านประตูก็มีสิ่งมีชีวิต 3 ตัววิ่งมาหาเขาอย่างตื่นเต้น

"บอส !"

ลึกลับที่ 4 เดินมาแล้วโค้งคำนับด้วยความเคารพ

"อืม นายทำได้ดีมาก ตอนนี้นายกลับไปได้แล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะสั่งนายแล้ว"

ไป่เฟิงพยักหน้าแล้วพูดออกมา

หมาป่าตัวน้อยทั้งสองตอนนี้มันโตขึ้นมาก มันเกือบจะสูงเท่าต้นขาของผู้ใหญ่แล้ว จากรูปลักษณ์ของมันดูเหมือนว่าพวกมันสามารถใช้ชีวิตได้อย่างไม่มีปัญหา

จิ้งจอกน้อยกระโดดขึ้นมาบนไหล่ก่อนจะใช้หัวเล็ก ๆ ของมันถูกับหน้าของเขา

ไป่เฟิงนั่งลงแล้วเล่นกับสัตว์เลี้ยงของเขา ก่อนที่จะเดินเข้ามาในบ้านแล้วอาบน้ำร้อนสบาย ๆ

หลังจากอาบน้ำเสร็จเขาก็ปล่อยผมสบาย ๆ ก่อนจะใส่กางเกงนอนแล้วเดินเข้าไปในห้องใต้ดิน

ชั้นใต้ดินเต็มไปด้วยคลื่นลมหนาวและเกล็ดน้ำแข็ง มันเหมือนกับว่าชั้นใต้ดินกลายเป็นห้องแช่แข็งขนาดใหญ่ไปแล้ว เนื้อราชามังกรหิมะหยกดำยังคงเรียงซ้อนกันอยู่รอบ ๆ ห้องโดยมีหอกน้ำแข็งปักอยู่ตรงกลาง มันยังคงปล่อยคลื่นพลังฉีธาตุน้ำแข็งออกมาไม่หยุดหย่อน

ด้วยความคิดหอกก็ค่อย ๆ หดแล้วหายเข้าไปในร่างของไป่เฟิง มันกลับไปพักผ่อนอยู่ในตันเถียนของเขา

หลังจากนั้นเขาก็เอาเนื้อมังกรบางส่วนใส่เข้าไปในแหวนก่อนจะเดินออกมาแล้วเดินไปที่ห้องที่มีตู้นิรภัยก่อนจะเปิดประตูเหล็กขนาดใหญ่ ด้วยความคิดของเขา มีดบินสีทองก็บินมาหาเขาด้วยท่าทางเหมือนปลาเจอเจ้าของก่อนจะหายเข้าไปในตัวเขา

ส่วนใหญ่ดอกไม้ในสวนนั้นเหี่ยวเฉาไปหมดแล้ว มีเพียงดอกไม้บางต้นที่ปลูกในหิมะได้เท่านั้นที่ส่งกลิ่นหอมออกมา

ตอนนี้เดือนมกราคมแม้ว่าชิงเฉิงจะอยู่ภาคใต้และไม่ได้ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ แต่อุณหภูมิที่นี่ก็อยู่ระหว่าง 8-13 องศา

ไป่เฟิงสวมชุดนอนบาง ๆ แต่เขาไม่ได้รู้สึกถึงความหนาวเย็นแม้แต่น้อย เขาเดินไปที่ลานกว้างช้า ๆ

หลังจากนั้นเขาก็เริ่มฝึกการเตะ ต่อย ทุกครั้งที่เขาออกแรงมันจะเกิดเสียงคลื่นลมดังออกมาทุกครั้ง 

"ฉันสงสัยว่าตอนนี้ระดับของร่างกายฉันมันแข็งแกร่งแค่ไหน ?"

ไป่เฟิงบ่นเบา ๆ จากนั้นก็เรียกหอกน้ำแข็งออกมาก่อนจะโบกมันด้วยความรู้สึกที่ว่ามันเบาอย่างมากในมือ

"ดิ๊ง ! ประตูตกปลาแห่งใหม่การติดตั้งเสร็จสิ้น !"

เสียงของระบบดังออกมาในหัว มันทำให้ดวงตาของเขาสว่างไสวไปด้วยความตื่นเต้น

'หลังจากรอมานาน ในที่สุดมันก็ติดตั้งเสร็จแล้ว !'

ไป่เฟิงยิ้มอย่างมีความสุขในขณะที่เดินไปยังบ่อน้ำกลางสวน

ด้วยความคิดเบ็ดตกปลาหยกขาวก็ปรากฏในมือของเขา มันได้เวลาที่เขาจะกลับมาตกปลาแล้ว !

เขายังคงต้องการคะแนนประสบการณ์มากกว่า 5,420 แต้มในการไปถึงชาวประมงระดับ 3 ถ้าหากเขาโชคดีพอเขาอาจจะบรรลุมันได้ภายในวันนี้ !

ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ต่างกับตอนที่เขาตกปลาในบ้านหลังเก่า การเคลื่อนไหวของเขาดูเป็นธรรมชาติอย่างมากโดยเฉพาะตอนเหวี่ยงตะขอลงไปในบ่อ

***

ในเทือกเขาสูงอีกโลก มันมีเมืองที่เต็มไปด้วยป่ามากมายราวกับต้นไม้ทุกต้นทำมาจากหยกทั้งหมด พวกมันดูเรียบง่ายและสง่างาม แต่มันไม่ได้ธรรมดาเกินไป

คนนับไม่ถ้วนเดินไปรอบ ๆ เมืองเพื่อทำกิจวัตรประจำวันของพวกเขา ท่ามความวุ่นวายยังมีอีกสถานที่หนึ่งที่มีผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกัน

"ฉันสงสัยว่าจะมีซักกี่คนที่จะผ่านการสอบนักปรุงยาของทางการที่ทางนิกายจะจัดขึ้นทุก ๆ 3 ปีได้"

มีคนจำนวนหลายพันคนได้มาอยู่ชุมนุมกันอยู่ตรงจัตรัสขนาดใหญ่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็จับกลุ่มเล็ก ๆ ไม่กี่คนคุยกัน

"ในตอนนี้ฉันคิดว่าคนที่น่าจะมีโอกาสสอบผ่านน่าจะเป็นผู้อาวุโสเลียงกับผู้อาวุโสหยู !"

มีคนพูดออกมาอย่างมั่นใจ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคารพเมื่อพูดถึงทั้ง 2 คน

"ใช่ ฉันได้ยินมาว่าผู้อาวุโสหยูเพิ่งจะกลั่นเม็ดยาทำลายบาเรียได้ !"

"จะต้องรู้ก่อนว่าแม้แต่นักปรุงยาของทางการบางคนยังยากที่จะกลั่นเม็ดยาทำลายบาเรีย !"

ทุกคนนั้นดูเหมือนจะชื่นชมผู้อาวุโสคนนี้มาก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะสำเร็จหรือไม่

"ผู้อาวุโสเลียงก็ไม่ได้ต่างกัน ฉันได้ยินมาว่ามีกลิ่นเม็ดยาที่ทรงพลังได้กระจายออกมาจากที่อยู่อาศัยของผู้อาวุโสเลียง และเมื่อสองวันก่อนกลิ่นของเม็ดยามันก็ได้กระจายออกมาไกลกว่า 100 เมตร คนที่ได้สูดกลิ่นเข้าไปเขาบอกมาว่ามันสามารถช่วยให้การฝึกฝนของพวกเขาก้าวหน้าขึ้นเล็กน้อย ! ฉันสงสัยว่ายาอะไรกันที่สามารถทำให้เกิดผลลัพธ์แบบนี้ !"

คนที่ดูเหมือนจะนับถือผู้อาวุโสเลียงกล่าวขึ้นมา มันยากอย่างมากที่จะไม่ให้เขาสรรเสริญชื่นชมผู้อาวุโสที่เขานับถือ

"ทั้งผู้อาวุโสหยูกับผู้อาวุโสเลียง ทั้งสองเป็นอัจฉริยะที่ยากจะปรากฏตัวใน 1 ศตวรรษ แม้แต่อัจฉริยะในนิกายก็ยังหายากที่จะนำมาเทียบกับเขา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการสอบครั้งนี้จะเป็นการต่อสู้กันระหว่างเสือกับมังกร ส่วนผู้เข้าสอบคนอื่นพวกเขาก็จะกลายเป็นแค่ตัวประกอบเท่านั้น"

อีกคนถอนหายใจ อย่างไรก็ตามการแสดงออกของเขาไม่ใช่ความไม่พอใจ ความจริงการที่ทั้งสองอยู่ในนิกายของพวกเขานั้นถือว่าเป็นโชคลาภของพวกเขา !

สถานะของนักปรุงยานั้นอยู่ในตำแหน่งที่สูงมากเป็นพิเศษ นักปรุงยายิ่งระดับสูงพวกเขาก็จะยิ่งได้รับความเคารพมากขึ้น ไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ใดก็จะมีคนเคารพพวกเขาเสมอ !

ไม่ว่านิกายที่แข็งแกร่งหรืออ่อนแอ สิ่งสำคัญที่จะเพิ่มจำนวนศิษย์ของพวกเขาได้ก็คือทักษะของนักปรุงยาของพวกเขา !

แน่นอนว่าค่าใช้จ่ายในการจ้างนักปรุงยาก็น่ากลัวเช่นกัน หากไม่มีพลังเงินมากพอคงเป็นเรื่องยากที่จะจ้างพวกเขาซักคน แต่หากสามารถจ้างได้พวกเขาก็จะได้รับความช่วยเหลือจากนักปรุงยาที่จะกลั่นเม็ดยาตอบแทนกลับมา !

และตอนนี้การสอบนักปรุงยาของทางการก็ได้มีผู้สมัครสอบมากกว่า 50 คนแล้ว ! มันจึงสามารถบอกได้เลยว่านิกายที่จัดสอบนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

692 ความคิดเห็น