Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 18 : บทที่ 18 ความมั่งคั่งของพวกคนรวย !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 342 ครั้ง
    19 ก.ย. 60

บทที่ 18 ความมั่งคั่งของพวกคนรวย !

ในเมื่อไม่มีทางเลือก ทั้งกลุ่มจึงต้องกัดฟันเดินไปที่บ้านเก่า ๆ ที่ไป่เฟิงชี้ด้วยความไม่เต็มใจ พวกเขามาไกลเกินกว่าจะกลับแล้ว และมันก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะนั่งอยู่ตรงนี้ได้ตลอดไป

ในขณะที่ได้ยินคำพูดของไป่เฟิง เหมือนมีม้าแห่งความตายวิ่งรอพวกเธออยู่ไกล ๆ สำหรับสองสาว หวังหยุน และ หวังหยุย พวกเธอเกิดมาในความหรูหรา เมื่อไหร่กันที่พวกเธอต้องมาทนทุกข์ทรมานที่นี้ ?

นี้มันนรกเลือด ! ทำไมพวกเขาไม่สร้างถนนมาที่นี้กัน ?

"ถึงแล้วว ! ที่นี่มีห้องสำหรับทานอาหารอยู่สองห้องด้วยกัน พวกนายต้องเลือกหนึ่งในสองห้องนี้ เดียวฉันจะตัวไปเตรียมอาหารก่อน"

เมื่อมาถึงบ้านเก่า ๆ ของไป่เฟิงแล้ว ไป่เฟิงเปิดประตูที่้เป็นห้องอาหารที่ตกแต่งเสร็จแล้วจากนั่นก็เดินออกไป

'โอ้? นี้ละโอกาส !'

ดวงตาของ หลี่เหว่ย สว่างไสวเมื่อได้ยินคำพูดของไป่เฟิงทันที

"สวัสดีครับ คุณผู้หญิงคนสวย ทำไมเราไม่มาร่วมทานอาหารห้องเดียวกันละ มันจะสนุกและดูมีชีวิตชีวามากเลยนะ ถ้าได้กินไปพร้อม ๆ กับคนอื่น ๆ คุณคิดว่าไงล่ะ ?"

หลี่เหว่ยมองไปพี่น้องสาวสวย วังจุนผู้ยืนอยู่ใกล้ๆ ยกย่องหลี่เหว่ยในใจเงียบๆ

"ไม่จำเป็น" หวังหยุย ปฏิเสธอย่างสุภาพ

"เพล้งงงง !"

เสียงหัวใจแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ออกมาในหูของหลี่เหว่ยกับวังจุน

"โอ้ เดียวก่อน! มาเถอะน่า มันต้องสนุก ๆ แน่ถ้าพวกเราได้กินด้วยกัน ..." หลี่เหว่ยยังคงหน้าด้านต่อไป มันยังคงเป็นไปได้ที่จะเสี่ยงคุยต่อ !

"ฮึ้มม !"

เมื่อเขาได้ยินเสียงต่ำที่เย็นชาเข้ามาในหูทำให้เขาหยุดที่จะพูดต่อ หลี่เหว่ยรู้สึกมีออร่าบางอย่างกดทับตัวเขา ความรู้สึกกระตือรือร้นเมื่อก่อนหน้านี้เหมือนถูกทุบด้วยค้อน !

ไม่มีใครสังเกตุเห็นชายวัยกลางคนที่อยู่ดี ๆ ก็ปรากฏตัวออกมาอยู่ในฉับพลัน เขายืนอยู่ข้างหน้าหลี่เหว่ย คั้นกลางระหว่างหลี่เหว่ยกับคุณหนูของเขา

'แกคงไม่รู้จักความแตกต่างระหว่างการมีชีวิตอยู่กับความตายสินะ คิดหรือว่าคุณหนูเล็กของเราจะสนใจขยะแบบแกกัน ?' หวูโปจิ จ้องมองไปที่หลี่เหว่ยด้วยรอยยิ้มที่ดูถูกจากหัวใจ

เขาได้เห็นไอ้พวกกบที่ต้องการหัวใจของสองสาวมามากมาย ความปรารถนาความงามของพวกมันสุดท้ายก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น

ใบหน้าของเหลี่เหว่ยเศร้าหมอง แต่หวังหยุนกับพี่สาวของเธอก็หายไปจากตรงนั่นแล้ว ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงหันไปรอบ ๆ แล้วเดินเข้าไปห้องอาหารอีกห้องด้วยความรู้สึกโศกเศร้า

"คุณหนู ถ้าคุณชอบทานอาหารที่นี่ คุณน่าจะเชิญพ่อครัวและขอให้เขามาทำอาหารที่คฤหาสน์ของเราก็ได้ ทำไมคุณต้องมาที่นี่ด้วยตัวเองด้วย ?"

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันโคตรไกลขนาดนี้กัน ! ตอนนี้ขาฉันแทบจะหักอยู่แล้วถ้าจะให้เดินต่อไป ! "

ทั้งสองสาวแทบอยากจะกรีดร้องออกมาในขณะที่บ่นอยู่ในใจ อย่างไงก็ตามพวกเธอทำได้แค่เก็บมันไว้ในใจและแสดงท่าทีไว่าม่สามารถโกรธได้ หวังหยุยเธอเลือกที่จะใช้คำพูดเพื่อที่จะทำให้ตัวเองดูดีขึ้น "มีคนที่ไม่ละทิ้งหลักธรรมเพื่อเห็นแก่ผลประโยชน์ทางวัตถุ ... ระหว่างทางคุณเห็นเจ้าของร้านพยายามเข้าใกล้เราหรือไม่ ? คุณเห็นเขาพยายามที่จะประจบเราซักครั้งหรือไม่ ?"

"คุณหนูพูดถูกแล้ว.." หวังโปจิ พยักหน้า เขายังสังเกตุได้ว่าคุณหนูของเขาช่างสง่างามและเงียบสงบเหลือเกิน ...

ในขณะเดียวกัน ไป่เฟิงกำลังยุ่งอยู่ในห้องครัวเพื่อทำอาหาร

ปลาแมนดารินทอดกรอบในซอสเปรี้ยวหวาน เนื้อไก่ตุ๋นในซอสเหลือง เนื้อไก่สีขาว ปลาผัดผัก และอย่างสุดท้าย ซุปที่ถูกปรุงอย่างดี อาหารเหล่านี้เป็นอาหารที่ไป่เฟิงเตรียมไว้สำหรับเมนูอาหารกลางวันนี้ !

เหตุผลที่เขาทำอาหารพวกนี้นั่นก็เพราะเขาเน้นที่จะทำมันจำนวนมาก และอีกอย่างคือมันทำโคตรง่าย !

เมื่ออาหารเริ่มออกมาทีละจาน กลิ่นหอมอันมหัศจรรย์ก็เริ่มทำร้ายจมูกของลูกค้าเขา

"สิ่งมันสมควรแก่การได้รับการยกย่องแล้ว ! แค่กลิ่นอย่างเดียวก็เป็นเรื่องเหลือเชื่อ !"

การแสดงออกอย่างมึนเมาปรากฏบนหน้าที่มีแต่ไขมันของวังจุน เขาตะโกนแล้วหยิบตะเกียบของเขาขึ้นมาคว้าปลาในขณะที่น้ำลายไหล แล้วใส่มันเข้าปาก

'อืมม! ปลาตัวนี้มันให้รสที่นุ่มและเรียบง่าย มันสามารถละลายในปากได้ ! แต่ถึงยังงั้น.. อืม .. อ่าใช่ ... ฟิ้ว ! หืม ใส่เครื่องปรุงรสไม่มากเกินไปซึ้งมันช่วยที่จะรักษารสชาติดั้งเดิมของปลาไว้ได้ อืม.. มันเป็นปลาอะไรกัน ? ทำไมฉันถึงไม่รู้จัก ?' หวังจุนลดหัวลงไปด้วยความงงงวย

อย่างไรก็ตามในขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นเหลือบมองบนโต๊ะจากมุมหนึ่งของตาเขา

มารดามันเถอะ !

ไอ้พวกสัตว์ป่าในร่างมนุษย์พวกนี้ ! ทำไมพวกเขากินกันเร็วนัก !

ในขณะนั้นหวังจุนไม่มีเวลาพอที่จะลิ้มลองรสชาติและเดาส่วนผสมต่าง ๆ อีกแล้ว เขาถกเสื้อของเขาขึ้นแล้วเริ่มเอาอาหารใส่เข้าปากเหมือนผีที่หิวโหย

"พี่ใหญ่ เอ่อ มันมีแต่เนื้อทั้งนั่นเลยเหรอ ?" หวังหยุนถามด้วยความมึนงง

"ดูเหมือนจะใช่ .. แต่กลิ่นของมันทำให้ฉันทึ่งจริง ๆ ฉันคิดว่ามันน่าจะถูกทำพร้อม ๆ กันใช่ไหมนี้ ?"

หวังหยุยมองไปที่อาหารบนโต๊ะในขณะที่เธอกลืนน้ำลายแล้วพูดด้วยความลังเลใจบางอย่าง

"ไอ้*** ! เรามาเริ่มกินกันเถอะ ! อย่างมากเราก็แค่เข้ายิมอีกครั้งหลังจากกลับไป !"

หวังหยุนตัดสินใจที่จะคว้าปลาด้วยตะเกียบของเธอเป็นอย่างแรก

"โอ้ ? อร่อย ! มันไม่มีน้ำมันเลย เนื้อมันนุ่มจริง ๆ " หวังหยุนรู้สึกทึ่งกับรสชาติในขณะที่ดวงตาของเธอมีประกายแสงเจิดจ้า

ในขณะที่เธอเฝ้าดูน้องสาวตัวน้อยของเธอกินไม่หยุด หวังหยุยก็ละทิ้งเหตุผลทั้งหมดแล้วก็เริ่มขุดเข้าไป อาหารพวกนี้มันโคตรอร่อย ขณะเดียวกันทั้งสองสาวก็ยังคงรักษารูปลักษณ์ที่สง่างามในขณะที่เอาอาหารใส่เข้าปากมากขึ้น ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ

"โอ้ ? บอสหวัง ? เกิดอะไรขึ้น คุณมีอะไรให้ผมช่วยงั้นเหรอ ?" ไป่เฟิงอยู่ในห้องครัวกำลังเตรียมอาหารจานเล็กๆสำหรับเขาเอง หยิบโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมา

"ฉันจะโทรหานายไม่ได้โดยไม่มีเป้าหมายอะไรเลยใช่ไหม ? อืม ฉันช่วยนายไปนิดหน่อยแล้ว ... นายไม่คิดจะตอบแทนด้วยการเลี้ยงอาหารฉันซักมื้อหรือไง ?" หวังเจียนถามด้วยน้ำเสียงติดตลก

"โอ้ ! ผมกำลังคิดว่าจะตอบแทนคุณยังไงที่ช่วยเหลือผมอยู่เลย ... ได้เลย เมื่อเจอกันครั้งหน้าผมจะทำอาหารเลี้ยงคุณเอง !"

ไป่เฟิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงขอโทษ เขารู้สึกขอบคุณจริงๆที่หวังเจียนช่วยเหลือเขาในการโฆษณาร้านอาหารเล็ก ๆ ของเขา หากเขาไม่ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทชิงเฉิง จะมีคนจำนวนมากเท่าไรที่จะรู้จักเขากัน ? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเดินทางมาที่บ้านของเขาเลย !  นอกจากนี้ใครจะต้องการที่จะจ่ายเงินด้วยราคาที่สูง และยังต้องปฏิบัติตามกฏไร้สาระของเขา เพื่อแค่จะมากินอาหารกัน ?

"ไม่ต้องครั้งต่อไปหรอก เอาเป็นวันนี้เลย ! บังเอิญวันนี้ฉันอยู่ใกล้ ๆ ร้านนายพอดีเลย" หวังเจียนกล่าวด้วยรอยยิ้มแจ่มใส

"อะไรนะ ? ใกล้ร้านของผม ? ได้เลย เดียวผมจะเริ่มทำอาหารสำหรับคุณก่อน"

ไป่เฟิงไม่ใช่คนที่ทำอะไรไม่เป็นระเบียบหรือพวกผลัดวันประกันพรุ่ง หลังจากเสร็จสิ้นการโทร เขาก็รีบเตรียมวัตถุดิบทันที

"หืมม .. ฉันคิดว่าฉันใช้หัวปลานี้ไปทำซุปได้นะ "

ไป่เฟิงคิดสั้นๆก่อนที่จะเอาหัวปลาที่หนัก 20 คัตออกจากตู้เย็นพร้อมถั่วบางอย่าง

"ตุ้บตุ้บตุ้บ-ตุ้บ , ปั้ก ปั้ก ปั้ก ปั้ก !"

ไป่เฟิงยังอยู่ในระหว่างทำซูปหัวปลา เขาได้ยินเสียงบางอย่างจากท้องฟ้า มันค่อยๆเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

ลมกระโชกแรง ๆ พัดผ่านใบหน้าของเขาเมื่อเขาออกมาจากห้องครัว เขายกแขนขึ้นมาแล้วหรี่ตามองขึ้นไป

อย่างไรก็ตามฉากต่อไปนี้ทำให้เขาต้องลืมตาอีกครั้งด้วยความไม่เชื่อ มีเฮลิคอปเตอร์กำลังลงจอดอยู่ด้านนอกบ้านของเขา มันจอดตรงพื้นที่ว่างเปล่าแถวนั่น !

ในที่สุดเฮลิคอปเตอร์ก็ลงจอดแล้วใบพัดก็ค่อยๆหยุดลง [อ้าว คิดว่าเสียงทำอาหาร ตอน ตุ้บ ปั้ก ที่ไหนได้เสียงคอปเตอร์ แต่ผู้เขียนก็เขียนฮาดีนะครับ DUBDUBDUB-DUB, CHAKK-CHAK-CHAK-CHAK! เอาซะผมคิดว่าเสียงทำอาหาร ]

"ฮ่า ๆ ! หลานเฟิง ! อาหารพร้อมหรือยังตอนนี้ ? ท้องของฉันมันกำลังหิวอย่างมาก" หวังเจียนกระโดดออกมาจากเฮลิคอปเตอร์ในขณะที่เขาตะโกนคำทักทาย อย่างไงก็ตามไป่เฟิงกำลังยืนอยู่ที่หน้าประทูทางเข้าใหญ่ เขาจ้องไปที่เฮลิคอปเตอร์และยังไม่ตอบ ในขณะที่ หลิวซุยก็กระโดดออกมาจากเฮลิคอปเตอร์ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

"บอสหวัง ?! คุณทำไมชอบทำอะไรที่ดูโคตรเว่อ ?!"

ไป่เฟิงพูดไม่ออก นี้คือความมั่งคั่งของพวกคนรวย ! ใครกันจะขี่เฮลิคอปเตอร์มาเพียงแค่จะกินอาหารกลางวัน !

"มันไม่มีอะไรมาก ... โฮะโฮะ ฉันแค่ไม่อยากให้นายรอนาน !"

หวังเจียนนวดคอของเขาเปา ๆ แล้วเสยผมของเขา อันที่จริงเขามีเหตุผลที่บอกไป่เฟิงไม่ได้อยู่ เพราะอันที่จริงคือ จะมีใครที่อยากจะทำให้รองเท้าสกปรกด้วยการเดินไปบนทางที่มีแต่โคลนละ ใช่ไหม? มันไม่ใช่ความผิดของเขาเลยซักนิด เพราะถนนนี้มันเป็นสถานที่ที่ถูกพระเจ้าทอดทิ้งแล้ว !

"เชี้* เอ้* มันเกิดอะไรขึ้น ?!"

กลุ่มของวังจุนตื่นตระหนกกับความวุ่นวายนี้ เขามองไปที่เฮลิคอปเตอร์ที่จอดด้านนอกด้วยความตกใจ !

นั่นคือเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว ! เมื่อเทียบมันกับ Rolls Royce มันเทียบกันไม่ได้เลย ! กลุ่มของวังจุนเริ่มสนใจคนทั้งสองที่เพิ่งออกมาจากเฮลิคอปเตอร์

"เอ่อ ? น้องจุน นายรู้สึกคุ้นหน้าผู้ชายวัยกลางคนนั่นหรือเปล่า ?" หลี่เหว่ยหันไปถามวังจุนข้างๆ

"หืมม .. เขาดูคุ้นๆ .. เขาดูเหมือนกับ ..."

วังจุนรู้สึกว่าชายวันกลางคนที่ลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ดูคุ้นหน้ามากๆ เขาค่อย ๆ มองนิ้วแล้วนึกไปในใจ

"เดียวนะ ฉันจำได้แล้ว ! นี้คือคนที่รวยที่สุดในชิงเฉิง !"

"ประธาน บริษัทชิงเฉิง หวังเจียน !"

วังจุนและหลี่เหว่ยต่างก็หันไปทางอื่นในขณะที่พวกเขาตะโกนไปพร้อมกัน

ชายวัยกลางคนนั้นคือหวังเจียน หลังจากยืนยันตัวตนได้แล้วพวกเขาทั้งสองก็ทิ้งความคิดทั้งหมด แล้วมองไปที่พวกเขาใกล้ ๆ 

มีเพียงสองผลลัพท์สำหรับมดที่ติดสินใจก้าวไปหายักษ์ใหญ่

อย่างแรก : เขาอาจจะละเลยเพราะยักษ์ยังอยู่ในอารมณ์ดี

อย่างที่สอง : ถ้ายักษ์รู้สึกหงุดหงิด เขาอาจจะฆ่ามดด้วยนิ้วเดียว ! หรืออย่างน้อยที่สุดคือเขาแค่ปัดมดออกไปให้พ้นสายของเขา !

หวังจุนและหลี่เหว่ย พูดคุยกันอย่างรวดเร็ว เบื้องหลังของร้านอาหารส่วนตัวนี้ทำให้พวกเขานึกไม่ถึงจริง ๆ แล้วดูเหมือนเจ้าของร้านจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหวังเจียนซะด้วย !

วังจุนรีบหยิบโทรษัพท์ของเขาออกมาและแอบถ่ายรูปไม่กี่รูป โดยเน้นที่ไปหวังเจียนกับเฮลิคอปเตอร์ด้านหลัง จากนั่นเขาก็โพสต์รูปถ่ายลงในกระดานสนทนาทางอินเทอร์เน็ต

"ข่าวที่น่าตกใจ! ฉันเห็นข้อความที่ถูกโพสต์โดยบริษัทชิงเฉิง เกี่ยวกับร้านอาหารส่วนตัว และฉันโชคดีมากที่จองได้ อย่างไงก็ตามในขณะที่เราอยู่ในช่วงอาหารกลางวัน ประธานบริษัทชิงเฉิง หวังเจียน เขาก็ปรากฏตัวออกมา ! เขามาโดยเฮลิคอปเตอร์ของเขา ! นี้รูปหลักฐาน !"

*************

1 คัต = 0.5 กิโลกรัม
1 เทียร์ = 50 กรัม หรือก็คือ 1/10 คัต
1 จาง = 3.3 เมตร 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 342 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #501 wakhahaa (@wakhahaa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 09:17
    อาหารอร่อยเพราะหิวนี่แหละ เดินไกลแล้วต้องมานั่ง่รออีก 555555
    #501
    0
  2. วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 08:11
    บอสหวังมีความพยายาม
    #486
    0
  3. #382 Tenyacha1130 (@Tenyacha1130) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 19:53
    มีความอยากกินข้าวสูงงงงงง
    #382
    0
  4. #377 Tanz Giroro (@narakstory) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 23:59
    ช่วยทำถนนเถอะ!
    #377
    0
  5. #124 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 10:39
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #124
    0
  6. #60 Lv777 (@Lv777) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 18:25
    ขี้เกียจเดิน555
    #60
    0
  7. #59 แสนฤทัย (@Virgo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 14:51
    กลัวเลอะโคลนมากกก 55+
    ถ้าให้ดี ต้องช่วยตัดถนนด้วย รับรองลูกค้าคนต่อๆไป ขับมาแบบสบายแน่ๆ
    #59
    0
  8. #58 เกริด้า(๐-*-๐)v (@Monkey_D_Luffy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 14:26
    มาโดยฮอร์ค่ะ ดีอย่าง ไม่ต้องเดินออกไปรับไง อิอิ
    #58
    0
  9. #57 Kiss๏~ (@phrae745) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 12:50
    แหมมม..เล่นใหญ่ไปมั้งงงง
    #57
    0
  10. #56 App789456123 (@App789456123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 12:17
    ทำเป็นพูด ขี้เกียจเดินชัดๆ
    #56
    0
  11. #55 kay30 (@kay30) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 11:52
    มาแบบเหนือเมฆเลย
    #55
    0
  12. #53 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 10:46
    ดังเลยทีนี้ 5555+
    #53
    0
  13. #52 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 09:43
    เสียงนึกว่าสับมีดจริงๆด้วย5555ตุบๆๆปักๆๆ
    #52
    0