Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 33 : บทที่ 32 ไม่มีอะไรที่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยกำปั้น !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,538
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 374 ครั้ง
    27 ก.ย. 60

ปัจจุบันหน้าเพจ 36 งับ ในกลุ่มลับ 65


บทที่ 32 ไม่มีอะไรที่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยกำปั้น !


"คุณอยู่ไหน ?" โจวเซียหวาน ถาม


"แถว ๆ โรงหนัง" ไป่เฟิงตอบเบา ๆ ในโทรศัพท์


"เอาล่ะ รออยู่ที่นี้ ฉันกำลังจะไปเอาบัตรเชิญให้คุณ" โจวเซียหวานกล่าว หลังจากหยุดคิดชั่วครู่


"อืม"


ไป่เฟิงวางโทรศัพท์ลงแล้วเดินเข้าไปในร้านกาแฟใกล้ ๆ


ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา หญิงสาวอายุประมาณ 23 ถึง 24 ปรากฏตัว เธอมอบไปรอบ ๆ หลังจากที่เห็นไป่เฟิงผ่านหน้าต่างร้านกาแฟ เธอก็ยิ้มเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปหาเขา


"รอนานไหม ?" โจวเซียหวานถามด้วยรอยยิ้ม


"ไม่เท่าไหร่" ในขณะนั้น ไป่เฟิงก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงดี


"คุณ ... คุณสบายดีไหม ?" โจวเซียวหวานถาม หลังจากเงียบไปสักครู่


"ก็ดี .. อยู่คนเดียวมันเป็นอะไรที่แปลก ๆ แต่มันก็สบายดี" ไป่เฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ


"นี้เป็นบัตรเชิญงานแต่งงาน ฉันหวังว่าคุณจะมาในวันพรุ่งนี้เพื่ออวยพรให้กับพวกเรา ..." ในที่สุด เมื่ออยู่ต่อหน้าไป่เฟิง โจวเซียหวาน ไม่รู้จะพูดอะไรดี เธอหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้วหยิบการ์ดเชิญสีแดงวางไว้บนโต๊ะ


"อืม ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันไปก่อนนะ เก็บตังด้วย !" ไป่เฟิงจากไปโดยทิ้งเงินไว้


***


วันรุ่งขึ้นหลังจากฝึกฝนตอนเช้าเสร็จแล้ว ไป่เฟิงกำลังเดินทางไปที่โรงแรมราชวงศ์แห่งอาทิตย์ด้วยตัวเขาเอง


ที่ห้องจัดงานแต่งงาน โจวเซียหวาน ยืนต้อนรับแขกอยู่ข้าง ๆชายหนุ่มสูงหล่อ ใบหน้าของพวกเขาถูกมัดด้วยรอยยิ้ม และดูเหมือนว่าพวกเขาจะรักกันมาก


ไป่เฟิงมองไปที่พวกเขาสักครู่ เมื่อเขาเห็นว่าพวกนั้นมีความสุข เขาก็รู้สึกโล่งอกที่เห็นว่าเธอมีความสุขดี หลังจากเขานำกล่องสีแดงวางไว้ที่แผนกต้อนรับด้านหน้า เขาก็เดินออกไปก่อนที่พิธีกรจะเริ่มงาน


"ฉันคิดว่าฉันลืมมันไปแล้วจริง ๆ ซะอีก เฮ้อ..."


ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อไป่เฟิงเดินออกมาจากโรงแรม เขารู้สึกมีน้ำไหลออกมาจากตาของเขา หลังจากที่เขาปล่อยให้มันไหลออกมาจนหมด เขาก็ตั้งสติและโคจรพลังภายในร่างของเขา แล้วเดินจากไป


การเดินทางไปเมืองเฉิงตูจากเมืองชิงเฉิงนั่นใช้เวลานานและยากลำบาก แต่การเดินทางกลับนั่นใช่รถไฟเพียงแค่หนึ่งชั่วโมง คราวนี้ไม่มีโจรมาดักปล้นเขาซักคน


หลังจากนั่นเขาก็นั่งรถไฟกลับไปที่หมู่บ้านชิงหลิง


"เฮ้ ไอ้โง่ แกตัวใหญ่ซะเปล่า ทำไมแกถึงไม่สู้ละ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า !"


เมื่อเขามาถึงหน้าประตูทางเข้าบ้านเขา ไป่เฟิงได้ยินเสียงต้อนรับเป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างดัง


"ฮื้ม"


ใบหน้าของไป่เฟิงน่ากลัวทันที มีคนมาหาเรื่องเขาใช่หรือไม่ ?


"แกเป็นใคร มาทำอะไรที่นี้ ?"


ชายที่มีผมสีบลอนด์พึมพำอยู่ใกล้ประตู เมื่อเขาเห็นคนแปลกหน้าเขามาเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนถามไป่เฟิง


"แกไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันเป็นใคร ฉันต่างหากที่อยากรู้แกเป็นใคร !"


ไป่เฟิงชี้ไปที่ไป่เซียงที่กำลังหมอบอยู่กับพื้น เขาโกรธอย่างมาก ไม่มีคำอื่นใด ไป่เฟิงกำหมัดแล้วต่อยไปที่ชายผมบลอนด์ทันที


"ปัง!"


ชายผมบลอนด์ขดตัวลงกับพื้น เขางอตัวเหมือนกุ้งที่โดนต้ม เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว


"ไอ้เลวว แกกล้าทำร้ายพี่น้องข้ายังงั้นรึ ? พี่น้อง ฆ่ามัน !"


กลุ่มคนที่อยู่รอบ ๆ ไป่เซียงมองเห็นชายผิวขาวนอนกับพื้น พวกเขารีบตะโกนด้วยความโกรธทันที


อะไรคือสิ่งสำคัญในเรื่องนี้ ? มันคือความภัทดีและการเอาหน้า !


การเห็นพี่ชายตัวเองโดนทำร้ายนั่น คนรอบ ๆ ก็หยิบไม้เบสบอลและมีดแตงโมที่วางไว้ข้าง ๆ วิ่งเข้าไปหาไป่เฟิง


เกี่ยวกับการต่อสู้ ไป่เฟิงไม่ได้กลัวเลย เขาเคยทะเลาะกับคนอื่นตั้งแต่ยังเด็ก ตั้งแต่นั่นมา เมื่อเขาต่อต่อสู้เขาจะไม่กระพริบเด็ดขาด เขาจะยืนหยัดต่อสู้อย่างกล้าหาญและไม่กลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น


โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพิจารณาถึงฉากนองเลือดเมื่อสองวันก่อน มันทำให้กลิ่นอายของไป่เฟิงรุนแรงขึ้นมาก


ไป่เฟิงมองไปที่มีดแตงโมที่ฟันเข้ามาอย่างใจเย็น เขาหลบไปด้านข้างจากนั่นก็ชกไปที่ชายที่ถือมีด เวลาเดียวกันไม้เบสบอลก็กระแทกที่ไหล่ของเขา แต่ไป่ฟังก็หันมาส่วนด้วยหมัดไปที่ชายคนนั่นตรงหน้าอกด้วยเสียงดัง ปัง !


ถึงแม้พละกำลังของไป่เฟิงจะมากกว่าคนทั่วไป แต่เมื่อเขาถูกตีด้วยไม้เบสบอล มันก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก ! อย่างไรก็ตาม ฝ่ายตรงข้ามยังมีอีกสี่คนที่เหลืออยู่ และเขาก็ไม่สามารถปล่อยพวกมันไปได้


ไม้เบสบอลอีกอันกระแทกมาที่ต้นขาของไป่เฟิง เขาเดินไปหยุดข้างหน้าและยึดเท้าของเขาเพื่อหยุดไม้เบสบอล จากนั่นเขาก็เตะไปที่หัวเข่าฝั่งตรงข้าม


ไม่กี่วินาทีต่อมาเหลืออันธพาลเพียงคนเดียวต่อหน้าไป่เฟิง


"นี้มันคนเหล็กหรือไงวะ ? ทำไมมันไม่ล้มลงไป ขนาดโดนไปขนาดนั่นแล้ว?"


เกาไค มองไปที่ตัวประหลาดตรงหน้าเขา มีคลื่นความกลัวผ่านเข้ามาในใจของเขา


ทั้งหกคนตกเป็นเหยื่ออารมณ์ของคนประหลาดที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ ! นอกเหนือจากนั่น ไม่ว่าจะใช้มีดหรือไม้เบสบอล ไป่เฟิงก็แค่เอารองเท้ารองรับก่อนที่จะสวนกลับมา !


"ฮ๊า อ๊า บอกฉันมาสิ ใครแกส่งมา ?"


ร่างกายของไป่เฟิงเจ็บปวดอย่างมาก ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้เสื้อผ้าของเขานั่นมีรอยสีม่วงและเขียวเต็มไปหมด ถึงเขาจะเจ็บปวดแค่ไหนแต่เขาก็ไม่สามารถที่จะล้มได้


"พี่ใหญ่ พวกเราไม่เกี่ยว ! มีคนจ้างเรามา !"


เกาไครู้สึกเข่าของเขาอ่อนแรงอย่างมาก เมื่อได้ยินคำขู่จากเสียงของไป่เฟิง เขาเกือบจะคุกเข่าลงไปแล้ว


"ฉันถามว่าใครส่งแกมา !" ความอดทนของไป่เฟิงค่อยๆลดลง


"ฉันไม่รู้ ! มีคนมาหาเรา มันบอกว่าถ้าทำให้เจ้าของบ้านหลังนี้ขายบ้านให้เราได้ มันจะให้ส่วนแบ่ง 20% ! เราไม่รู้อะไรจริงๆ !"


เกาไครู้สึกมีน้ำตาไหลออกมาจากตาตลอดเวลา


"แกจะทำมันด้วยตัวเองหรืออยากให้ฉันจัดการแกเอง ?"


เสียงของไป่เฟิงเย็นชา เขาตัดสินใจแล้วว่าพวกอันธพาลที่น่าสงสารนี้ไม่รู้เรื่องจริงๆ


"ฉัน ฉันจะทำมันเอง !"


เกาไคมองไปที่ไป่เฟิง เขารู้ความหมายของคำพูดไป่เฟิงดี ภายใต้แสงสะท้อนที่ไม่เป็นมิตรของไป่เฟิง เกาไคยกไม้เบสบอลขึ้นสูงก่อนที่จะหวดไปที่ขาของตัวเอง !


"ปังง !"


เสียงกระดูกหักที่ได้ยินชัดเจน ดังไปพร้อมเสียงร้องไห้ทั่วบ้าน


'โอ้พระเจ้า ! มันจะหวดแรงไปไหม ?'


แม้แต่ไป่เฟิงก็ตกใจ เขาคิดว่าความแรงนี้มันไม่ได้มากกว่าเขาทำมันเองงั้นหรอ ?


"มารดามันเถอะ ! ทำไมมันหักง่ายขนาดนี้กัน ?"


เกาไคกอดขาในขณะที่ร้องไห้อย่างบ้าคลั่งบนพื้น เขาร้องไห้จนไม่มีน้ำตา ถ้าเขารู้ว่าเขาทำมันเองแล้วจะเป็นแบบนี้ เขายอมให้ปีศาจนี้มาทำเขาดีกว่า


"ไปซะ !" ไป่เฟิงคำถามไล่


กลุ่มอันธพาลกลัวอย่างมาก พวกเขารีบคลานออกจากบ้านเก่าๆทันที


'ไอ้ **** ฉันจะไม่มีที่นี้อีกแล้ว ! ถ้าใครอยากจะมาก็ให้มันมาด้วยตัวเอง !'


คนผมสีบลอนด์เป็นคนที่บาดเจ็บน้อยที่สุด ในขณะที่เขามองฉากอันน่าสยดสยองของคนอื่น ๆ เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย


หากพวกเขารู้ว่าต้องเสี่ยงชีวิตมารุกรานคนบ้าอย่างไป่เฟิง พวกเขาคงจะไม่มีทางรับข้อเสนอนี้แน่นอน !


"เปยเซียง ! เป็นอย่างไงบ้าง ?"


ไป่เฟิงทนกับความเจ็บปวดแล้วรีบเข้าไปพยุงเปยเซียงขึ้น


"ผมสบายดี .. หนังของผมมันหนามาก" ไป่เซียงตอบด้วยรอมยิ้มที่ดูใสซื่อ เขาไม่ได้โกรธเลย


"ทำไมนายไม่สู้พวกมัน ?" ไป่เฟิงมองไปที่เปยเซียง เขามีร่างกายที่ใหญ่ และพละกำลังขนาดนี้ ทำไมเขาไม่ใช้มัน ?


"ผมทำไม่ได้ ! พ่อเคยบอกไว้ว่าห้ามทำร้ายคนอื่น" ไป่เซียงเกาหัวของเขา ส่ายหน้าอย่างแรง


"ในเมื่อนายโดนทำร้ายขนาดนี้ ทำไมนายถึงไม่ตอบโต้ ?"


ไป่เฟิงตะลึง พ่อแบบไหนกันที่สอนลูกชายที่ห้ามต่อสู้แม้ว่าเขาจะโดนทำร้ายขนาดนี้ ?


"เขาจะตายได้ ถ้าผมสวนกลับไป ..." ร่องรอยความกลัวปรากฏบนหน้าของไป่เซียง


"ไร้สาระ ! ถึงนายจะมีมือที่ใหญ่แค่ไหน แต่ก็ไม่มีทางที่มันจะตายด้วยแรงนายหรอก !"


ไป่เฟิงตระหนักได้ว่าเขากำลังจะเป็นคนชั่วร้ายมากขึ้น และตอนนี้เขากำลังสอนเปยเซียงว่าจะสู้คนได้ยังไง


ในขณะที่ไป่เฟียงกำลังพูด เปยเซียงก็ลุกออกมาแล้วชกไปที่เครื่องโม่หิน


"ปังง !"


แสงสีทองปรากฏเหมือนกำแพงที่หมัดของไป่เซียง ก่อนที่เครื่องโม่หินจะแตกเป็นชิ้นเล็ก ๆ และกระจายไปทุกทิศทาง !


"ดูสิ" เปยเซียงมองอย่างจริงจังไปที่ไป่เฟิง


"********" ไป่เฟิงก้าวถอยหลังอย่างกระทันหัน นี้ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม ?


เขามองไปที่เปยเซียงราวกับมองสัตว์ประหลาด แม้กระทั่งวัวก็ไม่สามารถทนต่อหมัดแบบนี้ได้ !


"เอ่อ พูดนายพูดถูก การแก้ปัญหาด้วยปาก มันจะดีกว่าการแก้ปัญหาด้วยความรุนแรง ..."


ไป่เฟิงรีบพูดทันที ที่เขาเห็นพลังหมัดของเปยเซียง มันจะเป็นยังไงถ้าหมัดนี้ทุบหัวคน ?


ไป่เฟิงมีสีหน้าแปลก ๆ เมื่อมองไปที่เปยเซียง ความแข็งแกร่งของเพื่อนคนนี้น่าจะได้รับการยอมรับว่าเหนือมนุษย์ไปแล้ว เขาอาจจะมีอนาคตสดใสมากถ้าหากเขาเข้าหน่วยทหาร แต่เขามาจบลงด้วยสภาพแบบนี้ได้ยังไง ?


ถึงแม้เขาจะอยากรู้อยากเห็นมากแค่ไหน แต่ไป่เฟิงก็ไม่ถาม ทุกคนมีความลับของตัวเองเสมอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 374 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #548 kunpirom0825 (@kunpirom0825) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 02:22
    พระเอกไม่น่าจะมาเสียน้ำตาให้ผญคนนี้เลย ผญคนนี้น่ารังเกียจยังจะมีหน้ามาเชิญบัตรเชิญงานแต่งเหมือนโดนหยามเลย ถ้ามันรู้ว่าพระเอกรวยคงกลับมา ไม่ต้องไปสนใจหรอกเดี๋ยวนางเอกก็มาในเรื่องนี้
    #548
    0
  2. #537 Hem111 (@Hem111) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 09:45

    .

    .

    .

    .























































    .










    .





















































    ..


    ..




    .

    #537
    1
    • #537-1 7ghost522095 (@7ghost522095) (จากตอนที่ 33)
      16 กรกฎาคม 2562 / 16:35
      😂😂😂😂
      #537-1
  3. #514 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 12:42

    ความแข็งแกร่งมาพร้อมกับสมองอันน้อยนิด

    #514
    1
  4. วันที่ 18 มกราคม 2561 / 16:21
    กลายเป็นเบ้เทพซะงั้น 555
    #355
    0
  5. #315 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 12:46
    55555555
    ถึงกับผงะ 5555


    ขอบคุณครับ สนุกมากกก
    #315
    0
  6. #227 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 17:53
    พลังมาทดเเทนสมองป้ะ55โคตรโหด
    #227
    0
  7. #223 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 16:29
    จอมพลังมาก 5555
    #223
    0
  8. #222 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 13:32
    สนุกดีครับ
    #222
    0
  9. #221 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 12:54
    สนุกดีครับ
    #221
    0
  10. #220 Yotsawadee Pu (@yotsawadeepu) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 12:27
    ขอบคุณคะ
    #220
    0
  11. #219 Peopleofthebook (@Peopleofthebook) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 11:57
    โอ้ ลูกน้อง?ที่แข็งเเกร่ง
    #219
    0
  12. #218 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 11:51
    เป็นคนกันอยู่ปะสองคนนี้
    #218
    0