Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 181 : บทที่ 180 นี้มันยาพิษ !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    21 ส.ค. 62

บทที่ 180 นี้มันยาพิษ !

เวลาผ่านไปช้า ๆ และในไม่ช้าก็เหลือแค่โม่อานเพียงคนเดียวที่ยังสอบอยู่ ผู้เข้าสอนคนอื่น ๆ นั่นมีเพียงแค่ผ่านหรือไม่ผ่านได้จากไปหมดแล้ว

ตอนนี้สายตาทุกคนอยู่ที่โม่อานเพียงคนเดียว ! ในตอนนี้เขาได้เป็นจุดสนใจของคนนับพัน !

โม่อานรู้สึกหัวของเขาเบาโหวงและมึนงงเนื่องจากใช้พลังจิตไปเกือบหมด แต่เขาก็ยังคงกลั่นยาอยู่ !

โม่อานไม่ต้องการยอมแพ้ เขากัดฟันและอดทนกับความเหนื่อยล้า หัวของเขามันรู้สึกพร้อมจะแยกออกมาและตาของเขารู้สึกอยากปิดเหลือเกิน

"กึง !"

แสงสีเขียวพุ่งออกมาจากหม้อเข้าไปในเมฆยา ! เมฆยามันขยายตัวด้วยความเร็วที่บ้าคลั่ง !

หนึ่งเมตร !

2 เมตร !

3 เมตร !

เมฆยาเริ่มสงบและหยุดการขยายหลังจากที่มันขยายไปถึง 5 เมตร !

'ทำไมเมฆยาถึงใหญ่ขนาดนี้ ?'

ใบหน้าของหยูลุนกับหวังเจียนเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ทั้งสองนั้นแข่งขันกันมากันเองตลอดเวลา อย่างไรก็ตามคนที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนามที่ไหนก็ไม่รู้มาปรากฏตัวและปราบพวกเขาทั้งคู่ ! ความจริงนี้เป็นสิ่งที่ยากที่พวกเขาจะยอมรับ !

และในตอนนี้ทั้งสองอัจฉริยะกำลังอธิษฐานในใจ 'อย่าให้เขากลั่นมันสำเร็จ !'

เมฆยาที่ดูน่ากลัวมันไม่ได้แตกสลายไปไหน กลับกันมันเริ่มหมุนเหมือนพายุช้า ๆ !

"นั่นมัน การกำเนิดของยาระดับสุดยอด !"

นักปรุงยาระดับ 3 ดาวลุกจากที่นั่งและตะโกนด้วยความตื่นเต้น !

ระดับสุดยอด ! นั่นคือสิ่งที่นักปรุงยาส่วนใหญ่ไม่สามารถกลั่นได้แม้ว่าจะพยายามทั้งชีวิต !

การกลั่นยาระดับสุดยอดไม่ได้เกี่ยวกับระดับของนักปรุงยา แต่สิ่งสำคัญที่จะได้มันมาคือโชค !

"ยอดเยี่ยม ! ยอดเยี่ยม !"

เตงเหวินเกียงลุกขึ้นและตะโกนออกมา !

ถึงแม้ว่าจะเป็นโชค แต่ก็ไม่สามารถปธิเสธความจริงได้ว่าเด็กคนนี้สามารถปรุงยาระดับสุดยอดได้ และที่เขาทำได้ในยุคนี้ก็หมายความว่าอนาคตของเขาจะไม่มีที่สิ้นสุด !

สำหรับเตงเหวินเกียงนั่น ทั้งชีวิตเขาไม่เคยกลั่นได้ยาระดับสุดยอดมาก่อน ! เขาทำได้เพียงแค่เคยเห็นเท่านั้น

ใบหน้าของหยูลุนและหวังเจียนเต็มไปด้วยความข่มขื่น สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ต้องพ่ายแพ้

โม่อานอยู่ในความยินดี 'ระดับสุดยอด ! ในที่สุดฉันก็สามารถกลั่นยาระดับสุดยอดได้ !'

ยาระดับสูงเหมือนเป็นป้ายเกียรติยศสำหรับนักปรุงยา ความสำเร็จเช่นนี้มันเพียงพอแล้วที่จะเพิ่มมูลค่าของนักปรุงยาผู้นั้นได้เท่าตัว !

เมฆยาใหญ่ ๆ ค่อย ๆ หดตัวกลายเป็นเม็ดยา และในตอนนี้มันก็กลายเป็นเม็ดยาสีเขียวเหมือนไข่มุกในหม้อ กลิ่นหอมของมันยากจะห้ามใจ

เป็นเรื่องธรรมชาติที่โม่อานจะได้รับการตรวจสอบโดยเตงเหวินเกียง เตงเหวินเกียงมองไปที่เม็ดยาราวกับมันคืองานศิลปะ ขณะเดียวกันเขาต้องอดทนที่จะเอามันเข้าปาก

มันมีเพียงเม็ดเดียวและมันมีเส้นสีดำ ๆ คล้ายวงแหวนเป็นลวดลายของเม็ดยา เมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิดก็จะเห็นได้ว่าเส้นสีดำนี้มันเรียบง่ายและมันเกิดมาจากตัวอักษรที่ทับซ้อนกันจำนวนนับไม่ถ้วน

เตงเหวินเกียงมองมันเป็นเวลานาน แม้ว่าการทดสอบสามารถทำโดยการขูดผงออกมาเล็กน้อย แต่เขาก็ตัดสินใจเอามันใส่เข้าปาก เตงเหวินเกียงต้องการเห็นด้วยตัวเองว่าปริมาณพลังงานของมันแตกต่างจากระดับธรรมดามากน้อยแค่ไหน !

"หืม ?"

ทันทีที่ยาเข้าไปในปาก เตงเหวินเกียงรู้สึกบางอย่างที่แปลก ๆ ก่อนหน้าที่เขาใส่เข้าไป 2 เม็ดยามันก็ละลายทันที แต่คราวนี้มันกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

"แค่ก !"

เตงเหวินเกียงมึนงงเล็กน้อย นี่มันยาระดับสูง มันอาจจะแตกต่างจากยาอื่น ๆ ก็ได ! เมื่อพิจารณาถึงความคิดนี้เขาก็กัดและเคี้ยวมันทันทีโดยไม่ลังเล เมื่อเม็ดยาแตกออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ เขาก็กลืนมันเข้าไป แม้ว่าเม็ดยาจะเข้าไปอยู่ในกระเพาะแต่เตงเหวินเกียงก็ไม่รู้สึกถึงพลังงานที่กระจายออกมาเลยแม้แต่น้อย !

"แปลก ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกถึงพลังงานที่ของยาเลย มันเกิดอะไรขึ้น ?"

เขาพูดเบา ๆ

"กึก !"

ในขณะที่เขากำลังกระวนกระวาย พลังงานของยาก็ได้แผ่กระจายออกมาจากกระเพาะของเขา !

'บัดซบ ! นี้มันยาพิษ !'

ใบหน้าของเตงเหวินเกียงเปลี่ยนไปทันที พลังงานของยาจำนวนมากมันไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเขา แต่พลังงานที่แผ่กระจายออกมามันไม่ใช่พลังงานที่มีปะโยชน์กับมนุษย์ มันเป็นพลังงานของยาพิษ !

"แก๊ง !"

เตงเหวินเกียงทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมกับร่างที่ส่ายไปมา ในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเขาอาจจะตายได้ตลอดเวลา !

"ผู้อาวุโส ! ผุ้อาวุโส ! เร็ว ไปหายาแก้พิษมา !"

นักปรุงยาระดับ 3 ดาวรีบวิ่งไปและเทยาแก้พิษลงในปากของเตงเหวินเกียง !

"ผู้คุมกฏของนิกายอยู่ไหน ? เร็ว ไปจับไอ้คนทรยศ !"

นักปรุงยาระดับ 3 ดาวตะโกนด้วยความโกรธ ทันใดนั้นชายใส่ชุดคลุม 4-5 คนก็วิ่งออกมาคว้าตัวโม่อาน !

"ไม่ใช่ มันไม่ใช่ ! ยาที่ฉันกลั่นเห็นได้ชัดว่ามันเป็นยาระดับสุดยอด ! มันจะเป็นยาพิษได้ยังไงกัน !"

โม่อานรู้สึกมึนงง จากตอนแรกที่เขากำลังขึ้นสวรรค์แต่ทันใดนั้นเขากลับตกลงตลกแทน !

ในตอนแรกเขากลายเป็นคนที่ทุกคนให้ความสนใจ แต่ตอนนี้เขากลายเป็นคนทรยศที่ถูกผู้คนเหยียดหยาม !

"เพ่ย เพ่ย ! แกกลั่นยาพิษอะไรกันแน่ ? มันมีพลังมากซะจนเขาไม่สามารถทนได้ ยาแกนี้มันสุดยอดจริง ๆ !"

หยูลุนเห็นว่าสถานการณ์เปลี่ยนไป เขาไม่เสียเวลาที่จะเดินไปข้างหน้าและเยาะเย้ยโม่อาน

ความจริงแล้วหากเตงเหวินเกียงขูดผงยาที่ไม่รู้จักออกมามันคงไม่เกิดปัญหาใหญ่เช่นนี้ แต่เขายันยืนที่จะกลืนมันลงไปทั้งเม็ดและรอให้พลังงานในยาระเบิดออกมา นี้ไม่ใช่การแสวงหาความตายหรือ ?

ในเวลาเดียวกัน สายเบ็ดบาง ๆ ก็หล่นลงมาจากฟ้า ไป่เฟิงหัวเราะอย่างชั่วร้ายในขณะที่เขามองผู้คนด้านล่าง พวกเขากำลังสับสนวุ่นวายและนี้คือโอกาสที่เขาจะเก็บเกี่ยวปลาในแม่น้ำ !

ไป่เฟิงตรวจสอบสถานการณ์ผ่านการมองเห็นที่ระบบกำหนดมาให้

รัศมี 5 เมตรไม่ถือว่ากว้างเกินไป แต่มันก็ไม่น้อยเกินไป จากที่เขาเห็น เขาเห็นผู้คนที่ใส่ชุดหรูหราพร้อมกับแหวนมิติจำนวนมาก !

'น่าเสียดาย ที่ฉันทำได้แค่มองแต่แตะมันไม่ได้ !'

ไป่เฟิงตกใจและอิจฉาอย่างมากเมื่อเห็นคนเหล่านี้ดื่มน้ำจากขวดที่เขานำมันออกมาจากแหวนมิติราวกับพวกมันเป็นขยะ

แต่หลังจากคิดบางอย่างเขาก็ยอมแพ้ เขาไม่มีเทคนิคใด ๆ ที่จะเอาเบ็ดไปใส่ในวงแหวนแล้วขโมยมันมาได้โดยตรง

สำหรับการจับคนที่สวมใส่แหวน ? นั่นมันจะไร้ประโยชน์อย่างมาก เขายังจำได้ดีในตอนที่เขาจับจิ้งจอกขึ้นมาได้ เห็นได้ชัดว่ามันไม่มีปัญหาในการจับ แต่มันจะมีปัญหากับตัวเขาแทน !

ความคิดอีกอย่างของเขานั่นคือการกวาดของบางอย่างบนโต๊ะ จากสิ่งที่เขาเห็นของเหล่านี้มันต้องไม่ใช่ของธรรมดา ๆ แน่นอน

หม้อทั้งหลายที่อยู่ภายใต้ดวงอาทิตย์และมีใบหนึ่งที่ส่องแสงมากกว่าใบอื่น ๆ ไป่เฟิงตั้งใจว่าเขาจะเอาหม้อสีม่วงที่ดูสวยงามใบนี้มาเป็นของเขา !

หม้อมันดูเหมือนจะถูกหลอมมาจากทองคำม่วง มันดูเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติ มีรูปแกะสลักที่เหมือนนก ดอกไม้ ปลา แมลง จำนวนมากอยู่ด้านข้าง

"อย่ามาทางนี้ ! อย่ามาทางนี้ !"

ไป่เฟิงตะโกนอย่างกระวนกระวายในขณะที่เขาเห็นชายคนหนึ่งกำลังเดินมาที่โต๊ะ เขาพยายามลากสายไปข้าง ๆ แต่เนื่องจากความเร็วในการเคลื่อนที่ช้ามากทำให้ไม่ว่าเขาจะพยายามลากไปมากเท่าไรมันก็ไม่สามารถลากออกไปได้ !

ในเวลาต่อมาตะขอก็หล่นลงไปที่พื้นแล้วเกี่ยวกับเสาน้ำแข็งซึ้งเป็นสิ่งที่ใช้ดับไฟใต้ดิน !

ในเวลาเดียวกันนกอินทรียักษ์สีขาวกำลังบินบนท้องฟ้าด้วยความเร็วเท่าสายฟ้า ! ทันใดนั้นมันก็เห็นแสงสีขาว ๆ ในมุมดวงตาของมัน แม้จะมีสายตาที่ยอดเยี่ยมแต่มันก็ไม่สามารถมองออกได้ว่ามันคืออะไร !

"หยิง !"

นกอินทรีตะโกนด้วยความโกรธแค้น เกิดอะไรขึ้นกับปีกของมัน ?

บัดซบ ! ปีกฉันหายไปไหน ?

หนึ่งในปีกขาอมันถูกตัดและมันก็ค่อย ๆ ล่วงลงไปช้า ๆ พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมามากมาย !

สายเบ็ดมันมีความบางเท่าผ้าไหม แต่มันแข็งและทนทานมาก ! เพราะนกอินทรีมันบินมาด้วยความเร็วจนยากจะอธิบายทำให้เกิดเหตุการณ์นี้

ภาพนี้คล้าย ๆ กับลวดหนามที่สังเกตุได้ยากและมันจะเป็นอันตรายอย่างมากเมื่อมันถูกขึงบนถนนเพื่อดักรอผู้ที่คนรถด้วยความเร็วที่เกินกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง !

"ดิ๊ง !"

เนื่องจากการปะทะกันบนท้องฟ้าทำให้ตะขอปลดกับตัวเกี่ยวกับเสาน้ำแข็งแต่มันดึงเสาขึ้นมาเล็กน้อย ! และมันก็ทำให้เกิดแรงมหึมาทั่สามารถสั่นภูเขาได้ สามารถจินตนาการได้เลยว่าต้องใช้แรงขนาดไหนในการดึงมันและเกิดปรากฏการณ์แบบนี้ !

เมื่อตะขอถูกปลดออกมาทันใดนั้นมันก็พุ่งไปที่โต๊ะอย่างรวดเร็ว มันเกี่ยวไปที่ตำราหยกก่อนจะลอยขึ้นไปบนฟ้า !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #674 วจีโดนตา (@jareunsin) (จากตอนที่ 181)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 20:27

    ตำราปรุงยาเปล่าแล้วจะหาสมุนไพรจากไหนนิ

    #674
    0
  2. #673 mummummi (@narm_tip) (จากตอนที่ 181)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 19:53
    เบ็ดหายนะ เกี่ยวไปทั่ว 55555
    #673
    0
  3. #672 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 181)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 19:40
    จะตกได้อะไรกันน้าา คนใกล้ตายก็ไม่เลวนะ
    #672
    0