Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 38 : บทที่ 37 หวังจุน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 373 ครั้ง
    18 ต.ค. 60

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 45 กลุ่มลับถึง 96


บทที่ 37 หวังจุน


ชั่วโมงต่อมา กลิ่นหอมที่ล่อลวงต่อมน้ำลายก็ค่อย ๆ ลอยออกมาช้า ๆ จากห้องครัว


มันไม่ได้เป็นกลิ่นหอมแบบรุนแรงของอาหาร แต่มันเป็นกลิ่นที่สดชื่นและสดชื่น มันเพิ่มความอยากอาหารของคนที่ได้กลิ่น


แม้กระทั่งไป่เฟิงก็ยังทนไม่ได้ เขาได้แต่ทนน้ำลายไหล และเช่นเดียวกับท้องที่มันส่งเสียงร้องอย่างโกรธแค้น


ทุกเซลล์ในร่างกายของเขาได้รับการกระตุ้น ทำให้เขารู้สึกหิวอย่างมาก !


มันเป็นกลิ่นหอมที่ไม่น่าเชื่อ กลิ่นหอมนี้ไม่ได้มากไปกว่า ไก่ยักษ์กับปลายักษ์สีเขียวเลย มันยังมีองค์ประกอบอื่น ๆ ที่ทำให้รู้สึกอยากกินมาก


ไป่เฟิงจำคำพูดของเขาในอดีต เกี่ยวกับเรื่องที่ทุกคนเป็นทาสของอาหาร


ยกตัวอย่างเช่นคนที่อยู่ดี ๆ ก็อยากกินแอปเปิ้ล ไม่ว่าตอนนั่นเขาจะทำอะไร ร่างกายของเขาก็จะร้องขอแอปเปิ้ลอย่างเดียว จนในที่สุดเขาก็ต้องทำตามคำขอของร่างกาย นั่นคือการหาแอปเปิ้ลกิน


"ดูเหมือนว่าระบบไม่ได้พูดเกินความจริงเลย เกี่ยวกับคุณค่าทางอาหารของกุ้งอมตะนี้ .." ไป่เฟิงบ่นกับตัวเอง


หลังจากรอด้วยความทุกข์ทรมานมานาน ไป่เฟิงก็เปิดฝาออกเพื่อตรวจสอบเนื้อ ก้ามยังคงเหมือนเดิมก่อนที่มันจะลงกระทะ เนื้อสีขาวที่แตกออกมาจากก้ามมันดูมีสีขาวเหมือนหยกอย่างมาก


"มันสุกแล้ว ใช่ไหม?" ไป่เฟิงไม่แน่ใจว่ามันสุกหรือยัง เขามองมันด้วยความสับสน


"ฉันคงต้องลองกินดู !" ไป่เฟิงตัดสินใจว่าทางเดียวที่จะรู้ว่าสุกหรือไม่


เขาหยิบคะเกียบใกล้ๆ แล้วคีบเข้าไปหยิบเนื้อของมันเบา ๆ เนื้อของมันมีสีขาวเหมือนหิมะ อย่างมาก


ในขณะที่เขาทิ่มเข้าไปในก้าม ตะเกียบมันทะลุเข้าไปในเนื้อ เหมือนมันไม่มีเปลือกเลยด้วยซ้ำ ! หลังจากที่เอาเปลือกออกได้แล้ว เมื่อดูปริมาณเนื้อ จะเห็นได้ว่ามันน่าจะมีน้ำหนักไม่ต่ำกว่า 7-8 คัต !


ในส่วนของก้ามอันใหญ่นี้ มันเหมือนมีเปลือกที่ว่างเปล่า ไป่เฟิงประหลาดใจอย่างมาก เพราะเมื่อคู่เขาเพิ่งคิดอย่างจริงจังว่าจะทำยังไงถึงเปิดเปิดเปลือกได้ แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะง่ายขนาดนี้ ?


ด้วยความนิ่มของมัน เขาเอาตะเกียบคีบเนื้อขนาดเท่าหัวแม่มือขึ้นมา ไป่เฟิงจุ่มมันลงในซอสที่ปรุงไว้ก่อนหน้านี้ และค่อย ๆ นำมันมาไว้ในปาก จากนั่นก็เคี้ยวช้า ๆ


ทันทีที่เคี้ยวเนื้อของมันก็ได้ละลายบนลิ้น ! มันละลายช้า ๆ ความหวานของมันกระจายไปทั่วปากของเขา แม้แต่มุมที่อยู่ในปากของเขามันก็ยังยังไปถึง มันทำให้ไป่เฟิงรู้สึกพึงพอใจอย่างมาก


เขารู้สึกสดชื่นทุกครั้งที่กัด มันให้ความสดชื่นราบกับว่าเขาถูกส่งลงไปในมหาสมุทร !


ในขณะที่เนื้อกุ้งอมตะไหลผ่านหลอดอาหารแล้วเข้าไปในกระเพาะของเขา มันให้ความรู้สึกอบอุ่นและสบายทุกที่ที่มันผ่าน ราวกับว่ามีเตาอบขนาดเล็กอยู่ในร่างของเขา


"เปยเซียง มากินกันเถอะ ! นายจะไปทำงานได้ก็ต่อเมื่อจัดการกับเจ้ากุ้งยักษ์นี้เสร็จแล้ว !" ไป่เฟิงตะโกนเรียกเปยเซียง ที่ยืนอยู่หน้าลานบ้าน ในขณะที่เขายังกินเนื้อกุ้งในปาก


ชิ้นเนื้อก้ามกุ้งนี้น่าจะเพียงพอสำหรับสองคน ไป่เฟิงไม่ได้กังวัลเกี่ยวกับข้าวเช้าที่ต้องกินเนื้อสัตว์เป็นอย่างแรก


ขณะที่เปยเซียงเดินเข้ามาในห้องครัว เขาก็ได้รับการต้อนรับด้วยกลิ่นหอมของกุ้งอมตะ เขารีบคว้าตะเกียบแล้วจิ้มลงบนเนื้อกุ้งขนาดใหญ่ โดยไม่รอ เขารีบเอามันเข้าปากแล้วเคี้ยวด้วยสีเต็มไปด้วยความสุข


"จี้ !"


ไป่เฟิงตบหน้าท้องของเขาด้วยความพอใจ หลังจากกินจนไม่สามารถกินได้อีกต่อไปแล้ว เขาสาปแช่งสวรรค์ที่ไม่ให้กระเพาะของเขาใหญ่มากกว่านี้


เขาเฝ้ามองอิจฉาไปที่เปยเซียง ที่ยังคงกินเนื้อกุ้งอยู่ จนในที่สุดเปยเซียงก็ไม่สามารถกินได้อีกต่อไป


ในตอนสุดท้าย มีมากกว่าครึ่งจาก 7-8 จินจากกุ้งอมตะที่ถูกกินไป อย่างไรก็ตาม ไป่เฟิงและเปยเซียงตอนนี้กำลังจ้องมองอย่างสิ้นหวังไปที่ชิ้นสุดท้าย


ทั้งสองคนกินในปริมาณที่ใกล้กัน แต่ตอนนี้พวกเขาไม่ไหวแล้วจริงๆ !


ถ้าเป็นคนเดียว อาจจะเป็นไปได้ว่าจะล้มเหลวตั้งแต่ต้น อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทั้งสองคนก็ยังแพ้ให้กับกุ้งอยู่ดี กุ้งนี้มันวัตถุดิบที่พิเศษจริง ๆ !


"พลังงานจากกุ้งอมตะมันมากกว่าอาหารปกติหลายเท่า " ไป่เฟิงพึมพำกับตัวเอง


"ดี ฉันไม่ได้ให้จองโต๊ะมานานแล้ว ฉันจะเปิดให้จองซัก 10 โต๊ะ สำหรับวันนี้ !" ไป่เฟิงคิดในใจ เงินนั่นไม่ใช่ทุกอย่าง แต่ว่าก็ไม่สามารถทำอะไรได้ถ้าไม่มีเงิน !


เนื่องจากกุ้งอมตะเป็นวัตถุดิบชั้นยอด ไป่เฟิงจึงขายมันในราคาถูกไม่ได้


'ต้องขายเท่าไหร่ถึงจะเหมาะ ?'


ไป่เฟิงขมวดคิ้วและคิดอย่างหนัก ถ้าเขาตั้งสูงเกินไปก็จะไม่มีใครยินดีมา ในทางกลับกันถ้าเขาตั้งต่ำเกินไปมันก็ไม่ดีกับเขาเช่นกัน


'เอาละ 6,000 หยวน ต่อโต๊ะ ! หืม มันคงไม่มากเกินไปที่จะทำสำหรับ 10 โต๊ะ' ไป่เฟิงตัดสินใจ เขาคิดว่าเขานั่นตัดสินใจได้สมบูรณ์แบบ


"สวัสดีครับ บอสหวังใช่ไหม ? ผมเพิ่งคิดเมนูอาหารจานใหม่ได้ที่ร้านอาหาร คุณสนใจจะมาลองหรือไม่ ?"


คนแรกที่ไป่เฟิงคิดถึง เพื่อจะให้มาชิมอาหารจานใหม่นั่นคือ หวังเจียน ก่อนที่เขาจะโพสต์อะไรก็ตามลงในฟอรัมอินเทอร์เน็ต เขาตัดสินใจที่จะเชิญหวังเจียนก่อน


ไป่เฟิงไม่ได้มองเงินที่ได้จากหวังเจียน เขาเพียงแค่ชอบ ประธานหวังเจียน และ หลิวซุย เท่านั้น


"ฮ่า ๆ คุณกำลังจะพยายามให้ผมเป็นคนทดลองใช่ไหม ?"


หวังเจียนกำลังนั่งอยู่ในออฟฟิศของเา เขากำลังนวดสปาอยู่ เนื่องจากภาระงานที่เพิ่มขึ้นมาในช่วงหลายวันมานี้ ทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานเนื่องจากการอดหลับอดนอน แต่ตอนนี้อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้พูดคุยกับไป่เฟิง จึงอดหยอกล้อกับเขาไม่ได้


ในแง่การทำอาหารของไป่เฟิง หวังเจียนนั้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง หลังจากได้คุยกับไป่เฟิงหลายครั้ง ไป่เฟิงจะไม่โทรมาหาเขา หากเขาไม่มั่นใจในอาหารจานใหม่ของตัวเอง


"ลืมมันไปเถอะ ผมคิดว่าจะเก็บไว้กินเองถ้าคุณไม่มา" ไป่เฟิงหยอกล้อกับหวังเจียนกลับ


"ก็ได้ ก็ได้ เดียวฉันจะไปหานาย !"


หวังเจียนรู้สึกงงไปสักพัก เด็กคนนี้รู้จักหยอกเล่นเขาดี ! ถ้าหากเขายังล้อเลียนไป่เฟิงอยู่แบบนี้ เขาคงจะไม่ให้เขากินอาหารที่ไป่เฟิงทำแน่ๆ


"เยี่ยม เดียวผมจะไปทำอาหารก่อน" ไป่เฟิงตอบด้วยรอยยิ้มแล้ววางสาย


"ไอ้เด็กบ้า ! แกจะรีบวางไปไหน !"


ความร่าเริงของหวังเจียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เหมือนหน้าหนังสือ เขาหันไปรอบ ๆ แล้วโทรหาอีกเบอร์ด้วยความโกรธ


ที่ไหนซักที่ในเมืองชิงเฉิง แลมโบกินีสีขาวได้วิ่งลงจากทางหลวง มันทำให้คนที่เห็นรู้สึกอิจฉาอย่างมาก


หวังจุนใบหน้าหมองคล้ำเมื่อเขามองไปที่เบอร์ 'ตาแก่' โทรเข้ามา หวังจุนหันไปมองสาวงามข้างๆ เขาอย่างตื่นตระหนัก "นัวนัว อย่าเสียงดัง ตาแก่โทรมา !"


"ไง พ่อ ... ผมสาบาน ผมไม่ได้โกหกนะ !"  ทันทีที่หวังจุนรับสาย เขาพูดด้วยเสียงอ่อนแอทันที หวังจุนไม่มีความกล้าหาญใด ๆ เลยเมื่ออยู่ต่อหน้าชายแก่คนนี้


เงินทั้งหมดนั้นถูกจัดการด้วยพ่อของเขา ดังนั้นหากว่ามันถูกตัดออกด้วยเหตุผลบางอย่าง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชะตากรรมของเขาจะเลวร้ายแค่ไหน


"ฮึ้มม ! เหมือนแกจะจำได้อยู่ว่าแกมีพ่อ ใช่ไหม ? บอกฉันสิ มันนานแค่ไหนแล้วที่แกไม่กลับบ้าน ?" หวังเจียนพูดด้วยเสียงเย็นชา


"ก็ได้ ผมเข้าใจแล้วพ่อ เดียวผมจะกลับบ้านแล้ว" หวังจุนหยุดการสนทนาไว้ก่อนจะมากกว่านี้


"ดี กลับมาตอนกลางวัน เราจะไปกินข้าวด้วยกัน"


หวังเจียนวางโทรศัพท์ลงแล้วถอนหายใจ


ลูกชายคนนี้ทำให้เขารู้สึกกังวัลมาก เขาจะกล้ามอบหมาย บริษัทขนาดใหญ่แบบนี้ให้เขาได้ยังไง ?


"พี่จุน เกิดอะไรขึ้น ? คุณถูกพ่อตำหนิหรอ ? ฉันว่า บางทีคนแก่ก็เข้มงวดเกินไป ทำไมเราไม่ไปสนุกกันต่ออีกสักเล็กน้อย ..."


เจียนนัว มองที่หน้าเขียว ๆ ของหวังจุนที่อยู่ข้างเธอ และดูเหมือนเขาจะโกรธมาก


"ออกไป !"


หวังจุนหันไปรอบ ๆ และตะโกนสั่งเจียนนัว


"อะไรนะ ?"


เจียนนัวไม่เข้าใจคำพูดของหวังจุน


"ฉันบอกให้เธอ ออกไปจากรถฉัน !"


หวังจุนตะโกน


"พี่จุน เกิดอะไรขึ้น ? ฉันไปทำอะไรให้คุณโกรธ ? บอกฉันสิว่าทำไม ได้ไหม ?"


เจียนนัวตื่นตระหนก เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ?


"ไม่ว่ายังไง พ่อฉันก็เป็นคนที่เลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่ยังเด็ก ! เมื่อไหร่กันที่มีอีตัวที่ไหนก็ไม่รู้เอาพ่อของฉันไปนินทายังไงก็ได้ ! ไปซะ ก่อนที่ฉันจะอารมณ์เสียมากกว่านี้ !"


แสงที่ดูอันตรายปรากฏขึ้นในตาของหวังจุน


เจียนนัวเธอกลัวอย่างมาก นี้คือหวังจุนที่เธอรู้จัก ? คนด้านหน้าเธอดูโหดเหี้ยมและเผด็จการอย่างมาก


ในขณะนั้น เจียวนัวไม่กล้าที่จะร้องไห้หรือสร้างภาพอีกต่อไป เธอออกจากรถทันที เธอได้แต่เฝ้ามองแลมโบกินีสีขาวที่ขับออกไปอย่างช่วยไม่ได้ เธอได้แต่หลั่งน้ำตาแห่งความโศกเศร้า


ความหวังของเธอทั้งหมดถูกทำร้ายลงในครั้งเดียว เจียงนัวไม่สามารถทำอะไรได้ เธอได้แต่สาปแช่งปากของตัวเธอเอง


สำหรับหวังจุน เขารู้สึกเสียใจอย่างมาก ในชีวิตที่ผ่านมานั้น แม่ของเขาเสียชีวิตลงตั้งแต่เด็ก พ่อของเขาไม่เคยแต่งงานใหม่เลยในหลายปีที่ผ่านมานี้ เขายอมทนทุกข์ทรมานทุกอย่างเพื่อเลี้ยงดูเขา


และเมื่อกี้เขาสูญเสียบุคลิกของตัวเองไปสักพัก เพราะเขานั่นละเลยความรักที่พ่อของเขาให้ !  แลมโบกินีสีขาว เร่งเครื่องขึ้น เมื่อเขาคิดถึงตาแก่ที่บ้าน เขาจึงรีบกลับบ้านโดยเร็วที่สุด



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 373 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #630 แมวดมกาว'วว (@kookiooo) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 13:44
    หวังจุนน่ารักนะเนี่ย ดูรักพ่อมากๆ
    #630
    0
  2. #606 เฮกเซนเอง (@eyelove123) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:15
    หวังจุนน่ารักนะเนี่ยยย
    #606
    0
  3. #320 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 13:18
    ขอบคุณครับ สนุกมากกก
    #320
    0
  4. #263 Driek (@Driek) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 17:11
    มาอัพตอนต่อไปเร็วๆนะ



    #263
    0
  5. #258 Nopphong Sripattra (@nopphong) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 16:44
    หิวเลย.....ต้องไปหาปูทะเลนึ่งกินซะแล้ว
    #258
    0
  6. #257 b. bow (@palida_bow) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 13:28
    รออ่านค่าา
    #257
    0
  7. #256 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 12:33
    สนุกดีครับ
    #256
    0