Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 34 : บทที่ 33 โศกนาฏกรรมที่เลวร้ายของหลินเป่ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 351 ครั้ง
    30 ก.ย. 60

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 37 กลุ่มลับถึง 69

บทที่ 33 โศกนาฏกรรมที่เลวร้ายของหลินเป่ย


สำหรับอาการบาดเจ็บของเปยเซียง ไป่เฟิงไม่ได้กังวัลอีกต่อไป


"ฉันคือคนบ้าที่ไม่มีวันตาย .."


ไป่เฟิงถอดเสื้อผ้าของเขาออกและมองไปที่รอยฟกช้ำสีม่วงและเขียว ที่ปกคลุมไปทั่วร่างกายของเขา เขาอยากจะร้องไห้จริง ๆ


"เจ้านาย คุณโอเคไหม ?" เปยเซียงรู้สึกกลัวอยากมาก ถามด้วยคำขอโทษ


แม้ว่าเขาจะไม่โดนมีดฟันเลยซักครั้ง แต่สัญชาตญาณของเปยเซียงนั่นเข้าใจอย่างแท้จริงว่าที่ไป่เฟิงบาดเจ็บหนักเป็นเพราะมาช่วยเขา


"นายคิดว่าไง ? ถ้านายยังไม่มาช่วยฉันอีก ฉันคิดว่าอีกไม่นานฉันคงจะตายแล้วละ .."


ไป่เฟิงพูดด้วยความโกรธ ก่อนหน้านี้ในระหว่างต่อสู้เขาก็ไม่รู้สึกแย่เท่าไหร่ แต่ตอนนี้เมื่อดรีนาลีนในร่างของเขาหมดลง ทำให้คลื่นความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาเต็ม ๆ


"โอ้"


ไป่เซียงรีบเอาแขนใหญ่ ๆ ของเขา พยุงไป่เฟิงเข้าไปในห้อง ร่างใหญ่ของเขาปรับความสูงให้พอเหมาะกับไป่เฟิง เขาเดินอย่างช้า ๆ ให้มีน้ำหนักเบาที่สุด มันช่างดูเป็นคู่แปลกประหลาดอย่างมากหากมองไปที่ลานหน้าบ้านตอนนี้


หลังจากนอนหลับในคืนนั่น ไป่เฟิงก็ตื่นขึ้นมาในเวลาปกติก่อนพระอาทิตย์ขึ้น


'นอกจากความสามารถทางร่างกายของฉันจะดีกว่าคนปกติเกินครึ่งหนึ่งแล้ว แม้แต่ความสามารถในการฟื้นตัวก็สุดยอด แค่คืนเดียว อาการบาดเจ็บทั้งหมดก็เกือบหายเป็นปกติแล้ว !' ไป่เฟิงมองไปที่รอยฟกช้ำที่เคยมีตามร่าง ด้วยความพึงพอใจ


เขาลุกขึ้นบิดขึ้เกียจแล้วเดินขึ้นเขาปกติ


หลังจากฝึกฝนเทคนิคการหายใจด้วยแสงแล้ว ไป่เฟิงได้ดูดซับแสงสีทองขนาดใหญ่ในช่วงพระอาทิตย์ขึ้น


จำนวนเซลล์ที่ตายแล้วถูกขับออกมาจากร่างกายของเขา รอยฟกช้ำก็ค่อย ๆ จางลง เมื่อร่างกายของเขาถูกซ่อมแซมจากด้านใน


คลื่นอากาศร้อนกระจายออกจากร่างของไป่เฟิง ในขณะที่เขาดูดซึมแสงพลังภายในธาตุหยางอย่างมีชีวิตชีวา สิ่งสกปรกรวมทั้งเซลล์ที่ตายแล้วจำนวนมากถูกขับออกมาจากร่างกายเขาในรูปแบบของเหงื่อสีเท้าเข้ม มันค่อย ๆ หลุดออกมาจากร่างกายเขาช้า ๆ


'สุดยอด !'


ไป่เฟิงเปิดตาแล้วสูดหายใจเข้า


เขารู้สึกได้ถึงความสบาย มันดูราวกับว่าตอนนี้เขาคือเหยี่ยว แม้ว่าร่างของเขาจะถูกปกคลุมด้วยชั้นสีเทา ๆ แต่ไป่เฟิงมั่นใจว่ารอยฟกช้ำทั้งหมดบนร่างเขาหายไปแล้ว


อารมณ์ของไป่เฟิงเบิกบานอย่างมาก เขาหันกลับไปและเริ่มวิ่งลงไปตามภูเขา เหมือนกวางน้อยขึ้เล่น


ภูมิประเทศที่มีหินขนาดใหญ่ หรือเศษหิน ไม่สามารถขัดขวางไป่เฟิงได้ ในขณะที่เขาวิ่งด้วยความเร็วคงที่


ไป่เฟิงมาถึงเชิงเขาและเดินเข้าไปในบ้านเก่า ๆ ของเขา


เปยเซียงยังคงไม่ตื่น และตอนนี้เจ้าลูกหมาตัวเล็กทั้งสองก็เปิดตาข้างเดียว มองไปที่ไป่เฟิงสั้น ๆ ก่อนที่พวกมันจะปิดตาแล้วนอนอยู่ที่เดิมอีกครั้ง 


ไป่เฟิงดึงถังน้ำจากบ่อน้ำขึ้นมาแล้วทำความสะอากร่างกายพร้อมทั้งถอดเสื้อผ้าเหม็น ๆ ของเขาออกไปกองไว้บนพื้น


หลังจากที่เอาถังน้ำไว้เหนือหัวแล้วสาดลงมา ไป่เฟิงก็เริ่มขัดร่างกายของเขาอย่างคึกคัก มันเป็นเพียงเวลากว่าครึ่งชั่วโมง และเขาขัดไปถึงสามครั้งจนในที่สุดเขาก็หยุดแล้วเช็ดตัวให้แห้ง


ไป่เฟิงใส่ชุดกีฬาชุดใหม่ของเขา เขาหยิบคันเบ็ดสีม่วงขึ้นมาแล้วเดินไปยังบ่อน้ำโบราณ


'มันเป็นเวลาไม่กี่วันที่ฉันไม่ได้มาใช้ระบบตกปลานี้ ฉันสงสัยว่าความพยายามที่ไม่ได้ใช้จะถูกสะสมไว้และสามารถใช้ในอนาคตได้หรือเปล่า ...'


แม้ว่าไป่เฟิงจะคาดหวังไว้ แต่น่าเสียดาย


มันน่าเสียดายตามที่เขาคิดไว้ ไป่เฟิงตรวจสอบสถานะของระบบ แล้วเห็นว่าเขามีโอกาศในการตกปลาหนึ่งครั้งเท่านั้นในวันนี้


****


ในขณะเดียวกัน บอร์ดนักชิม WeChat ก็เริ่มสูญเสียจิตใจของพวกเขา ในขณะที่พวกเขาสแปมช่องแชทเพื่อขอให้ไป่เฟิงเปิดร้าน


"พวกคุณคิดว่าเจ้าของร้านนี้ไม่ไร้เหตุผลเกินไปหน่อยหรอ ? ทำไมเขาถึงหยุดจองโต๊ะมาสองวันแล้ว ?" ผู้ใช้ที่ชื่อ "เรียกฉันว่าไอ้ตะกละ" บ่น


"เจ้าของร้านไม่ได้บอกหรอว่าเขากำลังหาวัตถุดิบอยู่ บางทีเขาอาจกำลังหาอะไรมาเพิ่มเติมก็ได้ ..." อีกคนเรียกว่า "แพนด้าไม่กินไผ่" ตอบ


"ลืมมันไปซะ ฉันคิดว่าฉันคงไม่อาจได้ลิ้มรสอาหารของเจ้าของร้านได้อีกแล้ว ฉันจะบอกกับพี่น้องของฉัน ว่าฉันจะไม่รออีกต่อไปแล้ว ถ้าหากเจ้าของร้านเปิดจองโต๊ะขอให้พวกเขาถ่ายรูปอาหารมาให้ฉันด้วย ฉันจะเผามันแล้วไปสนุกกับมันในนรก !" แต่ผู้ใช้ชื่อ 'ภรรยาม่ายที่น่าสงสาร' กล่าวอย่างประชดประชัน


ไป่เฟิงผู้นั่งอยู่ข้าง ๆ บ่อน้ำเงียบ ๆ ไม่ได้สนใจความวุ่นวายในห้องสนทนาเลย เขายังคงนั่งตกปลาอย่างสบายใจอยู่


ถ้าใครเห็นไป่เฟิงนั่งเงียบ ๆ อย่างนี้ คงจะอุทานแปลก ๆ ว่า ถ้าไม่เรียกเขาว่าบ้า แล้วจะเรียกว่าอะไร คนสิ้นหวัง ? คนบ้าอะไรที่มันจะไปตกปลาจากบ่อน้ำเก่า ๆ บ้าไปแล้วใช่ไหม ?


*******


ที่ไหนสักที่ในโลกแปลกประหลาด บนยอดเขาสูงชันมีชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยเลือดยืนอยู่ห่างจากขอบหน้าผา เขาจ้องมองไปที่ผู้ไล่ตามเขามาด้วยสายตามุ่งมั่น


"นายน้อย หยุดต่อต้านแล้วกลับไปกับเราเถอะ"


กลุ่มชายชุดดำล้อมเป็นครึ่งวงกลมปิดทางเข้า หลินเป่ย ในขณะที่ผู้นำของกลุ่มก้าวไปข้างหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย


"แกมันไอ้ทรยศ! พวกเราเลี้ยงดูแกมาตั้งหลายปี แต่แกกลับติดตามผู้อาวุโสลำดับสาม ที่อยู่ฝ่ายกบฏ ! " หลินเป่ยร้องตะโกนด้วยความโกรธ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ


"นายน้อย มันเพราะโชคชะตาที่กำหนดไว้ พวกเราแค่ทำในสิ่งที่จะรักษาชีวิตของหัวหน้าเผ่าเท่านั้น ไม่อย่างนั่นเขาคงตายไปแล้ว !" ผู้นำยังคงมีเสียงเย็นชาและไม่รู้สึกใดๆ


'ในตอนนี้ ฉันคงต้องเสี่ยงดวงอย่างเดียว' หัวใจของหลินเป่ยเย็นชา ในขณะที่เขาหยิบแหวนบนนิ้วขึ้นมาด้วยท่าทางหงุดหงิด


"น้อยนาย ยอมแพ้แล้วกลับมากับเราเถอะ"


"ไม่มีที่ให้คุณหนีอีกแล้ว ไหนจะหน้าผาที่สูงเป็นพัน ๆ จางด้านหลังคุณอีก มันไม่มีประโยชน์เว้นแต่ว่าคุณจะเป็นเจ้ายุทธภพ นอกนั่นคุณก็ไม่มีทางให้หนีอีกแล้ว !"


"ฮะ ... ฮ่าฮ่าฮ่า ... ฮ่าาาฮ่าาฮ่าา !"


เผชิญหน้ากับสถานการณ์เลวร้ายเช่นนี้ แต่หลินเป่ยกลับหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเหมือนคนบ้า !


"ฮึ้ม คุณกำลังจะตาย แต่คุณกลับหัวเราะ ? หากคุณยังปฏิเสธพวกเราคงต้องส่งคุณไปตามทางของคุณแล้ว !"


รอยยิ้มอันน่ากลัวของหลินเป่ยปรากฏออกมา มันทำให้หัวหน้ากลุ่มรู้สึกแปลก ๆ นิ้วมื้อที่เหมือนเล็บอินทรีที่ทำมาจากเหล็กดำปรากฏบนมือของเขา


"แกคงเคยได้ยินเกี่ยวกับ ไข่มุกสะเทือนฟ้า สินะ ?"


เงามุกสีดำที่มีเส้นสามเส้นเรียงกันเป็นรูปสายฟ้าปรากฏบนมือของหลินเป่ยในขณะที่เขากวาดแหวน บนนิ้วของเขา


"ไข่มุกสะเทือนฟ้า ?"


กลุ่มคนที่สวมชุดดำเริ่มก้าวถอยหลังไปด้วยความตื่นตระหนัก มีความกลัวปรากฏขึ้นในสายตาพวกเขา


"คุณไม่กล้าเปิดใช้มันหรอก เพราะถ้าคุณยังเปิดใช้มัน คุณก็ไม่รอดเหมือนกัน !"


"ตั้งแต่ที่ฉันใกล้ตาย แล้วทำไมฉันจะไม่อยากลากพวกแกไปด้วยกันละ ใช่ไหม ?"


เหงื่อเท่าลูกกวาดปรากฏบนคิ้วของชายที่เป็นหัวหน้า ในขณะที่เขาจ้องมองหลินเป่ย เขาพูดถูก ความตายกำลังรอเขาอยู่ถ้าหากหลินเป่ยถูกจับ แต่ถ้าเขาใช้ไข่มุกสะเทือนฟ้า เขาก็จะตายด้วยเช่นกัน แต่อย่างน้อยนายน้องคนนี้ก็ยังจะลากทุกคนไปตายด้วยกับเขา !


ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังหยังเชิงกัน ได้มีสายเบ็ดบาง ๆ ปรากฏขึ้น มันปรากฏเหนือหัวพวกเขา มันเหมือนมีตา เพราะมันกำลังเล็งหาเหยื่อดี ๆ ของมันอยู่ และในตอนนั่นมันก็ได้จ้องมองไปที่ ไข่มุกสะเทือนฟ้า !


'มันคืออะไร ?'


หลินเป่ยตกใจอย่างมากในตอนนี้ อยู่ดี ๆ ก็มีเส้นไหมบางๆ มันวนรอบไข่มุกสะเทือนฟ้า แล้วจากนั่นมันก็ดึงไข่มุกออกไป ก่อนที่เขาจะตอบสนองทัน ไข่มุกก็หลุดออกจากมือของหลินเป่ยไปแล้ว !


"ไม่ !"


หลินเป่ยมองไปที่เส้นด้ายเส้นสุดท้ายของเขา ที่หายเข้าไปในเมฆ เขาร้องไห้ออกมาด้วยความสิ้นหวัง


"ฮ่าฮ่าฮ่า ! อย่าโทษกันเลย! แม้แต่สวรรค์ก็อยากให้คุณตาย !" กลุ่มคนชุดดำหัวเราะเยาะกับสถานการณ์ปัจจุบัน


"ถ้าหากฉันรอดไปได้ วันนั่นจะมาถึง วันที่ฉันจะล้างแค้นพวกแก ! ฉันจะทำให้พวกแกแน่ใจว่าพวกแกทุกคนต้องตายอย่างเจ็บปวดที่สุด และต้องตายอย่างช้า ๆ ! มันจะต้องเกิดขึ้นแน่นอน !"


หลินเป่ยพูดอย่างแน่วแน่ เขาเปล่งเสียงออกไปด้วยความเกลียดชังในหัวใจ เขาหันหลังไปแล้วกระโดดลงไปในหน้าผาทันที !


****


"ดิ๊ง ! สมบัติระดับ 2 ไข่มุกสะเทือนฟ้า ! (วัสดุใช้แล้วหมดไป เมื่อใช้งานแล้วจะเกิดความเสียหายโดยรอบระยะหนึ่งร้อยซาง วิธีใช้งานนั่นง่ายมาก แต่สามารถใช้งานได้ครั้งเดียว ของชิ้นนี้สามารถใช้ป้องกันตัวผู้ใช้ได้ ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหรือนอกบ้าน นอกจากนี้สามารถใช้ฆ่าหรือปล้นได้อย่างยอดเยี่ยม !) ประสบการณ์ที่ได้รับ +800 !"


'ของอันตราย ?'


ไป่เฟิงเกือบทำไข่มุกสะเทือนฟ้าหล่นด้วยความตกใจ สิ่งนี้มันมีพลังมากกว่าระเบิดหลายเท่า ! รัศมีหนึ่งร้อยซาง ถ้าหากวัดเป็นเส้นผ่านศูนย์กลาง มันมากกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบเมตร !


ไป่เฟิงมองไข่มุกสีดำเล็ก ๆ ขนาดเท่าลูกวอลนัทด้วยความแปลกประหลาด หากเขาบังเอิญพยายามเอาสิ่งนี้ออกจากตะขอ เขาจะต้องตายแน่ๆ


ในตอนนี้ ไป่เฟิงกังวลว่ามันคงจะไม่ระเบิดใช่ไหม ถ้าเขาจะเอามันออกจากตะขอแล้ววางมันลงในกล่อง


ถ้าสิ่งนี้ถูกนำมาใช้อย่างถูกต้อง มันอาจเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพอย่างมากในการฆ่า หากศัตรูโดนไข่มุกสะเทือนฟ้าระบนต่อหน้าละก็ พวกเขาคงจะสรุปได้อย่างเดียว .... 


สำหรับการยกระดับขึ้นไปเป็นชาวประมงระดับ 2 ยังอีกยาวไกล ตอนนี้เขามีคะแนนแค่ 2,600 เท่านั้น มันไม่ใช่แม้แต่หนึ่งในสามของทั้งหมดที่เขาต้องสะสม !


***


"เจ้านาย เด็กกลุ่มนั่นล้มเหลว เจ้าเด็กเลวนั่นใจแข็งมาก เขาไม่ยอมขายไม่ว่าจะยังไงก็ตาม"


ในออฟฟิศ มีชายร่างผอมกำลังก้มหน้า ต่อหน้าโต๊ะทำงานของเหว่ยฮุ้ย แล้วรายงาย


"เฮ้อ จะโทษฉันไม่ได้ อย่าหาว่าชายแก่คนนี้ไร้ความปราณีละกัน ไปบอก Ol’ Black’s ให้ทำหน้าที่นี่ ถ้าหากมันถึงตายก็ทำให้มันเหมือนเป็นอุบัติเหตุซะ ไม่ว่ายังไงก็อย่าเข้าไปในบ้านหลังนั่น !"


เหว่ยฮุ้ยกล่าวด้วยเสียงเย็นชา เขารอมานานเกินทนแล้ว ตอนนี้ความอดทนของเขาได้หมดลง ถึงอย่างนั่นเขาต้องทำให้บ้านหลังนั่นเป็นของตระกูลเขาให้ได้ !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 351 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #682 ohm5 (@ohm5) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 18:21
    ไม่จายอาหารแล้วไม่
    #682
    0
  2. #426 คาเดชิโกะ (@kudsarin) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 16:43
    ต่อหน้าต่อตา
    #426
    0
  3. วันที่ 18 มกราคม 2561 / 16:26
    สงสารคนที่ถูกขโมยไข่มุก 555
    โอ๊ย ขโมยแต่ของคนอื่นต่อหน้าต่อตา
    #356
    2
    • #356-1 8-ram-8 (@8-ram-8) (จากตอนที่ 34)
      20 กันยายน 2561 / 15:46
      ไม่ต้องสงสารหรอก ตามพล็อตหนังจีนแล้ว โดดหน้าผา = เทพ
      #356-1
    • #356-2 Hem111 (@Hem111) (จากตอนที่ 34)
      18 ตุลาคม 2561 / 10:00
      เดี่ยวมันก้อไปเกิดไหม่และโคตรเทพ
      #356-2
  4. #316 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 12:53
    ขอบคุณครับ สนุกมากกก
    #316
    0
  5. #232 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 19:05
    ระวังเก็บๆเเล้วบึ้มขึ้นมา
    #232
    0
  6. #231 Peopleofthebook (@Peopleofthebook) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 13:16
    วัถุดิบหมดหาไม่ได้สักที
    #231
    0
  7. #230 b. bow (@palida_bow) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 12:07
    รออ่านค่า
    #230
    0
  8. #229 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 10:52
    สนุกดีครับ
    #229
    0